Op het kaartje stond: ‘Lees nu de hele waarheid op het internet’.

http://www.irenemoretti.com/pedofilo/

Het was het woordje ‘pedofilo’ dat bij de ontvanger van zo’n kaartje een stroomstoot teweeg zou brengen. Iedereen, die de naam ‘Irene Moretti’ herkende, zou onmiddellijk de website bezoeken om te vernemen hoe dit verhaal nu in elkaar stak. Om een indicatie van de interesse in het onderwerp te geven, had ik de webteller alvast maar op achttienhonderd bezoeken gezet. Dat stond wat professioneler. Deze zondag zou de website dus officieel bekend worden gemaakt aan de familie van Pedo en aan die van Irene.

Het werd een drukke zondag. Irene belde de ouders van de inmiddels veertienjarige Francesca en vertelde haar moeder het verhaal. Tevens liet ze haar naar wat bewijsopnames luisteren. De moeder werd dol aan de telefoon en sprak de historische woorden: ‘Alessandra had mij nog zo beloofd dat ze Francesca niet met Enzo alleen zou laten.” Was dat even wat? Dat wees er duidelijk op dat er meer gaande was dan wij tot nu toe wisten. Waarom moest de vrouw opletten dat haar echtgenoot niet alleen werd gelaten met hun logeetje? Dit werd natuurlijk ook weer door ons opgenomen. De moeder bedankte Irene en zei dat ze haar dochter onmiddellijk van de camping weg zou gaan halen.

Achteraf bleek dat de moeder van Francesca nog voor Sergio op de camping aangekomen was. Een heftige woordenwisseling vond plaats en Francesca werd onmiddellijk door haar moeder bij Pedo en zijn vrouw weggehaald, dit tot uiterste verbazing van de families van Irene en Pedo. Of er inderdaad iets was gebeurd met Francesca hebben we nooit kunnen achterhalen, maar voor het moment zorgde de mogelijkheid voor een flinke dosis beroering op de camping. Even later kwam Sergio er aan en gaf nietsvermoedend het kaartje aan zijn broer, Pedo himself. Voor Pedo’s echtgenote Alessandra was de maat nu vol. Eerst de blamage met Irene, nu de verschutting dat er een logeetje hals over kop door haar moeder bij hen werd weggehaald en dan bleek er ook nog een pedofielenverhaal op het internet te staan. Pedo, vrouw en zoontje verlieten de camping om lastige vragen te ontwijken van de verbijsterde, doch o zo nieuwsgierige omstanders. Dat zij onmiddellijk vertrokken om thuis de schade op het internet te bekijken, had er volgens mij ook wel iets mee te maken. Deze zondag was een dag die Pedo zich nog lang zou heugen.

Diezelfde zondag stond ik een Risotto alla Chardonnay te bereiden, toen mijn mobiele telefoon muziek begon te maken. Ik vroeg Irene even op te nemen, omdat ik mijn aandacht tot de rijst wilde bepalen.
“Jan, het is Enzo,” zei Irene, mij de telefoon overhandigend.

“Si?” vroeg ik.
Ik hoorde de gekwelde stem van Pedo, die klonk alsof zijn vrouw er al vandoor was gegaan: “Gian, wil je alsjeblieft naar me toekomen? Mijn vrouw is haar koffers aan het pakken en vertrekt voorgoed met mijn zoon.”

Voorbereid op ieder kunstje dat Pedo me zou kunnen flikken, antwoordde ik onverschillig: “Ik zie niet in wat ik daar mee te maken heb, Enzo. Wat moet ik in godsnaam bij jou thuis doen?”

De Pedo begon half te janken: “Misschien kun jij met mijn vrouw praten, ze gaat bij me weg na wat er op de camping is gebeurd en het verhaal op het internet te hebben gezien. Alsjeblieft, Gian!”

“Jouw vrouw wil helemaal niet met mij praten, dat heb ik al eens gemerkt. Bovendien zou ik niet weten wat ik tegen haar zeggen moet. Wat die ‘camping’ en dat internet betreft, moet ik je zeggen dat ik niet weet waar je het over hebt. Wanneer je mij iets wilt vertellen of vragen dan kun je dat morgen bij jou voor de deur doen, over de telefoon ben ik nogal slecht met mijn Italiaans en ik begrijp ook niet veel”, zei ik, Pedo geen kans gevend om iets te tapen wat mogelijk nuttig voor hem zou kunnen zijn. Ik sprak af dat ik hem de volgende morgen om tien uur voor de deur zou ontmoeten.

Onder het nuttigen van de risotto, die vergezeld ging van een fijne fles Pinot Grigio, zei ik tegen Irene: “Luister amore, wanneer jij vanaf nu een telefoontje van wie dan ook krijgt, dan ga je nergens op in. Je geeft ook geen enkele informatie. Je antwoordt hooguit met ‘ja’, ‘nee’, ‘hm’ of ‘o’. Wanneer het belangrijk lijkt te zijn, dan zeg je dat jij diegene later terugbelt, zodat we het eerst kunnen bespreken. Wees heel erg op je hoede, want ik denk dat je oom, met of zonder hulp van jouw familie, iets in elkaar probeert te steken.”
Irene vroeg: “Moet ik ook zo reageren wanneer het mijn moeder is?”

“Speciaal wanneer het je moeder is. Het klinkt verschrikkelijk, ik weet het, maar we kunnen nu geen enkel risico nemen. Het is jouw moeder, Irene, en ik snap dat je niet kwaad op haar kunt blijven, maar ik voel die sentimenten niet. Na wat jouw moeder jou heeft aangedaan, zou het me helemaal niet verbazen als ze Pedo een handje hielp, vooral wanneer het jouw zuster ten goede komt. Je moeder weet dat je een zwakke plek hebt wat haar betreft, en maakt daar dankbaar gebruik van. Ze heeft schaamte noch principes. Sorry, maar zo ligt het nu eenmaal. En dan is er nog iets wat ik je vragen wilde: ik zou willen dat je alle vragen die je moeder of wie dan ook je stelt waar je niet zeker van bent, onthoudt. Je moet dan ook het tijdstip en de omstandigheden onthouden. Dat lukt je wel, want je hebt een beter geheugen dan ik. Uit vragen kun je vaak dingen ontdekken waar je normaal niet aan gedacht zou hebben.”
Irene knikte begrijpend.

De volgende morgen stonden Pedo en zijn broer Sergio al te wachten toen ik met Irene aan kwam rijden. Irene ging bij haar moeder naar binnen en ik liep naar de broers. Sergio keek me vuil aan, terwijl Pedo nogal zielig voor zich uitkeek. Ik bleef Sergio vriendelijk aanstaren tot deze zijn blik afwende, iets mompelde en van het toneel verdween. Ik evalueerde de kleding van Pedo, want ik voelde er niets voor om getaped te worden. Hij droeg sandalen, een korte broek en een hemd zonder mouwen. Hij kon geen microfoon op zijn borst hebben geplakt, maar hij droeg wel een van die riemtasjes waar je toeristen veel mee zag lopen. Ik had zelf geen elektronica op of bij me, want er was niets meer waar Pedo zich nog mee zou kunnen compromitteren. En het laatste wat ik wilde, was een opname maken van wat ik hem voor ging stellen. Daarom zei ik tegen hem: “Wanneer je wilt praten, Enzo, leg dan die buidelrat eerst even weg.”

Pedo keek mij verwonderd aan, maar gaf gevolg aan mijn verzoek. De plaats waar hij zich voor ons gesprek had opgesteld stond me intussen ook niet aan: midden op het zandpad tussen de huizen van de beide families. De plek keek regelrecht op de vier ramen van zijn huis uit. Ik zat er niet zozeer over in dat men van achter de ramen een geweer op me zou richten, dan wel een parabolische microfoon, je wist maar nooit. Ik ging dus met mijn rug tegen een loods aan staan, zodat ik uit het zicht van de ramen was. Pedo volgde me gedwee.

“Gian, ik wilde je vragen om dat artikel van het internet te verwijderen. Mijn vrouw en mijn zoontje hebben me al verlaten en zij gaat echtscheiding aanvragen. Wanneer mijn klanten hier in Sarezzo dit artikel lezen, ben ik brodeloos. Moet ik dan alles verliezen?”

“Je hoeft wat mij betreft niets te verliezen. Wat er om je heen gebeurt, daar ben je zelf de oorzaak van. Je geeft inmiddels weer les in de dojo, heb ik begrepen?” vroeg ik retorisch.
“Ik val alleen maar in wanneer er geen andere instructeur is”, verdedigde Pedo zich.

“Het maakt me ook verder niets uit, Enzo, jij doet wat je denkt dat je moet doen en dat doet Irene ook. Wat vind je van de website, trouwens?”
“Tot mijn stem aan toe kan men me horen, en er zijn al zo’n tweeduizend bezoekers geweest ook...”
“Ja, het is een mooie complete website geworden, en gisteren na dat voorval op de camping kunnen we er nog een paar leuke dingetjes aan toevoegen. Ik verwacht binnen een maand zo’n twintigduizend hits.”

