Ik had net mijn nieuwe profiel ingeladen op RP, toen het begon te onweren. De bliksem verlichtte de hemel, alsof Zeus mij wilde zeggen: “softLad, één dezer dagen ga je te ver, en brand je meer dan je vingers!” Als de elektriciteit in de lucht een voorteken was van wat mij te wachten stond, dan kon het alleen maar geweldig goed, of ontiegelijk fout gaan met mijn nieuwe ‘fake’ profiel.

Uiteindelijk was mijn nieuwe alter ego nu ook weer niet zo bijzonder. Ik was daar al een paar keer geweest. Een gespierd fotomodel met een vriendelijk gezicht. Het kon wel een broer van me zijn, als ik er net zo had uitgezien. Maar ik zag er niet net zo uit, en ik kon zijn vader wel zijn, dus ik gebruikte foto’s voor mijn profiel, die ik van een Amerikaanse fotomodellensite had ‘gedownload’

Tijdens het ‘uploaden’ van de foto’s van mijn alter ego, bleef Zeus met zijn bliksemschichten de hemel teisteren. Op de top van de Olympus was iemand duidelijk niet in zijn sas; er was zoveel elektriciteit in de lucht, dat ik verwachtte dat ieder moment mijn ADSL modem zou exploderen. Het vreemde was dat, terwijl ik de foto’s ‘uploadde’, het voelde alsof ze aan de andere kant uit mijn handen werden getrokken..., gerukt werden..., als het ware. Iemand was wanhopig vanavond..., en het was niet ik.

Toen mijn profiel gereed was en ik mijn mega-oproep geplaatst had, begon de barrage smeekmail van oude knuffelbuffels en vleeshyena’s. Mijn God..., het leek wel of die krengen op RP woonden. Nadat ik die cybergilfs allemaal in de prullenbak had doen verdwijnen, begon ik eens door de collectie online slickchick’s te bladeren. ‘Deze keer wil ik eens wat bijzonders..., iets voor me zelf..., mijn boek is nu bijna klaar, dus ik ga nu wat speciaals zoeken om de verkering in te schrijven,’ mompelde ik, terwijl ik het nieuwe talent aan oogballen was.

‘Allemaal het zelfde goed, joh. Nooit eens wat bijzonders, ik wil nu eens een superfox met een handvol hersens; een slimme cybergodin,’ wenste ik. BANG! Met een laatste donderslag en zestig miljoen volt, verhoorde Zeus mijn wens. Uit de overgebleven, omnipresente, statische elektriciteit werd de dochter van Agamemnon en Klytaimnestra geboren.

Electra! “Fucking wicked,” schreeuwde ik, toen zij op mijn monitor spatte, “Wat is dat voor een apparaat? Dat is een vrouw! Wat een beest..., zoiets heb ik altijd al willen hebben. Die is voor mij!”

Ik klikte door naar haar profiel, en begon dat eens door te lezen. Universiteit. Toe maar weer, het werd steeds beter. Een vrouw met een f-cup hersens in haar hoofd. Wat een uitdaging. Kijken of we dat ook kunnen. Ik was hyper van opwinding..., ik was verliefd!

‘Snel,’ dacht ik, ‘voordat de cybertossers en de webwankers komen met hun shitline, fucking chat-up shit. Ik moet iets bijzonders bedenken voor deze webfox.’

Als profieltekst had Electra een passage uit Peri Tagathou van Numenius van Apamea, genomen, die eeuwen later geparafraseerd werd door Leonardo da Vinci. Daar Electra een Griekse naam is, meende ik er goed aan te doen, door commentaar op de eerste passage te geven. Uiteindelijk ben ik zelf toch ook niet de eerste de beste klootveger, nietwaar?

Als antwoord ontving ik even later: “Ah, wat hebben wij hier? Een gespierde mytholoog. Hmm, heb je een hekel aan Leonardo, dat je hem gewoon achterwege laat?”

Oops, dat was het eerste foutje van Jan. Nu moest ik alle historische registers opentrekken, om de intellectuele balans weer te herstellen. Electra was niet gewoon een brainy muff, zij was een intellectueel monster. Goed, daar houd ik van. Hoe slimmer ze zijn, des te zoeter de overwinning. Laat ze een paar veldslagen op intellectueel niveau winnen, maar zorg dat je de oorlog in de slaapkamer, in de buurman’s bloemenkas of op de achterbank van de auto wint. Hier moest dus serieus communicatie gedaan worden.

