Een eed met boter bezegeld…

“We hebben meer Jaguars dan British Leyland Motor Corporation”

Natuurlijk was het je opgevallen dat ik stiller was dan normaal en dat ik je ontweek, voor zover dat in de beperkte ruimte van een camper mogelijk was, natuurlijk. Het was meer een communicatief ontwijken.
“Zit je iets dwars, Suzanne? Heb je spijt van vannacht? Vind je dat je je teveel hebt laten gaan?”

Ik schudde mijn hoofd.
“Wil je me dan vertellen wat het is? Heb ik iets verkeerd gedaan of gezegd, misschien?”

“Nee, dat is het niet, Jan. Ik weet niet wat ik heb, het lijkt wel of ik in de war ben. Ik voel me vreemd.”
“Voelde je je tijdens de nacht al vreemd, toen….?”
“Nee, ik ben ermee opgestaan, en voordat je het suggereert, ik moet niet ongesteld worden.”
“Suzanne, ik denk dat je weet wat je dwars zit, als je dat al zo kunt noemen. Luister, als je met rust gelaten wilt worden, dan ga ik wat boodschappen halen in het dorp. Maar wanneer je wilt praten, dan praten we.”
“Ja, ik denk dat wij moeten praten, maar ik weet niet hoe ik beginnen moet.”
“Heeft het iets met ons te maken?” giste je.
“Ja, het heeft met ons te maken en het verwart me.”
“Onze relatie in het algemeen of de dingen die de afgelopen nachten zijn voorgevallen?”
“Alles, denk ik,” antwoordde ik onzeker. “Ik vind alles prettig wat we doen, het reizen, wandelen, naar je verhalen luisteren, het avondeten, samen wijn drinken, het natafelen en ja, de seks ook.”
“Wat zit je dan dwars?”
“Jan, gisteravond toen je aan het vertellen was dat jij en Dolf in het restaurant waren waar Mick werkte...”
“Ik luister”, moedigde je me aan.
“Toen je het uiterlijk van het meisje beschreef, merkte ik dat het me stoorde. Ik raakte een beetje geïrriteerd en wilde dat dit gedeelte snel voorbij was. Het leek wel of ik jaloers was. Goed, nu weet je het.”
“Nu weet ik wat, Suzanne?”
“Ik ben jaloers op een vrouw uit een verhaal, Jan. Ik denk dat ik dus echt verliefd aan het worden ben. Lach niet, griezel...”

Je streelde mijn wang en zei: “Je zegt het precies goed, Suzanne: je denkt dat je verliefd aan het worden bent.”
“O, en jij denkt van niet? Hoe kun jij weten wat ik voel?”
“Als jij het zelf niet weet, kan ik het zeker niet weten. Wat ik wel weet, is het volgende. Denk even met me mee. Ik ben de laatste die jouw gevoelens zal bagatelliseren, vooral omdat het ook een mooi compliment voor mij is, en jij mij ook erg dierbaar bent geworden. Je hebt me al een paar dagen geleden gezegd dat je van mij hield.”
“Dat was op een zwak moment, daar kun je me… Okay, goed: ik denk dat ik altijd al op mijn manier van je gehouden heb, maar dat was iets anders. Nu word ik blijkbaar verliefd op je, want ik ben nog niet eerder jaloers geweest op een vrouw uit je verhalen.”

Jij antwoordde: “We reizen de laatste weken in een beperkte ruimte en zijn vierentwintig uur bij elkaar. In die vierentwintig uur krijg je erg wisselende emoties te verwerken. Neem dat visioen. Kijk naar onze nachten. Door mijn verhalen raak je betrokken bij emotionele gebeurtenissen die uiteenlopen van seks tot moord. Dat kan ook gebeuren als je een boek leest, maar dan weet je doorgaans dat het fictie is en ben je niet emotioneel betrokken bij de protagonist. In dit geval ben ik dat. Dat maakt wat we doen intiem en zorgt voor een emotionele band, net zoals het voor mij therapeutisch werkt om mijn levensverhalen aan je te vertellen. Het lijkt soms of sommige gebeurtenissen er minder heftig door worden. Ik kan er ook beter door relativeren. Patiënten worden vaak verliefd op hun psychiater, niet omdat die wonderen verricht, maar doordat hij de patiënt de kans geeft om zijn hart te openen. Zo zou ik dus ook eenvoudig op jou verliefd kunnen worden, en ik moet je zeggen dat ik me ergere dingen voor kan stellen. Ik denk dat je het voorlopig maar moet zien zoals het is: een culminatie van emoties onder nagenoeg perfecte omstandigheden. Mocht je er over drie weken nog zo over denken, dan praten we verder. Dan praten wij over ons, als een verliefd paar.”
“Over een paar weken ben ik weer thuis.”
“Precies, en je zult zien dat het niet zo zal zijn als je nu denkt. Alles is fijn wat we doen, maar het is heftig, misschien wel te heftig. Er moet eerst ontspanning komen. Een relaxatie van emoties. Denk niet dat ik niet voel wat jij voelt, Suzanne, maar laten wij het wat tijd en ruimte geven.”

Ik denk erover na en moet toegeven dat het logisch klinkt. “En wat doe ik ondertussen met mijn jaloezie?”
“Grin and bear it”, lachte je.
“Egoïst,” zei ik quasi beledigd. “Nou ja, de vuurproef komt nu, en ik weet niet of ik het allemaal wel aan wil horen.”
“Ga dan een stuk lopen, dan praat ik wel tegen je recorder”, stel je voor.
“Nee! Ik ben een vrouw, ik ben nieuwsgierig en wanneer ik eenmaal alles weet, word ik pas kwaad op je. Begin nou maar.”

“Ze had gezegd dat ze na haar werk hierheen zou komen”, zei Dolf. Jullie zaten aan een tafeltje bij Wilfred op de Rijksstraatweg in Haarlem.
“Dan zal ze wel komen, Dolf. Ik maak me meer bezorgd om jou.”
Dolf keek je verbaasd aan en zei: “Ik heb toch gezegd dat ik het doe zoals jij het wilt? Het zal niet makkelijk zijn, want ik wil haar niet voor haar kop stoten, maar ik doe het. Klaar en over.”

Jij hield je twijfels over Dolf, want één verkeerde poging en het verhaal was voorgoed over. Niet alleen was je dan duizend gulden kwijt, maar, belangrijker, je zou dan Mick kwijt zijn voordat je haar had bezeten. Dolf zou het beetje trots dat hij bezat in moeten slikken en zijn afspraak moeten nakomen.

‘Het is nu in de handen van de goden,’ dacht je toen Mick binnenkwam.
“Dag Dolf, dag Jan”, groette Mick.
“Hallo Mick, hoe is het?” vroeg Dolf, “wil je wat drinken?”
“Een pilsje graag”, zei Mick.

Terwijl Mick drie biertjes aan de bar ging halen, bekeek je haar nog eens goed. Zij zag er totaal verschillend uit in haar vrijetijdskleding. In feite zag ze er zelfs een beetje tuttig uit: lompe sportschoenen, een strakke zwarte spijkerbroek, een windjack en een twee meter lange gebreide das, die ze vier keer om haar hals geslagen had. Ze leek meer op de studente die zij sinds kort niet meer was.
“Drie bier”, zei Mick en zette de glazen op tafel. Haar gezicht, haar haar en haar ogen waren intussen nog even mooi. ‘Zij moet er even voorgezet worden’, besloot jij.

Mick ging naast Dolf zitten en voor een tijdje werd er alleen in algemeenheden gesproken. In een halfuur nuttigden jullie ieder drie glazen bier, zoals tevoren met Dolf besproken was.
“Waarom gaan we niet uit, het was toch afgesproken, Dolf?”
“Ik heb je toch gezegd dat ik geen zin heb?” antwoordde Dolf met moeite.
“Om uit te gaan of om met mij uit te gaan?” vroeg Mick duidelijk geïrriteerd.
“In allebei niet”, antwoordde Dolf, de woorden uit zijn mond wringend.

‘Het gaat goed, maar voor hoelang?’ vroeg je je af.
“Je ziet eruit als een trut en ik heb geen zin om uit te gaan. Ik ga vroeg slapen”, zei Dolf en stond op.
“Je vrouw zal wel blij zijn dat ze je een keer vroeg thuis heeft, klootzak”, reageerde Mick witheet.
Dolf moest nu echt vertrekken, want anders zou ze de deur uitlopen. Gelukkig begreep Dolf dat ook en zei: “Ik zie je morgen, Jan”, waarop hij vertrok.