Pedo kromp in elkaar en zei: “Dan ben ik geruïneerd.”
“Net als Irene, bedoel je, en god weet wie nog meer? Is er verder nog iets wat je bespreken wilde?”
“Gian, ik smeek je om die website weg te halen. Waarom is het zo belangrijk voor je dat ik naar de klote ga?”
“Mij persoonlijk interesseert het niets wat er met je gebeurt. Had jij je gore fikken maar thuis moeten houden. Ook is het niet aan mij om te beslissen of die website blijft of weggaat; daarvoor moet je bij Irene wezen.”
“Irene wil me ten gronde richten, dat heb ik al begrepen en daarom vraag ik het aan jou, Gian. Irene luistert naar jou, want zonder jou had ze nooit al die trucs kunnen bedenken. Praat met haar, alsjeblieft.”

“Je maakt me verlegen met zoveel complimenten, maar ik weet niet waarom ik jou een plezier zou moeten doen. Je houdt je niet aan je afspraken, je kloot gewoon maar wat door en je hoopt dat het allemaal maar goed blijft gaan. Het blijft echter helemaal niet goed gaan, want ik denk dat de FAKTA of Pipo Mortadelli jou verplicht om of als leraar af te treden, of anders een kort geding tegen Irene aan te spannen wegens smaad. Als dat laatste gebeurt, zijn we helemaal klaar, want dan komt het in de kranten. Irene aanvaardt de straf, die boete betaal ik gewoon en jij kunt naar Sociale Zaken. Zie je het scenario al voor je, Enzo? Scheiding, alimentatie betalen, vrouw krijgt helft van de bezittingen of jij moet haar uitkopen. Spliterwten en bruine suiker zul je na de rechtszaak ook wel niet veel meer verkopen en als leraar karate, nou… Misschien kun je nog een paar Senegalezen karate leren, want die kunnen meestal geen Italiaans lezen. Niet leuk, Enzo, niet leuk.”

“Dus jullie hebben ook al met Pipo Mortadelli gesproken?”
“Ja, maar maak je daar maar niet teveel zorgen om, die lijkt nogal vertrouwen in je te hebben. Je zult wel een rechtszaak moeten beginnen want maestro Pipo wil de naam van zijn karatebond natuurlijk schoon houden.”

“Kunnen wij het niet op een andere manier oplossen, Gian? Wat als ik je nou...”
“Denk er niet eens aan dat je mij met geld af kunt kopen. Ik heb meer van die rotzooi dan jij ooit zult hebben. Ik vat het op als een belediging en ik begin je onderhand knap zat te worden. Er is echter nog één ding waar ik je van op de hoogte moet stellen. Als jij je huis staat te verliezen, alimentatie moet betalen, een boedelscheiding kunt verwachten, je kruidenierszaak verliest, je karate-inkomen kwijtraakt en ook nog een advocaat zou moeten gaan betalen, zal zelfs een gek als jij nog kunnen uitrekenen dat het goedkoper is om een paar Albanezen tienduizend euro te betalen en mij en/of Irene op te laten ruimen. Ik onderschat niemand, zelfs jou niet, en daarom heb ik alvast het contract niet alleen op jou, maar nu ook op je moeder laten zetten. Mijn vriend hier in Sarezzo zorgt voor de executie van het contract. Wanneer er ook maar iets met Irene of mij gebeurt, worden jij en je moeder weggepoetst. Als er iets niet duidelijk was, laat mij dat dan weten voordat er misverstanden komen.”

Ik draaide me om en begon al weg te lopen. Toen deed ik alsof me plotseling nog iets te binnen schoot, liep terug en vroeg: “Enzo, hoe was ook al weer die naam van dat meisje van veertien jaar dat jij zwanger hebt gemaakt? Je weet wel wie ik bedoel. Haar moeder is toen met haar dochter aan de deur geweest, en jouw vader en moeder hebben het toen afgekocht. Het arme mens had niet veel keus, want ze waren straatarm. Kun jij je die naam nog herinneren? Het wil mij even niet te binnen schieten.”

Pedo liep nu leeg als een ballon. Zijn gezicht drukte alleen nog maar gekwelde wanhoop uit. Wederom wrong hij met zijn handen. Hij was klaar voor mijn voorstel.

Ik bestudeerde hem een klein minuutje en zei: “Enzo, ik kan niets beloven, maar ik zal het proberen. Ik praat vanavond met Irene om die website te verwijderen. Wanneer het me lukt, wil ik wel dat jij iets voor mij doet. Ik vraag het je maar één keer, en als je geen interesse hebt, kan ik er verder ook niets meer aan doen. Die website is met twee minuten verdwenen als Irene dat wil.”

Pedo’s gezicht klaarde op en hij zei: “Ik doe alles wat in mijn vermogen ligt om die website weg te krijgen. Zeg me wat je wilt.”

“Ben jij aanstaande zondag weer op de camping?”
“Ik zou er niet meer heengaan, voorlopig, maar wanneer ik iets voor jullie kan doen, dan ga ik natuurlijk.”

“Okay, dit is de deal. Praat erover en ik ontken het. Irene weet deze keer van niets, en ik denk dat ze meer vertrouwen in mij heeft dan in jou. Je doet het dus of je doet het niet. In dat laatste geval kan ik ook niets meer voor jou doen. Ik wil dat je zondag naar de camping gaat en de man van Irenes zus Sabrina even apart neemt. Hij weet al dat er ooit iets tussen jullie voorgevallen is en is er niet echt blij mee. Ik wil dat je hem vertelt dat je schoon schip wilt maken, omdat er hoogstwaarschijnlijk een rechtszaak komt. Vertel hem dat je last van je geweten hebt en dat je hem de waarheid wilt vertellen, omdat je hem wel mag. Je biedt je excuus aan en dan vertel je hem dat Sabrina en jij een verhouding hebben gehad tot aan de geboorte van hun tweede kind. Jullie wisten allebei dat het verkeerd was, maar jullie waren zo gek op elkaar, dat jullie geen weerstand aan elkaar konden bieden. Je zegt dat je echt opgelucht bent, nu je hem de waarheid hebt kunnen vertellen. Dat is wat ik wil dat je doet. Take it or leave it.”

De Pedo verkeerde al zichtbaar in tweestrijd voor ik uitgesproken was. Ik vroeg me af waarom. Zou ik op het goede spoor zitten?

“Gian, je vraagt me om een huwelijk in de war te sturen. En ze hebben nog twee kinderen ook. Ik weet niet of ik dat kan doen.”
“O, ik weet zeker dat je dat kunt doen. Je hebt namelijk al menig huwelijk in de war geschopt, en om het welzijn van kinderen heb je je nog nooit bekommerd. Mag ik je even aan Irene herinneren, dat was ook een kind. Maar niet voor lang, want jij hebt je grubby poten op haar gelegd. Het is dat huwelijk of jouw huwelijk - en de rest.”

“Je laat mij geen keus, Gian.”
“Jawel, je hebt wel een keus, en dat was meer dan je Irene hebt gegeven, zeventien jaar geleden. Ik wil nu weten wat je doet, want er zijn nog zat personen hier in de buurt waar ik een gesprekje mee wil hebben.”

“Va bene, ik doe het, maar ik reken erop dat die website dan weggaat.”
“Jij bent degene die zijn beloftes niet nakomt, niet ik.”

Ik liep naar mijn auto, toeterde en wachtte. Irene stapte in en we reden weg, Pedo in gepeins verzonken achterlatend. Op weg naar het Gardameer vertelde ik Irene wat er voorgevallen was. Ze leek niet blij te zijn met mijn oplossing. Hoewel ik dat niet helemaal begreep, kon ik het wel aanvaarden: “Ik weet dat het je zuster is, Irene, en ik weet dat je het liefst zou willen dat dit allemaal niet was gebeurd. Het laatste wat wij konden vermoeden toen je tegen me begon te praten om je nichtje te beschermen, was dat we een beerput zouden opentrekken. Je zuster had er geen twee minuten over ingezeten wanneer wij door haar leugen uit elkaar waren gegaan. Ik weet dat jij niet zo bent, maar dit is niet alleen rancune, amore. Er zijn drie mogelijkheden: Enzo en je zuster hebben meer te verbergen dan het daglicht kan verdragen kan; wij hebben het totaal mis, en de houding van je moeder en je zuster zijn toevallig of er is iets anders gaande waar wij niet van mogen weten. Gezien het feit dat alles met je oom begonnen is, neig ik naar de eerste mogelijkheid. Wanneer dat het geval is, en Enzo en Sabrina hebben inderdaad iets te verbergen, dan zal Enzo haar waarschuwen. Sabrina zal haar man dan overhalen om het spel mee te spelen om Enzo te helpen, zodat die website weggehaald wordt. In het tweede geval hoeft Enzo helemaal geen bedenkingen te hebben. Hij kan gewoon het gevraagde uitvoeren en Sabrina en Paolo hebben oorlog. Je oom is de grootste egoïst die ik ooit tegengekomen ben, dus die zal alleen aan zichzelf denken. Hij zal zonder blikken of blozen die twee tegen elkaar opzetten als hij daar zijn eigen hachje mee kan redden”, besloot ik.