Nou, ik had in ieder geval Electra’s aandacht. Nu was het een kwestie van profileren, en inspelen op de juiste punten. Een vrouw heeft altijd wel een probleem, waar ze iets over kwijt wil. De kunst is om dat probleem uit te graven. Bij de ‘airheads’ creëer je gewoon een probleem, en je maakt ze dan wijs dat ze dit probleem hebben. Het is makkelijker, maar de werkelijke voldoening is altijd om een hoog opgeleide vrouw te profileren, en te manipuleren.

Nou, dat profileren van Electra kon ik wel vergeten. Het lukte niet. O, ze bleek vriendelijk en geïnteresseerd genoeg, maar ze antwoordde in ‘one-liners’, ontweek behendig mijn observaties die een reactie moesten provoceren.

Het was een literaire paling. Ik kreeg er niets uit, waar ik wat mee kon. Electra was net kwikzilver, ze liep zo door mijn vingers heen. ‘Hoooo, dat heeft deze muff meer gedaan,’ piekerde ik. Ik kreeg geen poot aan de grond, maar wel steeds meer respect voor die superdoos. Ineens, was ik er. Ja, dat was het antwoord, die megachick was daarvoor opgeleid. Ik was er uit.

Bij de beroepen was niets ingevuld. Die chick werkte voor de kit, het dofgajes, maar waarvoor was zij hier? Never mind Zeus, how about the fucking Department of Justice? Nou ja, ik deed niets illegaals, dus zelfs wanneer Electra op mij ‘geplant’ was, kon de kit er weinig mee. Ik was zo geïntrigeerd, dat ik Electra schreef: “He, slimme superdoos, werk je al lang voor het dofgajes?”

Electra’s antwoord liet langer dan gewoonlijk op zich wachten. Misschien moest zij eerst met haar superieuren overleggen.

Aan het einde van de dag kwam het antwoord: “Waarom denk je dat ik voor de Politie werk, Jan?”

”Ik denk het niet, ik weet het, Electra,” schreef ik terug, “Je bent mij een beetje te goed.”

”Heb je daar een probleem mee?”

”Nee, zolang jij er geen probleem mee hebt dat je met een ex-crimineel schrijft,” probeerde ik. Deze keer lukte het. Ik had een reactie in minuten.

“Waaat, je dolt toch zeker, he?”

“Heb ik je eerder gedold, Electra? Wat doe je hier precies?”

”Eerst jij, jij zoekt geen vrouw, gespierde lummel. Ik vraag mij ook af, of jij die man op de foto wel bent.”

We besloten om verder te mailen via een hotmail account. Uiteindelijk weet je nooit hoeveel zieke geesten zitten mee te lezen op die datingsites.

Ik vertelde Electra mijn verhaal en de reden waarvoor ik op datingsites verbleef. Haar verhaal was niet minder spectaculair. Zij was gespecialiseerd in cybercrime en op het moment was ze een cursus aan het ontwerpen voor ‘faketaking’ Zij legde mij uit hoe ze criminele ‘fakers’ uitgroef. Ik raakte net zo geïnteresseerd in Electra, als zij in mijn boek. Zij was een stuk losser geworden, maar er bleef een duidelijke afstand. Ik vond het niet erg, want het vadertje en moedertje spelen met die kitchick, kon ik wel op mijn bolle buik schrijven, maar ik vond haar wel superinteressant. Fuck, als vrouwen goed zijn, dan zijn ze werkelijk goed. Electra, was niet goed, zij was spectaculair.

We besloten gewoon te blijven mailen, totdat Electra mijn boek gelezen had. Daarna zou ze naar mij toekomen, om haar feedback te geven. Een dag voordat Electra bij mij zou komen eten, ontving ik een email met haar kritiek, en bevindingen. Ik denk dat zij vier A4tjes volgeschreven had. Vergeten waren de ‘one-liners’, meer complimenteuze bevindingen had ik nog niet ontvangen. Electra had het boek in een week uitgelezen. Aan haar schrijfstijl kon ik nu merken, dat de interesse in mijn persoon een interessebotox had onder gaan. Wat zo’n boek al niet doen kan. Al verkoop ik er nooit een exemplaar van, het werkt beter dan Vigorelle, de Viagra voor vrouwen.

Ondanks mijn geklootviool in de keuken, werd de maaltijd toch een succes. Electra was elektrisch, wat een charismatische vrouw. Ze praatte..., o ja, praten kon ze, maar waar ze werkelijk in uitblonk, was luisteren, en zeer betrokken vragen stellen. Leuk, hoe de meeste vrouwen nooit over misdaad willen lezen, maar er wel alles van willen horen onder een wijntje.