Mick dronk haar glas leeg en vroeg: “Wil jij nog bier?”
Je schudde je hoofd.
“Vindt je het erg als ik er nog één van jou neem. Ik heb mijn loon nog niet gevangen. Ik betaal je terug.”
“Doe niet zo achterlijk”, antwoordde je, terwijl je opstond om haar biertje te gaan halen. Je voelde Mick’s ogen in je rug prikken.

‘Dit is het cruciale moment,’ dacht je, wachtend aan de toog. ‘Als ze zo trots en eigenwijs is als ik denk, straft ze Dolf door met een vriend van hem uit te gaan. Daarin heeft ze in Dolf een prima leermeester gehad.’

Je zette het glas op tafel en zag hoe Mick zich moed indronk. “Hoe was dat verhaal ook al weer?” vroeg ze.
“Welk verhaal, Mick?”
“Over dat uitgaan. Dolf zei toch een tijdje geleden dat jij wel met mij uit wilde?” stelde ze uitdagend.
“Ik zou het niet erg vinden om met je uit te gaan, maar ik heb dat nooit gezegd”, antwoordde jij naar waarheid.
“Dus dat heeft hij gewoon verzonnen. Misschien wilde hij toen al van mij af…” giste ze.

Je haalde je schouders op en vroeg: “Wat wil je dat ik zeg? Ik vind het klote voor jou dat hij je zo laat zitten. Is er dan misschien iets voorgevallen waardoor hij opeens niet meer uit wilde?”
“Ik weet nergens van, en het interesseert me ook niet meer. Nou, hoe zit het? Gaan wij nog wat drinken of niet?”
“Zou je het erg vinden eerst uit eten te gaan in plaats van dronken te worden, Mick?”
“Nee, helemaal niet. Ik heb inmiddels ook wel honger, want op mijn werk heb ik nooit tijd om wat te eten. Waar gaan we heen?”
“Als jij het goed vindt, rijden we naar Amsterdam. Vrienden van mij hebben een Italiaans restaurant achter het Leidseplein.”
“Waarom niet? Dat is weer eens wat anders dan aan de bar van een seksclub zitten en naar hostesses kijken, om daarna even snel een wippie te maken in één van de kamertjes.”

Je kon je oren niet geloven. Dolf had haar dus meegenomen naar seksclubs om zich aan de prostituees op te rijgen en vervolgens Mick te bonken in een kamertje. Dolf was dus al in de weer geweest om Mick aan het werken te krijgen, maar hij wist niet hoe hij het aan moest leggen. Waarschijnlijk had hij gehoopt dat Mick zou zeggen: “Wat denk je Dolf, zal ik hier dan ook maar een beetje de hoer gaan spelen?”

Terwijl jullie naar Amsterdam reden, speelde dit weer door je hoofd en je schoot in een geplande lach.
“Wat is grappig?” vroeg Mick, die enigszins aangeschoten was geraakt.
“Eigenlijk is het niet grappig, het is een beetje stakkerig. Ik moet zeggen dat ik dat niet van Dolf verwacht had.”
“Je bedoelt van dat sekshuis?”

Je moest opletten dat je Dolf niet afkraakte, want Mick was duidelijk nog altijd gek op hem. Hooguit moest je haar de conclusie laten trekken dat Dolf haar verkeerd had behandeld. Prijs iemand het graf in, noemen ze dat.
“Ja, dat bedoel ik. Wilde jij dat of was het Dolf’s idee? Het gaat mij niets aan, maar ik kan het me haast niet voorstellen van Dolf.”
Mick werd nu merkbaar kwaad. “Stel het je maar voor, Jan. De eerste keer vond ik het nog wel interessant omdat ik het nog nooit had gezien, maar daarna hoefde het van mij niet meer.”
“Dat is dan een mooi verhaal”, zei je onderkoeld.
“Kerels zijn allemaal hetzelfde; ze gebruiken je en dan dumpen ze je.”
“Heb je dan al zoveel nare ervaringen achter de rug, Mick?”
 “Te veel”, antwoordde Mick en je zag dat ze giftig begon te worden. Giftig op de wereld en zijn broer.
“Nogmaals, het zijn mijn zaken niet, maar ik heb gehoord dat je geslaagd bent voor je atheneum. Je moet dus een scherpe geest hebben. Hoe komt het dan dat je je steeds weer laat gebruiken, terwijl je dan al weet hoe het af zal lopen? Eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet bij je passen. Je hebt kennis en je zou klasse moeten hebben, maar in plaats daarvan laat jij je misbruiken als de eerste de beste slobber”, besloot je je betoog.

Mick wist dat je gelijk had, maar zal haar gehinderd hebben dat het zo duidelijk was. “Alle kerels kunnen van mijn part doodvallen en jij kunt ook de kolere krijgen”, zei ze razend.

Klets! De backhander op haar wang was even hard als onverwacht. Mick was prompt kalm en sprakeloos.

“Sorry Mick, maar ik laat me door jou niet verwensen. Ik heb je niets gedaan. Integendeel, ik probeer juist dat verstand in die kokosnoot van je wakker te schudden. Je hebt Dolf of één van die andere voosvriendjes niet voor je. Ik behandel je met respect en ik verwacht hetzelfde van jou terug. Zoniet, dan kun je uitstappen. Je leeft je frustraties maar op een ander uit.”

Je terechtwijzing was weliswaar bluf, maar dat wist Mick niet. Je backhander voelde echt genoeg, dus ze had geen reden om aan je woorden te twijfelen. Na minutenlang te hebben gezwegen zei ze zacht: “Het spijt me, Jan, ik had dat niet moeten zeggen. Je hebt me niets gedaan, maar ik was kwaad. Ik heb die klets op mijn wang verdiend.”

“Zand erover dan”, zei je.

“Laat mij eens raden,” giste ik: “Mick was al kwaad omdat ze zo verschut was gezet door Dolf. Jij hebt dat vuurtje aangewakkerd en haar tegelijkertijd gecomplimenteerd met haar intelligentie. Ze raakt in onbalans omdat ze beseft dat ze haar problemen deels ook over zichzelf afgeroepen heeft. Zij is kwaad op zichzelf, maar geeft anderen de schuld. En omdat jij het dichtste bij bent, verwenst ze jou en reageert daarmee meteen haar woede op Dolf en al die anderen af. Het laatste wat ze verwachtte was een klap op haar wang. Misschien was het wel de eerste keer dat een man haar een mep gaf. Dat verblufte haar. Je rondde het af door haar een oorwassing te geven, zodat zij met een schuldgevoel bleef zitten.”

Jij antwoordde: “Dat is helemaal juist, Suzanne. Haar woede was nu gezakt en ze kreeg een schuldgevoel, wat haar ontvankelijk maakte voor mijn logica. Denk erom, ik moest in een paar uur een mentale doorbraak forceren bij een meisje dat gek op iemand anders was. Seks zou in dit spel niet voorkomen, ik moest haar als het ware geestelijk zien te bevredigen, en dat op een manier die totaal verschilde van de haar bekende patronen. Tevens moest ik daarmee verbazing en respect zien af te dwingen. Dat kon ik niet bereiken door met Dolf te gaan wedijveren of door hem af te kraken. Zij moest gaan beseffen waar ze haar voordeel kon halen.”

Je hield de deur van het Ristorante Sette Bello voor Mick open. Aarzelend liep ze naar binnen. Niet veel later omarmde jij de eigenaar, met wie je bevriend was.
“Don Giovanni, che piacere! Ragazzi preparate tavolo numero sette per Don Giovanni e la signorina.”

Terwijl de aangeroepen obers zich haastten om tafel zeven te gaan dekken, stelde jij Mick in het Napolitaans aan de eigenaar voor, die ook Giovanni heette. In een paar worden deelde je hem mee het er een beetje op te leggen die avond, omdat het een belangrijke afspraak betrof. Mick stond er eigenlijk een beetje voor spek en bonen bij, maar volgde de conversatie nieuwsgierig. Giovanni noemde haar een bella signorina en kuste haar hand. Als de eigenaar van een gerenommeerd restaurant zoveel aandacht aan jou besteedde, zou ze wellicht de indruk krijgen dat jij een bijzondere persoon moest zijn. Het feit dat je vloeiend Italiaans sprak, voegde daar vermoedelijk nog wel het nodige aan toe.

“Was dat Italiaans?” vroeg ze toen jullie plaats hadden genomen. “Het klonk anders.”
“Klopt, het is een Napolitaans dialect. Het is vrij lastig, er zit een hoop Spaans en Frans in. Een voordeel daarvan is dat veel Italianen het niet begrijpen, waardoor je gesprekken privé kunt houden als de situatie daarom vraagt.”

