Na een paar weken alle erotische toonladders met Judith doorgenomen  te hebben, moest ook aan die relatie weer een eind komen.  Als je zestien bent kun je de hele dag ‘tilfs’ kierstompen, maar de dertig jarige ‘milfs’ hadden bijna allemaal hun eigen leven, om van de kanjertjes van krijsende ‘grommetjes’ nog maar te zwijgen.

Daarbij kwam ook dat je op mijn leeftijd het ‘shaggen’ beter met behulp van je ‘noddle’ kunt doen, in plaats van alleen op je ‘weiner’ te vertrouwen, want het risico dat je dood van een ‘foof’ afrolt, is uiteindelijk niet denk-beeldig. Mooie dood, ik geef het onmiddellijk toe. Het is ook volkomen logisch, want toen ik geboren werd, kroop ik uit een ‘muff’, dus als je sterft, moet je zien dat je er weer op tijd in komt.

Nu heb ik mijn hele leven er op tijd..., en vaak genoeg ingezeten. Het probleem was dat ik eigenlijk nog niet dood wilde. Ik werd mij hier eens temeer van bewust, omdat ik aan Judith zat te denken. Waar Judith in het vorige verhaal een aanslag op mijn hersens had gepleegd..., Iona, in datzelfde verhaal had geprobeerd de fucking verpakking van die grijze massa te laten exploderen. Letterlijk! Het was echter door gezond gebruik van mijn cerebrum en cerebellum, dat ik de dodendans ontsprongen ben.

De oplettende lezer merkt hier dus al gelijk op dat mijn verblijf op datingsites, niet zonder gevaar was. Ja, ‘pussy can seriously kill you…, twice!’

‘Right, deze keer ga ik rustig op zoek naar een tasty ‘muff’ hier op Iwannafuck. Ik heb nu alle cyberspetters, slickchicks, hoodrats en webcooches zo’n beetje gehad. Ik ga het maar weer eens wat ‘booty grazing’ bij de fucking intelligentsia proberen’

Ik deed een ‘search’ met als zoekcriteria: vrouw, leeftijd tussen de dertig en veertig met universitaire opleiding. ‘Tough fucking luck!’ Nadat Electra en Karin waren vertrokken, leek het wel een pruimenwinkel. Gedroogde! Sommige chicks zagen er heus wel ‘tasty’ uit, maar de meesten van die academie ‘shawties’ zagen er uit alsof ze met yoghurt en kwark op-, en ingemaakt waren. Wat een fantasieloze 'shitfoofs'. Verveeld klikte ik de één na de andere hogeschoolmuts de vergetelheid in. Nou, dat leek er dus echt niet er op…

“Wow! Cool, wicked and fucking awesome!” hijgde ik plotseling, “Daar is ze, 'slickchick number fucking one'! Die is voor mij, daar ga ik wat gezelligs mee doen. Ik heb verkering..., nu dat megamonster nog..., ‘fuck’ wat een leukerd! Twee blauwe mooikijkers als halogeenlampen en een paar ‘bodacious tatas’. Niet te verzinnen. Lekah! Hoe heet dat woestijnbeertje? Fibber. Jokkebrok of draaikont, leuke naam.”

Ik schreef de haar de kortste chat-up line die ik verzinnen kon:

Yes! Wow..., I like that!

Twee minuten later kreeg ik de reactie van Fibber:

Dat is dan duidelijk..., dito!

‘Zeker een advocate, met die fucking one-liners,’ dacht ik, en besloot wat breedsprakiger te worden met die superdoos:

Nou, met de formaliteiten ‘out of the way’, lijkt het erop dat we kunnen gaan trouwen;-)

Zo, nu kon ik met gas beginnen te koken, want ik kreeg terug:

Ja, ik wil..., zo, dat is ook weer geregeld. En ik maar denken dat je niet wilde trouwen, daarom ben ik juist voor jou gevallen:-). Ik dacht bij jou mijn rust te kunnen vinden en te ontsnappen aan alle huwelijksaanzoeken die mijn mailbox terroriseren.

Wat schrijf je zoal? Boeken of artikelen, over welke onderwerpen? Ik heb net mijn scriptie afgerond en nu ga ik voor het eerst een artikel schrijven over mijn onderzoek. Misschien kun je me wel een paar tips geven. Als tegenprestatie zal ik iets vertellen over een woord uit jouw grabbelton. Salsa zegt mij wel iets, maar het is ook het enige woord waar ik iets mee kan :-).

Zo, en nu kon ik als schrijver dan tot mijn recht komen:

Zo, dus we zijn nu getrouwd..., en de huwelijksnacht viel mij helemaal niet tegen..., ik ben blij dat je zo voorzichtig met mij bent geweest;-)

Even over die grabbelton: je had begrepen dat geen van die ‘topics’ mij aanspreekt? Veel vrouwen lezen er overheen, omdat ze gefascineerd zijn van de meeste ‘keywords’; vooral het cd’tje, soulmate en roseetjeshit. Ik moet er niet aan denken, mijn God.

Mag ik vragen waarvoor je gestudeerd hebt, en wat voor consulten je geeft? Interessant.

Ik heb net mijn autobiografie geschreven. Trilogie. 2000pags. Boring..., nietwaar? Daarnaast schrijf ik datingverhalen op mijn weblog, om mijn boek te promoten. Geen gore ‘seksshit’, wat zo in lijkt te zijn. Ik schrijf er alleen over wanneer het cruciaal is voor de voortgang van het verhaal, en dan schrijf ik nog in metaforen.

Verhip..., nou zijn we dan wel een setje…, maar... ik heet Jan.., en hoe mag ik jou noemen, prettyface?

Respect, Jan

Prettyface gaf zo goed terug, als dat zij kreeg:

Je mag blij zijn dat je nog kunt lopen na die nacht, maar vanaf nu ken ik geen genade meer:-). Ik was er ook niet echt bang voor dat het tegen zou vallen, het was toch een overtuigende ‘yes’?

Hier beschrijft Prettyface wat persoonlijke details, die de lezer niet interesseren..., en trouwens ook niet aangaan;-)

Jouw profiel heb ik uiteraard ook kritisch geanalyseerd. Ik ga niet over één nacht ijs en ik wil weten wie ik voor mij heb. Ik ben geïnteresseerd in eigenschappen om te kunnen beoordelen of iemand mogelijk bij mij zou passen. Loze kreten helpen mij daar niet bij. Die grabbelton viel mij juist direct op. En eerlijk is eerlijk, ‘looks’ vind ik ook niet onbelangrijk, maar dat is niet voldoende voor ‘en zij leefden nog lang en gelukkig’.

Maar ik heb er nog eentje voor je: wie is ‘jouw God’ dan?

Autobiografie? Dat klinkt juist boeiend! Of het wel of niet boring is, weet ik pas nadat ik het gelezen heb. Gezien jouw schrijfstijl denk ik dat je mijn aandacht wel kunt vasthouden tot pagina 2000. Ik heb zelden zulke leuke berichten met inhoud ontvangen als die van jou. Ga je nog een tipje van de sluier over de inhoud oplichten? Waar gaat je mooiste passage over? Hoe ben je op het idee gekomen om je autobiografie te schrijven?

Okay Jan, wie ben ik? Dat ligt er maar net aan..., als je ook over mij gaat schrijven, blijf ik Fibber en als je mij buiten je datingverhalen houdt, dan ben ik Prettyface. Aangenaam echtgenoot, fijn om met je kennis te mogen maken. Ik ben wel benieuwd naar jouw mogelijke metafoor voor Fibber.

