De bovenstaande opmerking was nog bijna bewaarheid geworden, en ik dol niet. Uiteindelijk, wat kon mij na een mensen leeftijd van criminele expertise, twee decennia van zelfstudie gedurende mijn misdaad pensioen, op een dating site nog overkomen?

Tel daarbij het feit dat ik achter een slick, fake profiel van een bodyguard, vrouwen zat te werven voor het lezen van mijn autobiografie.

Ik bedoel.., je verwacht dan toch zeker niet meer geganked te worden door een goedogende achtendertigjarige milf? Nou, het gebeurde op RP en het is precies wat mij overkwam.., wel, bijna dan. Vrouwen? Ik heb er zoveel gehad, dat ik de tel ben kwijtgeraakt. Ik dacht ze aardig te kennen toen ik een criminele punt achter mijn verleden zette. O, ik wist dat je op dat onderwerp nooit uitgestudeerd raakte, maar ik kon ze aardig begoochelen, en ik wist welke knoppen ik in moest drukken. Ik wist ook dat de stomste vrouw sluwer was, dan de meest intelligente kerel.

Vrouwen komen altijd door de achterdeur naar binnen. Ze pakken je op een tijdstip dat jij je zeker voelt, op een onbewaakt ogenblik, op een moment dat je op je zwakst bent, of een combinatie van al die mogelijkheden. Vrouwen laten je praten, om je zwakheden te leren, en mannen praten graag. Vrouwen zijn nieuwsgierig en ongeduldig. Ongeduldig..., maar als het moet dan hebben zij ineens weer zoveel geduld..., en dat is dan altijd om je terug te pakken, of je iets te verwijten wat je geflikt hebt vlak na de tweede wereldoorlog. Dus vrouwen? Voor de meeste mannen levensgevaarlijk. Ben je levensmoe, trouw dan!

Vrouwen? Voor mij het meest fascinerende onderwerp dat ik bedenken kon, je raakt er nimmer op uitgestudeerd. Het is wel een kwestie van bij de les blijven. Vrouwen, ik heb er zoveel van geleerd, over geleerd, aan te danken en het blijft mijn hobby. Zelfs nu op mijn leeftijd, schrijf ik de dertigjarigen nog steeds de verkering in. Ik heb nog nooit zo’n doorstroming in mijn vrouwenverkeer gehad, zelfs niet toen ik dertig was. En dan komt het moment dat je blasé wordt, je let even niet op en dat is het moment dat je een tien inch dolk tussen je schouderbladen voelt groeien..., naar binnen toe.

Mijn rug was echter nog intact, toen ik als URD8M8, oftewel ‘Your Datemate’, achter het fake profiel mijn mail zat na te lezen. Ik klikte de mail van de eerste slick-chick open.

NOWUCME –Now You See Mee- was haar nickname. Dat had al genoeg moeten zijn om de haren in mijn nek rechtovereind te doen staan, maar ik was nietsvermoedend. Ik leefde als een cyberkluizenaar in mijn eigen wereldje, maar dat was okay, want ze kennen mij daar.

Nu werd ik echter getarget door iemand van buiten mijn wereldje:

Goedemorgen my Datemate,

Ik heb vol aandacht je profiel gelezen en ik zie een hoop dingen die mij wel aanspreken in een man. Ik zou je willen verzoeken mijn profieltekst te willen lezen, en zo je net zo geïnteresseerd bent als ik, om met mij contact op te willen nemen.

Ik denk wel dat ik iets met jou kan.
Greetz, NOWUCME

‘Nou, hoe vind je zo’n snotdot, zij denkt wel iets met mij te kunnen,’ schampte ik, geïnteresseerd genoeg om haar profiel eens aan een nader onderzoek te onderwerpen.

Het was mij onmiddellijk duidelijk dat zij haar profieltekst rond de mijne had geschreven. Even dacht ik terug aan de tijden dat ik tijdens mijn gevangenschap mijn eigen verklaringen rond die van de politie en justitie bouwde. Een weliswaar nu achterhaalde, maar niettemin goed functionerende strategie. Ik begreep dus onmiddellijk, wat dit sierkiertje aan het doen was: zij had haar vizier op mij gericht. Waarom?

