Pagina wordt geladen, één ogenblikje alstublieft...

Wanneer dit blauwe vlak niet verdwijnt na maximaal dertig seconden -met adsl of cable-, dan staan uw veiligheidsinstellingen te hoog.

Deze site maakt intensief gebruik van Javascript, zoals de meeste websites. Deze scriptingtaal is volkomen veilig en u dient 'scripting' aan te zetten in uw instellingen, daar anders deze site een mysterie voor u zal blijven.

Jan ter Haak

 
   
   
 
 
Naast mijn autobiografie 'Zonde van de eerste steen'...
 
is nu ook Anouk uit in 'Oddball and the Killa Gal'
Lees eerst mijn autobiografie over een leven in de nationale en internationale misdaad

U weet waarschijnlijk veel van de Siciliaanse Maffia. U hebt wellicht ook wel eens iets vernomen van de Napolitaanse Camorra. De NCO? De Calabrese nDrangheta klinkt mogelijk vaag bekend, maar eigenlijk weet u er misschien toch niet al te veel van. Van de Sacra Corona Unita en de Stidda heeft u nimmer gehoord. Zoals menig Nederlander met u.

Er is een Nederlander die er nagenoeg alles van weet. Die heeft met deze organisaties gewerkt en zelfs strijd gevoerd. Nu na twintig jaar kunt u zijn ervaringen en vele andere belevenissen lezen in zijn autobiografie. Die Nederlander ben ik:

Jan ter Haak
(ex-crimineel), aangenaam!
 
 

Belangrijke Mededeling !!

Deze website is bijzonder inter-actief en maakt intensief gebruik van Javascript. Deze scriptingtaal is volslagen veilig en wordt door nagenoeg iedere website gebruikt.

Wanneer u de link om door te gaan geklikt heeft en de website ziet er naar uw idee vreemd uit en/of functioneert niet, dan staan uw veiligheidsinstellingen veel te hoog.

Om van deze site optimaal gebruik te maken, dient u uw veiligheidsinstel-lingen naar een normaal niveau te brengen, daar anders deze website net zo opwindend wordt als uw leven, dat beheerst wordt door veiligheids-instellingen. Nauwelijks!

Javascript dient dus aan te staan en
Cookies moeten geaccepteerd worden.
 

Lieve Lin,

 Het is dan weer zover. Zover? Zo over!

 “Het bezoek is over!” werd er aangekondigd. Welk bezoek? Mijn geluk drong nog niet tot me door of er kwam alweer verdriet voor in de plaats. Geen bezoek, maar een bezoeking.

 Hoorde je die bewaarder met zijn schijnheilige pleuriskop zeggen: “Het spijt me oprecht U het einde van het bezoek aan te moeten kondigen”?

 Je kon zien dat het hem speet. Dat was nou de Deuk. Dat was de enige keer dat ik het bijna kwijt raakte. Ik sloeg totaal op tilt en hem zowat op zijn bek. Nog roomser dan de paus hier. Schijnheiligheid ten absolute top. Blijkbaar ben ik nog steeds niet flexibel genoeg. Dat moet ook niet en zal ook nooit gebeuren, maar het verdriet blijft.

 Waar ben je nu, Lin? Weg. Ik ben ook weg. Goed dan. Niets is goed. Het is nu half negen ‘s avonds. Het door de maatschappij uitgescheten excrement is naar een film aan het kijken. Vermaakt zich zeker. Of niet? Ik zou het nu niet eens kunnen.

 Frustratie, verdriet, roddel, dwaasheid, verraad en onechte jool worden door een vacuümtunnel gezogen. Aan het eind wacht hen een filmscherm. Gejoel, gelach, geschreeuw, gerook en geouweteringhoer..., de vibrerende massa vermaakt zich. Vermaakt zich niet echt. Hoe kan het ook? Toch maar naar de film, ze hebben er uiteindelijk veertien dagen naar uitgekeken.

 “Mot jij niet naar de film, Haak?”

“Nee, ik heb vanmiddag al in een deuk gelegen.”

 De dag barst en wordt langzaam door de nacht leeg geperst. Ik schrijf, maar waarom eigenlijk? Ik voel dat het moet, ik ben alleen, wil dat ook, wil het niet. Ben nu alleen met je foto's. Ik schrijf. Zal wel moeten, denk ik. Ik denk niets. Ik schrijf mijzelf weg. Waaruit? Uit niets, want dit hier is niets. Een oud tochtig niets.