Voorlopig onderteken ik dus met Prettyface:-)

‘Wat een leuke intellimuts,’ dacht ik, ‘Kijk dat is nu precies iets voor mij’

Het mailen ontwikkelde zich al spoedig tot een zeer interessante communicatie, waar wij beiden –zo te zien- met volle teugen van genoten, totdat..., ik mij realiseerde, dat ik nog steeds vanachter een ‘fake’ profiel naar Prettyface zat te schrijven. ‘Jesus fucking Christ', dat ben ik helemaal vergeten,’ schrok ik, ‘Dat komt omdat de meeste ‘muffs’ nu wel weten wie ik wel, en wie ik niet ben. Man wat ben ik een imbeciel. Vind ik eindelijk iemand die ik niet alleen leuk is, maar die ik ook interessant vind..., en nu 'fuck ik up fucking big time'’

Ik was er ziek van. Niet zozeer van de stomme fout die ik gemaakt had, maar vooral dat het vrouwtje mogelijk onder de indruk was, dat ze met een bloedmooie kerel correspondeerde. Ik, die altijd bij de tweede of de derde mail gelijk naar de waarheid ging, en de vrouwen het hele verhaal gaf, had nu mogelijk valse hoop gewekt. Valse hoop bij een persoon die mij in een paar dagen eigenlijk best wel dierbaar was geworden, door haar openhartigheid en haar humor. Ik had met haar gevoelens gespeeld, en zoals gezegd: ik was er ziek van. Erger, ik haatte mijzelf.

‘Ze moeten me fucking afschieten,’ dacht ik, helemaal versjteerd.

Er zat niets anders op dan mijn alter ego’s academica aan te schrijven, dat ik niet de man was waar zij naar zocht.

“Ik ben de laatste man die jij wilt, Prettyface, geloof me,” probeerde ik de bal haar straatje in te spelen.

“Beslis jij dat voor mij?” vroeg het mooie monster, “Het leek mij dat dit een beslissing is, die ik gemakkelijk zelf kan nemen.”

Ik zat vast, en ik wist het. Ik moest haar nu schrijven hoe het werkelijk zat, en dat zou dan wel het einde van dit verhaal zijn. Ik probeerde de pil zo veel mogelijk te vergulden, maar hoe de ‘fuck’ leg je iemand uit dat je niet bent, wie je bent? Bij sommige chicks verliep de transitie van Jack fucking Sixpack naar Jan fucking shitBag, volkomen naadloos. Die dumbfoofs mailen gewoon door, alsof er niets veranderd was. Wel, daar hoefde ik bij Prettyface niet op te rekenen. Ik moest zo nodig weer een ‘smartmuff’ uitkiezen. Nou ja, het was niet anders…

Daarna vernam ik niets meer van Prettyface... Geen fucking piep! Vanuit een ander profiel checkte ik of ze op de ‘datingsite’ was geweest..., en dat was inderdaad het geval. ‘Nou, die heeft de desillusie al weer verwerkt, en naast haar neergelegd. Ze zit alweer te scoren voor nieuw talent,’ dacht ik teleurgesteld. Ik was niet te genieten die dagen en wanneer er een ‘economymilf’ of ‘hoodrat’ even kennis kwam maken, scheepte ik die af met een literaire snauw. Ik was venijnig op de wereld, zijn broer..., maar het meest nog op mijzelf.

“Jan, ken je mij nog?” hoorde ik een stem achter mij zeggen.

Ik was zo diep in gedachten verzonken, dat ik mijn bezoekster mijn virtuele kantoor niet had horen binnenkomen. Ik keek om en zag een jonge vrouw met een maar al te bekend gezicht, in de deuropening staan.

“Yo Cindy, how’re you diddling, doll? Ga zitten. Wat is er met je nek gebeurd?”

De vierentwintigjarige schoonheid ging in de fauteuil tegenover mij zitten. Ik keek haar aan en in liet de ervaringen met Cindy, in een flits, aan mijn geestesoog voorbijgaan.

Een paar maanden nadat Lucy the Bomb Arse Pussy was getrouwd met haar autohandelaar, kwam Cindy mij opzoeken. Zij was een nichtje van Lucy, die haar aangeraden had, om zich met mij in verbinding te stellen.

Cindy was een beginnend modelletje en hoewel ze zeker niet dom bleek, was zij erg naïef.

“Jan,” had Lucy mij gezegd, “Leer haar alles..., maar dan ook alles! Cindy is te jong voor haar leeftijd. Ze moet heel snel opgroeien, want ze heeft een probleem. Je merkt het wel.”

In een paar maanden leerde ik Cindy een man te profileren, analyseren, manipuleren en te controleren. Cindy was een geweldige leerlinge, zij legde bijna een bezetenheid aan de dag om de kennis zo snel en zo goed mogelijk te absorberen. Het was bijna of zij gedreven werd, maar Lucy had mij al gewaarschuwd dus ik wachtte maar rustig af. Cindy vertrouwde mij volkomen en ik raakte bijzonder gesteld op haar..., en haar fantastische, grote bruine ogen die mij vaak zo verdrietig aankeken. Menig keer had ik de neiging om haar te vragen wat zo verschrikkelijk in haar leven was geweest, maar ik bedwong die neiging. Ik wist dat het zou komen, wanneer Cindy klaar was.

Toen het tijd werd dat ik Cindy zou gaan onderrichten in manipulatie en controle door middel van seks, trok Cindy bij mij in. De eerste nachten liet ik Cindy –ondanks haar protest- in de gastenslaapkamer slapen. Ik voelde dat ik dit niets moest overhaasten. Cindy was te gedreven, ze moest eerst ‘chillen’.

Terwijl ik normaal zelf ook van dit gedeelte van de lessen genoot –uiteindelijk was ik niet van steen- had ik nu geen enkel verlangen om met Cindy het bed te gaan delen.

“Wil je niet met mij naar bed? Stoot ik je af, Jan?”

“Cindy, doe niet zo achterlijk. Je bent één van de mooiste vrouwen, die ik ken. Je bent een schoonheid, je bent lief en je bent vriendelijk, maar ik word geremd door iets. Ik krijg gemengde signalen. Je moet mij vertellen wat er gebeurd is in je verleden, want ik heb het gevoel dat het iets met seks te maken heeft.”

“Ga met mij naar bed, dan vertel ik je alles.”

In bed werd het mij gelijk duidelijk waarom Cindy seks met mij wilde. Ze vertrouwde mij en zij wilde zichzelf iets bewijzen. Zij wilde over een drempel heen. Het was alsof je iemand die aan arachnofobie leed, een vogelspin in zijn handen geeft. Ik had mijn T-shirt en pendek aangehouden, maar Cindy kroop spiernaakt tegen mij aan en klampte zich aan mij vast. Ik hield haar teder in mijn armen en liet het daarbij. Haar omarming werd krampachtiger en ik merkte dat Cindy snel en oppervlakkig begon te ademen.

“Regel je ademhaling een beetje, Cindy.”

“Ik word duizelig, Jan. Ik voel mij beroerd worden.”

Ik stapte uit bed en ging een plastic diepvrieszakje uit de keuken halen.

“Hier, doe dat over je neus en je mond, en adem langzaam in en uit. Je bent aan het hyperventileren, lieverd.”

Toen na een kwartier Cindy zich beter voelde, gaf ik haar een pyjama van mij en ging –nadat zij de pyjama had aangetrokken- bij haar op de rand van het bed zitten. Haar ogen drukten opluchting uit.

“Beter dat je mij alles vertelt, Cindy. Dit is een horde die wij niet zo maar kunnen nemen. Ben je misbruikt als kind, of ben je aangerand?”