“Maar waarom zou Enzo Sabrina waarschuwen? Zelfs wanneer ze een verhouding met hem had ten tijde van haar huwelijk, zou Enzo de egoïst evengoed zijn opdracht kunnen uitvoeren. Het is nou niet dat hij uit medelijden mijn zuster Sabrina zou ontzien”, stelde Irene. Ze begon met de dag logischer te denken.

“Je vergeet dat Enzo nu de vage hoop heeft dat hij alles nog terug kan draaien, en dat zijn vrouw Alessandra dan besluit om niet van hem te scheiden. Wat denk je hoeveel geld dat scheelt, om nog van een huishoudster te zwijgen? Wanneer Alessandra erachter komt dat hij ook met je zuster gevoosd heeft, dan kan Enzo de verzoening echt wel op zijn pedofielenbuik schrijven”, zei ik.

“Ja, en wanneer ze echt niets hebben gehad, dan kan hij aan zijn vrouw zeggen dat hij dit verhaal moest vertellen om de website van het internet af te laten halen. Doen we dat eigenlijk wel echt?” vroeg ze ondeugend.

“Luister tesoro, normaal gesproken zou ik mijn belofte nakomen, maar jij mag daar zelf over beslissen. Het is jouw feestje en ik kan altijd zeggen dat je van gedachten veranderd bent. Wij hebben dan een hevige ruzie en ik dreig weer om je te verlaten. Later blijkt dan dat ik zoveel van je houd, dat ik dat niet kan. Ik denk wel dat ik het met mijn geweten in orde kan maken dat ik een belofte aan een pedofiel gebroken heb. Hij heeft ook niets op papier, dus wat moet die gek doen? Wanneer hij wat zegt over een gebroken belofte, dan herinner ik hem aan zijn belofte om als leraar af zou treden. Weet je nog?”

“Ja, dat is een goeie, Jan, want dan hoeven wij voor niemand komedie te spelen. In jouw aanbod gold het als vanzelfsprekend dat hij wederom als leraar af zou treden, dan pas zou de website opgeheven worden”, zei Irene.

“Ik houd ervan wanneer je mee gaat denken, Irene. En ik houd ook van jou, wist jij dat eigenlijk al?”
Irene antwoordde: “Ik houd ook heel veel van jou, Jan, je bent de eerste die mij als een normaal mens behandelt en je doet zo ongelooflijk veel voor me...” Irene legde weer beslag op mijn hand en vleide haar hoofd tegen mijn schouder. In die mobiele verstrengeling bereikten wij Gardone Riviera.

Het zou een lange week worden voordat het zondag was en Pedo zijn snode opdracht al dan niet ten uitvoer zou gaan brengen. Als je op iets wacht, lijkt de tijd dubbel zo lang te duren, dus we gingen maar gewoon verder met ons dagelijkse leven. Afgezien van Pedo hadden we een vrij plezierig en rustig leven, dat wil zeggen wanneer we geen ruzie hadden, want dat nam zo’n beetje de helft van onze tijd in beslag. In het begin waren dat situaties geweest waarvoor Irene me verliet om bij haar moeder of zuster uit te huilen. Ze zullen wel gedacht hebben, die etters, want na een uur of twee was de aardigheid van het vrijgezellenbestaan er voor Irene dan wel weer af. Ze belde me dan op en vroeg of ze weer terug mocht komen. Als ik vond dat zij de meeste schuld aan de ruzie had, liet ik haar eerst smeken en vervolgens beterschap beloven om me daarna weer te laten ‘overhalen’.

Zo ging het in het begin, maar Irene had nu een andere kant van haar moeder en haar zuster leren kennen, en het had dus weinig zin om daar nog met haar ziel onder haar arm aan te komen. Dat was voor mij niet gunstig, want nu moesten de ruzies thuis uitgevochten worden. Menigmaal heb ik me afgevraagd wat de buren wel niet van ons dachten. Nu is dat geen wereldprobleem voor mij, want ik heb me nooit zoveel van mensen aangetrokken, en van buren al helemaal niets. Toch kun je het in Italië maar beter niet te bont maken, want je bent en blijft een buitenlander. En een Hollander die officieel in Schotland woont en met een Schots privé-kenteken op zijn auto in Italië rondte hakt, is voor de carabinieri reden genoeg om eens wat meer dan normale belangstelling te komen tonen.

Ik moest de ruzies dus zoveel mogelijk zien te vermijden en wanneer dat me niet lukte, moest ik ze binnen de perken zien te houden. Dit was met Irene echter nagenoeg onmogelijk. Ze speelde een thuiswedstrijd en ze wist het. Toch zijn er momenten geweest dat ik aan mijn eigen verstandelijke vermogens twijfelde, en een punt achter de relatie wilde zetten, maar we hadden de zaak-Pedo opgestart en het was mijn verantwoording om die ook af te maken. Irene had me haar vertrouwen gegeven en al mijn adviezen opgevolgd, dus ik kon haar nu niet in de steek laten. Tevens was het me wel duidelijk geworden dat het af en toe verdomd veel moeite kostte om met haar te leven, maar dat leven zonder haar nog lastiger, zo niet onmogelijk voor me zou zijn.

Om een ruzie niet te laten escaleren, gooide ik haar regelmatig het terras op, sloot alle ramen en deuren en liet de stalen rolluiken zakken. Wel zielig voor dat meisje, hè? Nou, fucking zielig voor mij, want Irene tilde dan één voor één gewoon de rolluiken van de respectieve kamers omhoog, en zodra ze me had gevonden, begon ze me te provoceren. Vaak hield ik me dan maar in de gang op, tussen de kamerdeuren, waar ze me niet kon zien, en deed verder al het licht in huis uit. Zo stond ik dan tegen de gangmuur geleund, in afwachting van het moment waarop haar woede weer wat was gezakt. Soms duurde me dat wat lang en sloop ik door het huis bij het licht van mijn Pocket PC. In de slaapkamer keek ze natuurlijk om de haverklap, dus van naar bed gaan kon in elk geval geen sprake zijn.

Wanneer ik na een halfuur doodse stilte plotseling weer het geratel van een stalen rolluik hoorde, rezen mijn haren me wel eens te berge, en dacht ik wanhopig: ‘Waarom heb ik toch niet naar mijn vader geluisterd en ben ik geen advocaat of dokter geworden?’

Dat waren moeilijke momenten, maar naar ik aanneem gold dat ook voor haar. De keerzijde was dat wanneer Irene in haar up cycle zat, ik me geen liever mens dan haar kon voorstellen. De warmte die ze me dan gaf was ongelooflijk. Niets was haar teveel en het huis was altijd kraakhelder. Vaak was het op haar schoonst wanneer er ruzie uitbrak, want dan moest Irene haar energie kwijt. Ik had zo’n veertig T-shirts en polo’s in de kast liggen. Die waren messcherp gestreken en je kon er een liniaal langs leggen. Het leek wel een boek van shirts, geen shirt dat ook maar een millimeter uitstak. Het huis leek wel een showroom en ik vond het nog fijn ook.

En dan waren er onze ochtendwandelingen. Om de hitte van de dag voor te blijven, stapten we gewoonlijk om een uur of vijf al naar buiten voor een wandeling van een dik uur, die tijdens het eerste halfuur lekker steil omhoog ging. Op die momenten liet Irene zien dat ze wel tot meer in staat was dan een huis schoonmaken of afbreken, want haar conditie was perfect. Wanneer ik heel eigenwijs naast haar zou zijn blijven lopen, had u me op de asfaltweg naar het Vittoriale riant in elkaar kunnen zien zakken. Ik liet haar dus gezellig vooruit gaan. Uiteindelijk was het ook wel prettig om tegen haar achterwerk aan te kunnen kijken, ook al ging ik daar op den duur wel wat vreemder van lopen.

Thuisgekomen maakte ik het ontbijt, terwijl Irene zich eerst douchte, want die had daar langer werk aan dan ik. Na het ontbijt gingen we meestal een ritje maken dat vaak eindigde in de grote winkelgalerijen van Brescia. Met veel moeite wist ik Irene dan te overtuigen om wat voor zichzelf te kopen. Ze was te trots om geld van een ander aan te nemen, maar ik legde haar uit dat ze geen geld aannam, maar een cadeautje. Later ging dat wel iets makkelijker, maar ik heb toch nooit een vrouw ontmoet die met zo weinig geld toekon en zo moeilijk te overreden was om iets aan te nemen. En nee, het was geen spel of komedie. Vrouwen zijn mijn vak geweest, weet u nog? Dat mocht nu dan wel twintig jaar achter me liggen, zoveel veranderen vrouwen nu ook weer niet.