Ze zat met haar been tegen het mijne aan, tijdens ons verblijf aan de eettafel. Aangezien een vrouw nooit iets per ongeluk doet, ging ik er maar van uit, dat het wel goed zat. Ik testte haar af en toe, door mijn been los te maken, maar haar been volgde mij als een meerkat. Beenvrijen doet normaal niet zoveel voor me, maar nu begon ik rap uit mijn zomen te knappen. Er werd een dosis elektriciteit op mij losgelaten, dat ik de eettafel op blokken wilde gaan zetten. Gelukkig had ik een trainingsbroek aangetrokken, dus dat redde mij van cockblock.

Na het eten maakte Electra het zich gemakkelijk door op de bank te gaan zitten, met haar rug tegen de armleuning en haar benen half gebogen. Ik hoefde er weing moeite voor te doen, om tegen haar stoppenkast aan te kijken. Het zweet brak me uit, en ik ging tegen haar voeten aan zitten. Dat kon de situatie nu wel verdragen, vermoedde..., hoopte ik. Ik had mijn verstand moeten gebruiken, het ging allemaal net iets te gemakkelijk, maar een staande stok geeft geen geweten, noch hersens. De testosteron gierde door mijn poortaderen.

Normaal, peuter ik nooit aan een vrouw, tenzij mij duidelijk kenbaar wordt gemaakt, dat dit van mij verlangd, of verwacht wordt. Met Electra was ik volkomen de weg kwijt geraakt, en mogelijk droegen de drie flessen genuttigde wijn ook bij aan de onvoorzichtige excursie van mijn hand onder Electra’s gebogen knieën. Ik was nu echt de stomme boerenlul van een kerel, waar ik zelf zo’n hekel aan heb. Toen mijn vingers voorzichtig het gordijn voor Electra’s stoppenkast opzij schoven keek zij mij aan, alsof zij wilde zeggen: “Ik hoop dat je weet waar je aan begint, Jan.”

Toen ik een vinger als een stekker in had geplugd, en ik de vochtige warmte van Electra voelde, sloot zij voor vijf seconden haar ogen. Ineens bewoog zij razendsnel haar benen en voordat ik het wist, had zijn mijn nek in een beenklem genomen. Aikido, gecombineerd met Jiu Jitsu. Niet leuk en fucking pijnlijk. Hoe meer ik bewoog, hoe benauwder ik het kreeg.

De stekker zat nog steeds ingeplugd, ik was niet bij machte ook maar iets te bewegen.

“Wat dacht je, klootzak? Ze heet Electra, dus ik zal haar kut maar een beetje als stopcontact gebruiken, om een beetje in rond te poken? Houd je vinger stil, Jan, of ik breek je nek.”

’Nou ja, dan maar dood! Beter als zo kan ik niet sterven,’ dacht ik, en ik begon mijn vinger te bewegen. Electra, keek mij aan, maar verhoogde niet de druk op mijn nek. Aangemoedigd door het uitblijven van verder geweld, werd ik nu overmoediger en plugde nu ook langzaam de randaarde in. Nog steeds bleef een verhoogde druk op mijn nek uit en toen ik voorzichtig mij hoofd omdraaide, zag ik dat Electra haar ogen gesloten had.

Ik legde mijn andere hand op haar buik en voelde dat haar buikspieren zich spanden, en ontspanden. In zo’n vreemde positie had ik nog nooit eerder nieuwe  stoppen ingedraaid, maar ik begon er nu, ondanks de pijn in mijn nek, plezier in te krijgen. Electra ook, want haar beenspieren en buikspieren spanden zich nu om beurten.

Toen met een schreeuw van Electra, de stoppen bij haar doorsloegen, spande zij haar beenspieren..., zodat ik opnieuw zowat stikte. Ik wilde schreeuwen, maar dat lukte mij al niet meer. Ik verloor het bewustzijn.

Toen ik later bijkwam, merkte ik dat ik half ontkleed op de grond lag. Electra zat op mijn benen, en keek mij nieuwsgierig aan, terwijl zij een slokje uit haar glas wijn nam.

”Was het net zo goed voor jou, als dat het voor mij was, Jan?”

Ik zuchtte, en vroeg mij af wat er met mij gebeurd was.

Ik zou het wel vervolgd willen zien...

 

This page is dedicated to EA, a curious and friendly person, whom I hold in high esteem. It has been a privilege…, never to have known her…, really …