Ik schreef een arrogante profieltekst voor Davonne. Ik vond het zelf ook leuk, want alhoewel ik een criminele pooier ben geweest, schaam ik mij voor de manier waarop bepaalde mannen zich naar vrouwen kunnen gedragen. Ik durf wel te stellen dat ik een pooier met klasse ben geweest, een klassepooier dus en geen ‘fucking loverboy’.

Een half uur nadat Davonne mijn tekst geplaatst had, begon mijn chatbox te pingelen. Davonne.

Toen wij aan het eten zaten, was ik blij met de beslissing die Davonne genomen had. Een paar uur met haar, zou inderdaad veel te kort geweest zijn. Ze genoot van het eten en ging verantwoordelijk met de wijn om. De avond vloog voorbij en voor de verandering luisterde ik nu. Met dertig en veertigjarigen moest ik wel vaak het woord nemen, om niet de hele avond ex-echtgenoten of andere rugzakartikelen over mij uitgestort te krijgen. Met een slok op werden de meeste vrouwen eerst melancholiek, en daarna begon de oestrogeen te gieren en dan moest ik besluiten of ik wel of niet uit de jampot wilde snoepen.

Ik had Davonne zo min mogelijk over de moord op Franco verteld, want ik wilde haar niet ongerust maken. Ik hoopte eigenlijk ook dat de druk nu wel van de ketel zou zijn. Ik zag niet hoe ik het haar nu niet vertellen kon. Als dit heavy zou worden, moest ik haar naar Holland terugsturen. Shit.

“Ze hadden allemaal wel vies ondergoed aan,” zei Davonne, die Stefano, Renato en mij beurtelings omhelsde. Toen de vier motorrijders van het escorte de M72A4 raketlanceerbuizen weer in de daarvoor bestemde pijpen gestoken hadden, togen wij op weg naar Brescia. Op de Via Milano parkeerde Renatio de A6. Terwijl het motorescorte achterbleef om de auto te beschermen tegen het plaatsen van kleefbommen, liepen wij de begraafplaats CIMITERO VANTINIANO op.

De adrenalinedip na de hinderlaag en het vreemde voorval op het kerkhof, zorgde ervoor dat de sfeer tijdens het avondeten bedrukt was. Ik denk dat iedereen blij was, toen Stefano’s mobiel rinkelde.

“Jullie vaders zijn gearriveerd,” zei Stefano, terwijl hij zijn mobiel dichtklapte, “Ze zijn bij de eerste versperring. Mamma, Donatella, kunnen jullie Umberto en Lucio naar mijn kantoor sturen en misschien kunnen Pam en Davonne vanavond bij jullie zitten? Ik heb een vergadering. Had mijn vader iets gezegd over Renato en Flavio?”

“Nee, maar ik ben zeker dat zij aanwezig moeten zijn. Ik heb vertrouwen genoeg in hun  oordeel en het betreft hen eigenlijk net zo veel,” antwoordde ik.

Even later zaten Lucio, Umberto, Renato, Flavio, Stefano en ik rond de vergadertafel in het kantoor van Stefano. Na de begroeting had ik mijn oude Napolitaanse vrienden bedankt voor hun snelle komst naar Brescia.

De twee oude Santisti van de Camorra zeiden mij dat het niets te betekenen had. Toen Donatella ons van espresso en Grappa had voorzien, vroeg Stefano of ik iedereen van het voorval op de hoogte wilde stellen.

Ik vertelde hen dat ik op het graf van Franco in elkaar was gezakt en ik maakte hen deelgenoot van het verzoek dat ik had ontvangen van onze vermoorde vriend. De twee oude gangsters sloegen een kruis.

“Het was geen visioen, Zio Umberto en Zio Lucio, mijn vader deelde Zio Gian iets mee dat alleen mijn vader en ik konden weten. Ik weet nog niet wat de boodschap was, maar ik weet dat het een boodschap van mijn vader was.”

“Franco wilde dat ik een verzoek aan Stefano richtte, maar omdat hij dacht dat wanneer Lucio, Umberto en ik zijn verzoek zouden ondersteunen met redelijk advies –uiteindelijk zijn wij ouder- dat Stefano meer voor zijn vaders verzoek open zou staan.”

Ik keek naar mijn vrienden, die knikten, en begon te praten: “Franco wilde dat Stefano van verdere wraak afzag, omdat hij niet wilde dat zijn zoon in een massamoordenaar zou veranderen. Ik persoonlijk ben van mening dat er twee kanten aan deze zaak zitten.

Franco’s verzoek is volkomen juist en terecht. Meer dan honderd Roemenen zijn nu vermoord als wraak, en dat zou normaal genoeg moeten zijn. Het is echter ook zo dat Stefano bepaalt hoeveel Roemenen zijn vader waard was. Dat is één, en dit zou afgewogen kunnen worden tegen zijn vaders juiste verzoek. Mogelijk zou hier een compromis gevonden kunnen worden.

Twee, is echter belangrijker. Als wij de Roemenen nu geen dodelijke slag toedienen, dan stopt het geweld nooit meer. Het volgende slachtoffer kan Stefano’s moeder, vrouw en/of zoontje zijn, of wie dan ook van ons,” beëindigde ik.

Lucio stond op en zei: “Daarnaast is het ook zo, dat wanneer die Roemenen hier succesvol zouden zijn, dat zij hun aandacht naar Napels richten. Als Stefano het er mee eens is, dan zeg ik: ‘afmaken dat verhaal’. Krachten bundelen.”

Lucio ging weer zitten en Flavio’s vader, Umberto, stond op en nam het woord: “Alles wat hier gezegd is, is waar. De logica gebiedt om deze geschiedenis voor eens en altijd te beëindigen. Aan de andere kant kunnen wij niet de wens van een gestorven vriend negeren. Ik moet toegeven dat ik voor een dilemma sta.”

“Stefano,” vroeg ik, terwijl Umberto weer ging zitten, “Wat is jouw gevoel?”

“Mijn gevoel zegt: ‘Slachten die handel’, maar ik kan ook niet aan mijn vaders wens voorbij gaan. Als zijn wensen zo weinig voor mij betekenden, dan had ik ook geen honderd Roemenen hoeven te vermoorden. Ik leg mij neer bij welke beslissing dan ook.”

Nu was het Renato’s beurt, die mij aankeek. Ik knikte hem goedkeurend toe, en zei: “Toe maar weer, ik weet dat wij beide dezelfde oplossing hebben. Het was eenvoudig, nietwaar?”

Renato zei respectvol: “Het is uw plaats om met de oplossing te komen, Zio.”

“Flavio?” vroeg ik.

“Ik denk dat ik de oplossing ook weet, maar zoals mijn neef zegt: ‘Het is uw plaats en daarnaast was het ook uw allerbeste vriend. Het feit dat Stefano uw petekind is, draagt daar ook mogelijk toe bij’”

“Goed ik wil dat Renato en Flavio zich verstaan. Als hun oplossing dezelfde is, betekent dat wij alle drie hetzelfde denken.”