En waarom had zij zo duidelijk een uitdaging in haar laatste zin gelegd. Een man zou dit altijd als een toegeworpen handschoen oppakken…, maar..., ik denk als een vrouw. Dat werkt namelijk veel beter..., de communicatie loopt gelijk al synchroon vanaf het begin…

Ik besloot echter de handschoen op te pakken en mij te gedragen als de eerste de beste, suffe klootveger. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik wilde geen tijd verknoeien en besloot haar gelijk in het diepe te gooien, door haar te vertellen wie ik wel, en vooral, wie ik niet was. Ik gaf haar het adres van mijn site www.janterhaak.com en wachtte af, terwijl ik de andere mail doornam.

Mijn sitemonitor gaf aan dat zij niet op de site geweest was, toen zij mij later terugschreef:

Lieve Jan,

Ik ben net op je site geweest en ik moet toegeven dat ik geïntrigeerd ben. Nog meer geïntrigeerd,  om precies te zijn. Kunnen wij elkaar ontmoeten?

Liefs, Marie Louise (Malo)

Een duidelijk leugen waaruit blijkt, dat ze het op mij voorzien heeft..., maar waarom? Een mogelijkheid zou zijn dat ze mijn verhaal al kende van een vriendin, en dat ze besloten had ‘dat ze met mij wel wat zou kunnen’ Benieuwd, wat ze dan wel dacht te kunnen, schreef ik haar terug dat ze bij me kon komen eten, als ze daar zin in had. Ik speel het liefst een thuis wedstrijd. Ik houd niet van al dat cappuccino, tostidating shit. Anjer in je fucking knoopsgat, je kent dat wel.

Geen probleem voor Marie Louise. Drie dagen later zaten wij aan het diner. Ik had alle keukenregisters opengetrokken, want Malo was wel een classy chick gebleken. Dure merkkleding, een Mercedes sport en honderd ruggen eurobling aan haar vingers, en rond haar hals.

Zij at met kleine hapjes, maar wat erger was, zij dronk met kleine slokjes. Ze wilde dus duidelijk bij de les blijven. Ik dronk dus maar voor haar, want dronken of nuchter, ik blijf evengoed wel bij de les. Malo was goed gezelschap, maar haar conversatie was een beetje klinisch. Het was net of ik met een mooi antwoordapparaat zat te moseren. Waar haar conversatie sober en koel was, haar bodytalk was eloquent, maar vurig. Af en toe legde zij haar hand op mijn arm, dat tot onmiddellijk resultaat had, dat ik klem onder de tafel kwam te zitten. Ongelooflijk, wat die MILF een elektriciteit afgaf. Steeds wanneer ik vreesde dat ik uit mijn voorhuid zou scheuren, of de tafel van de grond zou lichten, plaatste Malo haar hand weer op tafel. Het leek wel of ze het voelde..., of ze het er om deed.

Tegen de tijd dat wij gereed waren voor het dvd’tje, wijntje, schouder en openhaardshit op de bank, voelde het alsof ik een gloeiende pook tussen mijn benen meedroeg. Men kan hier zonder te overdrijven stellen, dat ik er klaar voor was. Malo aarzelde toen zij met haar wijnglas voor de bank stond. ‘Mijn God, wat heeft die big een paar benen aan haar schouders hangen,’ dacht ik. De kompasnaald wees weer prompt naar het noorden.

Ik klopte op de bank naast mij, ten teken dat Malo naast mij zou komen zitten. Ze aarzelde even en zette zich toen naast mij..., op mijn hand. ‘Holy shit,’ gilde ik geluidloos, ‘die bitch heeft geen slip aan’ Malo zat op mijn hand en pretendeerde er geen erg in te hebben. Het mens had het blijkbaar ook warm, want ik voelde haar in mijn hand transpireren. ‘Jezus fuck, ze drijft ook nog uit haar kees vandaan’. Plotseling kreeg ik kramp in mijn middelvinger, die zich prompt naar boven kromde en door het deksel van de doos prikte. Malo sloot even haar ogen en slaakte een zucht. Het antwoordapparaat leek tot leven te komen, maar nou ik...! Het leek wel of ik met mijn vinger in een vochtig tourniquet zat, dat met tussenpozen aan- en losgedraaid werd. ‘Wicked,’ smulde ik, ‘Die heeft haar mutstouwtjes lekker strak in handen’ Malo was duidelijk aan het werk geslagen. Ze zat nu met haar ogen dicht, en zuchtte het Wilhelmus bij elkaar.