“Allebei,” antwoordde Cindy, en begon zachtjes te huilen. Ik wilde opstaan om wat zakdoekjes en een glas water te pakken, maar Cindy hield mij vast.

“Vanaf mijn achtste jaar werd ik door mijn vader en mijn drie broers misbruikt, en toen ik met zestien jaar op kamers woonde, werd ik door mijn huisbaas verkracht.”

Ik schudde mijn hoofd, en dacht: ‘Fuck, we weten allemaal dat ‘shit happens’, maar sommige mensen hebben echt nooit geluk. Stumpertje. En na alle shit die ze heeft meegemaakt, wilde ze mij vertrouwen op Lucy haar ‘fucking say-so’. Ze wilde met mij naar bed om van haar probleem af te komen. No fucking way. Dat kan ik niet’

“Cindy, ik moet hier stoppen, lieverd. Ik kan dat 'fuckding' niet met je doen. Je bent prachtig en ik ben echt vereerd, maar ik zou mijzelf een ‘fuckarse’ vinden, als ik van deze gelegenheid gebruik maakte. Dit gaat jou niet helpen, lieverd. Ik zou willen dat je eerst een goede psycholoog zag. Ik weet genoeg van psychologie om het trauma te herkennen, maar ik weet niet genoeg om je daarmee te helpen, en ik ga niet experimenteren.”

“Je denkt dat ik gek ben,” snikte Cindy.

“Nee, je bent zeker niet gek, Cindy, maar je hebt een trauma en dat is nauwelijks verwonderlijk, na wat je hebt meegemaakt. Je moet professionele hulp zoeken. Daarna, ga ik graag met je door. Is dat okay, doll?. Ik maak geen gebruik van de gelegenheid, ik ben geen hork.”

We brachten de avond door met het bespreken van verschillende mogelijkheden, en we kwamen overeen dat Cindy terug zou komen, wanneer zij wat meer in evenwicht met haarzelf was.

Wij sliepen die nacht wel samen, waarbij Cindy mij de hele nacht omarmd hield. Het was goed om haar warmte te voelen. In de morgen vertrok zij met de belofte om in therapie te gaan.

Ik schudde mijn hoofd om de herinneringen te laten verdwijnen en keek Cindy aan, die tegenover mij zat. Zij had een gipsen kraag om en er zat een beugel om haar hoofd. Maar de ogen! Ogen van Molly en de ogen van Iona. Dode ogen! Oh God, niet nog een fucking keer!

“Wat is er met je gebeurd, lieverd? Heb je een auto-ongeluk gehad?”

“Nee lieve Jan, ik heb een ‘Donkey Punch’ gehad,” zei Cindy vlak.

“Waaaat,” schreeuwde ik, “Cindy, hoe de ‘fuck’ weet jij wat een ‘Donkey Punch’ is? Je bent niet serieus, vertel mij dat het niet waar is, Cindy..., Cindy, wat is er gebeurd met je.”

Cindy’s ogen stonden op oneindig, toen zij begon te vertellen. Geen emotie was meer op haar gezicht te zien. De naïviteit was verdwenen. Cindy was dood. Het was een kort, maar heftig verhaal.

Zij had zich meteen naar een psycholoog laten verwijzen, nadat wij de laatste keer afscheid hadden genomen. De sessies bij haar therapeut waren heftig geweest, maar langzaam aan begon Cindy uit te ‘levellen’. Na een half jaar deelde de psycholoog haar mede, dat hij eigenlijk niet veel meer kon doen voor haar, omdat ze nu haar trauma wel verwerkt leek te hebben. Toen Cindy vroeg hoe ze nu verder moest, adviseerde de psycholoog haar, om eens voorzichtig te gaan ‘daten’.

“Nee, nee, dat kan niet. Waarom ben je niet eerst naar mij gekomen?” schreeuwde ik, nu vermoedend wat er gebeurd was, “Je was nog niet klaar om te ‘daten’. Je was nog lang niet fucking klaar.”

“De psycholoog zei dat ik klaar was. Jij zei dat ik eerst naar een psycholoog moest. Dat heb ik gedaan,” zei Cindy vlak.

“Mijn God Cindy, zeg mij dat ik mij vergis. Zeg mij dat het niet waar is. Je bent weer verkracht..., en deze keer ‘fucking big time’. Wie heeft dat gedaan,” huilde ik.

“Ik had een profiel aangemaakt op Match. Ik heb alles gedaan zoals jij het mij geleerd hebt. Een, naar wat leek een aardige, nette, man reageerde op mijn profiel. Ik heb met grote aandacht zijn mail ontleed en op alles gelet, wat je mij geleerd hebt. Ook in de telefoongesprekken kon ik niets ontdekken, waar jij mij voor gewaarschuwd had. Na een paar weken besloten wij af te spreken in een restaurant. Dat was allemaal erg leuk en na die avond hebben wij elkaar nog een paar keer ontmoet. De laatste keer, vroeg de man mij mee naar zijn huis te komen.

Ik had het niet moeten doen, want ik gaf controle over. Dat had ik al geleerd, maar het voelde goed. Hij liet mij binnen, en ik was nog niet in de huiskamer, of er kwamen nog vier mannen binnen. Wil, de man waar ik mee ‘gedated’ had, zei dat ik mij uit moest kleden. Ik werd bang en begon te huilen. Wil stompte mij in mijn gezicht en zei: ‘Kleed je uit bitch, anders vermoorden wij je’

De kleren werden van mij afgescheurd en de vier vreemde mannen verkrachtten mij. Daarna werd ik op mijn buik gedraaid en Wil verkrachtte mij anaal. De pijn was moordend, want zoiets was nimmer met mij gebeurd. Ik herinner mij dat een van de mannen riep: ‘Donkey Punch Wil! Punch the fucking bitch’

Daarna weet ik mij niets meer te herinneren. Ik kwam bij in een weiland. Ik ben naar de weg gestrompeld en een boer heeft de politie gebeld. Ik kreeg vanonder tien hechtingen. Mijn bovenste nekwervel was gescheurd en ik had een schedelbasisfractuur. Jan, wat heb ik nu verkeerd gedaan?”

Ik stikte.., ik huilde..., ik brulde..., de kettingzaag scheurde door mijn keel en ik schreeuwde huilend: “Cindy, Cindy, het is mijn schuld, Vergeef mij, ik had een psycholoog moeten vinden voor je; ik had je beter moeten begeleiden. Je was niet klaar. God, waarom doe ik alles verkeerd nu? God, jij bent geen God, jij vermoordt mijn vrienden. Ik vermoord de kankerlijers, ik scheur hun fucking darmen eruit. Waarom altijd de goeden? God der fucking Wrake. Ik daag je uit, neem mij, want anders ik verniel ik de ‘fuckfaces’ en ik verbrand hun lijken in de eerste de beste fucking kerk! God of ‘fucking mercy, why Cindy?”

Cindy kwam naar mij toe en ging op mijn schoot zitten.

“Ik heb je boek gelezen, toen ik in het ziekenhuis lag, Jan. Je moet geen verdriet om mij hebben. Je hebt al genoeg verdriet.”

Ik was verdoofd. Dit was eerder gebeurd. Het verdriet scheurde fucking repen van mijn keel. Mij zomen stonden op knappen, ik werd snel gek, maar Cindy hield mij vast. Zij hield mij vast en nam mij mee naar een goede wereld. Er was daar geen pijn, alleen liefde. Er bestond geen geweld, alleen tederheid. Niemand sprak. Cindy zuchtte, ik huilde. Cindy liefkoosde mijn gezicht, ik hield haar arme, gewonde rug in mijn handen. Zachtjes verdwenen wij in elkaars problemen met een warme en tedere liefde. Het was even..., heel even goed...