Het kostte me evengoed niet veel, want voordat ik Schotland verliet, was ik in het bezit van zo’n twintig geaccumuleerde persoonlijke leningen. De Britse banken en building societies vochten om klandizie. Je kreeg persoonlijke leningen per telefoon aangeboden. Ik had het een paar jaar eerder al eens met een lening van tienduizend pond geprobeerd, om te kijken hoe dat precies in zijn werk ging. Het ging prima, want na het geld ontvangen te hebben en één maand te hebben afgelost, kreeg ik alweer een telefonische aanbieding van een andere bank. De nieuwe bank zou dan de oude schuld overnemen, ik kon er tienduizend pond bijlenen en het de eerste zes maanden waren rentevrij. Nou, als dat geen cadeautjes waren, dan weet ik het niet meer. Af en toe betaalde ik van het geld van de banken een flinke som af op de schuld. Dat werd dan weer gereflecteerd in je kredietstatus. Ik was de meest kredietwaardige Hollander in Schotland. Het was leuk om de leningverkopers je ervan te laten overtuigen dat hun bankservices de beste waren. Ik aarzelde dan altijd een beetje, wat door hen werd opgemerkt, met als gevolg dat men me vroeg of ik niet wat meer geld wilde lenen dan de laatste keer. Ja, dat wilde ik altijd wel, en dus liet ik me overhalen. Na in een paar jaar zo’n twintig leningen te hebben afgesloten, had ik aan het eind van de rit nog steeds één lening, al was dat inmiddels wel een grote geworden: driehonderd veertigduizend euro. Zoals gezegd, de banken bevochten elkaar om klandizie en wie was ik om een bank tegen te spreken? Ik begreep natuurlijk wel dat het geen cadeautje was. Uiteindelijk, hoe lang dat ook kon duren, moest je immers toch betalen, nietwaar? Niet waar! Ik begreep dat ik ‘geacht werd’ om de lening af te betalen. Dat was ik ook echt wel van plan, maar niet alles wat een mens van plan is, lukt altijd. In ieder geval kon ik op een zeker ogenblik dus een totaal van zo’n driehonderd veertigduizend euro spenderen, en dat heb ik dan ook maar gedaan. Later zou ik me dan nog wel eens zorgen gaan maken over de terugbetaling van de som. Dat heb ik echter niet gedaan. Het geld was op en niets is fijner dan het geld van een ander uit te geven. Eigen schuld, hadden ze mij dat geld maar niet moeten opdringen.

Bijna zestig, een verloofde van de helft van dat getal, een nieuw appartement, een nieuwe Audi A6, drieënhalve ton krediet op zak, iedere dag nog lekkerder eten dan de vorige, perfecte Italiaanse wijnen drinken en de zon maar lekker laten schijnen. Zelfs ik, als raspessimist, kon weinig vinden om te zeuren. Het leven was goed en ik genoot ervan. Was dat zo slecht dan?

Als Irene en ik samen boodschappen deden, haalden we altijd verse groenten, vers vlees of verse vis bij de beste leveranciers. Het enige wat we nooit vers kochten, was wijn. Die had er altijd wel een paar jaren op zitten. Ik begon steeds beter te koken en Irene was een dankbare eetster. Ze at alles en probeerde nog meer uit. Zelfs een Hollandse pot of een Indonesische rijsttafel konden Irene’s eetlust niet bederven. Het toetje diende zich als immer aan in de vorm van een geliefde die op mijn schoot kwam zitten of zich op de bank tegen me aan monteerde. De kwaliteit van de Italiaanse televisie programma’s was net zo goed als het Nederlandse buisongebeuren, dus de televisie bleef kamerdecoratie. We luisterden naar Napolitaanse muziek of lazen een boek. Lezen was iets waar we allebei niet genoeg van konden krijgen. Dat haalde gelukkig ook veel scherpe kanten weg.

Het was nu donderdag en ik begon vraagtekens te zetten bij Pedo’s enthousiaste vastbeslotenheid om zijn zondagmissie uit te voeren. Een week was een lange tijd in Pedoland en ik zou er niet gecharmeerd van zijn als deze pedo het besluit nam om op zijn afspraak terug te komen, of erger nog, ertoe besloot om samen te spannen met Irene’s zuster. Ik dacht daarom dat het wel verstandig zou zijn om hem een motivatie-injectie toe te dienen. Ik besprak het met Irene en we besloten dat ik hem op zou bellen. Pedo was in het vooruitzicht gesteld dat de website zou verdwijnen wanneer hij zijn overspelverhaal aan de zwager van Irene had gedaan. Het verdwijnen van de website was natuurlijk belangrijk voor hem, maar geloof het of niet, het was voor Pedo een grotere prioriteit om als karateleraar aan te blijven.

Een vreemd verhaal, ik weet het, want als de website niet verdween, zou Pedo echt niet lang meer als leraar aanblijven. Ik begreep zijn logica niet, maar Pedo handelde nu eenmaal niet volgens de gangbare logische normen. Het beste was dus om het maar zijn straatje in te spelen. Ik belde hem op en vertelde dat ik waarschijnlijk heel goed nieuws voor hem had, mits hij de moeite wilde nemen om naar Gardone Riviera te komen. Pedo, die dacht dat wij de dwaling onzer wegen hadden ingezien, beloofde onmiddellijk te vertrekken. Wij spraken af op een terras bij het monumentale Vittoriale.

Ik was nauwelijks klaar met het instrueren van Irene, toen ik de martiale kindervriend aan zag komen sloffen. Hij droeg exact dezelfde kleding als tijdens onze eerdere ontmoeting, afgelopen maandag. Volgens mij sliep hij er ook in. Hij was echter zo verstandig geweest om zijn toeristenbuideltje ditmaal niet om te gespen. Ik had met Irene afgesproken dat zij het woord zou doen en dat ik zou bijspringen wanneer dat nodig bleek. Hiervoor had ik drie redenen. De eerste was dat ik wilde dat Irene leerde, en dit was een mooie gelegenheid om wat praktische ervaring op te doen. Reden twee was dat het na al die jaren een genot voor haar moest zijn om voor de verandering de maestro zelve eens flink het vuur aan de schenen te kunnen leggen, en de laatste reden was, dat Pedo er door de houding van een ‘irrationele’ Irene van overtuigd moest raken dat al onze bedreigingen zonder verwijl uitgevoerd zouden worden, terwijl hij aan mijn empathie kon aflezen dat al onze beloftes inderdaad zouden worden nagekomen. Hij zou dus in de tang genomen worden.

Irene bleek een goede leerling te zijn. Zodra Pedo gezeten was, opende zij direct: “Luister Enzo, wat mij betreft blijft die website op het net, want ik heb net zoveel medelijden met jou als dat jij indertijd met mij had. Ik heb echter geen zin om er ruzie over te krijgen met Jan. Hij is van mening dat wij je een kans moeten geven. Ik pak mijn zuster wel op mijn eigen manier aan wanneer het de tijd daar is, maar Jan vertelde mij dat hij je die belofte hebt gedaan. Ik wil van het gezeik af zijn, maar wel op mijn voorwaarden, niet op de jouwe. Eerlijk gezegd ging ik het liefst door, want nu hoor ik weer dat er met mijn nichtje Francesca mogelijk ook iets aan de hand is.”

Pedo voelde zich duidelijk niet op zijn gemak. De normale gang van zaken was tot dusverre geweest dat hij Irene decreteerde en niet andersom.
“Irene, ik heb niets met Francesca, geloof me. Zij is als het ware een dochter voor mij.”

“O, ik begrijp het,” kwam ik tussenbeide, “je nichtje Francesca is dus als een dochter voor je. Wat was Irene, je andere nichtje, voor je? Een stuk vuil waar jij je perverse lusten op kon botvieren? Wat ben jij voor een laag stuk vreten, Enzo. Vertel me nu eens wat Irene voor je was. Ik heb zin om die hele komedie te laten varen en je gewoon op een doordachte en totale manier ten gronde te richten. Ik kreeg zowaar met mijn achterlijke kop nog medelijden met je ook, maar je bent een stomme hufter. Irene zit hier naast je, bereid om je een kans te geven, en jij laat haar voelen dat zij op haar dertiende gewoon een tweederangs familielid voor je was, vogelvrij voor pedofielen. Ik begin je nu echt knap zat te worden, vader.”

“Nee, nee, zo bedoel ik het helemaal niet. Integendeel, ik was altijd heel erg op Irene gesteld”, verdedigde hij zich wanhopig.

Irene vervolgde: “Van dat privilege herinner ik me alles nog prima. Ik was alleen niet als een dochter voor je, hè? Jan, ik heb geen zin om nog langer met dat stuk vuil aan één tafel te zitten. Jij handelt het verder maar af zoals het je goeddunkt, maar ik heb liever dat we operatie Verniel een pedofiel doorzetten.” Irene stond woedend op van de tafel en liep naar de auto.

“Luister peuterprins, ik ben het verhaal zat, en jou niet minder. Er komt een nu een sluiting of we gaan door tot de dikke dame zingt. Ik heb je een belofte gedaan en daar houd ik me aan. Jij doet wat wij afgesproken hebben en de website verdwijnt. Wat mij betreft kan je dan ook les blijven geven, want ik ben uiteindelijk mijn broeders hoeder niet. Ik regel dat dan wel met Irene. Jij kiest: website weg en les blijven geven of de website blijft en dan zorgen de bezorgde ouders wel dat het leraartje zijn biezen pakt. Wat wordt het?”

Pedo was wanhopig en beloofde dat hij zondag zijn opdracht uit zou voeren. Ik stond op en liet hem met de rekening voor de consumpties achter. Meer dan we nu gedaan hadden, konden we niet doen. We konden alleen maar hopen en speculeren op Pedo’s schaamte met betrekking tot de website en zijn obsessie om als leraar te kunnen blijven. Wanneer Pedo in staat was om te logisch denken, en hij zou daartoe een poging wagen, dan zou het echt geen hersenchirurgie vereisen om erachter te komen dat er iets ernstig rammelde aan het door ons gedane voorstel.

