De volgende morgen stonden Pedo en zijn broer Sergio al te wachten toen ik met Irene aan kwam rijden. Irene ging bij haar moeder naar binnen en ik liep naar de broers. Sergio keek me vuil aan, terwijl Pedo nogal zielig voor zich uitkeek. Ik bleef Sergio vriendelijk aanstaren tot deze zijn blik afwende, iets mompelde en van het toneel verdween.

Ik evalueerde de kleding van Pedo, want ik voelde er niets voor om getaped te worden. Hij droeg sandalen, een korte broek en een hemd zonder mouwen. Hij kon geen microfoon op zijn borst hebben geplakt, maar hij droeg wel een van die riemtasjes waar men toeristen veel mee zag lopen. Ik had zelf geen elektronica op of bij me, want er was niets meer waar Pedo zich nog mee zou kunnen compromitteren. En het laatste wat ik wilde, was een opname maken van hetgeen ik hem voor ging stellen. Daarom zei ik tegen hem: “Wanneer je wilt praten, Enzo, leg dan die buidelrat eerst even weg.”

Pedo keek mij verwonderd aan, maar gaf gevolg aan mijn verzoek.

De plaats waar hij zich voor ons gesprek had opgesteld stond me intussen ook al niet aan: midden op het zandpad tussen de huizen van de beide families. De plek keek regelrecht op de vier ramen van zijn huis uit. Ik zat er niet zozeer over in dat men van achter de ramen een geweer op me zou richten, dan wel een parabolische microfoon, je wist maar nooit. Ik ging dus met mijn rug tegen een loods aan staan, zodat ik uit het zicht van de ramen was. Pedo volgde me gedwee.

“Cajun, ik wilde je vragen om dat artikel van het internet te verwijderen. Mijn vrouw en mijn zoontje hebben me al verlaten en zij gaat nu echtscheiding aanvragen. Wanneer mijn klanten hier in Sarezzo dit artikel lezen, ben ik brodeloos. Moet ik dan alles verliezen?”

“Je hoeft wat mij betreft niets te verliezen. Wat er om je heen gebeurt, daar ben je zelf de oorzaak van. Je geeft inmiddels weer les in de dojo, heb ik begrepen?” vroeg ik retorisch.

“Ik val alleen maar in wanneer er geen andere instructeur is,” verdedigde Pedo zich.

“Het maakt me ook verder niets uit, Enzo, jij doet wat je denkt dat je moet doen en dat doet Irene ook. Wat vind je van de website, trouwens?”

“Tot mijn stem aan toe kan men horen, en er zijn al zo’n tweeduizend bezoekers geweest ook...”

“Ja, het is een mooie complete website geworden, en na dat voorval op de camping kunnen we er nog een paar leuke dingetjes aan toevoegen. Ik verwacht binnen een maand zo’n twintigduizend hits.”

Pedo kromp in elkaar en zei: “Dan ben ik geruïneerd.”

“Net als Irene, bedoel je, en God weet wie nog meer? Is er verder nog iets wat je bespreken wilde?”

“Cajun, ik smeek je om die website weg te halen. Waarom is het zo belangrijk voor je dat ik naar de klote ga?”

“Mij persoonlijk interesseert het niets wat er met je gebeurt. Had jij je gore fikken maar thuis moeten houden. Ook is het niet aan mij om te beslissen of die website er blijft of weggaat; daarvoor moet je bij Irene wezen.”

“Irene wil me ten gronde richten, dat heb ik al begrepen en daarom vraag ik het aan jou, Cajun. Irene luistert naar jou, want zonder jou had ze nooit al die trucs kunnen bedenken. Praat met haar, alsjeblieft.”

“Je maakt me verlegen met zoveel complimenten, maar ik weet niet waarom ik jou een plezier zou moeten doen. Je houdt je niet aan je afspraken, je kloot gewoon maar wat door en je hoopt dat het allemaal maar goed blijft gaan. Het blijft echter helemaal niet goed gaan, want ik denk dat de FAKTA of Pipo Mortadelli jou verplicht om of als leraar af te treden, of anders een kort geding tegen Irene aan te spannen wegens smaad. Als dat laatste gebeurt, zijn we helemaal klaar, want dan komt het in de kranten. Irene aanvaardt de straf, die boete betaal ik gewoon en jij kunt naar Sociale Zaken. Zie je het scenario al voor je, Enzo? Scheiding, alimentatie betalen, vrouw krijgt helft van de bezittingen of jij moet haar uitkopen. Spliterwten en bruine suiker zul je na de rechtszaak ook wel niet veel meer verkopen en als leraar karate, nou... wel... Misschien kun je nog een paar Senegalezen karate leren, want die kunnen meestal toch geen Italiaans lezen. Niet leuk, Enzo, niet leuk.”