“Jan,” zei Cindy veel later, “Leer mij nu hoe ik mij kan wreken op die... dingen. Mijn familie was ziek. Bij mijn huisbaas was het lust en een perverse afwijking, Dit was... dit was..., ik heb dit niet verdiend, Jan”

Wederom werd mijn strot dichtgeknepen, maar nu was het anders. Dit was meer gebeurd. Dit was iets waar ik bekend mee was. Haat en wraak. En het zat er fucking aan te komen. Ik stond voor de tweede keer in mijn leven bij een vrouw in de schuld.

“Cindy, ik wijd de rest van mijn leven aan jou. Jij wreekt jezelf op die dégénérées. Ik beloof je dat. Daarna leer ik je alles, en daarna betaal ik mijn schuld aan jou. En dan Cindy, mijn arme lieveling, daarna ga je leven. Ik zweer dit op de God, die ik nu vervloek.”

Later vroeg ik haar: “Is je helemaal niets opgevallen, iets dat je vreemd vond die avond? Denk goed na, Cindy, wat -hoe onbelangrijk dan ook- heeft hij gedaan, nadat hij je vroeg om met hem mee naar zijn huis te gaan, wat jij vreemd vond.”

Cindy dacht diep na, en zei ineens: “Het enige wat ik even vreemd vond, is dat hij een sms verstuurde, direct nadat ik geantwoord had dat ik met hem mee zou gaan. Verder zou ik niets kunnen bedenken, Jan. Oh, ja, wat mij ook opviel, was dat het zo’n lange tijd duurde voordat wij bij zijn huis aankwamen. Ik heb nooit geweten dat Amsterdam zo groot was.”

“Dat is het, Cindy! Dat wilde ik horen. Good girl.”

Een week later waren Lucy en haar man uit Spanje overgekomen. Terwijl Cindy en Lucy elkaar troosten, sprak ik met de rijke autohandelaar, en legde hem uit wat er gebeurd was. De man, die Lucy en Cindy adoreerde, werd grijs in zijn gezicht en vroeg: “Jan, wat is een Donkey Punch?”

Ik slikte, en zei: “Het is ziek, zo fucking ziek dat ik er fucking ziek van word. Wanneer een man een vrouw, of een man, anaal neemt en de 'sodomiser’ voelt dat het orgasme nabij is, dan slaat hij de onderliggende persoon zo hard op zijn, of haar achterhoofd, dat die persoon bewusteloos raakt. Het lichaam verstijft en de sfincter (anale kringspier) trekt zich samen, zodat het genot van het orgasme verhoogd wordt. De onderliggende partij bemerkt niets van dat genot. In Cindy’s geval, brak het een fucking nekwervel!”

De autohandelaar was rijk. Hij was slim en ‘streetwise’. Hij was gewend aan ‘ducking and diving’, maar hij was een man van eer en hij werd nu gillend gek. “Zieke teringhonden, bloedkankerlijers,” schold hij. Hij ging staan en begon op en neer te lopen, terwijl hij bleef vloeken en schelden. Ik kon een aardig bekkie schelden en vloeken, maar de ‘carman’ was beter.

“Jan, ik ben maar een autohandelaar, ik heb geen contacten zoals jij, maar wat ik heb is geld. Ik betaal wat het kost om die vergiftbakken op te ruimen. Help mij, Jan. Ik ben idolaat van Lucy, het is haar nichtje. Zeg mij wat het kost.”

“Het kost niets, Romano. Wij doen het samen, en ik laat de zoon van mijn vriend uit Italië komen. Als zekerheid, want we willen niet verschut, of kapot.”

“Ooooh graag Jan, alles doe ik. Lucy is mijn leven. Jij hebt Lucy gelanceerd. Zonder jou had ik niets. Ja, ja, laten we dat ding doen, Jan. Laten we het fucking doen. Gedegenereerde, perverse teringhonden.”

De volgende dag belde ik Franco, mijn vriend uit Brescia. Nadat ik hem het verhaal had uitgelegd, vroeg hij: “Wil je mij, Stefano, of ons allebei? Ik kan je ook mijn Capo Regime, met alle mannen die je nodig hebt, sturen.”

“Franco, lieve vriend, wij zijn oud. Als je Stefano kan missen voor een paar dagen..., wel hij is beter dan wij zijn. Wij kunnen het samen doen, Ciccio, maar we worden te oud voor deze shit. Wat denk je vriend?”

“Stefano vertrekt morgen,” zei mijn compare, “Let op hem ,Jan. Hij is alles wat ik heb. Hij is goed, maar hij moet nog veel leren. Wapens?”

Twee Firestorm stunguns, een Taser stungun, een roestvrijstalen paraplu en ales dat Stefano nodig denkt te hebben!

“Wow!” zei Franco, “weet je zeker dat je mij niet kunt gebruiken?”

“Doe de groeten aan mijn Margherita, Ciccio,” groette ik de vrouw van Franco.

Twee dagen later vertelde ik het verhaal aan Stefano, terwijl Cindy en Lucy naast mij stonden. Stefano’s ogen werden zwart. Hij zei niets. Stefano sprak niet veel. Hij pakte Lucy en Cindy bij hun hand, en zei toen: “Odio, proprio schifo quei bastardi. Quei bastardi mongoli, moriranno presto.”

Romano, Lucy’s man vroeg: “Wat zegt Stefano, Jan?”

“Hij zegt dat het hem spijt,” loog ik.

“Jan,” zei Romano, “Ik laat Lucy bij jou, zodat de vrouwen met elkaar kunnen praten. Geld of geweld, ik kan in allebei voorzien, en het liefst ga ik mee met jullie.”

Romano gooide vijfhonderdduizend euro op tafel en kuste Lucy en Cindy. Hij omhelsde Stefano en mij, en vertrok.

Die nacht sliepen Lucy en Cindy by mij. De warmte en liefde van de twee vrouwen, zorgden ervoor dat mijn verdriet voor een nacht naar het achterplan werd geschoven. Ik, die in mijn hele leven een schoft ben geweest, volgens de standaards van de Justitie dan. Ik raakte Lucy en Cindy niet aan, die met hun benen over mij heen sliepen. Ik ben Jan. Jan fucking ter Haak. Sono un uomo d’onore. Ik ben een man van eer!

Excavation – Het uitgraven.

We reden een paar dagen in de rondte met Cindy om te kijken of zij het adres, waar de man haar mee naar toe genomen had, kon terugvinden. Het was onbegonnen werk, want ik vermoedde dat de hufter eerst een half uur in de rondte gereden had om Cindy te desoriënteren. Dit was duidelijk gelukt, dus wij moesten een andere aanpak volgen.

Aangezien ik zelf op verschillende ‘datingsites’ stond, mocht ik er wel vanuit gaan dat de Perf (pervert) dat ook zou doen. Lucy, Cindy en ik begonnen dus profielen na te zoeken. Gelukkig hadden we wel enig referentiemateriaal, zoals een indicatie van leeftijd, lengte, haarkleur enzovoort. De Perf gebruikte verschillende aliassen, want hij kon op geen enkele site onder het alias gevonden worden, waaronder Cindy hem had leren kennen. Na zes uur zoeken, stootten wij op datinggoud.

“Dat is hem,” zei Cindy zacht.

