BRIEF NAAR HUIS (officieus)

Haarlem, 25 februari 1983 (Huis van Bewaring De Koepel)

Lieve Mick,

Het is dan weer zover. Zover? Zo over! “Het bezoek is over!” werd er aangekondigd. Welk bezoek? Mijn geluk drong nog niet tot me door of er kwam alweer verdriet voor in de plaats. Geen bezoek, maar een bezoeking.

Hoorde je die bewaarder met zijn schijnheilige pleuriskop zeggen: “Het spijt me oprecht U het einde van het bezoek aan te moeten kondigen”?

Je kon echt zien dat het hem speet. Dat was nou De Deuk. Dat was de enige keer dat ik het bijna kwijt raakte. Ik sloeg totaal op tilt en hem zowat op zijn bek. Nog roomser dan de paus hier. Schijnheiligheid ten absolute top. Blijkbaar ben ik nog steeds niet flexibel genoeg. Dat moet ook niet en zal ook nooit gebeuren, maar het verdriet blijft.

Waar ben je nu, Mick? Weg. Ik ben ook weg. Goed dan. Niets is goed. Het is nu half negen ‘s avonds. Het door de maatschappij uitgescheten excrement is naar een film aan het kijken. Vermaakt zich zeker. Of niet? Ik zou het nu niet eens kunnen.

Frustratie, verdriet, roddel, dwaasheid, verraad en onechte jool worden door een vacuümtunnel gezogen. Aan het eind wacht hen een filmscherm. Gejoel, gelach, geschreeuw, gerook en geouweteringhoer...de vibrerende massa vermaakt zich. Vermaakt zich niet echt. Hoe kan het ook? Toch maar naar de film, ze hebben er uiteindelijk veertien dagen naar uitgekeken. “Mot jij niet naar de film, Haak?” “Nee, ik heb vanmiddag al in een deuk gelegen.”

De dag barst en wordt langzaam door de nacht leeg geperst. Ik schrijf, maar waarom eigenlijk? Ik voel dat het moet, ik ben alleen, wil dat ook, wil het niet. Ben nu alleen met je foto's. Ik schrijf. Zal wel moeten, denk ik. Ik denk niets. Ik schrijf mijzelf weg. Waaruit? Uit niets, want dit hier is niets. Een oud tochtig niets.

Een vies, honderd jaar oud, vol gekotst, onder gescheten, uitgesleten, nat gezeken, kapot gejankt, doof geschreeuwd, stukgebeden, afgesmeekt, blindgestaard, ziek gewanhoopt, ijdel beloofd niets. De geüniformeerde robots marcheren voorgeprogrammeerd in een cirkel draaiend niets.

Een grote ronde koekoeksklok die tweehonderd keer per uur koekoekt. Koekoek. Knopje, bellen, lampje. “Ja, wat is er?”
“Kan ik naar het toilet?” Terug.
“Okay zo?” “Ja, hoor.” “Tot straks dan maar weer, hè?” “Ja zeker wel.” (Natuurlijk, ik kan nergens heen, achterlijke pestgek dat je bent) Koekoek...

Slapen, wassen. Waarom eigenlijk? Vuil blijft nu eenmaal vuil Eten. Zo gaat het vuil nog meer vuil produceren. Luchten. Vuil in de lucht. Eten. Meer vuil. Dan niets, thee, eten. Wat een kankerbende. Koffie. Laatste ronde en dan slapen. ‘Eindelijk,’ denkt een bewaarder, ‘het vuil is weer veilig achter de deuren.’ ‘Eindelijk,’ denk ik, ‘het vuil ligt weer voor de deuren.’

Maar de robots hebben nu dan eindelijk rust. Of niet? Achter de deur, huilen, hopen, onmacht, bidden, lezen, roken, roken, roken, schijten op het potje, masturberen, boeren, schrijven, janken, vloeken, verwensen, een scheet, spijt, zelfmedelijden, gillen, iemand wordt gek, wanhopen, slapeloosheid, woede, huilen, leed, woelen, slapen, dromen... Eindelijk thuis. Geluk. Wakker worden en niet thuis zijn.

Werkelijkheid: opstaan, misselijk van de afgelopen nacht en al ziek van de komende dag. Klik, klak, “Môge…” “Môge…” (achterlijke idioot) Klik, klak, daar is de krant. “Môge, Jan.” “Hallo, gabber.” “Ga je over veertien dagen wel naar de film?” “Ik zie het nog wel.” “Ga je luchten, straks?” “Weet ik nog niet.” “Heb je al gehoord...?” “Ja, al honderd veertig keer.” “O... Nou tot kijk dan maar.” “Daaaag!”

De stilte zuigt de seconden op als een Bolognese hoer je sperma. Slaapt het magma? Niets weten, niets horen, niets voelen, niets zien. En vooral niet dromen. Stilte. Klik, klak. “Môge!” “Môge!” Val dood, vent. Gelet op verdachtes... krijg de kanker.

De officier van justitie… Nog dertig dagen. Sterf toch, hork. Naar huis, wanneer?

Thuis en weer gedroomd. “Môge!” “Môge!” (O, lazer toch eens ondersteboven!) “Wat is jouw eis?” “Twee en een half jaar, maar ik denk...” Geouweteringhoer. “Weet je al...?” “Jaaaa!!”