In de auto stelde ik Irene daarvan op de hoogte: “Uit het oogpunt van je oom is het een deal waar hij niets achter hoeft te zoeken. De wens is eenmaal de vader van de gedachte. Hij wil van die website af en hij wil leraar blijven, en dus het is normaal dat hij daar wat voor moet doen. Wij kunnen alleen maar hopen dat hij niet verder kan denken, want dan klopt er niets meer van.”

“Ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt, Jan. Wij doen al die moeite om een pedofiel te ontmaskeren, maar zodra we eindelijk alle bewijzen hebben, een website hebben gelanceerd en de karatebond hebben benaderd, zijn we opeens bereid dat allemaal op te geven om een wraakactie tegen mijn zuster uit te kunnen voeren. Het is niet logisch, maar dat is nog maar de helft van het verhaal. Wanneer ik zo veel op wil geven om een wraakactie tegen mijn zuster te ondernemen, dan wordt mijn hele missie in Enzo’s ogen ook een wraakactie.

“Dat is volkomen juist, Irene. Wij moeten echter roeien met de riemen die we hebben. We hebben de gelegenheid om Enzo verder te ontmaskeren, en daaraan valt niet te tornen. Maar ik hou er eenmaal van om in gerelateerde problemen met de mogelijkheden te improviseren, zodat er wellicht nieuwe mogelijkheden kunnen ontstaan. Als dit lukt, slaan we geen twee vliegen in één klap, maar een hele koeienvlaai vol blauwe strontvliegen. Er zit een risico aan, maar als het niet lukt, verliezen we niet wat we hadden. Verniel een pedofiel gaat gewoon door. En denk er eens aan wanneer het wel lukt. Pedo is dan geschiedenis, niet jouw relatie, maar het huwelijk van je zuster is in crisis, je moeder zal hier wel op moeten reageren en ik denk dat de skeletten dan de kast uit komen marcheren. We hebben gegokt, maar we kunnen onze inzet al niet meer verliezen.”

Ik zag dat Irene dacht: ‘Ik hoop maar dat je gelijk hebt’.

De betreffende zondag duurde lang, en toen we om één uur ’s middags nog niets gehoord hadden, begon ik serieus te vermoeden dat Pedo contractbreuk had gepleegd. Ik had Irene gewaarschuwd dat als hij mocht bellen, ze niets zou moeten bevestigen. Ook zou ze hem niet mogen laten merken dat ze van wat dan ook op de hoogte was, of zichzelf op wat voor andere manier dan ook zou compromitteren. Als ooit het gevaar bestond dat Pedo een gesprek zou opnemen, was het vandaag wel. Mijn gevoel zei me dat het krom zat, en toen Irene’s mobiel overging, waarschuwde ik haar wederom om zeer voorzichtig te zijn.

“Ik heb gedaan wat jullie wilden dat ik deed”, zei Pedo.
“Ik weet niet waar je het over hebt”, antwoordde Irene.
“Ik heb me aan mijn afspraak gehouden en ik hoop dat jullie dat nu ook doen”, klonk het wederom.

“Ik wist niet dat we een afspraak hadden, Enzo. Ik zal je Jan wel geven, misschien weet die waar je het over hebt.”

Ik knikte goedkeurend naar Irene en aaide haar over haar wang, terwijl ik zei: “Ik hoor dat je in tongen praat, Enzo, ben je dronken?”

Ik hoorde: “Nee, ik ben naar Paolo gegaan en heb hem opgebiecht dat ik een langdurige affaire met zijn vrouw heb gehad.”

Ik antwoordde: “Dat zal Paolo wel leuk gevonden hebben, maar wat moet ik daarmee?”

Pedo begreep dat hij niet verder kwam aan de telefoon en besloot met: “Ik hoop alleen dat jullie nu ook de afspraak nakomen.”
Ik antwoordde: “Volgens mij sta jij tegen jezelf te praten, terwijl je dit gesprek opneemt. Wat is het, Enzo, dat je zo graag van me zou willen horen, want ik heb geen flauwe notie van waar je het over hebt, dus ciao.”

“Het zit krom, lief, hij heeft het op een akkoordje met je zuster gegooid. Die heeft haar man een indianenverhaal verteld en nu stond hij het gesprek op te nemen.”

Irene twijfelde: “Kan het niet zijn dat hij het echt gedaan heeft? Hij is stom genoeg om van jou een compliment te verwachten.”

Ik schudde mijn hoofd en zei: “Nee, absoluut niet, Irene. Hij was het gesprek aan het opnemen. Ik voelde het niet alleen, maar ik hoorde het ook aan zijn intonatie. Het was net of hij voor een publiek oreerde. Let maar op. Het zal hem echter wel tegengevallen zijn dat hij helemaal niets heeft dat hij gebruiken kan.”

“Wat zeg ik als mijn moeder erover begint, en zegt dat we Sabrina’s huwelijk in de war willen gooien?” vroeg ze.
“Ontkennen. Er is geen enkel bewijs. Je zegt maar tegen je moeder dat Sabrina degene is die relaties wil verbreken. Tevens vraag je aan je moeder hoe het komt dat je zuster, die ook iets met je oom heeft gehad, opeens weer zo groots is met een pedofiel die haar kleine zusje heeft verkracht. Allemaal waarheden en daar kan niemand iets tegen inbrengen. Het enige wat je ten stelligste ontkent, is waar wij van beschuldigd gaan worden. Doe je zondagse gezicht even op, want wij moeten iets doen.”

Wij reden naar een telefooncel die dertig kilometer van ons huis verwijderd lag. Ik typte de boodschap in: ‘Enzo, stomme imbeciel. Jij denkt zeker dat ik net zo gek ben als jij. Je kunt het beste nu je koffers gaan pakken, dan ben je misschien nog net op tijd om met je vrouw mee naar Rome te reizen. Sarezzo wordt voor jou onleefbaar.’

Daarna drukte ik op ‘versturen’. Ik veegde het toetsenbord en alles wat ik verder aangeraakt had schoon en stapte weer in de auto.

“Wat als hij die sms aan de politie laat lezen? Dit is chantage”, zei Irene bezorgd.

“Een anonieme en nietszeggende sms uit een telefooncel? Die heeft hij aan zichzelf gestuurd om ons in een kwaad daglicht te stellen.”
Irene schoot in de lach en legde beslag op mijn hand tot mijn mobiel pingelde.

“Dat is een sms van je oom waarin hij om een verklaring vraagt”, zei ik. Irene las de sms en vroeg: “Hoe wist je dat?”
“Dat is makkelijk, amore, hij wil het antwoord koppelen aan mijn vorige sms, om ervoor te zorgen dat we ons compromitteren.”
“Maar dat doen wij dus niet”, raadde Irene.
Ik gaf haar als beloning mijn hand terug.

“Paolo slaapt in de kinderkamer”, deelde Irene’s moeder ons de volgende dag mee, toen wij daar op bezoek waren. Irene’s gezicht leek wel uit hout gesneden toen ze vroeg: “O, en waarom is dat, is hij ziek?”

Het oude mens keek weer bezorgd en antwoordde: “Nee, ik geloof dat Sabrina en Paolo erge ruzie hebben gehad. De kinderen slapen nu bij Sabrina.”

Terwijl de moeder tegen Irene sprak, zat ik haar te observeren. Ze loog, dat was duidelijk, maar wat nog erger was, ze zat Irene’s reacties te peilen. Normaal kan een moeder zien wanneer een kind liegt, maar Irene had nog geen leugen verteld. Tot zover had ze slechts een matige interesse getoond.

“Waarom vertel je ons dat, mama? Wat zou het mij moeten interesseren of Sabrina ruzie met haar man heeft? Het lijkt me dat wanneer dat zo zou zijn, je mij dat juist niet zou vertellen, gezien je partijdigheid naar mijn zuster toe.”

‘Klasse’, dacht ik en ik kon Irene wel zoenen. Dat was logica waar niets tegen in te brengen viel en ik was benieuwd naar de imminente reactie van de moeder.

“Ik vertelde het zomaar, zonder reden,” zei ze.

Ik dacht: ‘Is het niet verschrikkelijk? Nu spant de moeder wederom samen met haar andere dochter. En deze keer is het ernstiger, want ze helpt daarmee bewust de pedofiel die haar jongste dochter heeft verkracht. Wat is dat voor een oud secreet dat zich een moeder noemt?’ Ik kon er niet over uit en keek de moeder vol walging aan. Kort daarna vertrokken we.

“Normaal hoor ik niets over Sabrina of mijn moeder zwijgt het dood, en nu word me zonder iets te vragen verteld dat Sabrina ruzie met haar man heeft… Nu helpt mijn moeder dus ook een pedofiel”, concludeerde Irene op weg naar huis.

Ik zei niets. Wat kon ik zeggen waar ze zich minder ellendig door zou voelen? Het waren vooral deze dagen dat ik zielsmedelijden met haar had, maar het waren deze zelfde dagen dat we bijna iedere dag ruzie hadden. Ik nam het haar niet kwalijk en vroeg me af wanneer de verwijten zouden komen dat alles mijn schuld was geweest. Ik besloot de moeder onder constant vuur te houden, want vroeger of later moest het oude mens wel een fout maken. Zij was niet intelligent of zelfs maar sluw, ze was alleen verschrikkelijk vals.