Lucy, Stefano en ik sprongen op en liepen naar Cindy. We keken naar het gezicht van een man van ongeveer dertig jaar. Het was makkelijk te zien waar de attractie voor Cindy gelegen had. Het was een griezelig knappe man bij de normaal geldende standaard van schoonheid, maar hij had een wrede, arrogante trek rond zijn mond; iets dat hem mogelijk nog aantrekkelijker maakte voor vrouwen.

“Nou,” zei ik tegen Lucy, “Je kunt nu nog eens een keer in praktijk brengen, wat je geleerd hebt een jaar geleden.”

“Het zal me een waar genoegen zijn,” zei Lucy met een verbeten blik op haar gezicht.

Ik plakte een zwarte vuilniszak op de muur en pakte toen mijn digitale camera. Toen Lucy tegen de zwarte achtergrond gezeten was, zei ik: “Lucy, kijk absoluut recht in de lens.  Niet lief kijken, niet strak kijken, maar dromerig geïnteresseerd. Het moet de blik van M. Lisa van fucking Leonardo worden, maar dan zonder de mysterieuze glimlach.”

Terwijl ik met het fotograferen bezig was, hield Stefano zich onledig met het vijlen en slijpen van twee balenhaken. Vroeger werden deze stukken gereedschap gebruikt door havenwerkers, om jute balen mee op te tillen. Twee haken, in de vorm van twee gespreide, gebogen vingers, kwamen samen in één, in een T-vormig handvat. Terwijl de haken -voor sterkte- normaal altijd van rond staal waren, Stefano vijlde het staal nu plat, zodat de haken nu twee vlijmscherpe gebogen messen waren. De messen waren weliswaar iets zwakker dan de haken, maar er werden toch geen zware zakken, of balen, meer mee opgetild. Er zouden zakken mee opengesneden worden, en die zouden flink balen, dat was ‘for fucking sure’.

Ik schoot net zolang foto’s tot ik dacht de juiste te hebben. Ik ‘uploadde’ de foto’s naar mijn computer en begon met de bewerking van een bepaalde foto. Eerst selecteerde ik al het zwart om Lucy’s gezicht, zodat ik Lucy, zonder achtergrond uit de foto kon lichten.

Ik maakte een nieuwe blauwzwarte gradiënt achtergrond en legde Lucy's hoofd daarop. Ik vervaagde de outline van Lucy’s haar ietwat, zodat nu, tegen de gradiënt van de achtergrond het leek also Lucy een zwakke halo rond haar hoofd had. Ik selecteerde irissen in haar ogen en verschoof de ‘hue’ waarde, zodat Lucy nu gouden tijgerogen had. Ik vergrootte de foto, en bekeek het resultaat.

“Wow!” zei Cindy, “Wat ben je mooi, Lucy.”

Het volgende wat ik deed was de profieltekst schrijven. Ik onthield mij van de typische vrouwenzinnen waarin te lezen stond dat de vrouw in kwestie een heerlijk leven had, met beide benen op de grond stond, twee schatten van kindertjes had, kortom haar leven was compleet, maar er ontbrak nog één ding: een maatje. Iemand om lief en leed mee te delen enzovoort. Nee, al dat sentimentele zweefshit liet ik bewust achterwege. Dit vereiste een wat drastischer aanpak.

Ik schreef een profiel dat totaal afweek van alles wat op die schijtsite te vinden was. Mijn creatie was de ideale vrouw, die geïnterviewd werd door een reporter, die haar vroeg wat haar geheim was om een droomvrouw te worden. Mijn creatie, Apotheosa, was zeer arrogant in haar antwoorden; zij maakte er geen geheim van dat zij de meeste mannen maar klootvegers vond en dat zij zich afvroeg of er wel een man bestond die haar waardig was.

De reporter vroeg haar naar haar criteria voor de ideale man. Apotheosa antwoordde dat de ideale man beter moest zijn dan zijzelf. Knapper, intelligenter, arroganter, sensueler en een erotische leeuw.

Het was een korte zeer krachtige profieltekst met de juiste dosis arrogantie en uitdaging erin om de Perf te ‘triggeren’ Dit kon niet mislukken.

Via een proxy-server in Thailand –om 'IP tracing' te voorkomen- vulde ik de gegevens van Apotheosa in op de ‘datingsite’, kopieerde de profieltekst en ‘uploadde’ de foto’s. Ik betaalde het abonnement met een gestolen kredietkaart en toen waren wij klaar om het resultaat te bekijken. Ik logde in als Apotheosa via de Proxy zodat zij ‘online’ stond. Daarna zocht ik als Apotheosa naar mijn eigen profiel als softLad. Leuk om jezelf eens te zien zoals de vrouwen mij zagen. Mij zagen? Nou ja, mijn fake ‘Jack fucking sixpack’ dan. Anyway.

Via mijn eigen abonnement logde ik nu in als softLad en ik klikte de pagina aan van de vrouwen die mijn profiel hadden bekeken.

“Kijk even naar dit, meisjes,” zei ik, “Vieni a vedere un attimo Steffie. (kom even een momentje kijken Stefano)”

“Wow!” zei Lucy, “Dat is fucking weird, Jan. Het is precies of ik recht in mijn eigen ogen kijk.”

“Dat was de bedoeling, doll. Mr fucking Perffuck, wordt vanaf nu virtueel gestalkt. Hij ziet een beeldschone vrouw, met een nauwelijks zichtbare halo, die hem recht in de ogen kijkt. Die hem aanstaart, die hem observeert. Het latente religieuze aura botst met zijn duivelse karakter. De ogen gaan hem storen, omdat hij het ervaart dat iemand hem, en dus zijn daden, observeert. Het gaat steken. Hij moet ‘dealen’”

Er zit een beetje werk aan, want we moeten zorgen dat wanneer de Perf kijkt wie zijn profiel bezocht hebben, dat Apotheosa altijd als laatste bezoekster, op de eerste plaats staat. Linksboven dus. We moeten dus iedere vijf minuten zijn profiel bezoeken. Niet meer dan dat, maar het is genoeg. We lossen elkaar ieder half uur af, totdat wij zijn ‘online’ gewoontes kennen. Dit ‘stalken’, de expressieve foto, en de arrogantie zullen hem nopen om actie te nemen.”

“Jan, ik wil hem vernielen,” zei Cindy.

“Jij vernielt hem, Cindy, en dat rattengespuis met hem,” beloofde ik het meisje. Ik wist dat zij het toch niet zou kunnen, maar Lucy kon het wel. Oh, 'fuck', ja. Lucy kon het 'allright'!

Het resultaat liet niet lang op zich wachten. In plaats van met een ijzersterke ‘chat-up line’ te komen, stuurde de Perf herhaaldelijk hartjes naar Lucy.

“Niet op reageren, nietwaar Jan?” vroeg Lucy.

“Nee, hij is niet zeker hoe hij openen moet, maar hij is ‘getriggerd’. Gewoon doorgaan, want hij komt. Ik ga even met Stefano weg. Denk erom, voordat je tekst verstuurt, wil ik het lezen. Ik weet dat je goed bent lieverd, maar de inzet is te hoog. Daarnaast heb ik de verantwoording.”

Stefano en ik gingen naar Haarlem om een interessante bedrijfsruimte te huren, die geadverteerd was op het Internet. Het was een vleesverwerkingsbedrijf dat failliet was gegaan. Veel van de apparatuur stond nog in de hallen. Iets mooiers en meer passend, hadden wij niet kunnen vinden. Wij deden de deal met de eigenaar van het pand en betaalden de huur voor een jaar in kontanten. Wij hoefden geen contract en de eigenaar was de hemel te rijk. Wij ook. Romano’s half miljoen kwam hierbij goed van pas.