Je zag Mick haar hoofd even breken over wat voor situaties dat wel konden zijn. Tot zover liep het, kortom, prima.
“Maar je spreekt dus Italiaans ook?”
“Ja, hoezo?”
“Dolf heeft het regelmatig over je gehad. Hij zegt dat je behoorlijk intelligent bent”, zei Mick.
“Maar het feit dat het een kwalificatie uit Dolf’s mond was, overtuigde jou niet zo hè, Mick?”

Mick schoot in de lach: “Hoe weet je dat?”
“Dat leg ik je nog wel uit. Laten wij eerst bestellen.”
Mick liet het bestellen aan jou over, wat jij vervolgens weer aan de eigenaar delegeerde. Je had belangrijker dingen aan je hoofd.

Mick bleek van goed en apart eten te houden, wat een niet te verwaarlozen voordeel was, want zo zou je ook in gastronomisch opzicht indruk op haar kunnen maken, hoopte je.

“Waar heb je Italiaans geleerd, Jan?” vroeg Mick geïnteresseerd.
“In Italië zelf,” zei je.
“Wat spreek je nog meer voor talen?”
Je antwoordde bescheiden: “Vloeiend Engels, redelijk goed Duits en schoolfrans.”
Ja hoor, daar kwam de vraag: “Heb je gestudeerd?”
“Nee, niet echt nee, ik heb HBS gehad.”

Je vermeldde maar niet dat je twee keer was blijven zitten omdat je te lui was om te leren.
“Jij hebt ook Grieks en Latijn op school gehad, nietwaar Mick?”
Ze glimlachte. “Als het je interesseert kan ik de eerste verzen van de Ilias van Homerus voor je citeren.”
“Laat maar eens horen…” zei je, om haar op haar beurt een gelegenheid te geven om te schitteren. Ze begon te citeren. Je luisterde aandachtig, al had het voor jou evengoed Grieks kunnen zijn.
“Knap… Leer je makkelijk, Mick?”
“Ja, ik geloof het wel.”
“Vertel me eens wat meer over jezelf, als je dat wilt.”
Ze keek je aan en vroeg: “Waarom ben je in mij geïnteresseerd, Jan?”

Elk compliment over haar uiterlijk zou nu verkeerd vallen, besefte je, want daar was ze mee bekend. Haar lichamelijke aantrekkingskracht was regelmatig een vertrekpunt op weg naar teleurstelling geweest. Wil je tijdens een gesprek indruk op een vrouw maken, laat haar dan praten en luister aandachtig. Vermijd lange verhalen en bluf niet, en laat haar via luchtige opmerkingen en welgeplaatste wise-cracks merken dat je niet de eerste de beste boerenlul bent. Als je een vrouw laat merken dat je één en al oor bent, streel je haar ego, terwijl je haar ondertussen beter leert kennen en haar zo makkelijker kunt analyseren. Die opstelling zet je al apart van de doorsnee man, die meestal zelf het gesprek wil leiden. Wanneer een vrouw zich zeker voelt en jou begint te domineren, zet je haar eenvoudig op het verkeerde been. Dan moet zij uitwerken of je nu wel of niet in haar geïnteresseerd bent.

“Begrijp me niet verkeerd, Mick, ik wil je niet beledigen, maar je stelt mij een eerlijke vraag en daar geef ik je een eerlijk antwoord op. Als vrouw doe je me niet veel, net zo min als ik jou veel zal doen. We zijn elkaars type niet. Ik denk dat die vaststelling bij voorbaat al complicaties kan voorkomen.”
Je zag Mick over je woorden nadenken. Wat je zei klopte met haar bevindingen van de eerste avond in het restaurant, toen je geen enkele interesse in haar uiterlijk had getoond. Zelfs haar up-skirt exhibitionisme was je ontgaan.
“Maar daarmee ben ik nog niet klaar, Mick. Ik moet je zeggen dat ik wel uitermate geïnteresseerd ben geraakt in jou als persoon. Net als jij houd ik ervan om te leren. Dat is de reden voor mijn verzoek. Dat, en nog een reden.”
“Wat voor reden?” wilde Mick weten. (Er is geen vrouw die geen probleem heeft. En mocht dat toch zo zijn, dan creëer je er een)

“Nogmaals, het is mijn interesse in je persoon die me de vraag doet stellen. Ik voel dat je met verdriet leeft. Niet alleen om wat er vanavond met Dolf voorgevallen is, maar je hebt een latent verdrietige uitstraling, die je zo goed mogelijk probeert te camoufleren met je gevatheid en je intelligentie. Het klinkt misschien zwaar, maar ik bespeur een emanatie van leed bij je.”

Nu had je haar volle aandacht, niet in de laatste plaats door je woordkeus, vermoedde je. Je zag haar ogen glanzen. Ietwat doelloos prikte ze met haar vork in de pasta.

“Waarom zou ik daarover met een wildvreemde willen praten?” testte ze je.
“Omdat je erover praten wilt, en ik het voordeel heb dat ik niet achter een onvolwassen lichaam aanzit, zoals je meeste ex-vriendjes. Je wilt er ook over praten omdat je hoopt dat het je problemen kan helpen oplossen. En je wilt er met me over praten omdat ik niet op seks uit ben, en het juist die seks is waarin een deel van je problemen liggen. Klopt het een beetje?”

Mick knikte aarzelend.
“Vertel mij wat over jezelf, Mick. Begin bij je jeugd, het hoeft geen nauwgezet verslag. Gewoon een globale levensbeschrijving, ik denk dat ik de relevante punten er wel uit kan extraheren.”
Mick zei: “Ik weet niet waarom ik je vertrouw. Ik ben misschien wel dom met kerels, maar achterlijk ben ik natuurlijk niet. Ik denk dat ik wel weet wat ik doe, ook al maak ik dan vaak dezelfde fouten. Maar goed, ik vertrouw je, ja.”

Ze begon voorzichtig met haar relaas. Je luisterde aandachtig, en plaatste een denkbeeldig merkteken bij alles wat je van belang achtte. 

Mick had een vrij ongelukkige jeugd gehad. Geen vader en veel ‘ooms’. Haar moeder had weinig tijd voor haar, doordat ze ofwel aan het werk was, of zich met een van deze ooms bezighield. Verder had ze een oudere broer die niet veel aan haar gelegen liet liggen. Zij hield van school omdat ze daar erkenning vond; haar intelligentie zette haar apart van andere kinderen. Zo werd ze steeds leergieriger, omdat haar prestaties haar een gevoel van superioriteit gaven.

Tijdens haar relaas vertelde ze impliciet over een kampeeruitje met haar moeder en zo’n ‘oom’. Uit de manier waarop ze erover sprak kreeg je de indruk dat ze iets verborg. Ook haar lichaamshouding wees die richting op.

Na de lagere school begonnen jongens interesse in Mick’s onluikende lichaam te tonen, wat haar nieuwe kansen bood om aandacht te vergaren. Ze bleef vaag over haar avontuurtjes en over verliefdheid werd niet gesproken. Ze gebruikte haar aantrekkingskracht als een stuk gereedschap voor een karwei dat niet bestond. Door middel van haar uiterlijk en intellectuele kwaliteiten werd ze bevestigd en verwierf ze een bepaald gevoel van superioriteit.

Op het atheneum verloor Mick haar belangstelling voor haar leeftijdgenoten en liet zich het hof maken door een bareigenaar die zestien jaar ouder was dan zij. Zodra de aardigheid voor de man er af was en hij haar in de maling begon te nemen, klom Mick een stapje hoger op de ladder en liet zich door Dolf versieren, die intussen niet goed wist wat hij met haar aanmoest. Hij was oudere, gewoonlijk gehuwde vrouwen gewend die aan een halfuur aandacht genoeg hadden. Met Mick lag dat anders; zij was een meisje dat veel aandacht nodig had. Dolf wist haar die niet te geven. Hij klootte maar wat met haar aan en wist in hun vrije tijd vaak weinig beters te verzinnen dan haar mee uit te nemen naar een sekshuis.

“Wat denk je Jan, niets bijzonders hè?” vroeg ze, zichtbaar ongerust. Er liep een duidelijke rode draad door haar verhaal en je dacht nu te weten hoe Mick tikte.
“Mag ik het verhaal in mijn eigen woorden terugvertellen, Mick? Ik wil namelijk controleren of ik het goed begrepen heb. Jij zegt dat het niets bijzonders is, maar ik ben daar niet zo zeker van.”
“Okay dan,” stemde ze toe.