Flavio fluisterde iets in het oor van Renato, die geestdriftig knikte, en zei: “Wij zijn het eens, Zio.”

“Vrienden, we kunnen het strategische belang laten prevaleren, terwijl wij Franco’s wens eerbiedigen. Stefano neemt geen deel aan operatie VENDETTA. Wij voeren die onder ons uit.”

“Porco cane!” zei Umberto.

“Managgia!” vloekte Lucio.

Hoewel de twee oude Camorrabazen het een schitterende oplossing vonden, zei Stefano niets. Ik kon hem zien denken. Stefano zou zich bij deze beslissing neerleggen, want hij was een man van eer. Stefano was de zoon Franco.

“Renato,” zei ik, “Wij hebben vaak dezelfde gedachten. Ik maak mijzelf geen compliment, maar je bent een briljant strateeg. Had Flavio ook dezelfde oplossing voor Stefano’s rol in het geheel?”

“Si Zio,” antwoordde Renato.

“Flavio, wat is Stefano’s rol.”

“Mag ik disrespectvol zijn, Zio? Alleen om even te lachen, want ik ben zeker dat Don Franco deze ernst niet gewild had.”

“Flavio...,” waarschuwde zijn vader.

“Laat hem spreken, Umberto, je zoon heeft zijn sporen al verdiend,” zei ik, “Er is niets dat hij nog fout kan doen bij mij.”

Ik richtte het woord naar Flavio: “Parla guaglio. (Spreek op, jongen)”

“Wel, ik dacht dat Stefano door niet mee te vechten, zijn vaders wens eerbiedigt, maar wij blijven met een probleem zitten. Zio Gian zou nu dood geweest zijn, als zijn ‘compagna’ Davonne, een meisje van negentien jaar, zijn leven niet had gered. Ik stel voor, ook omdat wij Zio Gian nog niet kwijt willen, dat Stefano meegaat, als zijn persoonlijke lijfwacht en hem beschermt. Hij eerbiedigt dan nog steeds zijn vaders wens. Ergo, hij beschermt de beste vriend van zijn vader.”

“SI!” schreeuwde Stefano.

“Ecco,” zei ik, “Umberto, je zoon is gearriveerd. Je kunt trots op hem zijn, hij leert veel van Renato’s duivels denken en hij heeft ook veel van Stefano geleerd. Je boy is compleet.”

Ik liep naar Flavio en omhelsde hem, en fluisterde: “Moest je dat nu echte zeggen van Davonne? Zal ik eens wat anders over Davonne tegen je vader zeggen?”

Flavio dook weg alsof ik hem een klap wilde geven. Hij kreeg een hoofd zo rood als een biet. Ik zei: “Ik dacht een beetje aan je vrolijkheid toe te voegen, Flavio.”

De enige die begreep waar het over ging was Renato.

Lucio vroeg: “Heeft een vrouw echt je leven gered, Jan? Wat is er gebeurd?”

Ik vertelde het hele verhaal van de hinderlaag. De twee oude Santisti smulden van het  verhaal, maar op het punt dat er vijf kogels in mijn kevlar vest geploft werden, keken zij iets minder vrolijk.

“Dus je leven is door een vrouw gered, Gian?”

“Wel meer een meisje eigenlijk. Nog nooit van haar leven een HK MP5K gezien, laat staan, vastgehouden.”

“Wat een vrouw, zuchtte Umberto, “Is ze hier, Gian? Mag ik haar mijn respect betuigen?”

Ik keek naar Stefano, die zijn vrouw belde.

Een moment later kwam Davonne de kamer binnen. Het was opvallend onopvallend hoe zij en Flavio elkaar’s blikken ontweken. Stefano, Renato en ik lachten. Flavio was zo stil als een muis en de twee oude gangsters vielen zowat uit hun stoel, toen zij Davonne zagen.

“Donatella zei dat je me even wilde zien?”

“Ja monster, de vader van Renato en de vader van Flavio, wilden je persoonlijk bedanken voor het redden van mijn leven.”

“Ach, dat was toch niets, Jan. Ik doe het morgen weer,” lachte Davonne.

Italiaans respect. In Holland zou iedere kerel even een doorslag genomen hebben door Davonne even een paar zoenen te geven, en zich tegen haar tieten aan te drukken. Niet hier.

De twee oude Camorristi namen één voor één haar hand en kusten die, terwijl zij voor haar bogen. Het was nu Davonne’s beurt voor een rood hoofd, maar ik zag dat de attentie en het respect haar bevielen.

“Gian,” zei Umberto, “Wij spreken helaas geen Nederlands, maar vertel je compagna, dat zij vrienden in Napels heeft. Wanneer zij zich ooit in moeilijkheden zou bevinden, dan kan zij een beroep op ons doen. Ik had het liever zelf gezegd, maar dat kan ik niet dus ik moet je vragen te vertalen.”

Hier kwam mijn kans.

“Davonne, je aanstaande schoonvader zegt dat als je ooit problemen hebt, dat je vrienden in Napels hebt. Belangrijke vrienden,” voegde ik toe.

Davonne was sprakeloos, maar toch vroeg ze: “Heb je wat gezegd?”

“Nee, maar dat ga ik nu doen,” lachte ik.

Davonne rende de kamer uit. Voor een moment dacht ik dat Flavio achter haar aan zou hollen, maar blijkbaar bedacht hij zich.

“Hebben wij Davonne van streek gemaakt?” vroeg Lucio.

“Nee, maar ze was verlegen om haar schoonvader te onmoeten.”

Flavio keek mij aan, alsof ik hem zojuist een mes in zijn rug had gestoken en vroeg: “Zio, Zio, che cazzo fa? (Oom, oom, wat de tering doe je met me?)”

Umberto was dan wel van mijn leeftijd, maar hij zou nimmer zo hoog in de Camorra gestegen zijn als hij dit niet begrepen had. Hij was net zo snel als Lucio.

Hij riep zijn zoon bij zich en er ontspon zich een discussie in het Napolitaans, die Stefano en ik niet konden volgen. Ik kon Umberto rood van woede zien worden en Flavio rood van schaamte. Dit zou ik even snel stoppen.

“Lucio, kalmeer je broer, onmiddellijk, want hij doet een groot onrecht aan zijn zoon. Ik laat Davonne komen.”

Voor de tweede keer kwam Davonne binnen. Dit keer schoorvoetend en in het gezelschap van Margherita, Donatella en Pam. Flavio dorst haar niet aan te kijken. Lucio was erin geslaagd Flavio aan de woordenstroom van Umberto te onttrekken.

“Flavio,” vroeg ik, “Vind je Davonne leuk?”

“È bellissima Lei, Davonne è meravigliosa (Ik vind haar een schoonheid, Davonne is prachtig),” fluisterde de mooie Napolitaanse gangster.