Toen wij terugkwamen vonden wij Lucy in alle staten van opwinding, want ze had twee berichtjes van de Perf ontvangen. Het eerste berichtje was erg complimenteus en de Perf meende dat hij kwalificeerde aan Apothea’s hoge eisen. Dit bericht bleef onbeantwoord.

Het tweede berichtje was nog steeds beleefd, maar er lag nu een duidelijk geïrriteerde ondertoon in. De Perf hield er dus niet van om genegeerd te worden. Ik zei Lucy niet te antwoorden, maar de bezoeken aan zijn profiel te verdubbelen.

Tien minuten later lazen wij: “Waarom blijf je mijn profiel bezoeken, als je toch niet antwoordt? Ik heb je nu drie keer geschreven, er komt geen vierde keer meer.”

“Zo Lucy..., en nu jij!” ze ik.

Lucy schreef: ‘Precies, dat is wat ik weten wilde. Knappe vent, maar een ‘quitter’. Geen vechter en geen doorzettingsvermogen. Versiert dus met zijn snoet, en parkeert zijn verstand, zo hij dat al heeft. Erotisch dus weinig fantasie, omdat hij met zijn geslacht denkt en de liefde bedrijft. Jammer, want je ziet er niet onsoortig uit, maar dit gaat nergens heen.’

“Wat denk je, Jan?” vroeg Lucy, voordat zij op ‘Verzenden’ drukte.

“Helemaal goed. Hij haat je zodra hij dit gelezen heeft. Stuur maar weg.”

De Perf werd dan wel kwader, maar hij besefte ook dat hij zijn toon moest veranderen. Een half uur later had hij dit bedacht: ‘Nee, ik geef echt niet zo snel op, maar je moet mij wel een kans geven. Mogelijk zul je mij niet geloven, maar je conclusies omtrent mij zijn echt fout.’

Lucy schreef: ‘Wat bedoel je met een kans geven? Hoe had je dat dan precies gezien?’

‘Laten wij elkaar een keer ontmoeten voor een kop koffie. Je zult zien dat ik echt anders ben, als dat je mogelijk denkt.’

‘Betaal jij die koffie dan? Want als je toch blijkt te zijn wat ik denk, dan heb ik niet alleen mijn tijd, maar ook mijn geld aan je verspild.’

‘Deal! Afgesproken. Waar wil je mij ontmoeten?’

Lucy kwam overeen met de Perf om elkaar in het Marriot hotel te ontmoeten. Wij hadden afgesproken dat Lucy hem ietwat denigrerend zou behandelen, en met alles duidelijk zou laten blijken dat zij a) ‘in control’ was en b) met alles zijn meerdere was. Zo hoopten wij een uitdaging van de Perf’s kant te forceren, waarbij hij Lucy uit zou nodigen om een kop koffie bij hem thuis te komen drinken. Na zo uit de hoogte te hebben gedaan, kon Lucy dan niet veel anders doen dan te accepteren. Het had weinig zin om die confrontatie langer uit te stellen, want wij waren gereed voor de operatie.

De dag van de ontmoeting zou ook Lucy’s echtgenoot, Romano mee gaan. Ik was liever zonder hem gegaan, maar dan zou ik zijn trots en zelfrespect ondermijnen. Hij had het al zwaar genoeg met Lucy;-)

Die avond ‘wirede’ ik Lucy op, door een mini-zendertje aan haar BH te bevestigen. Romano keek toe met gemengde gevoelens. Aan de ene kant was hij trots op Lucy, maar aan de andere kant was hij bang dat er iets met haar kon gebeuren.

“Lucy, je weet nu hoe je handelt, dat hebben wij reeds besproken. Er is alleen nog dit: je gaat niet naar het toilet, je blijft in het restaurant. Je laat hem geen drankjes halen, en je verliest je kop of je glas geen moment uit het oog. Je neemt niets van hem aan. Ik hoor wat er gezegd wordt, en als mij iets niet bevalt, dan sms ik je. Als ik schrijf: ‘weg’ dan sta je op en loopt! You fucking walk, Lucy! Begrepen?”

“Ja!”

Wanneer je besluit om mee naar zijn huis te gaan, dan rijd je met jouw auto achter hem aan. Je sluit alle deuren af en ik geef je instructies over je ‘handsfree set’ van je GSM telefoon. Als ik zeg: ‘weg’, dan rijd je weg, al moet je over de fucking stoep. Is dat duidelijk?”

“Ja!”

“Bij zijn huis aangekomen, blijf je in je auto. Je doet alsof je een probleem met het deurslot hebt. Je komt niet uit je auto. Okay?”

“Ja!”

Die avond zaten Stefano en ik in het restaurant van het Marriot Hotel, terwijl Romano en Cindy in de Mercedes zaten te wachten.

Een paar tafeltjes verderop zaten Luct en de Perf, Wil. Ik kon de conversatie duidelijk volgen. Lucy was fenomenaal. ‘Mijn God, wat is die vrouw veranderd in een jaar,’ dacht ik trots. Ze leidde de conversatie met een flair en een zelfverzekerdheid, dat ik kon zien dat de Perf steeds onzekerder werd, en geïrriteerder raakte. Er was nu nog maar één manier om zijn mannelijke superioriteit te bewijzen.

Hij raakte dermate gefrustreerd, dat hij al na anderhalf uur vroeg of Lucy zin had om bij hem koffie te komen drinken, of ‘dorst ze dat niet’?

“Wat is daaraan te durven? Ik ben tweede Dan Aikido en vierde Dan Karate, dus dat is geen probleem. Koffie? Wat is er verkeerd met de koffie hier? Als het nu wat leuks was, zoals een snoepje of wat ‘mainlineshit’, dan zou ik erover kunnen denken.”

“Lucy, ik wist niet dat je dat ook deed, maar ik heb thuis alles wat je zou willen, en meer ook.”

“Ja, de Duitsers ook. Nou ja, laten we maar gaan kijken, saaier als nu kan het toch niet meer worden,” zei Lucy onverschillig, terwijl ze haar spiegeltje uit haar tas pakte, om haar gezicht te controleren.

Ik maakte van die tijd gebruik om het restaurant uit te lopen en mij naar de Mercedes te begeven, die achter Lucy’s Jaguar stond geparkeerd. Stefano volgde Lucy.

Even later stapte Lucy in haar auto. De Perf liep door naar zijn voertuig, dat wat verderop stond geparkeerd. Stefano stapte bij ons in. Terwijl Lucy en Romano hun voertuigen uitparkeerden, opende ik de laptop en plugde de GPS laptop module in. Een paar seconden later verscheen het kruisje op mijn scherm van de omgebouwde ‘Fleetsat cartracer’, die wij in Lucy’s Jaguar hadden gemonteerd.

De rit voerde ons door half Amsterdam, om na een half uur in Buitenveldert aan te komen. De man parkeerde zijn auto en wij parkeerden twintig meter voor hem. Terwijl de man uitstapte, en naar Lucy’s wagen liep, stapte ik uit de Mercedes. Ik snelwandelde naar de man, die inmiddels bij Lucy’s wagen was aangeland.

“Goedenavond mijnheer, neemt u mij niet kwalijk maar kunt u mij misschien vertellen...,” vroeg ik..., en drukte de Firestorm stungun tegen de Perf’s borst. De achthonderdduizend volt zorgden ervoor dat de Perf eerst een Schotse zwaarddans uitvoerde en daarna stuiptrekkend op straat viel. Inmiddels was Stefano nu ook bij ons aangekomen. Lucy opende de deur, stapte uit en liep naar de Mercedes. Stefano en ik gooide de Perf tussen de voor- en achterbank, en Stefano ledigde een injectiespuit met Trapanal in de Perf’s nek. Dertig seconden later lag de Perf stil. We boeiden de teringlijer met 'plasticuffs'. Ik haalde de mobiel en autosleutels uit de Perf’s zak en liep naar zijn auto. Stefano reed met de geboeide Perf achter de Mercedes aan naar Haarlem, terwijl ik de Perf’s BMW reed.