Giovanni kwam bij de tafel staan en bood jullie iets van het huis te drinken aan. “Wat wil jij van Giovanni drinken, Mick?”
“Beslis jij maar wat lekker is, Jan,” zei ze.
Dankbaar voor die vrijheid bestelde je een grappa Nardini en een Sambucca voor Mick, die aandachtig toekeek hoe het likeurtje aangestoken werd. “Drink het niet meteen, want het glas is nog heet”, raadde je haar tijdig aan.

Niet veel later kwam je weer terug op haar relaas. “Ik wil hier niet de psychiater uit gaan hangen, maar ik heb nu wel een beetje een idee van hoe je leven is gelopen, en waarom je geworden bent zoals je… nu bent. Vind je het goed als ik…”
“Natuurlijk, Jan. Ik luister.”
“Om te beginnen heb ik de indruk dat je weinig prettige herinneringen aan je jeugd over hebt gehouden. De plaats van je vader werd in successie ingenomen door verschillende ‘ooms’ aan wie je moeder meer aandacht besteedde dan aan jou.”
Mick knikte instemmend.

“Daardoor heb je een grief tegen je moeder gekregen die eerst in haat en daarna in minachting omsloeg.”
Mick’s instemming veranderde in alarm.

“Hoe oud was je, Mick, toen je ging kamperen met je moeder en die oom?”
“Acht jaar”, fluisterde Mick bijna onhoorbaar.
“Ik weet niet of ik het goed heb, maar ik kreeg het gevoel dat er tijdens die vakantie op de camping iets is voorgevallen wat een grote invloed op je verdere leven heeft gehad.”

Mick greep je pols met beide handen vast. “Begin er niet over Jan, alsjeblieft,” zei ze. Haar ogen begonnen te tranen.

“Goed, Mick. Maar wat daar ook gebeurd is, je vertelde het later aan je moeder en die wilde er waarschijnlijk niets van horen, waarna je je moeder bent gaan haten. De aandacht die je thuis niet kreeg, vond je op school. Het leren ging je makkelijk af en je verwierf respect, maar vooral aandacht die je thuis moest ontberen. Plotseling was Mick belangrijk geworden en het leren stelde je in staat de herinnering aan die campingervaring naar het achterplan te dringen. Toen je in de puberteit kwam, ontstond er een nieuw soort belangstelling voor je. Het waren nu de jongens die jou een superieure positie verschaften doordat je blijkbaar goed in de markt lag. Je ging op hun avances in en nam zo als het ware wraak voor iets wat jaren geleden was voorgevallen.

Verder vermoed ik dat het wel eens zo zou kunnen zitten: je minachtte mannen in het algemeen, en hoewel je wel seks bedreef, beleefde je er maar tot op zekere hoogte plezier aan. Je laat je niet gaan of je wilde je niet laten gaan. Jij wilde de controle niet verliezen. Daar dit je leeftijdgenoten van het andere geslacht volkomen ontging, besloot jij een stap hoger op de ladder te klimmen en oudere partners te kiezen. En misschien had dat ook wel iets met die oudere man op de camping te maken. Doordat jij niet tot een orgasme te brengen was, voelde jij dat als een wraak tegen het fenomeen man. Jij confronteerde hun met hun seksuele onvermogen om jou tot een climax te brengen. Een hoop mannen ervaren dat als een vernedering, en dat is precies wat je wilde. O, je genoot van de aandacht, de luxe, de opwinding, de belangstelling, maar ondertussen wreekte je je op hen door hen te vernederen.

Je besefte nu wat je met mannen kon bereiken, waarna de haat voor je moeder overging in minachting. Zou dat een beetje kunnen kloppen, Mick?”
Mick bleef seconden lang stil. Toen vroeg ze: “Hoe kun je dat allemaal weten?”
“Je hebt het me net zelf verteld, Mick”, antwoordde jij kalm.
“Maar hoe kun je tot zinnige conclusies komen over dingen die ik níet verteld heb?”
“Dat leg ik je later uit”, beloofde je.

“Goed, maar als je zoveel begrijpt, dan zul je dit ook wel begrijpen. Iedere keer dat een knul mij vroeg of ik er ook wat aan gehad had, zei ik: ‘Ja, het was okay’. Dan kwam steevast de vraag: ‘Ben jij dan ook gekomen?’‘Nee, dat niet,’ zei ik dan. Ze dachten dat ze mij naaiden, maar ik naaide hen en hun ego. Begrijp je dat?”

Nu pakte jij Mick’s handen vast, en zei met nadruk: “Mick, ik begrijp je redenering, maar het is een foute. Jij werd twee keer genaaid, als eerste door de knul die het deed en ten tweede door jezelf. Je redenering is verkeerd.”

Mick trok geïrriteerd haar handen weg. “Ongetwijfeld twijfel ga je mij nu ook uitleggen waarom dat zo is.”
“Alleen als het je interesseert. Ik loop hier niet met mijn veren te pronken. Als je het wilt horen, vertel ik het je. Zo niet, even goede vrienden. Jij gaat gewoon door met je aanpak, waarvan je heimelijk al weet dat die fout is. Probeer van deze paar woorden eens een zin te maken Mick: gemeen, steen, ezel, twee.” Mick schoot nu in de lach en zei: “Je hebt gelijk, Jan. Ik ben niet zo goed in toegeven. Maar ik zou niet weten hoe ik het dan zou moeten aanpakken.”

“Waar je redenering mank gaat, is hier: de man door wie je je laat gebruiken is alleen maar geïnteresseerd in klaarkomen, tenminste de mannen die jij opzoekt. Wanneer ze er dan nog in slagen om jou tot een orgasme te brengen, dan is dat een extra bonus voor ze. Ze liggen er echt niet wakker van wanneer dat niet lukt. Hun gedachte is: ‘Nou ja, ik heb haar in ieder geval geneukt en ik kan er niets aan doen dat het een frigide trut is’.”
“Ik ben geen frigide trut”, protesteerde Mick.
“Dat zal wel zo zijn, maar zo beschermen ze hun aangetaste ego. Maar nou jij Mick. Je hebt na de daad misschien een goed gevoel, want je hebt weer wraak genomen, maar niets duurt zo kort als wraak, en het weegt al helemaal niet op tegen het besef toch weer gebruikt te zijn. Na de high komt steeds weer een tijdelijke depressie, om nog maar te zwijgen van de vernedering die je ondergaat wanneer je opnieuw aan de kant wordt gezet.”

Mick dacht weer even na voordat ze reageerde: “Hoe zou ik het volgens jou dan moeten doen?”
“Zou je mijn raad aannemen, dan?” vroeg jij glimlachend. “Wanneer het logisch is misschien wel, ja.”
“En wanneer het niet logisch is niet?”
“Natuurlijk niet”, zei Mick overtuigd.
“Dus jij denkt te kunnen bepalen of ik gelijk heb of niet?” vroeg je, haar naar je val leidend.
“Ja, wanneer het naar mijn idee geen zin heeft, doe ik het niet.”
“Omdat ik een man ben of omdat jij het beter weet?”
“Beide”, reageerde Mick onmiddellijk. Ze leek er zelf van te schrikken. “Nee, dat neem ik terug, Jan. Dat meende ik niet. Ik weet niet waarom ik dat zei.”
“Het maakt niet uit Mick, maar ik heb de indruk dat je nog geen controle over je emoties hebt.”
“Jij anders ook niet, daarstraks in de auto, want anders had je mij niet op mijn wang geslagen”, merkte Mick snugger op.

“Je vergist je. Ik had mezelf kunnen beheersen, maar ik wilde dit gesprek met je voeren. Als ik je verwensing had genegeerd, had jij je gesterkt gevoeld in je mening over mannen, en dan hadden we dit gesprek waarschijnlijk nooit gehad.”
Mick knikte met tegenzin. “Ik zat inderdaad over uitstappen te denken toen ik zo kwaad werd.”