”Houd je hand stil, Jan. Doodstil, niet bewegen,” zuchtte het elastiekje.

Nou, dat koste mij geen enkele moeite, want ik kon geen kant op met mijn vinger..., laat staan mijn hand. Het enig zichtbare dat aan Malo bewoog, waren haar neusvleugels. Ze zat doodstil, maar zo voelde het niet voor mijn vinger. Did it fuck! 'No, it was being fucked!' ‘Hoe zou het voelen als ik in plaats van mijn vinger...’ De gedachte werd ruw onderbroken door een schreeuw van Malo naast me. Ik dacht eerst dat zij zich bezeerd had aan een scherp rantje van mijn nagel, maar het was meer een uitroep van verrassing, van pret, of zoiets. Het leek erop dat Malo een hap erotische ‘tiramisu’ in haar mond had gestoken, want plotseling liet zij de mutstouwtjes vieren..., het tourniquet opende zich en mijn gekneusde vinger viel naar buiten, waar hij voor dood in mijn handpalm bleef liggen, die overgoten werd met een theekop vol warme behanglijm. Behanglijm...?

Gelukkig had ik gemeubileerd gehuurd, dus ik maakte mij dan ook niet al te veel zorgen over de driezitsbank, dat mocht de huisbaas later doen. Nou, als u dit een strak verhaaltje vond, dan zou u eigenlijk eens moeten horen wat volgde in bed, maar dat vertel ik lekker niet. Verzin er zelf maar iets bij. Volstaat het echter te zeggen dat de eerder besproken pook aanvoelde alsof deze opnieuw gesmeed was geworden, in een eierkolenvuur. Ongelooflijk, wat een paar wiplippen had die Malo, never mind bekkenbodemspieren, zij had de originele Arnold Kegel bekkenbodembankschroef.

Er volgden een paar weken waarin Malo, mij trouw ieder weekend kwam bezoeken. Ik had de andere knuffelbuffels op RP maar even een pas op de plaats laten maken, want dit super orgaanvriendelijke 'breezy' had nu even voorrang, temeer daar ik wilde weten wanneer de joker op tafel zou komen.

Een paar weken van truffelknuffelen later, kwamen de kaarten op tafel. Het spel was echter niet compleet, want de schoppenvrouw liet nog even op zich wachten.

Na één van onze etentjes vroeg Malo mij, op bezorgde toon:

”Jan, ik heb begrepen dat jij veel kennissen hebt. Ken jij misschien iemand die sieraden kan taxeren?”

Ik vroeg haar wat voor soort sieraden, en zij antwoordde dat het om haar persoonlijke juwelencollectie ging: “Ik moet misschien mijn sieraden verkopen, Jan. Maar het zijn allemaal dure stukken, dus ik wil er zo’n goed mogelijke prijs voor zien te krijgen.”

Ik begreep nu wat de griftster van plan was met me, dus ik besloot het spel mee te spelen.

”Die kan ik zelf wel voor je taxeren, Malo, maar als je geld nodig hebt dan kan ik je misschien wel helpen.” (Yeah fucking right)

”Nee Jan, het gaat om veel geld en dat zou ik van jou nooit kunnen aannemen.” (too fucking true too, you’re not)

Malo deed al haar sieraden af. Ik had al lang gezien wat ze droeg, maar deed alsof ik de juwelen, stuk voor stuk zat te taxeren. Het waren allemaal sierraden van Cartier uit de Panthère collectie. Bij elkaar kwamen de sieraden op een nieuwprijs van ongeveer honderd twintigduizend euro. Ik vertelde dat ze bij de huidige marktprijs ongeveer de helft van de nieuwprijs kon verwachten, mede omdat de goudprijs ook enorm was gestegen.

Malo deed alsof ze aangenaam verrast was en vroeg mij: “Zou jij ze voor mij kunnen verkopen, Jan?”

Ik zag het schoppenaas nu, en zei dat ik dat best wilde doen voor haar, waarop Malo vroeg: “Jan, als ik jou nu dertig procent zou laten verdienen, wil jij de sierraden dan voor mij verkopen. Ik kan namelijk geen verkoopnota afgeven. Jij hebt daar geen problemen mee, heb ik begrepen. Je laat de sieraden nog een keer taxeren, voor wat je precies krijgen kunt en je geeft mij de zeventig procent. Is dat acceptabel voor je?”