Onder het rijden zocht ik de sms, die de Perf had gestuurd naar zijn kornuiten, om hen te laten weten dat hij met ‘de bitch’ onderweg was.

Ik stuurde de volgende sms: ‘De bitch gaf ‘fucking agro’. Kan haar niet de trap opdragen. Kom naar mijn loods in Haarlem en rijd gelijk de garage in. Sms wanneer je er bent, dan open ik de garage. Het adres is... schiet op want de ‘cunt’ geeft mij weer ‘aggro’’

Twee minuten later ontving ik: ‘Onderweg! Brengen wat ‘ruffies’ (Daterape drug) mee.’

In Haarlem aangekomen, reden wij de Jaguar de garage in, trokken de euforische Perf eruit, en sloten die op in een koelcel. Daarna reden wij de Jaguar de loods in, en parkeerden de Perf’s BMW in de garage. Wanneer de andere verkrachters arriveerden, zagen zij in ieder geval als eerste een voertuig waar zij bekend mee waren. Geen reden voor argwaan dus. Hoopten wij.

Twintig minuten later was het zover. De sms kwam binnen en ik gooide de garagedeur open, waarna ik weer snel in de loods verdween. Toen de wagen van de verkrachters in de garage stond, en zij de garagedeur achter hen gesloten hadden, sloot Cindy van de buitenkant de garagedeur op het veiligheidsslot. Die ontsnappingsweg was dus geblokkeerd.

Inmiddels was Lucy begonnen met schreeuwen en vloeken in de loods, zodat de verkrachters naar het lawaai toe kwamen rennen om hun maatje, de Perf, een handje te helpen. Toen zij in de loods waren, sloot ik de deur, waarachter ik had gestaan. De bekken van het tuig viel open, toen zij mooie Lucy, doodgemoedereerd op de punt van een tafel zagen zitten.

“Waar is Wil?” vroeg de grootste dumbfuck.

“Die hebben wij even op ijs gezet, we gaan ons eerst eens met jullie bezighouden,” zei Romano driftig, en liep naar de grootste van het stel.

“Romano, kom terug. Kijk uit gek!” schreeuwde ik.

Het was al te laat. De aanvoerder had een mes getrokken en stak Romano in zijn buik, die daarna kermend op de vloer viel.

Ik trok de Sig Sauer van mijn rug, en zei: “Laat dat mes vallen, want ik licht je schedel eraf, kankerlijer. Allemaal zakken leegmaken. Nu meteen!”

De vier bloedbakken ledigden hun zakken, terwijl Cindy binnenkwam.

“Herkennen jullie haar?” vroeg ik.

“Jezus, ze vroeg er zelf om. Ze is toch uit vrije wil naar ons toegekomen?” paniekte de aanvoerder.

“Ja dat is waar. Daar heb je gelijk in. Jullie zijn ook uit vrije wil hier gekomen, dus jullie vragen er ook om! Stefano..., farli fuori (Vermoord ze)”

Stefano kleedde zich op een zwembroekje na, spiernaakt uit. Van tafel pakte hij zijn twee getransformeerde balenhaken en liep naar de groep dumbfucks.

“Hij gaat jullie vermoorden. Als iemand wegrent, schiet ik zijn knieën stuk. Jullie enige kans is om te vechten. Dat is meer kans dan jullie Cindy hebben gegeven, stelletje ‘fuckrats’”

Stefano stopte op twee meter voor de groep, die zich aarzelend om hem heen schaarde. Stefano stond doodstil. Cindy en Lucy hielden elkaars handen vast, terwijl zij ademloos keken naar wat er gebeuren ging.

De grootste van de ploerten trapte naar Stefano’s kruis. Stefano draaide met de trap mee, ving de kuit op met een balenhaak, en sloeg de twee messen van de andere balenhaak in het kruis van zijn aanvaller. Terwijl hij met zijn linkerhaak het kuitbeen tot op het bot openlegde, castreerde hij met een snelle beweging de aanvaller, door zijn scrotum, en alles wat er aanhing, van zijn buik af te snijden met de tweede balenhaak. De man gilde inderdaad alsof hij gecastreerd werd. Dus dat liep lekker dan.

Een tweede en derde 'dumbfuck' vielen Stefano nu tegelijkertijd aan. Stefano vocht in een cirkel van anderhalve meter, draaide twee keer om zijn as en sloeg een balenhaak in de ogen van de tweede aanvaller, die gillend op zijn knieën zakte. De tweede haak sloeg hij in de bovenarm van de derde aanvaller en trok die met een ruk naar zich toe.

Terwijl een balenhaak uit de oogkassen van de, op de grond knielende en gillende, man hing, trok Stefano het hoofd van aanvaller nummer drie achterover, terwijl hij hem met de haak in zijn arm controleerde. Voor een moment leek het dat Stefano de man zou kussen, maar toen hij zijn hoofd weer wegrukte, hing er een stuk van de man’s keel uit Stefano’s mond. Het bloed spoot uit de halsslagader en wij konden de man horen reutelen door zijn opengescheurde keel.

Nummer vier stond aan de grond genageld, niet in staat zich te verroeren. Stefano liep langzaam op de man af en lachte bemoedigend. De man sloot zijn ogen. Stefano's hand bewoog als een cobra..., stootte..., en rukte de man zijn ogen eruit. Cindy gilde en begon te spugen. Lucy juichte, en stond te springen van het lachen.

Romano lag op de grond en hield zijn handen voor zijn bloedende buik. Tenzij hij inwendige bloedingen had, had hij niet veel bloed verloren.

“Ben je okay, Romano? Voel je je zwakker worden?”

“Nee, nee, het gaat wel. Ik had dit niet graag willen missen, Jan. Lucy is goed he? Zij en Stefano waren een prachtig paar geweest,” zei hij, en begon te huilen.

“Praat niet zo stom. Lucy is idolaat van je, zot. Je gaat nu eerst naar het ziekenhuis. Lucy brengt je. Je bent op straat overvallen en je hebt daarbij die messteek opgelopen. Lucy weet van niets. Je hebt haar gebeld en zij heeft je naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht. Houd je aan je verhaal.”

Terwijl Stefano de kermende slachtoffers onthoofdde, nam ik Cindy mee.

“Ben je okay, doll?” vroeg ik het meisje.

“Ja, het gaat wel weer, Jan. Sorry dat ik mij zo aanstelde, maar dat het zo gruwelijk kon zijn, had ik nooit kunnen vermoeden. Mijn God, wat is die Stefano vreselijk snel.”

“Goed hè?” zei ik, “Stefano è l’uomo. (Stefano is de man). Nu komt jouw moment, Cindy. Wees flink, je moet dit ding doen.”

“Ik doe wat je me zegt, Jan.”

“Als het je niet lukt, dan doe ik het. Ik wil dat je nu terugdenkt aan het moment dat je door die vier man verkracht werd. Ik wil dat je de pijn voelt toen je gesodomiseerd werd. Ik wil dat je de vernedering daarvan herleeft. Ik wil dat je alles herleeft en ik wil dat je kwaad wordt. Ik wil dat je woest wordt, ik wil dat je je aanrander haat. Ik wil dat je zegt: ‘Ik haat dat varken, en ik vermoord dat varken’ Herhaal dat als een mantra, Cindy. Het moet nu voor eens en altijd uit je systeem. Wacht hier even, en kom binnen wanneer ik je roep.”