“We zijn weer op het punt dat wanneer mijn raad volgens jou verkeerd is, je hem negeert?”, vroeg jij.
“Ja, dat denk ik wel”, antwoordde Mick, nu minder zeker.
“Dan is mijn vraag aan jou nu: ben je het nu met me eens dat jouw aanpak niet de juiste voor je was, de manier waarop je je liet gebruiken?” vroeg je het accent op de laatste zin leggend.
“Ja, zeker.”
“Waarom deed je het dan niet gelijk goed? Het is geen hersenchirurgie, Mick.”
“Omdat ik het toen nog niet goed begreep. Nu begin ik het door te krijgen”, argumenteerde ze.
“Nu krijg je het door om dat ik je net heb geconfronteerd met je eigen verhaal, maar dan zoals het werkelijk was. Onbewust heb je het waarschijnlijk wel geweten, maar je hebt een spiegel nodig gehad. Het punt is dit, Mick, en dan begrijp je het helemaal. Je bent zeer intelligent en je bent erg knap, een combinatie die nogal zeldzaam is, kan ik je zeggen. Maar waar het je nog aan ontbreekt is levenservaring, sluwheid, controle over je emoties, het vermogen om snel logisch te kunnen denken en vervolgens te kunnen improviseren in iedere onvoorziene situatie.”
“En dat kun jij mij allemaal aanleren?” vroeg ze ietwat sarcastisch.
“Voor zover ik iets weet, zou ik het je kunnen aanleren, ja. Maar dat moet je dan wel willen, want eigenwijze mensen leren nooit. Het woord eigenwijs zegt het al: die mensen zijn wijs van hun eigen. Het probleem is echter dat je van jezelf niet veel kunt leren, behalve lopen, eten en ademen. Voor de rest heb je de ervaring en de kennis van anderen nodig, direct of indirect - via boeken, scholing, noem maar op.”

“En als ik van jou iets zou willen leren, moet ik klakkeloos opvolgen wat je zegt?”
“Van klakkeloos opvolgen leer je niets. Je moet willen begrijpen wat ik met iets bedoel, de logica ervan in willen leren zien. Pas dan kun je besluiten om er wel of niet iets mee te doen.”
“Dat klinkt goed”, zei Mick.
Je vervolgde: “Maar er zouden zich ook wel eens situaties kunnen voordoen waarin er geen tijd voor uitleg is. Op die momenten zul je me moeten vertrouwen, maar hoogstwaarschijnlijk ben je dan allang zo ver dat je de reden zelf wel uit zult kunnen werken.”

“Goed, Jan: ik ben geïnteresseerd, ik wil graag leren, ik wil superieur zijn en ik wil gerespecteerd worden. Dit laatste heb ik net bedacht”, zei Mick niet zonder trots.
“Je wilt dat mensen jou behandelen zoals ik hier vanavond word behandeld?”
“Ja, dat is het precies. Ik zie het verschil tussen het respect dat jij hier krijgt en dat wat mij ten deel valt op mijn werk en bij al mijn veroveringen. Dit bevalt me wel.”
“Dat is dan al een begin. Maar onthoud goed: respect moet je verdienen of afdwingen. Het is geen freebie”, besloot je.
Mick zei nu vastbesloten: “Goed, ik wil wel bij je in de leer. Maar wat is de prijs die ik ervoor betaal? Ik bedoel geen geld, maar wat verwacht je van mij?”

“Geen seks, Mick. Je bent mijn type niet, en seks is geen opoffering voor je, nog niet althans. De prijs is klasse. Die zul je je moeten verwerven.”
“Hoe begin ik?”
“Door je niet langer als een tienerslobber te gedragen die haar vleselijke gunsten kwistig in de rondte strooit. Het is niet langer een cadeautje meer, het is het hoogste goed dat je te bieden hebt. Je bent er dus zuinig op. Geen vriendjes voor de tijdsduur dat je ‘in opleiding’ bent, en waar het Dolf betreft: finale. Doek.”
Mick lachte opgelucht: “Dat is geen opoffering, Jan. Van Dolf heb ik niet veel te leren. Dat heb ik al geleerd.”
“Dus we hebben een deal?” vroeg jij.
“Ja. Mag ik je wat vragen?”
“Shoot”, zei je.
“Waarom wil je dit voor mij doen? Ik ben je type niet, ik ben een tienerslobber geweest. Wat is de reden dat je tijd en geld aan mij wilt spenderen?”

Jij aarzelde geen moment.
“In het restaurant met Dolf vond ik je een dwaas. In de auto vond ik je een verwend en eigenwijs pestkreng. Aan tafel hier veranderde dat. Dit klinkt niet leuk, maar ik kreeg medelijden met je. Je kunt zoveel, maar weet niet hoe je je leven in moet richten. Het was misschien geen medelijden, maar medeleven, empathie, zo je wilt. Als persoon intrigeer je me. Ik ben nieuwsgierig, ik wil weten wat je kunt. Ik voel dat ik een juiste beslissing neem door je wegwijs te maken. Is dat een antwoord, Mick, en wat belangrijker is: weet je wie ik ben en wat ik doe?”

Mick aarzelde even, maar besloot met de waarheid te komen: “Dolf vertelde me dat je een pooier was en vrouwen voor je had werken.”
“En dat is voor jou geen bezwaar om met mij in zee te gaan?” vroeg je.
“Nee. Niet dat ik erover sta te juichen, maar nu ik je vanavond een beetje heb leren kennen, geloof ik niet dat je bewust misbruik van iemand zal maken. En verder denk ik dat een pooier toch wel wat van vrouwen weet, anders kan hij dat beroep niet uitoefenen.”
“Dat is meestal niet het geval, maar je redenering is gezond. Wat weet je nog meer van mij?”
“Dolf heeft gezegd dat jullie met twee grote zaken bezig zijn, en dat jullie, als het lukt, een vermogen gaan verdienen.”

Je schrok, maar toonde geen reactie. Je zei: “Ga door.”
“Wanneer we in dat sekshuis waren, werd er vaak over jou gesproken door vrienden van Dolf. Niemand schijnt precies te weten wat je doet. Ja, dat je pooier bent, maar verder… Ze hadden het erover dat je met allerlei illegale praktijken bezig was, altijd in het buitenland zat, verschillende talen sprak en bijzonder sluw was. Ik moet je eerlijk bekennen, Jan, dat ik al in Jan ter Haak geïnteresseerd voordat ik je met Dolf in het restaurant ontmoette. Daarom maakte ik er ook zo’n vertoning van.”
Nu schoot je in de lach en zei: “Dus die expositie heb je voor mij opgevoerd?”
“Ja, maar het was niet aan je besteed. Toen jullie aan tafel zaten, stond ik je op te nemen en dacht: ‘Dus dat is nu die beruchte Jan ter Haak. Jammer dat hij er niet zo uitziet als Dolf’.”
“Ben je verliefd op hem?”

Mick dacht goed over haar antwoord na: “Ik denk dat ik in het begin verliefd was, ja. Later niet meer, hij is zo oppervlakkig, heeft geen enkele diepgang. Altijd komt hij weer met dezelfde verhalen aan. Ik denk dat ik een zwak voor hem heb, het is net een groot kind. Aandoenlijk soms, en hij kan zo vertederend kijken. Hij praatte altijd over rijke en slimme mensen. Ken je een Kale Joop?”
“Jawel, wat is daarmee?”
“Die heb ik ook een keer ontmoet. Wat een griezel... Die is nog dommer dan Dolf.”
“Dat lijkt me nauwelijks mogelijk, maar hij is inderdaad een griezel. Hij is echter wel veel sluwer dan Dolf, die als een klit aan hem hangt omdat die Kale rijk is.”

Je zag dat Mick in tweestrijd verkeerde om je iets te vertellen.
“Vertel het maar liever, Mick.”

“Goed”, zei ze, “misschien kan ik jou nu een plezier doen, Jan. Ik vertrouw je en ik heb veel respect voor je gekregen vanavond. Ik ben blij dat jij mij onder je hoede wilt nemen, en misschien dat je hier iets aan hebt. Vlak voordat jullie samen op reis gingen, zaten we aan de bar van dat sekshuis. Kale Joop zat met Dolf te fluisteren. Ze hadden het over papieren, wat voor papieren weet ik niet. Dolf zei op een gegeven moment dat ze niets zonder jou konden doen, omdat jij alles in handen zou houden. Kale Jan zei toen dat dit alleen maar beter was, want als er een kat zou vallen, zou jij de verschutting krijgen. Ze begonnen toen te lachen. Zegt dat je wat?”
“Ja, dat zegt me genoeg. Ik kan je niet vertellen waar het over gaat, maar ik had al een vermoeden, en dat heb je zojuist voor me bevestigd. Je hebt mij een heel groot plezier gedaan, Mick. Ik wist wel dat ik er juist aan deed je naar me toe te trekken.”

Mick straalde en vroeg: “Mag ik dan nog zo’n Sambucco?”
“Sambucca… Het is vrouwelijk.”
“Goh, Italiaans is wel moeilijk”, grapte Mick.