“En mama, slaapt Paolo nog steeds in de kinderkamer, of is de ruzie alweer over? Ik denk ik vraag het je maar, want je vertelt ineens niets meer”, zei Irene gedurende ons volgende bezoek.

“Ik geloof dat het over is, Irene”, antwoordde de moeder. “Er was een man op de camping die allerlei dingen aan Paolo heeft verteld.”

“En nu is die ruzie alweer over? Dan zal het dus wel niet zo erg geweest zijn wat die man hem heeft verteld.”

De moeder antwoordde: “Ik weet het niet, Irene.”

Irene zei nu: “Ik denk dat je veel meer weet dan je me zegt, mama. Ik denk dat er spelletjes worden gespeeld want ik zal je wat vertellen: er gebeuren vreemde dingen op het moment.”

Nu had Irene haar moeders aandacht. Mijn aandacht trouwens ook, want ik vroeg me af waar dit naartoe ging.

“Afgelopen zondag werden we gebeld door Enzo die ons een pak nonsens vertelde. Ik had eerst geen idee waar hij op uit was, maar ik begin het nu door te krijgen. Enzo zei door de telefoon dat hij naar Paolo was gegaan en hem alles had opgebiecht. Ik heb er niet op gereageerd en toen probeerde Enzo hetzelfde met Jan. Toen het gesprek afgelopen was, vertelde Jan dat Enzo het gesprek had opgenomen. Dat viel dus afgelopen zondag voor, en op maandag vertel jij ons dat Sabrina en Paolo erge ruzie hadden. Dit, mama, is een spelletje. Het waarom, daar ben ik nog niet achter, maar dat zal Jan me straks misschien wel kunnen uitleggen. Als ik merk dat jij behalve met mijn zuster nu ook met een pedofiel tegen me samenspant, zal ik niet blij zijn, mama.”

De moeder vertrok haar gezicht in een grimas en wrong op haar gebruikelijke wijze met haar handen: “Hoe kan ik weten wat waar of niet waar is, Irene? Het is mij zo verteld.”

Irene haalde haar schouders op en pakte haar zonnebril: “Het maakt niet uit, mama, de waarheid komt toch wel een keer uit. Als er een rechtszaak komt, laat ik Sabrina dagvaarden als getuige en dan wil ik wel eens zien of zij meineed voor een pedofiel wil plegen. Dat, mama, is het moment waarop alles uitkomt. Alle geheimen in deze familie komen dan uit. De rechtszaak, mama, dat is het moment dat de vuile was buiten gehangen wordt. Kijken hoe zusterlief dat bevalt, mama.”

De moeder raakte buiten haar zinnen van woede en begon tegen haar dochter uit te varen. Ik moet hierbij vermelden dat ik er niets van verstond. Ik had normaal al moeite om het dialect uit deze bergstreek te verstaan, maar deze keer begreep ik er echt helemaal niets van. Wat ik wel begreep is dat de moeder Irene de mantel uitveegde, en dat alles ‘de schuld van die buitenlander’ was. De moeder keek namelijk een paar keer in mijn richting en Italianen praten ook met hun handen. Dat begreep ik dan weer wel. De kogel was door de kerk, en wat mij betrof, had de moeder nu zo goed als openlijk partij gekozen tegen haar jongste dochter.

In de auto zei Irene: “Mijn moeder houdt bij hoog en laag vol dat ze nergens vanaf weet. Mijn verstand zegt me dat ze liegt, maar ik kan het met mijn gevoel niet in overeenstemming brengen. Het is trouwens allemaal jouw schuld ook, zegt ze, want dit is allemaal gebeurd sinds jij hier bent gekomen.”

“Dat liegt ze niet”, zei ik.
Irene keek me vragend aan.

“Het is waar wat ze zegt. Irene, want ik heb jou overgehaald om te spreken voordat er iets met je nichtje Sara zou gebeuren. Wat ik niet heb gedaan, is je familie veranderen. Je moeder en je zuster waren al zo vals voordat ik op het toneel verscheen. Daar ben ik dus niet debet aan. Ik kan een hoop, zelfs mensen veranderen, kijk maar naar jezelf, maar waar ik niet toe in staat ben is mensen veranderen waar ik amper mee gesproken heb. Ze waren wie ze waren: je familie.”

Irene zei verdrietig: “Dat is waar, Jan, alleen zag ik het niet. Of misschien zag ik het wel, maar wilde ik het niet zien. Toch ben ik blij dat je mijn ogen hebt geopend, hoeveel pijn het me ook doet. Wat ik het ergste vind, is dat ik de kinderen van Sabrina niet meer te zien krijg. Wanneer mijn moeder weet dat we komen, dan zegt ze tegen Sabrina dat ze weg moet blijven met de kinderen. Ze weet hoeveel ik om die kinderen geef, dus zo wordt een ongehoorzame dochter dan gestraft.”

Ik zei zacht: “Irene, amore mio, ik begrijp je gemis, maar je bent geobsedeerd door die kinderen. Het zijn jouw kinderen niet, Irene, het zijn je zusters kinderen en die gebruikt ze tegen je. Dat is een bekend verhaal bij scheidende echtparen, maar nogmaals, het zijn je kinderen niet. Je moet wat afstand nemen, want je maakt jezelf ziek met je gedachten. Eens zul je eigen kinderen hebben, lieverd, en daar kun je dan alle liefde die je te geven hebt op projecteren.”

“Precies”, zei Irene, in haar ogen wrijvend.

Een paar weken lang gebeurde er niet veel. De website bleef open en iedere dag verhoogde ik de teller met een paar honderd bezoekers. We bezochten Irene’s moeder niet veel meer. Wat was de zin van zo’n bezoek als je bedenkt dat het oude secreet ons enkel probeerde uit te horen? Ik was nog minder gecharmeerd van het feit dat Irene na ieder bezoek volkomen gedemoraliseerd raakte, want daar volgde dan altijd een ruzie met mij op, want ze moest zich eenmaal afreageren. Ik begreep dat en aanvaardde het, maar fijn vond ik het niet.

Het leek wel of er in deze relatie alleen op zondag iets gebeurde. Op deze zondag had ik Irene’s lievelingspasta gemaakt, spaghetti al tonno, en als hoofdgerecht trotta salmonata dalla Griglia. Nu mocht ik nog even genieten van het fraaie schouwspel om Irene te zien eten. Als ze het al heerlijk vond wat ik als beginnende kok klaarmaakte, dan vroeg ik me af wat ze thuis te eten kreeg. Hoewel, de paar maaltijden die haar moeder voor ons had gemaakt, waren zonder meer goed. Irene zei echter dat ik veel beter was, meer fantasie had in de keuken. Ik dacht: ‘Geniet nog maar even verder, Jan, want als ze die fles Pinot Grigio leeg heeft, gaat het hoedje weer scheef. Maar ja, als het haar maar oplucht, hè?’

Het hoedje ging ditmaal finaal bij haar scheef, maar op een andere manier dan ik van haar gewend was. We hadden samen twee flessen leeggedronken, en ik had er weinig last van, maar Irene kon ieder moment kritieke massa worden. Onverwachts zette ze haar glas met een klap op tafel, en zei: “Ik wil eens wat proberen, Jan, mijn voorgevoel zegt dat ik mijn moeder eens even moet bellen.” Ik zag dat haar ogen inmiddels zwart waren, dus de donderwolken pakten zich goed samen. Het was deze keer echter bij haar moeder dat de bliksem in zou slaan.

“Ciao mama, ik ben het.” Irene bleef even stil en vervolgde toen: “Is alles goed, mama?”

Ik merkte aan het verstrakken van Irene’s gezicht dat haar telefoontje hoogst ongelegen kwam.

“O, maar dat geeft niet mamma, dan bel ik je morgen wel even.”

Het bleef even stil en toen lanceerde Irene een schot voor haar moeder’s boeg. “Zijn dat mijn neefjes die ik op de achtergrond hoor?”

De moeder kon het moeilijk ontkennen en bevestigde met tegenzin dat het inderdaad Sabrina’s kinderen waren.

“Laat mij eens even met Simone praten, mama.”

Haar moeder kon niets anders doen dan gehoorzamen. De ouders van de kinderen hun kinderen moeilijk gaan verbieden om met hun lievelingstante te praten. Ik was daar graag een vlieg op de muur geweest, om die verbeten gezichten te kunnen zien. Toen Irene uitgesproken was met Simone, vroeg ze haar of ze haar tienjarige broertje even aan de telefoon wilde geven.

“Dag Paolo, hoe is het, lieverd?”

Ik kon zien dat Irene er intens van genoot om met de kinderen te praten. Met leedvermaak had dit niets te maken. ‘Daar zitten drie mensen bij elkaar die niet blij zijn vandaag’, dacht ik. ‘Twee tegen één dat die hun kinderen oma niet meer op zondag laten bezoeken.’