“Davonne, wat vind je van Flavio?”

“Het is een mooie man. Ik vind hem erg leuk.”

“Nou, dan zal jij het hem moeten laten merken, want Umberto slaat zijn zoon dood, wanneer die ook maar een vinger naar je uitsteekt. Geef hem een zoen. Ik zeg een zoen, geen kus en niet je tong in zijn bek steken, smeerkees.”

Davonne liep naar Flavio en legde haar armen om zijn nek en keek hem even aan. De Camorrista, die met Renato en mij in Nederland, zonder blikken of blozen zo’n twaalf Canadese gangsters had vermoord, stond nu stokstijf..., alsof hij versteend was. Hij keek mij aan voor hulp, maar ik was onverbiddelijk.

De vrouwen begonnen te klappen en Pam riep: “Toe Davonne, laat hem eens voelen hoe het voelt.”

Langzaam zoende zij Flavio op zijn mond en hield haar mond daar meer dan een halve minuut. Net toen Flavio er over dacht om zijn armen om Davonne te slaan, riep zijn vader: “FLAVIO!”

Davonne stapte naar achter. Alhoewel Flavio nu op een verlegen schooljongen leek, zag ik in Davonne nu de vrouw. Prachtig!

“Umberto, kijk naar je zoon,” zei ik, “Kijk maar Davonne. Kun je je een mooier stel voorstellen? Heb je ooit iets mooiers gezien?”

“Ze is met jou, Gian,” gromde de oude Napolitaan.

“Ze is alleen met mij in Italië. Ze vinden elkaar leuk, ik verklaar hen geliefden. Als Davonne weer in Holland is, dan nodig ik je zoon uit. Ik heb haar vader beloofd om op haar te passen, en jullie mentaliteit kennende, wordt het toch niets nu, maar bereid je maar vast voor op een Hollandse schoondochter.”

“Net als Pam,” zei Umberto tevreden.

“Net als Pam,” bevestigde ik, “Twee mooie mensen. Ik had een fucking huwelijksmakelaar moeten worden.”

“Dus ik word misschien Pam’s schoonzuster?” vroeg Davonne mij later in bed.

“Ja, dat kan goed zijn, monster. Vind je het leuk?”

“Oh, ja Jan. Ik vind alles leuk. Ik geniet van de spanning. Stefano en zijn familie zijn fantastisch voor me. Pam en Renato zijn zo vriendelijk, en zo mooi”, en ja, ik vind Flavio ook erg leuk.”

“Nou, dat is geregeld dan,” zei ik, “Dan kun je nu dat been van mijn benen afhalen en die proppen uit mijn borst. Je bent nu bijna verloofd.”

“Bijna,” sprak Davonne, “Had Pam ook niet een verhouding met jou, voordat ze Renato ontmoette.”

“Laat dat ‘ook’ maar weg, wij hebben geen verhouding, Davonne.”

“Wij hebben wat ik zeg dat wij fucking hebben. Als ik er niet was geweest, dan had je aan stukken geschoten in de goot gelegen,” zei Davonne, op een toon die ik nog nimmer eerder van haar had gehoord.

“Maar wat wil je dan, monster?” vroeg ik, “Ik respecteer je, ik...”

“Ik wil dat je mij als een vrouw behandelt, en niet als een kind.”

“Maar ik... ‘for fuck sake’, Davonne, wat wil je dat ik doe?”

“Ik wil worden, zoals Pam. Ik wil dat je mij alles leert. Niet noodzakelijk van seks, want ik weet heus wel hoe dat werkt, maar ik wil een vrouw worden. Net als Pam.”

“Pam was een vrouw, Davonne, toen ik haar ontmoette.”

Ik zag dat Davonne niet kon verwoorden wat zij zou willen zeggen. Fuck, ze had mijn leven gered. Ze was gelukkig nu met het prospect van Flavio. Ze wilde bevestiging, en ze had het verdiend.

“Kom in mijn arm liggen, foofie. Sla je been over mij heen en geef mij je warmte, want waar ik zonder jou nu was geweest, zou het fucking koud geweest zijn. Je hebt mijn leven gered. Mag ik je bedanken?”

“Jan, ik heb nog nooit...”

“Ik weet het..., ik wilde je vragen of ik je een kus mocht geven. Om je te bedanken voor alles. Ik houd mijn handen in mijn zakken.”

“Daar was ik als bang voor,” zuchtte Davonne, “Als je mij kust, kus mij dan net alsof je een vrouw zou kussen, en niet een appel.”

Ik schaamde mij. Wat was mijn probleem? Ik had haar vader beloofd haar te respecteren, maar aan alles komt een eind. Vond ik haar mooi? Ja! Vond ik haar lief? Ja! Vond ik haar bijzonder? Ja! ‘So what was the fucking problem with me?’ Ze was geen maagd meer, dus ik beroofde haar niet van haar kostbaarste gift.

Ik dacht na en moest tot de conclusie komen dat het te makkelijk was. Ze vertrouwde mij en keek tegen mij op. Moest ik dat beschamen door mij te gedragen als een bronstige leeuw? ‘No fucking way.’ Ze zou mij er later dankbaar voor zijn, want ik heb de reputatie vrouwen te bederven. Ik naai met mijn kop. Seksueel verpest ik ze, ze willen nooit meer een normale kerel, zo die er al zijn. Kiss, that’s it, end of the fucking story.

“Davonne?”

"Ja?"

“Wil je mij kussen, dan weet ik tenminste hoe je het wilt.”

“Ja, ben je er klaar voor?”

“Leef je maar uit, foof, maar zorg dat ik niet stik in je tong.”

Ik wist het. Ik had het al die tijd geweten. Davonne was warm. Ze voelde goed. Ze voelde vertrouwd en oprecht. Ze probeerde het, maar ze was nog een meisje. Ze kuste als een meisje. Ik schaamde me, maar ze voelde goed. Ik denk dat wij kussend in slaap zijn gevallen. Ik werd gekust door een meisje dat het leven van een oude pooier had gered.

 

’s Morgens werd ik wakker van de zon die door de openstaande luiken in mijn gezicht scheen en Davonne, die in mijn gezicht lag te blazen.

“Hé, monster, stop daarmee. Kun je niet meer slapen?”

“Ik heb geen zin meer om te slapen, het is acht uur,” zei ze, terwijl ze een kus op mijn wang drukte, “Jan, moet ik mij nu schuldig voelen?”

“Schuldig? Waarover? Voor dat kussen gisteren avond?” vroeg ik nog slaperig.

“Nee, voor vannacht.”

“Hoezo vannacht? Ben je naar Flavio zijn kamer gegaan, terwijl ik sliep, jij wipkip?”

“Nee, ik heb iets anders gedaan, terwijl je sliep. Heb je er echt niets van gemerkt?”