Het ijs was gebroken en de zaak was gedaan. Je had Mick naar je toegetrokken en haar overtuigd. Je rondde het af door te zeggen: “Mick, je hebt me een groot plezier gedaan en dat zal ik niet vergeten. Maar er is één ding waar ik je voor wil waarschuwen. Van nu af aan moet Dolf off limits voor je zijn en ik zal je ook vertellen waarom. Zoals je hebt begrepen doe ik een grote zaak met Dolf. Het waren er eigenlijk twee, maar een ervan is niet doorgegaan. Die zaak is erg belangrijk wat geld betreft, maar het is ook erg riskant. Ik riskeer met Dolf jaren gevangenis als het misgaat. Wanneer jij nu Dolf in de verleiding zou brengen, al was het alleen maar om te zien of je hem nog terug kan krijgen, riskeer ik verder niets meer met Dolf. Dat geldt dan ook voor jou, want dan laat je me dan zien dat je niets geleerd hebt of wil leren. Dan verknoei ik mijn tijd met je en laat je vallen. En dan is er nog datgene wat jij opgevangen hebt. Ik ga gewoon met ze verder en laat niet merken wat ik weet, maar het zal op een gegeven moment wel ongezond worden om nog in de nabijheid van Kale Joop en Dolf te vertoeven. Is dat duidelijk, Mick? Kan je het begrijpen? Je ziet, ik geef je meteen de reden voor mijn verzoek.”

Mick antwoordde: “Vanavond begint de rest van mijn leven, Jan. Vanavond begint een nieuw leven.”

Jullie schudden elkaar plechtig de hand. Mick hoorde nu bij jou, en besefte dat volledig. Dat ze nu ook van jou was, wist zij nog niet.

Ik vroeg je een moment te stoppen om een nieuwe cassette in de recorder te kunnen doen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om iets bij je te verifiëren: “Jan, in een vorig deel van je verhaal stelde je dat je haar voor je wilde laten werken om Dolf voor het aas te laten gaan, klopt dat?”

“Jawel”, antwoordde je, natuurlijk al vermoedend wat ik je zou gaan vragen: “Dat werken was dus zuiver en alleen bedoeld om Dolf lekker te maken met een potentiële drieëneenhalf duizend gulden extra inkomen per week. Okay, dat kan ik begrijpen, maar nu je samen met haar in het restaurant zat en merkte hoe makkelijk ze met haar seksuele gunsten omsprong, dacht je toen niet dat het een fluitje van een cent zou worden om het voor elkaar te krijgen?”

“Nee Suzanne, absoluut niet, en ik had daar twee heel goede redenen voor, of eigenlijk was het er maar één: ik was in korte tijd erg verliefd op haar geworden en wilde haar voor mezelf houden, en dat niet alleen omdat ze er vreselijk goed uitzag. Het was ook een mentale uitdaging. Hoe vlot het in het restaurant ook leek te gaan, vergeet niet dat ze niet verliefd op mij was. Ze was gewoon nog steeds verliefd op Dolf. Het was mijn prioriteit om te proberen daar een eind aan te maken en haar emotioneel aan mij te binden. Onmogelijk was dat niet, want ik was na die ene avond al een flink eind op weg. Verliefd zou ze niet meer op me worden, want dat is er of dat is er niet, maar misschien kon ik haar wel zover krijgen dat ze van me zou gaan houden. Daar zou voor mij voldoende zijn. Ook zou ik het vertrouwen dat ze in me stelde nooit beschamen. Niet door middel van een truc, in ieder geval; het was al erg genoeg dat ik het zo in elkaar moest draaien. Maar ja, in liefde en oorlog is alles geoorloofd.”

“Nonsens, je had al duizend gulden betaald voor je haar überhaupt gezien had…”
Je schaterde: “Was dat geen mazzel? Als ik haar wel had gezien, had ik zo vijftigduizend neergeteld!”

Ik zei gekwetst: “Maar goed dat Dolf dat dan niet wist, hè?”
“Toen wist hij dat inderdaad nog niet, maar ik heb het hem later wel doodleuk verteld.”
“Je meent het niet”, zei ik.

Je keek mij aan en ik geloofde je.

“Hoe is het afgelopen met Mick gisteren, Jan?” vroeg Dolf nieuwsgierig.
“Ik denk wel goed, Dolf, maar ze is nog steeds gek op jou, dus het zal nog een flinke strijd worden.”
“Je hebt alle tijd. Ik zal me verre van haar houden.”

Je zei: “Ik heb juist helemaal geen tijd, Dolf. Pino heeft gebeld en ik moet naar Italië voor die kentekens. Het wordt duurder dan Pino gedacht had, en hij kan de kosten niet alleen dragen. Hij vertelde dat wanneer wij een koopje wilden hebben, zij het niet voor elkaar zouden krijgen om de kentekens er authentiek te laten uitzien. Ik moet er dus heen om extra geld te brengen. De kentekens kunnen in twee weken klaar zijn.”

“Dat is toch goed, Jan? Dan kunnen we in een paar weken al de eerste winsten tegemoet zien…”

Je gevoel zei je dat Dolf tijdens je afwezigheid zijn kans zou gaan grijpen. Dat was één. Ten tweede was je superjaloers waar het Mick betrof. Ja, een pooier die jaloers was... Ten derde kon je reputatie het niet verdragen dat Dolf een nieze van jou zou wippen, en ten vierde deugde het gewoon niet. Je besloot hem dat te zeggen.

“Dolf, ik mag je graag als vriend en ik weet dat je op de kit nooit praat. Als crimineel ben je geslaagd en ik durf alles met je aan. Ik wilde dit even onder je aandacht brengen, zodat wij precies weten waar we staan, en dat is hier: dat we paar miljoen gaan verdienen als we ons verstand gebruiken. We riskeren een paar jaar lik als er iets misgaat. Nu is het zo dat als ik Mick niet met een gerust hart achter kan laten omdat ik je niet zou kunnen vertrouwen, ik helemaal geen bestek heb om een paar jaar lik met je te riskeren. Het geld kun je dan ook wel schrijven waar de zon niet schijnt.”

“Jan, je bent paranoïde”, reageerde Dolf. “Het lijkt wel of je gek op haar bent.”
“Zou het helpen als ik zeg ik zei dat ik inderdaad gek op haar ben of wordt de uitdaging dan pas echt interessant voor je?” vroeg je.

Je vreesde dat dit overdreven klonk, maar Dolf was zwak en dus besloot je om de druk nog wat op te voeren: “Dolf, het spijt me om je te moeten waarschuwen. Dat zou niet nodig moeten zijn, maar je hebt het al bij betere vrienden dan ik geflikt. Ik zal je de voor- en achterkant ervan uitleggen, zodat je het begrijpt. Jouw uitdaging is niet Mick te versieren, want dat lukt je wel; jouw uitdaging is ervoor te zorgen dat ik er nooit achterkom. Wanneer ik terugkom en Mick is weer overgestapt, dan mag je de duizend gulden die ik je betaald heb, gewoon houden. Maar die worden dan wel samen met jou begraven. Dat is geen dreigement, dat is een belofte.”

“Jan, in hemelsnaam...” begon Dolf. Je liet hem niet uitpraten. “Als Mick nog met mij wil zijn als ik terugkom en jij hebt mij toch de hoorns opgezet, dan kom ik erachter. Dat is een zekerheid. Je wordt dan net als in het vorige scenario uitgevlakt. Dan is mogelijkheid drie er nog: jij versiert Mick terug, en nadat je je vuil geloosd hebt, vertel je haar zolang een andere gozer te nemen, zodat het lijkt alsof jij nergens wat mee te maken hebt gehad. Dat is een reële mogelijkheid, en ik houd daar ook rekening. Geef je eigenlijk om je eigen vrouw, Dolf?”
 
“Ja natuurlijk, ik snap niet...” Opnieuw sneed je hem af: “Wanneer je om je vrouw geeft, zou ik er maar voor zorgen dat ze niet jong weduwe wordt.”
“Je zit me te bedreigen, Jan”, zei Dolf, die zichtbaar kwaad begon te worden.
“Ja, je hebt gelijk. Wilde je er iets van maken dan?”
“Nee, maar er kan van alles gebeuren en ik zou daar dan wel eens de schuld van kunnen krijgen”, verweerde hij zich.
“Zoals?” vroeg jij benieuwd.
“Nou, ze zou een gozertje van haar eigen leeftijd tegen kunnen komen en daar gek op kunnen worden. Ik zou daar dan op aangekeken worden.”