“Dus jullie hebben ook al met Pipo Mortadelli gesproken?”

“Ja, maar maak je daar maar niet teveel zorgen om, die lijkt nogal vertrouwen in je te hebben. Je zult wel een rechtszaak moeten beginnen want maestro Pipo wil de naam van zijn karatebond natuurlijk schoon houden.”

“Kunnen wij het niet op een andere manier oplossen, Cajun? Wat als ik je nou...”

“Denk er niet eens aan dat je mij met geld af kunt kopen. Ik heb meer van die rotzooi dan jij ooit zult hebben. Ik zie het als een belediging en ik begin je onderhand knap zat te worden. Er is echter nog één ding waar ik je van op de hoogte moet stellen. Als jij je huis staat te verliezen, alimentatie moet betalen, een

boedelscheiding kunt verwachten, je kruidenierszaak verliest, je karate-inkomen kwijtraakt en ook nog een advocaat zou moeten gaan betalen, zal zelfs een gek als jij nog kunnen uitrekenen dat het goedkoper is om een paar Calabresen tienduizend euro te betalen en mij en/of Irene op te laten ruimen. Ik onderschat niemand, zelfs jou niet, en daarom heb ik ons contract door een ‘Albanese notaris’ met een extra clausule laten uitbreiden: het contract staat nu niet langer op jou alleen. Je moeder is nu ook bijgeschreven. Mijn vriend hier in Sarezzo zorgt voor de afroep en de betaling van het contract. Wanneer er ook maar iets met Irene of mij gebeurt, worden jij en je moeder vereeuwigd. Als er iets niet duidelijk was, laat mij dat dan weten voordat er misverstanden komen.”

Ik draaide me om en begon al weg te lopen. Toen deed ik alsof me plotseling nog iets te binnen schoot, liep terug en vroeg: “Enzo, hoe was ook al weer die naam van dat meisje van veertien jaar dat jij zwanger hebt gemaakt? Je weet wel wie ik bedoel. Haar moeder is toen met haar dochter aan de deur geweest, en jouw vader en moeder hebben het toen afgekocht. Het arme mens had niet veel keus, want ze waren straatarm. Kun jij je die naam nog herinneren? Het wil mij even niet te binnen schieten.”

Pedo liep nu leeg als een ballon. Zijn gezicht drukte alleen nog maar gekwelde wanhoop uit. Wederom wrong hij met zijn handen. Hij was klaar voor mijn voorstel. Ik bestudeerde hem een klein minuutje en zei: “Enzo, ik kan niets beloven, maar ik zal het proberen. Ik praat vanavond met Irene om die website te verwijderen. Wanneer het me lukt, wil ik wel dat jij iets voor mij doet. Ik vraag het je maar één keer, en als je geen interesse hebt, kan ik er verder ook niets meer aan doen. Die website is met twee minuten verdwenen als Irene dat wil.”

Pedo’s gezicht klaarde op en hij zei: “Ik doe alles wat in mijn vermogen ligt om die website weg te krijgen. Zeg me wat je wilt.”

“Ben jij aanstaande zondag weer op de camping?”

“Ik zou er niet meer heengaan, voorlopig, maar wanneer ik iets voor jullie kan doen, dan ga ik natuurlijk.”

“Ja, je bent een moordgozer, maar je doet het voor jezelf, niet voor ons. Okay, dit is de deal. Praat erover en ik ontken het. Irene weet deze keer van niets, maar ik denk dat ze meer vertrouwen in mij heeft dan in jou. Je doet het dus of je doet het niet. In dat laatste geval kan ik ook niets meer voor jou doen. Ik wil dat je zondag naar de camping gaat en de man van Irene’s zus Sabrina even apart neemt. Hij weet al dat er ooit iets tussen jullie voorgevallen is en is er niet echt blij mee. Ik wil dat je hem vertelt dat je schoon schip wilt maken, omdat er hoogstwaarschijnlijk een

rechtszaak komt. Vertel hem dat je last van je geweten hebt en dat je hem de waarheid wilt vertellen, omdat je hem wel mag. Je biedt je excuus aan en dan vertel je hem dat Sabrina en jij een verhouding hebben gehad tot aan de geboorte van hun tweede kind. Jullie wisten allebei dat het verkeerd was, maar jullie waren zo gek op elkaar, dat jullie geen weerstand aan elkaar konden bieden. Je zegt dat je echt opgelucht bent, nu je hem de waarheid hebt kunnen vertellen. Dat is wat ik wil dat je doet. Take it or leave it.”

De Pedo verkeerde al zichtbaar in tweestrijd nog voor ik uitgesproken was. Ik vroeg me af waarom. Zou ik op het goede spoor zitten?