“Waarvan gem..., NEE HÈ?!! Kom Davonne, dat heb je niet gedaan! Je dolt me. Zeg dat het niet zo is,” riep ik, terwijl ik gelijk rechtop ging zitten en met mijn hand de kompasnaald controleerde. Alles leek normaal op koers te zijn.

Davonne lag te stikken van het lachen, en zei proestend: “Dat maakte je snel wakker, hè Jan?”

De gedachte alleen, aan het door Davonne verklaarde, had mij in een regelrechte staat van paniek gezonden. Nu voelde ik mij echter knap stom en met recht voor lul gezet. Ik gooide de deken van ons af en zei, quasi boos: “O, is dat zo, bijdehandje? Dan zullen we nu die vleermuis van jou eens uit die slip vandaan pulken. Kijken hoe leuk je dat vindt.”

Ik pretendeerde dat ik voor goud ging en Davonne sprong gillend en lachend tegelijk uit het bed. Ik ging haar achter na en terwijl ik achter haar aan rende, sprong zij weer op het bed. Ik was besloten om haar er deze keer niet zo gemakkelijk van af te laten komen en haar eens flink te pesten. Ik stond nu aan het voeteneind van het bed en Davonne stond gillend op het bed.

“Die slip gaat uit nu, ik zal je dat dollen voor eens en altijd afleren,” zei ik, en wilde op het bed springen. Het vloerkleedje waar ik opgestaan had, was echter geen goede springplank. Het kleedje schoot onder mijn voeten weg en ik lag half op de grond en half op het bed, in een niet erg elegante positie.

Nu kwam zij helemaal niet meer bij van het lachen, en hikte: “Mijn God, ik wist niet dat het zo leuk was in Italië, ik amuseer mij kostelijk.”

Het feit dat ze alleen in een slipje gekleed op het bed stond, scheen haar niet te deren. Vanuit mijn belachelijke positie keek ik naar haar en zei: “Het is zoals Flavio zei gisteren. ‘Je bent mooi Davonne, je bent prachtig’. Trek nu echter iets aan, want het doet pijn aan mijn ogen. Ik zal je missen, wanneer ik een paar dagen naar Rome ben.”

“Naar Rome? En waar ben ik dan, dat je mij mist?”

“Hier, bij Pam en de andere vrouwen. We moeten allemaal een paar dagen weg. Stefano, Renato, Flavio, Lucio, Umberto, Rino, ik nog wat mannen van Stefano.”

“En het is gevaarlijk?”

“Wel, een beetje misschien,” ontweek ik.

“Nou, als het maar een beetje gevaarlijk is, dan kan ik ook mee en als het heel gevaarlijk is dan ga ik zeker mee.”

“Je kunt niet mee, Davonne. Het is echt veel te gevaarlijk.”

“Luister Jan, jij gaat en Flavio gaat. Twee personen waar ik zeer gesteld op ben. Als er wat gebeurt, wil ik bij jullie zijn. Al was Flavio niet gegaan, dan was ik nog met je meegegaan.”

Davonne was niet te vermurwen. Ik dreigde, bad, smeekte, beloofde en vloekte een hele ‘urban fucking dictionary’ bij elkaar. Het hielp niet.

“Kijk nog even goed naar me,” sneerde ze, terwijl ze haar handen in haar nek legde, “Dan denk je tenminste aan wat leuks wanneer je doodgeschoten wordt.”

“We hebben een probleem,” zei ik, ’s morgens aan de ontbijttafel, “Davonne heeft het in haar hoofd gezet om mee naar Rome te gaan. Pam, praat jij met haar, als je wilt, want ik kom niet verder meer.”

“Davonne,” vroeg Pam, “Wil je echt mee naar Rome gaan?”

“Ja Pam,” zei ze besloten.

“Dat is goed dan, want dat had ik ook al besloten.”

“Mai (nooit),” zei Renato, “Nooit van zijn fucking leven.”

“Denk er niet eens over,” zei Stefano tegen Donatella, “We hebben een zoon.”

“Precies,” zei Margherita, Stefano’s moeder, “Ik heb ook een zoon. Ik had ook een man. Mijn man ben ik verloren. Wat als ik mijn zoon nu ook verlies?”

“Zie je wat je doet,” zei ik tegen Davonne, nadat ik haar uitgelegd had wat er zich nu afspeelde, “Je veroorzaakt een hele familieruzie.”

“Zet mij maar op de trein naar Holland,” zei ze schuldbewust, maar koppig.

“Juist,” zei Pam, “En neem voor mij ook een kaartje, want ik ga met haar mee naar Holland. We leven zowat in fucking 2010 en het was tijd dat we een stem in het kapittel kregen. Zelfs in het ‘bandietje’ spelen. Ik ben al een keer een echtgenoot verloren. Nu zijn wij Franco verloren, en het is fucking over. Jullie zien of van die missie af, of we gaan mee. Wen er maar aan! Vertalen Jan!”

“Ik vertaalde voor alle aanwezigen, die geen Hollands begrepen.”

“Mannagia,” vloekte Lucio weer, “Ik ben blij dat mijn vrouw hier niet bij is.”

“Porco cane,” schold Umberto lachend, “Nou niemand kan zeggen dat mijn aanstaande schoondochter geen ballen heeft.”

Renato, Stefano en ik keken elkaar aan, alsof we elkaar wilden vragen: “En nu, wat?”

Ik zette mijn hersens in turbomode en deed wat ‘powerthinking’, waarna ik sprak: “Amici cari, aangezien ik mij verantwoordelijk voel voor hetgeen er nu voorvalt, wil ik met een compromis komen. Ik voel mij verantwoordelijk, omdat Davonne met het idee kwam, maar hey..., ze heeft recht van spreken, want ze heeft mijn leven gered. Als ze niet zo snel en besloten was geweest, dan zaten jullie nu een begrafenis voor te bereiden, in plaats van een actie tegen de Roemenen. Kan ik met een voorstel komen?”

Iedereen knikte opgelucht en Umberto zat te grijnzen als een dikke Cheshire kat.

“Margheri e Donni,” sprak ik tegen Stefano’s moeder en zijn vrouw, “Jullie zijn de familie. Franco heeft jullie altijd om raad gevraagd, maar nimmer in een actie betrokken. Ik denk niet dat hij het zou goedkeuren wanneer ik zijn vrouw en moeder van zijn kleinkind in een operatie als deze zou betrekken. Ik sta het daarom niet toe.”

Stefano slaakte een zucht van opluchting, en keek mij dankbaar aan.

“Pam heeft al eerder actie gezien en Stefano heeft haar leren schieten. Davonne heeft getoond dat zij haar hoofd koel kan houden in een noodsituatie en ik vermoed dat ze een vaste hand heeft, uiteindelijk kan zij ook goed fotograferen. Als Renato de verantwoording neemt voor Pam, dan neem ik die voor Davonne. Op één voorwaarde.