Nu wist je zeker dat Dolf onder je duiven zou gaan schieten.
“Ja, daar heb je gelijk in, dat is een mogelijkheid. Goed, dan weet ik nu wat ik doen moet: hier blijven. Dan kan ik er zelf een oogje op blijven houden totdat Mick weet waar ze hoort. We vergeten de kentekens en ik pak die zevenduizend gulden in de week zonder enig risico.”

“Jan, dat kan je niet doen, ik heb je niets gedaan. Je vertrouwt me gewoon niet.”
Je knikte. “Dat heb ik toch net eerlijk toegegeven? En weet je waarom ik je niet vertrouw, Dolf? Ik heb jou niet één keer in dit gesprek horen zeggen: ‘Dan ga ik toch gewoon met je mee, Jan.’”

Dolf verschoot van kleur: “Jan, ik kan niet weg deze week. Mijn zoontje is jarig.”
“Zal ik de reis dan een week uitstellen, zodat je toch mee kan?” Dolf wrong zich onmiddellijk in allerlei bochten: “Ik heb al bonje met mijn vrouw dat ik haast geen avond meer thuis ben. Je kunt mij vertrouwen, ik ben toch niet gek. Ik zou mezelf tekort doen.”

Je gevoel was niet goed, maar misschien zocht je de confrontatie met Dolf en Kale Joop ook wel op. Je was alleen niet genegen om Mick daarbij als joker in te zetten. Je verkeerde in grote tweestrijd, want je had Pino net beloofd om het geld te komen brengen. Bovendien had Pino je gevraagd om tien één karaats Top Wesselton VVSI diamanten voor hem mee te nemen. Je zat in een moeilijk parket en je wist het.

“Dolf, luister. Pino heeft gezegd dat we ongeveer op zestigduizend gulden voor duizend of zelfs vijfduizend kentekenbewijzen uit zullen komen. Ik kan erop wachten als het moet, want met twee weken kan het klaar zijn. Ga dertig ruggen bij die Kale ophalen, en ik vertrek overmorgen. Over twee weken draaien we proef, dus zorg ervoor dat er dan een paar auto’s klaar staan. Hebben we iemand die de nummers overslaat en omwerkt wat nodig is?”
Dolf keek opgelucht. “Bob uit Vijfhuizen, ken je die?”
Je antwoordde: “Heel goed zelfs, een eersteklas vakman.”

Jullie spraken af dat Dolf je het geld de volgende dag zou overhandigen.

Omdat je in totaal voor vijfenveertigduizend gulden aan kontanten en zestigduizend gulden aan diamanten mee moest nemen, besloot je de trein naar Milaan te nemen. In een Mercedes Sport als Hollander proberen om de Zwitserse douane te passeren was om moeilijkheden vragen. Hollanders genoten toch al een onevenredig grote belangstelling bij die jongens. Zal wel iets met drugs te maken hebben. De Italiaanse douane was intussen nog gevaarlijker. In de tijd van deviezenbeperking werden alle duurdere wagens die uit Zwitserland kwamen op deviezensmokkel gecontroleerd. En dan was er nog de omstandigheid dat je foto op je paspoort evenals je levende gezicht weinig vertrouwen inboezemde. Je had er mee leren leven; je werd altijd gecontroleerd. In de trein zou alleen dat paspoort je achilleshiel vormen, maar het totale risico was danig gereduceerd. Pino zou je de volgende dag in Milaan op komen halen, om vervolgens met de auto verder naar Rome te rijden.

Op de dag van vertrek ontmoette je Mick in een koffiebar. Ze wist dat je mogelijk een paar weken weg moest en leek een beetje triest te zijn.
“Ik zal je missen, Jan, echt waar. Ik ben zo aan je gewend geraakt de laatste dagen, dat ik bang ben dat ik me een beetje eenzaam zal gaan voelen. In korte tijd ben je al een deel van me geworden.”

Haar woorden verontrustten je. Je zei: “Mick, voel je niet al te eenzaam. Deze reis bepaalt ook de rest van jouw leven. Dolf zal je ongetwijfeld bellen om zijn kans waar te nemen. Ga erop in en je blijft een intelligente lellebel voor de rest van je leven. Wees sterk en ik geef je een leven dat je hebben wilt. Ik weet dat het moeilijk is omdat je nog om Dolf geeft, maar je logica moet je laten weten waar je voordeel ligt. Afgezien van het feit dat je mij en jezelf voor schut zet, vergooi je alles.”

Mick keek je geërgerd aan en zei: “Je vertrouwt me niet, Jan.”
“Vertrouwen heeft er niets mee te maken. Ik vertrouw Dolf niet. Jij bent jong en verliefd, ik zie hoe moeilijk het zal worden. Ik weet dat je het kan, ik weet dat je het wilt, maar ik weet nog niet of het je lukt. Jij bent nu baas over je eigen toekomst.”

Mick pakte je handen en zei: “Ik zal je laten zien dat ik het volbreng, niet alleen als je weg bent, maar ook als je terug bent. Ik heb gekozen voor jouw condities. Ik blijf ‘s avonds thuis, en je kunt mij bellen wanneer je wilt, dan hoef je over Dolf niet in te zitten. Afgezien daarvan zou ik het evengoed fijn vinden wanneer je me belt. Beloof je me dat je voorzichtig zult zijn?”

Je beloofde dat natuurlijk, maar dit was één van de zeldzame keren dat je onzeker was en het liefst de hele zaak had opgegeven. Je was verliefd, je was idolaat van haar, en je realiseerde je dat je inderdaad voorzichtig moest zijn om geen fouten te maken. Je zette Mick thuis af en reed weg. Je was in en in triest, toen je naar Amsterdam terugreed.

Je had thuis je koffers al gepakt staan. Je nam afscheid van Joke, die aan het werk was, en belde een taxi die je naar het Centraal Station bracht. In de nachtexpres naar Milaan kreeg je een slaapcabine toegewezen. Je doodde de tijd met lezen, maar kon je aandacht er maar slecht bij houden. Je herinnert je deze nacht als een van de meest eenzame van je leven. Je schrok wakker van iedere schok die de trein maakte en dacht onophoudelijk aan Mick. Af en toe vroeg je je af of je jezelf een dienst bewezen had door haar van Dolf over te nemen. Als dit liefde is, hoeft het niet voor me, peinsde je.

Voordat je ging slapen had je de diamanten in een stuk zeep gedrukt, en dit open en bloot met wat andere toiletartikelen bij het fonteintje gelegd. Het geld had je via een speciaal aangebrachte ritssluiting in de voering van je jas verborgen. Het kon een normale controle doorstaan. Maar als de douane zou gaan zoeken, wisten ze iets.

Om acht uur schrok je wakker door bonken op je deur. Het was de conducteur die je paspoort terug kwam brengen. Je schoof het rolgordijn omhoog en zag dat de trein al door Brianza reed. Je zuchtte. ‘Dit gedeelte is vast goed gegaan’, dacht je. ‘Ik zal die zeep vast maar even opbergen, anders laat ik die met mijn verliefde kop nog zo maar liggen ook.’ Je poetste je tanden en waste jezelf bij het fonteintje. Het was niet de meest luxe manier van reizen met zo’n trein, maar nood breekt wet. Zodra de gelegenheid zich voordeed, zou je eerst meteen een douche nemen, want je voelde je alsof je onder de trein geslapen had in plaats van erin.

Volgens afspraak stond Pino je bij de informatiebalie in het Stazione Centrale op ter wachten. Zoals altijd waren jullie verheugd elkaar te zien. Hij pakte je koffers en schoof die op een trolley, waarna jullie het station uitliepen.
“Aspetta quoi, vado prendere la macchina”, zei Pino.

Een uur later raasden jullie over de Autostrada del Sole richting Bologna. Jij had besloten om te rijden want met Pino als chauffeur was je je leven niet zeker. Hij keek meer achterom of naast zich dan op de weg.
Pino vertelde je hoe hij gevaren was met de kentekens.
“Normaal had ik de kosten alleen gedragen, Giovanni, maar met deze drukker is er komen noch gaan. We kunnen het goedkoop laten doen, maar dan hebben we een zootje vuiligheid met alle risico’s van dien. Ik denk dat het beter is om te betalen wat de drukker vraagt. Zo krijgen we in elk geval topkwaliteit, en wat zijn de kosten per kenteken dan uiteindelijk nog? Zestig gulden, daar kunnen we ons toch geen buil aan vallen?”