Het gesprek was afgelopen en Irene vroeg: “Wat dacht je daarvan, Jan? Ik voelde het al, mijn moeder houdt welbewust de kinderen bij mij weg. Ik dacht dat wanneer er een dag zou zijn dat zij haar kleinkinderen zou zien, dan zou het op zondag zijn. Weet je waarom?”

“Geen idee,” zei ik.

“Omdat ze mij altijd door de week belt om te vragen of we zondag komen eten. Ze weet best dat we niet op zondag komen, maar ze wil er zeker van zijn, zodat ze Sabrina en de kinderen dan met een gerust hart uit kan nodigen. Zo loop ik mijn zuster niet tegen het lijf en zie ik de kinderen ook niet…”

“Maar wanneer je dat wist, Irene, dan had je dat tegen me moeten zeggen. Dan waren we erheen gereden, en hoe denk je dat ze dat hadden gevonden? Jij de kinderen aanhalen en dat zootje puin dat er niets aan kon doen.”

“Het idee kwam onder het eten, of liever gezegd na het eten. Wijn maakt mij scherp”, grapte Irene, maar ze was verre van blij. Ze was feitelijk woedend en maakte daar ook geen geheim van: “Nou ja, het is beter dan ruziemaken met jou. Hoe vind je mijn moeder, zuster en zwager? Wanneer ze zeker weten dat Irene niet komt, gaan zij gezellig bij oma eten. De kinderen nemen we mee, zodat we er zeker van zijn dat Irene die niet toevallig ergens tegenkomt. Dertien en tien jaar lang heb ik ze iedere dag gezien. Ik was wel altijd goed om op te passen, en dat zal nu ook niet meer mogen. Kun jij je voorstellen wat er achter onze rug besproken is? Niet dat ik erin geïnteresseerd ben wat ze over ons zeggen, maar het stiekeme van het geheel. Mijn moeder doet dapper mee, maar als je haar wat vraagt, dan weet ze van niets. Dat is mijn achterbakse familie; uitnemen en gebruiken, dat is al dat ze kunnen.”

Irene raakt nu langzaam door het dolle heen en ik moet haar zien te kalmeren voor het naar mij overslaat.

“Wil je weten of je moeder en zuster samenspannen tegen je?” vroeg ik.
“Dat weet ik al”, zei Irene.
“Ja, maar je moeder weet dat wij daar niet zeker van kunnen zijn. Ze zal wel denken dat we het vermoeden, maar er is geen bewijs dat we het weten. Wil je het bewijs hebben, Irene, en, nog belangrijker, wil je dat zij weten dat wij het weten? Wil je dat je moeder zelf laat zien dat ze konkelen?”

“Ach, je weet hoe mijn moeder is, die weet nooit ergens van. Ondertussen maakt zij gemene zaak met mijn zuster en denkt dat het toch niet uit zal komen.”

“Daarom vraag ik je Irene, wil je het bewijs doordat je moeder zich compromitteert?”
Irene denkt even na en besluit dan: “Ja, dat zou wel eens aardig wezen, dan kan zij in ieder geval dat schijnheilige gezicht even afleggen. Ze weet niet waar ze het zou moeten zoeken als ik wist wat ze bekokstoven met zijn drieën.”

“Nou, dát kan ik je niet beloven, maar ik beloof je wel dat ze er alle drie heilig van overtuigd zullen zijn dat wij alles weten. Slaap er maar eerst een nacht over, want het is nogal heftig. Wanneer je er morgen nog net zo over denkt, gaan wij naar je moeder. Morgenmiddag om twaalf uur kunnen wij het weten en vanaf morgenmiddag twaalf uur zullen ze met open vizier moeten gaan vechten, omdat ze dan de overtuiging zullen hebben dat wij van alles op de hoogte zijn. Het wordt tijd dat we de doelpalen een beetje gingen verzetten.”

De volgende dag reden we bijtijds uit Gardone Riviera weg. Onderweg legde ik Irene uit wat ze moest doen. Ik gaf haar een Sony NW walkman, die zijn geheugen ook op een memorystick heeft.

“Dat is jouw walkman”, zei Irene.
“Ja, maar dat weet alleen jij. Hij is veel kleiner dan de Sony IC recorder en die heeft de hele familie gezien. Dit kan makkelijk voor een recorder doorgaan, want hij ziet er technisch genoeg uit. Je moeder heeft toch geen verstand van elektronica.

Wat je doet is het volgende, je houdt de walkman in de palm van je hand. De walkman is klein genoeg en niemand heeft er erg in dat je dat ding in je hand hebt. Je gaat naar binnen en als je moeder er is, dan loop je regelrecht naar de glazenkast. Je gaat er op je knieën voor zitten en voelt met je hand waarin de walkman zit onder de kast. Wanneer je weer opstaat, houd je de walkman zo dat die te zien is. Je moeder zal je hoogstwaarschijnlijk vragen wat je daar zojuist deed, en dan houd je de walkman omhoog. Op haar onvermijdelijke vraag wat dat is zeg je: ‘dit is een verrader’. Je moeder begrijpt het niet en je zegt in one-liners: ‘Dit is een verrader. Deze verrader gaat mij nu vertellen wat hier gisteren besproken is. Daarnaast gaat deze recorder mij vertellen wat hier de laatste weken besproken is’. Je zegt: ‘Je denkt toch niet dat wij gek zijn, mama? Jullie hebben met zijn allen nu wel een mooi campingverhaal in elkaar gezet met die pedofiel, maar nu wordt het tijd dat wij precies weten wat er aan de hand is. Jij zegt altijd dat je niets weet, mama, dus jij hoeft je nergens zorgen over te maken. Ik ga nu weer naar huis om de recorder op de computer aan te sluiten. Als er wat interessants op staat, laat ik je het wel weten’”

Irene herhaalde alles wat ze doen en zeggen moest en repeteerde het daarna een aantal malen.

“Dit wordt het uur van de waarheid, Irene. Bereid je er wel op voor dat het niet prettig wordt”, waarschuwde ik haar.
“Is het nu zo gezellig dan?” vroeg ze retorisch.

Ik parkeerde de Audi, Irene stapte uit en liep haar ouderlijk huis in. Ik hoefde echt niet lang te wachten want het tumult brak los na een paar minuten. Het ging er bijzonder luidruchtig aan toe, het oude wijf schreeuwde als een varken dat werd gekeeld en Irene schreeuwde nog luider. De buitendeur werd opengegooid en het moederbeest kwam naar buiten hobbelen met Irene in haar kielzog. De moeder was door het dolle heen, ze begon op mijn auto te slaan en schreeuwde dat ze mij aan zou geven bij de carabinieri.

“Daar zou u ons een groot plezier mee doen, mevrouw, want dan zal uw dochter Sabrina ook wel gehoord worden. Ja oma, doet dat maar, dat is een goed idee.”

Het oude wijf schold me uit en zei dat het geen manier was om je eigen moeder op een geluidsband op te nemen.

“U bent mijn moeder gelukkig niet, maar wat is het voor manier om je dochter vijftien jaar haar geld af te troggelen en dan ook nog eens van haar te stelen? Wat is het voor manier om met je andere dochter samen te spannen tegen je jongste, die alleen maar goed voor u geweest is? En wat is het voor manier om gemene zaak te maken met een pedofiel die je eigen dochter heeft verkracht? Ja, belt u de carabinieri maar, ik wacht hier wel. Weet u wat het is, opoe, u bent door de mand gevallen, want als u niets te verbergen had, zou u gezegd hebben: ‘Laat dan maar horen die bandopname’, maar u weet al wat erop staat. Nou, ik heb nieuws voor u: over een uur weten wij het ook.”

Het oude mens blies de aftocht en ging het huis weer in. Ik wist niet waarom, maar Irene volgde haar weer naar binnen. De buitendeur bleef openstaan dus ik kon zien wat zich binnen afspeelde: de ruzie ging gewoon weer verder, en de moeder pakte een stoffer om haar dochter ermee van langs te geven.

“Ja mama, sla me maar, dat deed je vroeger ook, alleen toen niet met een borstel, maar met een stuk hout. Sla me dan! Sla me dan!!” Irene, wilde kat die zij was, rukte razend snel de borstel uit haar moeders hand en deed net alsof ze haar een mep wilde geven. Haar moeder rende weg, terwijl Irene de borstel in tweeën stompte. Ze stapte in de auto en we wilden wegrijden, toen de moeder weer naar buiten snelde. Blijkbaar had ze een ander idee gekregen en kwam aan Irene’s kant staan. Irene dacht dat haar moeder iets wilde zeggen, en liet het autoraam zakken.

“Jullie zijn schuldig! Jullie wilden Sabrina’s huwelijk stukmaken. Jullie zijn schuldig! Jullie zijn opgenomen op de bandrecorder door Enzo. Ik weet het, want ik heb zelf met Enzo gesproken!”

Irene vroeg: “Jij gelooft een pedofiel die je beide dochters heeft gebruikt!?”

In haar razernij drukte Irene het portier open om haar moeder aan te vallen. Ik kon haar nog net op tijd tegenhouden door haar aan haar spijkerbroek terug te trekken. Als Irene door het dolle heen was, werd ze gevaarlijk, wist ik uit ervaring. Het kostte me de grootste moeite op haar op haar plaats te houden. Ze was spierwit en sidderde van woede.