We zijn toch nog wel een paar dagen bezig met de planning van de operatie en in die paar dagen wil ik dat Pam en Davonne schietlessen en wat essentiële lessen in zelfverdediging krijgen. Daarnaast wil ik dat Lucio zijn vrienden bij de Romeinse carabinieri verzoekt om de beide vrouwen uit het strijdperk te halen en uit de processen te houden, wanneer de hele operatie ‘arse-up’ is gegaan.”

“Ik veronderstel dat ik de vrouwen dan zal moeten trainen, aangezien ik niet aan VENDETTA deelneem,” veronderstelde Stefano.

“Nee, ik heb jou en Ranato nodig als mijn raadgevers. Laat Flavio de vrouwen maar trainen. Hij is goed genoeg. Va bene Flavio?”

“Si Zio, het zal me een genoegen zijn.”

“Afgesproken. Schietlessen, zelfverdediging met stun-guns, messen en ‘close combat’ om te doden. Ook het trainen gebeurt in kevlar vesten, beenplaten en helmen. Ik weet het: het ziet er uit als shit, maar een dode vrouw ziet er nog minder uit en het is uiteindelijk geen fucking Roemeense fucking modeshow waar we heen gaan.”

Pam vertaalde alles voor Davonne, die op slag een stuk vrolijker ging kijken.

“Wanneer beginnen we,” vroeg Flavio.

“Nu als je wilt,” zei Stefano, “Gebruik de Glock 28 als vuurwapen voor de vrouwen, leer ze zichzelf verdedigen met de ‘Spiked Warrior Messen’ en de Stun Master 775000. Ik ben een groot gelover in voortekenen, en ik zou je daarom ook willen vragen om Pam en Davonne ook te willen trainen met de HK MP5K met dertig-kogel clips, op drie schots actie. Het heeft Jan zijn leven gered, beter ermee verlegen dan erom verlegen.”

Ik riep Davonne apart en zei tegen haar: “Ik geloof niet dat ik het je hoef te zeggen, maar leid Flavio niet af. Jullie vinden elkaar leuk, en jullie zullen elkaar ontmoeten. Nu is het business, want het gaat om jullie levens. Hij zal niets met je aanhalen, uit respect voor zijn vader en mij, dus probeer hem ook niet te verleiden.

Jullie tijd komt, maar als je denkt nu een beetje verliefd te zijn, wacht dan tot de training over is en je zult hem zien als een god. Hij is één van de beste allround vechters, die ik ooit gezien heb. Hij respecteert jou, dus respecteer hem, zijn vader en mij door hem niet in moeilijkheden te brengen. Okay foofie?”

“Nee, natuurlijk doe ik dat niet, Jan. Het lijkt mij allemaal hartstikke leuk en ik vind het geweldig dat Pam ook meegaat. Ik wil die dingen allemaal leren. Zoiets maak je maar één keer in je leven mee, nietwaar?”

“Ja, maar als het krom zit, dan is het gelijk ook het eind van je leven,” probeerde ik haar nog te ontmoedigen.

Terwijl Flavio en de twee vrouwen de wapens uit het arsenaal gingen halen, om daarna de bergen in te trekken, zetten wij ons allemaal om de vergadertafel.

Lucio die met Umberto de Carabinieri in Rome controleerde, opende de vergadering: “Als we het Roemeense kamp willen aanvallen, dan is nu de tijd. We hebben de sympathie van de Italiaanse bevolking. Eerder deze week moesten complete barakkenkampen met Roemenen geëvacueerd worden, nadat een Roemeense vrouw had geprobeerd een Italiaanse baby te kidnappen. De plaatselijke Italiaanse bevolking werd krankzinnig en stuurden ’s nachts vigilante groepen de kampen in met Molotov cocktails, om de hutten en barakken plat te branden.

Eerder dit jaar is er weer een Italiaans meisje verkracht in het Caffarella park in Rome. Dit was het laatste slachtoffertje in een hele serie van verkrachtingen, uitgevoerd door Roemenen. Het aantal van Roemenen die voor verkrachting gearresteerd zijn geworden, is gerezen in vijf jaar van 170 tot nagenoeg 500. Zij worden gevolgd door de Marokkanen met 330 verkrachtingen per jaar.”

Het barakkenkamp waar wij over praten, wordt Campo Medusa genoemd en het verschil tussen zigeuners en Roemenen is niet meer te onderscheiden. Het droevige is, dat er ook een hoop eerlijke Roemenen in die kampen verblijven. Die werken normaal bij Italiaanse bedrijven en worden vaak nog afgeperst door hun criminele landgenoten tot het betalen van een ‘kampbelasting’. Mijn advies is: laat de Albanezen komen en laten we alle Roemeense gangsters en hun leiders in Campo Medusa, zo snel mogelijk opruimen, want er wordt al druk uitgeoefend door de regering in Roemenie op het Europarlement.

“Wie controleert de Albanezen,” vroeg ik, “Stefano of de Camorra”.

“De Albanezen in Zuid Italië zijn beter bekend ter plaatste,” zei Umberto, “Maar ik heb meer vertrouwen in de Gruppo Kozovari, die door Stefano gecontroleerd wordt. We hebben ze zien vechten in de Dolomieten en ze zijn veel meer gedisciplineerd. Ik zie liever de Dolomieten groep. Is dat te verwezenlijken, Stefano?”

“Dat is geen probleem. We besluiten op hun aantal gedurende de volgende dagen, maar ik licht de leiders pas in, op het moment dat wij vertrekken. Dit om het uitlekken van de geplande aanval te voorkomen.”

De eerste dag brachten wij door met het bespreken van alle algemeenheden. Besloten werd dat er twintig man van Stefano, onder leiding van Rino met ons mee zou komen. Lucio en Umberto zouden daar veertig man aan toevoegen. Omdat wij nu door de aanwezigheid van de vrouwen veel voorzichtiger en minutieuzer te werk moesten gaan, hadden Umberto en Lucio besloten om de ploegen van hun zoons te steunen. Ik verdacht hen ervan, dat zij dit evengoed wel gedaan zouden hebben voor hun oude vriend Franco.

“Jan, ik ben kapot,” zei Davonne ’s avonds in bed tegen mij, “Als die Flavio in het dagelijks leven ook zo is, dan hoef ik hem echt niet, al wordt hij aangeboden in feestverpakking. Wat een slavendrijver. Pam en ik konden nauwelijks nog lopen, toen wij naar de Toyota 4x4 teruggingen.”

“Was het zwaar, monster?”

“Het schieten is wel leuk, en ik geloof ook dat ik het wel aardig doe, want op het eind van de dag schoot ik zevens en achten.”

“Dat is hartstikke goed, Davonne.”