“Cajun, je vraagt me om een huwelijk in de war te sturen. En ze hebben nog twee kinderen ook. Ik weet niet of ik dat kan doen.”

“O, ik weet zeker dat je dat kunt doen. Je hebt namelijk al menig huwelijk in de war geschopt, en om het welzijn van kinderen heb jij je nog nooit bekommerd. Mag ik je even aan Irene herinneren, dat was ook een kind. Maar niet voor lang, want jij hebt je grubby poten op haar gelegd. Het is dat huwelijk of jouw huwelijk - en de rest.”

“Je laat mij geen keus, Cajun.”

“Jawel, je hebt wel een keus, en dat was meer dan je Irene hebt gegeven, zeventien jaar geleden. Ik wil nu weten wat je doet, want er zijn nog zat personen hier in de buurt waar ik een gesprekje mee wil hebben.”

“Va bene, ik doe het, maar ik reken erop dat die website dan verdwijnt.”

“Jij bent degene die zijn beloftes niet nakomt, niet ik.”

Ik liep naar mijn auto, toeterde en wachtte. Irene stapte in en we reden weg, Pedo in gepeins verzonken achterlatend.

Op weg naar het Gardameer vertelde ik Irene wat er voorgevallen was. Ze leek niet blij te zijn met mijn oplossing. Hoewel ik dat niet helemaal begreep, kon ik het wel aanvaarden.

“Ik weet dat het je zuster is, Irene, en ik weet dat je het liefst zou willen dat dit allemaal niet was gebeurd. Het laatste wat wij konden vermoeden toen je tegen me begon te praten om je nichtje te beschermen, was dat we een beerput zouden opentrekken. Je zuster had er geen twee minuten over ingezeten wanneer wij door haar leugen uit elkaar waren gegaan. Ik weet dat jij niet zo bent, maar dit is niet alleen rancune, amore. Er zijn drie mogelijkheden: Enzo en je zuster hebben meer te verbergen dan het daglicht kan verdragen kan; wij hebben het totaal mis, en de houding van je moeder en je zuster zijn toevallig of er is iets anders gaande waar

wij niet van mogen weten. Gezien het feit dat alles met je oom begonnen is, neig ik naar de eerste mogelijkheid.

Wanneer dat het geval is, en Enzo en Sabrina hebben inderdaad iets te verbergen, dan zal Enzo haar waarschuwen. Sabrina zal haar man dan overhalen om het spel mee te spelen om Enzo te helpen, zodat die website weggehaald wordt.

In het tweede geval hoeft Enzo helemaal geen bedenkingen te hebben. Hij kan gewoon het gevraagde uitvoeren en Sabrina en Paolo hebben oorlog. Je oom is zo’n zelfzuchtig secreet dat hij alleen met zijn eigen sores of voordeel begaan is. Hij zal zonder blikken of blozen die twee tegen elkaar opzetten als hij daar zijn eigen hachje mee kan redden,” besloot ik.

“Maar waarom zou Enzo Sabrina waarschuwen? Zelfs wanneer ze een verhouding met hem had ten tijde van haar huwelijk, zou Enzo de rat evengoed zijn opdracht kunnen uitvoeren. Het is nou niet dat hij uit medelijden mijn zuster Sabrina zou ontzien,” stelde Irene.

Ze begon met de dag logischer te denken.

“Je vergeet dat Enzo nu de vage hoop heeft dat hij alles nog terug kan draaien, en dat zijn vrouw Alessandra dan besluit om niet van hem te scheiden. Wat denk je hoeveel geld dat scheelt, om nog van een huishoudster te zwijgen? Wanneer Alessandra erachter komt dat hij ook met je zuster gevoosd heeft, dan kan Enzo de verzoening echt wel op zijn pedofielenbuik schrijven,” zei ik.

“Ja, en wanneer ze echt niets hebben gehad, dan kan hij aan zijn vrouw zeggen dat hij dit verhaal moest vertellen om de website van het internet af te laten halen. Doen we dat eigenlijk wel echt?” vroeg ze ondeugend.

“Luister tesoro, normaal gesproken zou ik mijn belofte nakomen, maar jij mag daar zelf over beslissen. Het is jouw feestje en ik kan altijd zeggen dat je van gedachten veranderd bent. Wij hebben dan een hevige ruzie en ik dreig weer om je te verlaten. Later blijkt dan dat ik zoveel van je houd, dat ik dat niet kan. Ik denk wel dat ik het met mijn geweten in orde kan maken dat ik een belofte aan een pedofiel gebroken heb. Hij is nu niet dat hij het op papier heeft, dus wat moet die gek doen? Wanneer hij wat zegt over een gebroken belofte, dan herinner ik hem aan zijn belofte om als leraar af zou treden. Weet je nog?”