Ik deed het licht van de koelcel aan en trok de deur open.

Wil de Perf hief zijn gebonden handen om zijn ogen tegen het felle licht te beschermen. Ik wachtte tot hij mij aankeek, en zei toen: “Zo Willie, hoe bevalt het je hier bij ons, knul?”

“Wie ben jij en waarom ben ik hier? Is dit een beroving soms?”

“Een beroving? Hm, ja ik denk wel dat je het zo kunt noemen, Willie. Wij willen namelijk iets van je hebben. Iets dat je heel dierbaar is.”

“Jullie kunnen toch mijn auto, geld en mijn sieraden nemen? Wat willen jullie nog meer?”

“Dat hebben wij allemaal al, Willie. Wij willen nog iets van je. Cindy?”

Cindy kwam de koelcel in, druk haar mantra repeterend: “Ik haat dat varken, ik vermoord dat varken!”

De Perf keek haar met uitpuilende ogen aan.

“Begrijp je, Willie? Wij willen je leven, knul.”

“Oh God, alsjeblieft…”

“Nee, God zal er niet veel aan doen. Je weet wat hij met Sodom en Gomorra heeft gedaan, nietwaar?”

Stefano kwam binnen en samen legden wij de Perf op de snijtafel. Met een balenhaak sneed Stefano de kleren van de kermende Perf’s lichaam. Toen hij spiernakend op de tafel lag, draaien wij hem op zijn buik en bonden zijn handen en voeten aan de vier tafelpoten vast.

Ik haalde de stalen paraplu uit mijn binnenzak en gaf die aan Cindy. De paraplu had de vorm van een vibrator. Er zat ook –net als bij een vibrator- een knop op het uiteinde waar iets mee geregeld, of gesteld kon worden. In de lengte van het glanzende buisgedeelte zaten acht smalle sleuven.

“Schuif dat ding in die plek waar de zon nooit schijnt, Cindy,” beval ik.

Voorzichtig zette Cindy de punt van de stalen vibrator…

“Fuck Cindy, gebruik een beetje geweld, daar kickt die ‘fucker’ op!”

Cindy kon het niet. Ze was te lief. Cindy moest leren, ze moest haar frustraties en trauma’s kwijt. Het speet mij, maar ik moest haar nu helpen.

“Houd die vibrator goed vast, Cindy.”

Ik pakte haar hand met de paraplue-vibrator en duwde die met kracht naar beneden. De Perf schreeuwde.

“Lekker hè?” vroeg ik, “Het wordt nog beter.”

“Nou Cindy, trek dat ding half uit zijn reet en draai aan de knop, tot die stopt,”

Cindy deed wat ik haar opdroeg en acht vlijmscherpe mesjes kwamen door de sleuven naar buiten.

“Doet het pijn, Willie?”

De man steunde, maar schudde zijn hoofd.

“Nu wel,” zei ik, en gaf een klap op Cindy’s hand. Acht vlijmscherpe mesjes sneden door de sfincter en de endeldarm. De man gilde en zijn achterwerk werd met bloed overstroomd. Cindy wilde loslaten, maar ik hield haar hand vast.

“Trek dat ding heen en weer, doll! Daar houdt hij van, die bloedhond.”

Nu nam de woede bezit van Cindy. Zij sloeg de paraplu verder naar binnen en draaide die toen in de rondte. De man raakte buiten bewustzijn, maar Cindy was niet meer te stoppen.

“Ik vermoord dat varken,” schreeuwde ze, nu uitzinnig.

“Wacht even, lieverd. Zijn reet is nu als een pond rauw gehakt. We gaan zo door. Geef de stumpert een pauze.”

Stefano gooide een emmer water over de Perf, die even later weer bij zijn positieven kwam.

“Nou, hoe voel je je nu, Wil? Dit zijn de spelletjes waar jij zo van houdt, knul. Is het voor jou net zo goed, als voor ons?”

De man reageerde nauwelijks. Shock begon nu in te zetten.

“Cindy, lieverd. Ik betaal nu mijn schuld aan jou. Weet je nog van de Donkey Punch?”

Cindy knikte driftig.

“Op het moment dat de klap komt, verstijft het lichaam en de kringspier sluit zich met kracht. Nou, hij heeft acht kringspiertjes nu, dus het orgasme moet een beetje geholpen worden.”

Ik haalde een mobieltje uit mijn zak en toetste een nummer in.

“Stap eens twee meter achteruit, Cindy.”

Stefano begon te zingen en ik viel hem bij: ScedateVe Guaglione, è malavita… (Ga zitten makkers, dit is de onderwereld)

Cindy stapte achteruit en ik drukt de # toets in. De paraplu explodeerde en stukken van de man’s achterwerk vlogen in het rond.

“A femmine chiù belle dam’ frasca,” zong Stefano.

“Hoor je me nog, Willie? Hier komt de Donkey Punch!”

Ik pakte de vleeshamer en sloeg de man op zijn schedelbasis. De klap verbrijzelde de bovenste nekwervel en de onderkant van de schedel. Het secreet leefde nog.

“È malavita…,” eindigde Stefano het onderwereldlied.

Ik gaf Cindy de hamer.

“Nu lieverd, denk aan je vader en je broers, denk aan je huisbaas toen je zestien was. Denk aan een paar weken geleden toen dit stuk vuil je penetreerde. Raak het gips rond je nek aan, voel de beugel om je hoofd en sla dat alles uit je geheugen vandaan. Doe het Cindy!”

Cindy keek mij aan. De adrenaline was uitgewerkt. Cindy liep leeg als een luchtballon. Ze zakte in mijn armen in elkaar en huilde zachtjes.

Stefano pakte de vleeshamer en verpletterde de schedel van de Donkey Fuck.

Game – Over.
Status – Closed.

Een paar dagen later zaten wij allemaal bij Romano thuis aan het diner. Zijn steekwond was gelukkig niet al te erg gebleken. Stefano sprak Engels met Cindy, terwijl Lucy de bordjes met de hors d’oeuvre op tafel zette. De operatie was een succes geweest en Romano wilde precies van mij horen hoe het afgelopen was, toen ik hem bijna een half miljoen euro teruggaf.

“Klasse, Jan. Perfect georganiseerd. Schitterend. Fuck, wat is die Stefano goed hè, en wat was ik een imbeciel om in het gevecht te gaan.”

“Nee, het was een normale reactie, Romano. Het was je woede, en die woede maakte je onvoorzichtig. Ja, Stefano is geweldig, maar zo is zijn vader, Franco. Ik neem jullie wel mee om de familie te leren kennen.”

Romano nam een toostje met Filet Americain en vroeg met volle mond: “Jan, wat hebben jullie eigenlijk met die vijf lijken gedaan?”

Ik keek hem even aan, en besloot toen de waarheid te vertellen: “Je hebt de loods gezien, Romano. Het was een vleesverwerkingsbedrijf. Heb je die grote gehaktmachines niet gezien?”

Romano werd grijs in zijn gezicht, hikte en spuugde toen het toostje met Filet Americain uit.

Een week later trok Cindy bij mij in. Terwijl ik overdag nog een beetje op de datingsites bleef klieren, leerde ik Cindy na het avondeten alles wat ik dacht dat voor haar van belang kon zijn. De nachten, wel, die waren een typisch voorbeeld van hoe het nuttige met het aangename verenigd kon worden.

Cindy, wat een vrouw! Ik hield van alle vrouwen.

Wordt natuurlijk vervolgd...