“Ja, maar hij is echt fanatiek met close combat. Niets was goed wat wij deden. We waren te langzaam, we letten niet op, we waren wel vier keer dood geweest en het lijkt er wel op dat hij ons niet eens ziet. Zijn ogen worden zwart. Hij lijkt wel een machine, maar hij is wel vreselijk snel; hij is net een rubber bal. Hij stuitert op van de grond en voordat je het weet, staat hij achter je met een mes op je keel. Ik vond dat nou niet echt gezellig, moet ik zeggen.”

“Let toch maar goed op, en luister naar hem. Het kan jou of je medestrijders het leven redden, of je moet af willen haken?”

“Helemaal niet. Als ik nu al toegeef, wat moet dat dan worden als wij ooit zouden trouwen.”

“Davonne, Napolitanen zijn anders dan Nederlanders en in het bijzonder Napolitaanse gangsters. Toch zou ik je willen aanraden dat wanneer hij je iets leert, of vertelt waar je niets van weet, om naar hem te luisteren. Je kunt veel van hem leren, want hij heeft alles van zijn vader en Stefano geleerd. Toen jij nog met poppen speelde, vermoordde hij een volwassen man die zijn zusje beledigd had. Denk erom, Flavio is een bijzonder mens, net zoals jij trouwens.”

Nou ja, we zien het wel. Het was leuk, maar ik ben doodmoe. Mag ik in je arm slapen?

Drie minuten later hoorde ik haar tevreden snurken, maar ik kon niet slapen. Ik voelde mij bezwaard en ik was bang. Ik was bang dat er iets met haar zou gebeuren. Hoe zou ik dat ooit aan haar ouders moeten verklaren? Ik kon de slaap niet vinden en besloot op te staan en haar vader te bellen. Ik draaide mij voorzichtig uit Davonne’s houdgreep en stapte uit bed.

“Is er wat, Jan?” vroeg zij in haar slaap.

“Sssstttt, even naar het toilet”

Ik liep naar Stefano’s kantoor en vond daar Renato, die blijkbaar ook niet slapen kon.

“Pam?” raadde ik.

“Davonne?” vroeg Renato.

“Gian, ik ken Pam. Als ik haar niet mee laat komen, dan gaat ze weg. Als ik haar wel mee laat komen, dan verlies ik haar misschien ook. Wat ik moet ik doen, Gian? Ik wil niet verder leven zonder Pam.”

“Renato, lieve vriend, soms moeten wij keuzes maken, maar geloof mij: Pam gaat nimmer bij je weg. Ja, voor een paar weken om haar punt te bewijzen, maar dan is ze weer vlot terug. Het is een jonge vrouw en ze wil leven. Soms doet de confrontatie met de dood je beseffen dat je intenser leven wilt. Pam is in die fase. Ik denk dat het tijd is dat jullie over een kind gaan denken. Haar hele leven is nu gefocusseerd op jou, want ze is idolaat van je. Geef haar nog iets waar ze haar liefde op reflecteren kan. Denk erover.”

“Si Gian, ik zie je punt helemaal, maar ik maak mij zorgen om haar.”

“Er zijn momenten dat wij degene waarvan wij houden, los moeten kunnen laten, Renato. Je weet Flavio doet zijn uiterste best en wij kunnen hem met zijn taak vertrouwen. Je vader zal erbij zijn om op Pam te letten. Wanneer het over is, dan zullen jullie hechter zijn dan ooit tevoren. Herinner je hoe jij vocht om haar te verdedigen, geef haar de kans om hetzelfde voor jou te doen. Ze heeft strijdervaring.”

Renato dacht na en knikte toen.

“En u oom?”

“Ik heb een ander probleem, guaglione. Ik heb haar vader beloofd om goed op haar te letten. Nou, een fijne fucking job maak ik ervan, door haar mee te laten vechten. Ik ben ziek van bezorgdheid.”

“Bel haar vader.”

“Ja, dat wilde ik net gaan doen en toen vond ik jou.”

Renato stond op, klopte mij op mijn schouder en liet mij alleen.

“Dag mijnheer O.,” zei ik even later in mijn mobiel, “Sorry dat ik u nog zo laat lastig val, maar ik heb een probleem.”

“Dat spijt mij te horen. Is het mijn dochter, kan zij haar handen niet thuishouden?”

Ik lachte en antwoordde: “Nee, dat is het niet en ze is echt heel goed geweest. Iedereen is gek met haar, maar ze heeft mij min of meer in een hoek gemanoeuvreerd. Ik zal u een korte uitleg geven.”

Ik vertelde Davonne’s vader in het kort over de moord op Franco, de aanslag waarin Davonne mijn leven gered had en de ophanden zijnde wraakactie.

“Was dat een bloederige aanslag, waarin zij jouw leven redde?”

“Zeer!”

“En hoe was ze daaronder, en vooral daarna?”

“Ze vond het de gewoonste zaak van de wereld, maar nu is ze besloten om mijn leven te blijven redden. Het erge is dat de vrouwen hier allemaal haar zijde hebben gekozen en ruzie met hun echtgenoten daarover riskeren.”

“Jan, het klinkt mij niet als muziek in mijn oren, maar het feit dat je mij belt, maakt mij duidelijk hoe verantwoordelijk je bent. Hoeveel procent kans is er dat mijn dochter iets overkomt?”

“Ik kan niet zeggen, nul procent, maar ze is iedere dag in de bergen aan het trainen. Een vriend van mij is haar aan het opleiden. Ze leert met allerlei wapens omgaan. Ze was zo moe vanavond dat ze in drie minuten sliep.”

“Heeft ze het naar haar zin?”

“U moest haar eens kunnen zien. Ze pest me de hele dag en nu heeft ze het in haar hoofd gezet dat ze verliefd op een jonge Napolitaan is geworden. Hij traint haar en zijn schoonzuster overdag in de bergen. Als het een beetje tegenzit, krijgt u nog een Napolitaanse gangster als schoonzoon ook. Nee, ik dol. Hij verafgoodt haar.”

“Jan, als ze het echt zo naar haar zin heeft, laat haar meegaan. Ze heeft jouw leven gered, ik verwacht dat haar leven nimmer in echt gevaar zal zijn.”

“Mijheer O., ze heeft de beste lijfwacht ter wereld. Het is de zoon van mijn vermoorde vriend, waar alles nu om gaat. Stefano is mijn lijfwacht, maar ik draag hem over aan Davonne.”

“Jan, ik wens jullie veel geluk en ik hoop dat alles gaat zoals jullie willen. Hoeveel man neemt aan die actie deel als ik vragen mag?”

“Een paar honderd.”

“Dat is nogal wat. Jan, wil je mijn dochter zo even vragen mij te bellen. Ik ga haar niet proberen te beïnvloeden, maar ik wil horen hoe ze klinkt. Okay?”

“Afgesproken, en vriendelijk bedankt.”

“Succes Jan.”