Ik protesteerde hevig voor de vorm, ook omdat Malo dat verwachtte van mij. Als ik niet had geprotesteerd, had ze mogelijk lont geroken. Ik sprak met haar af om door de week een bekende juwelier –een vriend van mij, die ik van te voren had opgebeld, en ingelicht- te bezoeken, zodat zij ‘precies kon horen wat de sieraden op zouden gaan brengen’. Ik wist dat zij, als griftster nooit haar gezicht kon laten zien bij de juwelier, dus Malo verzon het excuus dat zij ‘zich die dag niet erg lekker voelde, en buiten wel op mij zou wachten.’

Bij mijn vriend kocht ik dezelfde, identieke,  complete collectie in verguld koper met zirkonia namaak briljant voor een paar duizend euro. Ik liet de originele collectie achter voor vijftigduizend euro. Zo, dat zat alvast in de tas.

Buiten gekomen vertelde ik Malo, dat wij zeventigduizend euro voor de collectie konden vangen. Moesten wij dat maar gelijk doen, want zo’n bod zouden wij nooit meer krijgen. Malo zei dat ze er een dag over na moest denken, want het ging haar toch wel aan haar hart. Nee, de ‘fucking hustler’ moest eerst haar sieraden terug hebben, om die later thuis om te ruilen voor dezelfde collectie..., fakeshit.

“Maar Malo, zo’n bod krijgen wij nooit meer. Als wij morgen teruggaan, dan bieden ze ons minstens vijfduizend euro minder. Dat scheelt mij ook vijftienhonderd euro dan.”

Malo deed alsof zij in tweestrijd verkeerde, aarzelde en zei toen: “Dan betaal ik je die vijftienhonderd euro wel, Jan. Ik moet even aan het idee wennen, lieverd.”

Ik haalde mijn schouders op en zei onverschillig: “Okay, het zijn jouw spulletjes Malo, ik kan het wel begrijpen..., denk ik.”

De volgende dag kwam ze naar mijn huis en gaf mij haar Cartier nepcollectie, en zei: “Ik heb je een dag laten verliezen, Jan. Geef mij maar zestig, in plaats van zeventig procent, dan verdien je er nog iets meer aan. Ik ben gewoon stom geweest.” (Too fucking true!)

”Laten wij maar eerst even kijken wat wij nu kunnen vangen van die juwelier Malo. Ik hoef er niets extra aan te verdienen.”

Nu schrok Malo, want dit was niet zoals zij het gepland had. Ze werd wit en zei: “Maar, ik dacht dat je gezegd had…”

”Ja, maar die juwelier kan wel dood of failliet zijn, ik wil wel even zeker weten dat wij onze molm ook krijgen,” zei ik onverschillig.

Malo was niet blij, en Malo ging ‘fucking apeshit’, toen ik de juwelierszaak uitkwam met haar nepcollectie, en de boodschap: “Malo, dit zijn nepsieraden! Wil jij mij voor lul laten staan in die juwelierszaak? Dat kun je mij niet flikken vuile stronthoer, je wilt mij toch geen figuur laten slaan door mij een partij nepsieraden voor je te laten verkopen, jij bloedbak!”

Ik gaf haar de nepcollectie terug en liet haar op de stoep staan, terwijl ik in de auto stapte en ‘woest’ wegreed. Zo, dat was vijftig ruggen euro’s, die ik van een griftster te pakken had. Ik was het nog niet verleerd dus.

Maanden later ontving ik een sms van Malo: “Teringpooier, jij hebt mijn sieraden verwisseld, bloedhond. Ik krijg je wel, let maar op!”

Ik lachte, en sms’te terug: “Ik weet niet waar je het over hebt, Malo. Als er iets niet klopt, dan gaan we toch even naar de politie, om aangifte te doen. Wil je nog even op mijn vinger zitten, aluinmuts?”

Malo kon natuurlijk nooit aangifte doen dat ze mij had willen rippen, en zelfs als ze het deed..., hey, ik was al eerder onsuccesvol gearresteerd in mijn leven.

‘I’ve been there, done that and I’ve got the fucking T-shirt to prove it’, plus vijftigduizend euro van Malo met haar knelspel! Right!

Trouwens, het is een goede leer voor een vrouwlijke grifter, wat moet ze er aan doen? Ze had beter haar knijpkier kunnen gebruiken om wat geld uit tricks te persen.

Er komt geen vervolg;-)