Jij bevestigde dit en besloot Pino op de hoogte te brengen van een mogelijke complicatie. Je vond dat niet meer billijk, omdat ook Pino in de zaak investeerde en er risico’s voor nam.

Pino had je zwijgzaamheid al opgemerkt. Nog voordat je met je relaas kon beginnen vroeg hij: “Ci sono dei problemi, Giovanni?”

Jij bevestigde dat er zich inderdaad problemen voor zouden kunnen gaan doen. Je vertelde hem over de transactie met Dolf inzake Mick en voegde eraan toe dat je hem niet vertrouwde. Pino luisterde aandachtig. Toen je uitgesproken was, vroeg hij: “Sei innammuratu, Giovanni?”

Je gaf toe dat je inderdaad smoorverliefd was geraakt en Mick niet uit je hoofd kon zetten.
“Questo è l’amore, caro Giovanni”, lachte Pino terwijl hij je op je knie klopte, wat overigens weinig aan je bedrukte stemming veranderde. Je vroeg je af of je ook zo gek was toen je op je vijftiende verliefd werd op je ex-vrouw. ‘Het lijkt wel of het erger wordt naarmate je ouder bent,’ dacht je. Je kon niet half vermoeden hoezeer je daarin gelijk zou blijken te hebben. Als je dacht dat je nu verliefd was, stond je over drieëntwintig jaar nog een verassing te wachten.

Ruim anderhalf uur later passeerden jullie Bologna. De reis werd voortgezet in de richting van Florence, waar jullie een uur daarna kruisten. Nog eens anderhalf uur later reden jullie Orvietto in, een plaatsje dat op een uur afstand van Rome lag en waar Pino zolang een huis had gehuurd met zijn vrouw en kinderen. De kinderen begroeten je enthousiast, want zij kenden je van je bezoeken aan Pino’s restaurant in Amsterdam.
“Stom, ik was zo met mijn eigen ellende bezig, dat ik helemaal vergeten ben wat cadeautjes voor je kinderen te kopen. Waar is je vrouw Pino?” vroeg je.

Pino’s gezicht betrok. Hij zei: “Toen ik uit Nederland moest vluchten om niet aan Duitsland uitgeleverd te worden, besloot ik mijn gezin naar Italië mee te nemen. Het zou er niet inzitten dat ik ooit nog terug kon keren naar Nederland. Mijn vrouw en kinderen konden natuurlijk naar Holland om familie te bezoeken wanneer zij wilden, maar de stress van het uitleveringsverzoek, de vlucht naar Italië en het moeten wonen in een voor mijn vrouw volkomen vreemde omgeving, tussen onbekende mensen heeft haar in een zware depressie gebracht. Ze is nu opgenomen in een speciaal ziekenhuis om te herstellen.”
“Un manicomio?”, vroeg jij.
“Si”, bevestigde Pino bedroefd, “een psychiatrisch inrichting.”
“God, Pino, wat spijt me dat voor jullie allemaal. Hoe nemen de kinderen het op?”
“Mijn oudste dochter zorgt voor de kleintjes, maar het is moeilijk af en toe, Giovanni.”

Je voelde je schuldig dat je zo’n miserabel gezelschap voor de immer optimistische Pino was geweest. ‘Hij heeft pas echt problemen en heeft er niets van laten merken, terwijl ik zit te janken omdat ik een beetje verliefd ben.’ Je besloot het roer finaal om te gooien en je lot in de handen van de goden te leggen. “Wat gebeuren moet, gebeurt toch wel, en als er iets mis kan gaan, dan gaat het ook mis. “Murphy’s fucking law”, filosofeerde je hardop en je trok je op aan je schoenveters.

Na het eten ruimden de kinderen de tafel af. Jullie besloten de zaken door te spreken; een overleg dat zeer werd veraangenaamd door een verrukkelijke fles Vecchia Romagna.
“Giovanni”, begon Pino, “als Dolf jouw nieuwe vriendin inderdaad niet met rust laat, brengt hij de hele operatie in gevaar, en ik werk niet met iemand die de vrouw van een vriend niet met rust kan laten. Want die brengt niet alleen de onderneming in gevaar, maar speelt ook met onze tijd en investeringen.” Je antwoordde somber: “Ik weet het, Pino, ik weet het. Ik kan er bijna niet van slapen. Het punt is dat ik hem pas aan kan pakken als het is bewezen dat hij Mick terug heeft versierd, en dan is het te laat. Voor mij, in elk geval.”

Pino keek je peinzend aan zei: “Het is nu ook te laat om Mick op te geven. Ik zie dat je het er zwaar mee hebt en daarbij zou het een nederlaag betekenen die je van zo’n bastardo niet hoeft te accepteren! Ik stel voor dat je haar opbelt en haar per vliegtuig hierheen laat komen. Dan heeft Dof het nakijken.”

Je kon niet geloven wat je hoorde. Het was altijd strikte politiek geweest om vrouwen buiten de zaken te houden.
“Pino, ik kan toch geen vrouw meenemen als wij hier met mensen moeten praten?”
“Verstaat ze Italiaans, Giovanni?”
“Nee, en al helemaal geen Napolitaans. Het spreekt me wel aan, want het is een logische oplossing en minder riskant dan Dolf om Mick heen te laten vlinderen, maar we breken een van onze eigen regels.”
“Nood breekt wet, Giovanni, en tijden veranderen. Wij veranderen. Ga je vriendin bellen”, zei hij en wees op de telefoon.

Een half uur later had je met Mick en met de zoon van een vriend gesproken, die morgen meteen een vliegticket voor haar zou kopen en haar de dag erna naar het vliegveld zou brengen. Mick zou dus over twee dagen op het vliegveld Fiumicino bij Rome aankomen…! Pino zat je enthousiasme goedkeurend op te nemen en liet zich door je omhelzen.
“Pino, je hebt mijn leven gered. Wat een idee! Hoe simpel ook, ik zal je zeggen dat het nooit bij me opgekomen was.”
“Is ze zo mooi, Giovanni?”
“Mooier”, zei je.
“Goed, dan stel ik je nu voor wat we gaan doen. Niemand zal kunnen zeggen dat Pinootje de ware liefde in de weg staat… We vergeten de drukker die ik in Rome heb benaderd en laten de kentekens in Napels maken. Het is in ieder geval goedkoper, ik schat de helft, dertigduizend gulden om het perfect te maken.

Dus je Hollandse vrienden betalen de gehele investering. Wij houden ons geld in onze zak, dat is volkomen juist. Door het mogelijke wangedrag van Dof moet je nu extra kosten maken, hotel, vliegtuig, je wilt je verovering een beetje in het nieuw steken en dat kost allemaal geld. Ik heb nog een goede vriend bij de Camorra en die kan me wel met zijn drukker in contact brengen. Lucio is een moordgozer, un pezzo di novanta (top mafioso) Je mag hem, Giovanni. Terwijl de kentekens gemaakt worden, keer ik hier naar Orvieto terug, want ik kan mijn kinderen niet alleen laten en wil mijn vrouw ook iedere dag bezoeken. Dat was de reden dat ik aanvankelijk met Rome wilde werken, dat was dichterbij.

Lucio en zijn vrouw zullen jullie gezelschap houden. Je gebruikt het geld dat je uitspaart om een kleine vakantie met Mick in Napels te houden. Je gaat een dag met haar naar de Grotto Azzuro op Capri en je kunt haar dingen laten zien zoals de Vesuvio en Pompei. Ik zal je wat vertellen, Giovanni, ze mag nu dan nog wat voelen voor die Dolf, maar tegen de tijd dat ze naar Nederland teruggaat, zal ze zich realiseren dat ze gek op een bietser is geweest. Je zult het helemaal hebben gemaakt. Weet ze eigenlijk iets van die kentekens af?”
Je antwoordde: “Ze weet dat er iets gaande is, maar niet precies wat. Dolf heeft laten doorschemeren dat hij met twee grote zaken bezig was, om interessant te doen natuurlijk.”

“Hoe is het eigenlijk afgelopen met die leva’s?” vroeg ino ineens. Je schoot in de lach en je vertelde hem hoe dat verhaal geëindigd was.
“En je voelde al die tijd al dat er iets mis was met dat geld?” vroeg Pino.
“Ja, het staarde me al die tijd in het gezicht en ik kon er toch maar niet opkomen. In de bank viel het kwartje eindelijk. Dat was wel een zeperd, maar ik had mijn hoop niet zo hoog gespannen als Dolf. Die lag met een ijszak op zijn hoofd op bed”, lachte je. Dat deed je goed.