Toen ik muisstil de slaapkamer weer insloop, zat Davonne rechtop in bed te wachten. Haar ogen schoten vuur. Ze zei: “ik werd net wakken van een nachtmerrie, ik droomde dat jij mijn vader aan het bellen was, maar dromen zijn bedrog, nietwaar Jan?”

“Soms zijn dromen geen bedrog, maar zo je droom al waar was, was het zeker geen nachtmerrie. Integendeel, en ja..., ik heb je vader gebeld. Hij zou graag willen, dat je hem even belde.”

“Ik ga niet terug, ook niet als mijn vader dat zegt. Ik ben meerderjarig en ik kan doen wat ik wil. En als jij mij terugstuurt, dan...”

“Davonne..., stop even met klepzeiken. Bel je vader, en als je dan nog wat te zeggen hebt, dan hoor ik het wel. Okay?”

Ik keek naar haar gezicht, toen zij met haar vader sprak, of liever gezegd naar hem luisterde. De uitdrukking veranderde van koppigheid en kwaadheid naar verbazing.

“Nee pappa, echt, ik heb het geweldig naar mijn zin hier. Iedereen is hartstikke lief voor me, en ik heb de meest spannende dingen meegemaakt, ik...”

“Ja, dat is waar, pappa, maar ik krijg training iedere dag in de bergen, en Jan is bij me..”

Voor een tijdje luisterde zij naar haar vader en zei toen: “Ja ik begrijp het pappa, ja, ik beloof het, echt waar. Ik zeg het gelijk, nu meteen. Doei, doei.”

Ze keek mij schuldbewust aan en zei tegen mij: “Ik bied mijn excuses aan. Mijn vader vertelde dat je er zo over in zat, dat je er niet van slapen kon en dat je uit verantwoording en je belofte aan hem, besloot te bellen. Hij zei ook dat ik Stefano als lijfwacht zou krijgen, is dat zo?”

 

“Ja, je krijgt Stefano, want beter is er niet.”

“Het spijt me, echt waar. Ik had beter na moeten denken. Wat moest jij tegen mijn vader vertellen wanneer er met mij iets zou gebeuren? Het feit dat ik er zo graag bij wilde zijn, maakte dat ik alles er omheen vergat. Nogmaals, het spijt me.”

Ik stapte in bed en wilde gaan slapen.

“Jan...?”

“Yesssss?”

“Mag ik in je arm liggen?”

“Davonne?” vroeg ik even later.

“Ja?”

”Gezellig zo, hè?” vroeg ik stikkend van het lachen.

 

De derde dag van de training van Pam en Davonne, was de dag voordat de Albanezen zouden komen. Stefano, Renato, de twee oude Santisti en ik besloten om de bergen in te gaan om naar de vorderingen te kijken, die de vrouwen hopelijk gemaakt hadden.

We besloten de Toyota Landcruiser achter te laten vóór het oefenterrein, om de vrouwen ongemerkt gade te slaan. Ik dacht dat ik krankzinnig werd van wat ik zag. Nu begreep ik waarom Davonne helemaal niets meer verteld had over het trainen. Ik dacht dat ze misschien afgeknapt was, maar mij dat niet wilde zeggen.

Op een muur lagen twintig watermeloenen. Vijftien meter daarvoor stond Pam licht gebogen met haar handen op haar knieën. Davonne kwam zigzaggend op Pam aanrennen. Ik dacht dat ze een boksprong zou maken, maar drie meter voor Pam, maakte ze een voorwaartse salto. Terwijl ze over Pam buitelde, trok zij de Glock 28 uit haar borstholster. Ze kwam op haar voeten terecht en zakte onmiddellijk op één knie. Ze sloeg haar linkerhand om haar pistoolhand om het wapen meer stabiliteit te geven, en begon te schieten.

Ik telde twintig schoten. Twintig schoten uit een negentien schots magazijn? Achttien van de watermeloenen spatten uit elkaar. Nu kwam Flavio op haar afrennen. Toen hij bij Davonne was om haar tegen haar hoofd te trappen, had Davonne de Glock al laten vallen, het ‘Spiked Warrior Knife’ uit haar armschede getrokken, waarmee ze nu uithaalde om Flavio zijn kuit open te leggen. Flavio maakte een achterwaarste salto..., anders had zijn kuit tot op het bot opengelegen. Dit was ongelooflijk. Davonne had een gemiddelde van negen geschoten vanuit een rennende positie, om van de salto en de actie met het mes nog maar te zwijgen. Ik knapte zowat uit mijn zomen en kreeg tranen in mijn ogen..., zo trots was ik op haar, maar vroeg: “Hoe kon ze twintig schoten afvuren uit een negentien kogel magazijn?”

Stefano zei: “Het is niet erg strijdpraktisch, maar om te trainen wel goed. Ze had één kogel in de kamer en daarna een vol magazijn ingeklikt.”

“Hebben jullie haar gezien,” vroeg ik trots, maar overbodig.

“Had je anders van mijn zoon verwacht,” vroeg Umberto, even trots.

De vrouwen en Flavio vervingen de meloenen. Het was nu Pam’s beurt.

Gewapend met het HK submachine pistool liep zij weg, totdat Flavio haar een teken gaf te stoppen en zette Davonne gebogen, op twintig meter afstond voor de muur. Achter de muur stonden vijf oefenpoppen met een watermeloen als hoofd.

Op Flavio’s teken kwam Pam nu zigzaggend aanrennen, maar in plaats van een salto te maken, slingerde zij zich zijwaarts over Davonne en kwam rollend op de grond terecht. Zij bleef doorrollen en schoot het submachinepistool boven haar hoofd af zonder te kunnen richten. Zeven keer rolde zij en in zeven salvo’s van drie, waren er vijftien van de meloenen verdwenen.

Pam liet de HK MP5 nu vallen en trok de Glock uit haar borstholster. Zij richtte het wapen met twee handen en vanuit liggende positie loste zij tien salvo’s, van twee schoten elk. Zoals het hoorde. De vijf meloenen op de muur en die op de oefenpoppen, waren nu ook verdwenen.

Flavio kwam nu op haar toe rennen om met twee voeten op haar hoofd te springen. Pam rolde achterover naar hem toe en trapte met twee voeten in zijn kruis. Als Flavio niet onmiddellijk een achterwaartse salto had gemaakt, dan had Davonne in de toekomst niet veel meer aan hem gehad.

“Fuck, die Flavio is net een rubber bal,” zei ik.

“Hebben jullie dat gezien,” gilde Renato uitzinnig, “Dat is mijn Pam, ik wist nooit dat ze zo lenig was. Wat een vrouw heb ik.”

We besloten nu naar de vrouwen toe te lopen, maar niet te laten merken wat wij gezien hadden. We werden pas opgemerkt, toen wij zowat achter hen stonden.

“Wat hebben jullie stomme helmen op, jullie zien er echt niet uit. We lopen zwaar verschut met jullie zo,” zei ik dollend.

“Jan,” zei Davonne, “Ik schiet negens.