“Ja, dat is een goeie, Cajun, want dan hoeven wij voor niemand komedie te spelen. In jouw aanbod gold het als vanzelfsprekend dat hij wederom als leraar af zou treden, dan pas zou de website opgeheven worden,” zei Irene.

“Ik houd ervan wanneer je mee gaat denken, Irene. Ik houd ook veel van jou Irene, had ik je dat al eens verteld?

Irene antwoordde: “Ik houd ook heel veel van jou, Cajun, je bent de eerste die mij als een normaal mens behandelt en je doet zo ongelooflijk veel voor me...” Irene legde weer beslag op mijn hand en vleide haar hoofd tegen mijn schouder. In die mobiele verstrengeling bereikten wij Gardone Riviera.

Het zou een lange week worden voordat het zondag was en Pedo zijn snode opdracht al dan niet ten uitvoer zou gaan brengen. Als je op iets wacht, lijkt de tijd dubbel zo lang te duren, dus we gingen maar gewoon verder met ons dagelijkse leven. Afgezien van Pedo hadden we een vrij plezierig en rustig leven, dat wil zeggen wanneer we geen ruzie hadden, want dat nam zo’n beetje de helft van onze tijd in beslag.

In het begin waren dat situaties geweest waarvoor Irene me verliet om bij haar moeder of zuster uit te gaan huilen. Ze zullen wel gedacht hebben, die etters, want na een uur of twee was de aardigheid van het vrijgezellenbestaan er voor Irene dan wel weer af. Ze belde me dan op en vroeg of ze weer terug mocht komen. Als ik vond dat zij de meeste schuld aan de ruzie had, liet ik haar eerst pleiten en vervolgens beterschap beloven om me daarna weer te laten ‘overhalen’.

Zo ging het in het begin, maar Irene had nu een andere kant van haar moeder en haar zuster leren kennen, en het had dus weinig zin om daar nog met haar ziel onder haar arm aan te komen. Dat was voor mij niet gunstig, want nu moesten de ruzies thuis uitgevochten worden. Menigmaal heb ik me afgevraagd wat de buren wel niet van ons dachten. Nu is dat geen wereldprobleem voor mij, want ik heb me nooit zoveel van mensen aangetrokken, en van buren al helemaal niets. Toch kun je het in Italië maar beter niet te bont maken, want je bent en blijft een buitenlander. En een Hollander die officieel in Schotland woont en met een Schots privé-kenteken op zijn auto in Italië in de rondte hakt, is voor de carabinieri reden genoeg om eens wat meer dan normale belangstelling te komen tonen.

Ik moest de ruzies dus zoveel mogelijk zien te vermijden en wanneer dat me niet lukte, moest ik ze binnen de perken zien te houden. Dit was met Irene echter nagenoeg onmogelijk. Ze speelde een thuiswedstrijd en ze wist het. Toch zijn er momenten geweest dat ik aan mijn eigen verstandelijke vermogens twijfelde, en een punt achter de relatie wilde zetten, maar we hadden de zaak ‘Pedo’ opgestart en het was mijn verantwoording om die ook af te maken.

Irene had me haar vertrouwen gegeven en al mijn adviezen opgevolgd, dus ik kon haar nu niet in de steek laten. Tevens was het me wel duidelijk geworden dat het af en toe verdomd veel moeite kostte om met haar te leven, maar dat leven zonder haar nog lastiger, zo niet onmogelijk voor me zou zijn.

Om een ruzie niet te laten escaleren, gooide ik haar regelmatig het terras op, sloot alle ramen en deuren en liet de stalen rolluiken zakken. Wel zielig voor dat meisje, hè? Nou, fucking zielig voor mij, want Irene tilde dan één voor één gewoon de rolluiken van de respectievelijke kamers omhoog, en zodra ze me had gevonden, begon ze me te provoceren. Vaak hield ik me dan maar in de gang op, tussen de kamerdeuren, waar ze me niet kon zien, en deed verder al het licht in huis uit. Zo stond ik dan tegen de gangmuur geleund, in afwachting van het moment waarop haar woede weer wat was gezakt. Soms duurde me dat wat lang en sloop ik door het huis bij het licht van mijn Pocket PC. In de slaapkamer keek ze natuurlijk om de haverklap, dus van naar bed gaan kon in elk geval geen sprake zijn.

Wanneer ik na een halfuur doodse stilte plotseling weer het geratel van een stalen rolluik hoorde, rezen mijn haren me wel eens te berge, en dacht ik wanhopig: ‘Waarom heb ik toch niet naar mijn vader geluisterd en ben ik geen advocaat of dokter geworden?’ Dat waren moeilijke momenten, maar naar ik aanneem gold dat ook voor haar.