De moeder was geschrokken naar binnen gelopen. Ik liep haar achterna en zei tegen de moeder, die me vol haat aankeek: “Ik richt jullie allemaal te gronde. Begin maar vast naar de carabinieri te gaan. Hoe meer publiciteit er komt, des beter het is. Het kan even duren, maar alles komt uit. Ik begin een rechtzaak tegen je andere dochter, en jij, minderwaardig stuk ellende, ik hoop dat je blij bent met je relatie met die pedofiel. Heb je toevallig ook iets met die perf gehad? Ik heb genoeg geld om advocaten te betalen en als dat niet helpt, zijn er nog wel andere manieren. Wat een miserabel mens ben jij. Mijn god, ik heb wat varkens in mijn leven gezien, maar dit slaat echt alles. Wees maar blij dat je man dit niet mee hoeft te maken. Ik vraag me af wat je hem hebt aangedaan, maar ook daar komen we nog wel achter.”

“Jullie zijn opgenomen, jullie zijn schuldig”, schreeuwde het oude wijf.
“Nee, wij zijn niet opgenomen. Niets, maar dan ook niets is opgenomen waaruit zou blijken dat we hebben gedaan waar je ons net van hebt beticht. Jij echter bent wel opgenomen met je dochter en je schoonzoon, dus júllie zijn de imbecielen. Valse, maar bovenal domme imbecielen. Met een beetje geluk word je snel opgenomen – nee, niet op de band, oud lijk, maar ergens anders.”

Terwijl ik het huis verliet, dacht ik: ‘Het wordt hoe langer hoe gekker. Nu zijn wij ineens getaped’. Ik stapte in de auto en we reden terug naar huis.

“Dat kán toch niet, Jan?” vroeg Irene, zodra ze weer een beetje was gekalmeerd.
“Je bedoelt dat Pedo ons heeft opgenomen? Nou, dat kan natuurlijk altijd, maar het kan niet veel zijn. Hij heeft niets, maar dan ook niets compromitterends tegen ons. Wat hij wel zal hebben, is wat hij die bewuste zondag door de telefoon tegen ons gespuid heeft, maar wat je daarin hoort, zijn zijn eigen woorden. Wat is dat voor bewijs? Hoewel, met je moeder en je zuster verbaast niets me meer. Misschien hopen ze dat het ons afschrikt, omdat ze dolgraag willen dat het voorbij is, maar geen zinnig mens zal er enige waarde aan kunnen hechten. Hij kan wel zoveel zeggen. Het gaat er intussen alleen maar om wat wij gezegd hebben, en daar kan hij niets mee.”

Irene was er niet gerust op.

“Wat als hij een heel klein recordertje bij zich had die keer op het terras bij Vittoriale, Jan? We kunnen niet zeker zijn, want mijn moeder mag dan wezen wie ze is, zij zou dit nooit verzinnen. Ze weet donders goed dat wanneer uit zou komen dat zij dit verzonnen had, zij dan niet alleen mij en jou tegenover zich hebben, want ook mijn broer Marco zou zoiets nooit accepteren.”

“Wat dat tapen betreft bij Vittoriale, dat kun je wel vergeten. Hij liep daar zowat naakt. Dergelijke verfijnde technologie bestaat wel, maar daar kan hij onmogelijk over beschikken. Een parabolische microfoon is uitgesloten, want we hadden daar een muur tegenover ons. Nee, Vittoriale is uitgesloten. Maar waarom praat je niet met je broer Marco? Vertel hem waar je van beschuldigd wordt en laat hem eens naar die opnamen gaan luisteren. Als dat niet lukt, laat hem dan eens met je zuster Sabrina gaan praten, zodat zij hem kan vertellen wat er op die zogenaamde opnamen te horen is.”

“Dat is een goed idee, ik bel Marco vanavond gelijk op”, zei Irene.

Twee dagen later kregen we het goede nieuws: Pedo had ons inderdaad getaped. Marco vertelde dat hij een band van Enzo had gehoord waarop Irene de telefoon aannam. Marco had Irene’s stem duidelijk herkend. Enzo deed toen zijn verhaal en ik besloot het telefoongesprek met: ‘Ik zie je morgen om tien uur’.

Ik vroeg Irene of ze Marco wilde vragen wat er volgens Sabrina met Enzo was gebeurd. Hoe kwam hij opeens met dat verhaal en een bandopname uit het houtwerk? Irene herhaalde mijn vraag aan haar broer. Hij antwoordde: “De woensdag na die bewuste zondag op de camping werd Sabrina opgebeld door Enzo, die haar dringend wilde spreken. Ze spraken af bij het sportveld van Sarezzo. Daar liet Enzo haar die bandopname horen.”

Toen Irene oplegde, keek ze mij aan alsof ze wilde zeggen: ‘Nou, je weet het dan zeker wel, hè?’

Ik keek haar lachend aan en zei: “Nou Irene, dit wordt onze redding. Enzo heeft een telefoonopname van het gesprek gemaakt dat op die bewuste zondag op de camping plaatsgevonden heeft. Waarom liet hij die opname niet gelijk aan Sabrina en haar man horen? Waarom moest hij dat drie dagen later laten horen? Dan neem jij de telefoon op, en op een magische wijze, zonder dat op de band te horen is dat jij me de telefoon geeft, sluit ik het gesprek af met: ‘Ik zie je morgen om tien uur’.”

Irene ging overeind zitten en kreeg er duidelijk weer zin in: “Dat heb jij die zondag helemaal niet gezegd. Je sloot af met: ‘Ciao’.”

“Precies. Ik heb de zondag ervoor ‘Ik zie je morgen om tien uur’ gezegd. Hij was toen helemaal in paniek omdat zijn vrouw hem zou verlaten. Onze gierige pedofiel heeft dus een grote investering gedaan: hij heeft misschien wel met drie, maar minimaal met twee taperecordertjes gewerkt. Hij maakt eerst een kopie van het campinggesprek, zet vervolgens de band stil en verwisselt dan de cassette in de eerste recorder. Op de cassette die hij erin stopt staat: ‘Ik zie je morgen om tien uur.’ Die cassette laat hij afspelen tot de passage waar het hem om gaat, en zet dan ook de eerste recorder op ‘pauze’. Precies tegelijk laat hij ten slotte de eerste recorder verder draaien en de tweede recorder opnemen. Zo heeft hij een band gecreëerd waar dus een gesprek op staat dat nimmer plaatsgevonden heeft”, besloot ik lachend.

Irene keek me bezorgd aan en zei: “Zo grappig vind ik het niet dat er zo’n band van ons in omloop is.”

Ik hikte van het lachen. “Irene, lieverd, dat is nu juist het beste dat ons kon gebeuren! Pedo wilde niet op een ezel lijken, dus heeft hij zich bij vol bewustzijn twee keer aan dezelfde steen gestoten. Het wordt eentonig: hij graaft een gat, springt er mijn zijn hoofd naar voren in en dekt zichzelf vervolgens toe met aarde. Alleen gaat hij deze keer de gevangenis in als hij die band voor de rechtbank als bewijsmateriaal aandraagt.”

Irene dacht dat ik een zonnesteek had opgelopen. “Hoe kunnen we nou ooit bewijzen dat die tape niet echt is, Jan?”
“Dat hoeven we helemaal niet te doen, amore, want dat doet het Gerechtelijk Laboratorium wel voor ons. Weet je waar onze geluidsvriend namelijk niet aan gedacht heeft?” vroeg ik.

“Nou?” reageerde ze gespannen.
“Achtergrondgeluiden, lieverd. Het ene gesprek heeft achtergrondgeluiden van een camping en het andere heeft hoogstwaarschijnlijk bij hem thuis plaatsgevonden. In ieder geval waren de locaties verschillend, en als die tape geanalyseerd wordt, komen die verschillen er vanzelf uit. Daar verwed ik mijn hoofd onder, Irene. Maar goed, niet alleen weten we nu dat hij absoluut niets tegen ons heeft, we weten ook dat hij de lik ingaat zodra hij van die tape gebruikmaakt.”

“Maar mijn familie gelooft wat hij zegt, want voor hen is die tape echt”, stelde Irene terecht vast.

“Ja, daar kunnen we nu niets aan doen, want het komt hen allemaal beter uit om te geloven dat die tape authentiek is. Bel Marco terug en leg hem het hele geval uit. Zeg dat hij je niet hoeft te geloven, maar vertel hem wat er gebeurt als Pedo die tape aan justitie overhandigt. Vraag Marco of hij je dan misschien gelooft als Pedo zichzelf de das omdoet.”

Irene belde haar broer terug en legde hem uit wat er gebeurd was. Volgens onze afspraak vroeg ze hem om haar nu nog niet te geloven, maar daarvoor het moment af te wachten waarop die tape gepresenteerd zou worden. Het werd even stil. Toen hoorde ik Irene zeggen: “Nou, dat is toch makkelijk Marco? Als hij die tape niet aan justitie overhandigt, wil dat toch zeggen dat die tape niet echt is? Je gooit je bewijs toch niet weg?”
Ik begreep algauw dat Marco haar daarin gelijk moest geven. Desondanks werd het nu vooral een waiting game.