“Wat denkt u, Zio?” vroeg Flavio, die ons natuurlijk allang opgemerkt had.

“Ik denk dat je het onmogelijke hebt gedaan, Flavio. We hebben genoten. Je hebt een wonder verricht. Ik voel mijzelf nu een stuk geruster, en ik denk Renato ook.”

“Ik begin er zelfs naar uit te kijken. Pam, als dit verhaal over is dan nemen we een kind.”

“Dan moet jij eerst een paar dagen in de leer bij Flavio,” zei Pam oneerbiedig.

“Jan,” zei Davonne weer, die het Italiaans niet verstaan had, “Ik schiet negens.

“Ik heb alles gezien, monster. Je weet niet half hoe trots ik op je ben. Ik heb je salto gezien en je mesaanval. Je was grandioos. Begrijp je nu waarom Flavio zo hard en meedogenloos was met jullie in het begin? Je had nimmer zover gekomen in een paar dagen.”

Die avond genoten wij voorlopig de laatste avondmaaltijd bij Stefano, want de volgende dag zouden de Albanezen komen en wij zouden tegelijk met hen naar Rome vertrekken. De stemming was goed. Pam en Davonne waren hyper en spraken al, alsof zij samen een Roemenenkamp zouden gaan opschonen.

 

Operatie VENDETTA – Tweeëntwintig mannen en twee vrouwen keken naar een Google Map op het grote LCD muurpaneel in de gymzaal van Stefano. In het midden was het Roemenenkamp Medusa, duidelijk zichtbaar.

Een uur eerder die morgen waren de tien Albanese groepsleiders gearriveerd. Aan hun gezichten zag ik dat het allemaal harde krengen waren. Ze leken wel een Albanese tienling. Ze droegen allemaal spijkerbroeken, coltruien en leren jacks. Zonder uitzondering hadden zij een High Power Browning in een borstholster. Iedere Albanese groepsleider voerde het bevel over een ploeg van tien landgenoten, maar de leider was Perparim. Perparim, de reus die indertijd het bevel had gevoerd over de Albanezen die ons hadden geholpen om Anouk te redden. (Oddball and the Killa Gal)

Zij stonden naast Stefano’s Capo Regime, Rino, met zijn vijf onderbazen. Iedere sotto-capo zou een groep van vier man aanvoeren.

Naast Stefano, die de computer bediende die de OHP (Overhead Projector) aanstuurde, stonden Renato, Flavio, Lucio, Umberto, Pam, Davonne en ik.

“Het plan is eenvoudig,” zei Stefano, terwijl hij met de muis vijf ‘pointers’ op de map klikte, “Zoals jullie zien, ligt het kamp, dat vijf ontsnappingroutes biedt, in een dal. Ik wil dat Afrim, Illy, Bashkim, Dardan, Fatmir en hun groepen die uitgangen bewaken. Vrouwen en kinderen die vluchten, worden doorgelaten. Mannen worden gestopt, gefouilleerd en geboeid. Dat zoeken we later wel uit. Ik wil geen slachtoffers onder de vrouwen en kinderen, is dat begrepen?”

De vijf aangesproken Albanezen knikten.

“Vijf groepen onder leiding van zio Gian, Renato, Flavio, Rino en Paolo gaan het kamp in vergezeld van vijf groepen onder leiding van Skender, Besnik, Gjergj, Konstandin, Gjon. Perparim voert het bevel over de Albansese ploegen.

Lucio en Uberto verzorgen ons vier groepen van tien man. Deze groepen komen uit Napels en ontmoeten ons in Rome voordat wij het kamp ingaan. Zij zijn belast met het patrouilleren van het hele kamp, om te voorkomen dat er leiders en Roemeense gangsters overlopen van barak naar barak, om aan aanhouding te ontkomen. Ook zijn deze groepen belast om Roemeense sluipschutters en aanvalsgroepen tijdig te ontdekken, te onderscheppen en uit te schakelen.

Iedere groep van onze Albanese vrienden geeft constant cirkeldekking aan de groepen van zio Gian, Renato, Flavio, Rino en Paolo, die de Roemenen uit hun barakken halen. Wanneer de Roemenen niet vrijwillig naar buiten komen, dan gooien wij een Flash-bang traangasgranaat in de barak, waar vrijwel zeker de leiders en/of de gangsters zitten. Daarna halen wij de mannen eruit. Gelijk boeien met plasticuffs en bij de barak achterlaten, onder bewaking van een Albanese strijdgenoot. Het is duidelijk dat naarmate de groep van gevangen Roemenen groeit, dat de Albanese groepen krimpen.

Ook hier worden de vrouwen en kinderen met rust gelaten. Ze worden echter wel gefouilleerd door de overige tien man van Rino. Vrouwen en kinderen worden gefouilleerd. Niet van afwijken, want deze vrouwen en kinderen verbergen de wapens van hun echtgenoten en vaders.”

Van alle groepen staat de leider met speciale ‘comms sets’ in verbinding met zio Gian, die de operatie coördineert en in constante verbinding staat met Perparim en alle andere groepsleiders. Hij neemt hier van mij over,” zei Stefano.

Ik begon: “Roemenen die tegenstand bieden, worden onmiddellijk hun kelen doorgesneden. Geen kogels aan verknoeien. Een doorgesneden keel heeft een veel groter psychologisch effect.”

“Po shkëlqyer (Ja schitterend),” galmden tien Albanezen, enthousiast in koor.

“Wanneer wij tweehonderd Roemenen verzameld hebben, hier in deze barakken,” zei ik, terwijl ik met de muis een cirkel om twintig barakken trok, “sluiten wij hen op en we schieten de barakken vol met fosforgranaten, tenzij onze Albanese vrienden hier, een beter idee hebben.”

Kakofonie, want de tien Albanese gangsters gingen in druk conclaaf over allerlei leuke dingetjes die ze wel met de Roemenen wilden doen, totdat Perparim, de commandant, tot stilte maande en tegen mij zei, dat de fosforgranaten de beste en snelste oplossing waren.

“Wij hebben twee vrouwen bij ons,” zei ik tegen de Albanezen en Rino en zijn mannen, “Hun veiligheid prevaleert boven alles en iedereen. Kan ik daar op rekenen?”

Één van de Albanezen zei: “I bukur gratë (prachtige vrouwen)”

Het ging te snel voor het oog, want het volgende moment had Perparim zijn HP Browning in zijn hand en schoot zijn landgenoot, die de opmerking had gemaakt, door zijn hoofd.

“Mosrespektim (Geen respect),” zei Perparim, “Het was altijd al een idioot.”

“Zorg dat hij vervangen wordt,” zei hij tegen zijn negen groepsleiders. Tegen Stefano zei hij: “Ik vraag vergeving voor het afschieten van een wapen in je huis, maar Franco was mijn beste vriend. Ik tolereer geen disrespect in zijn huis..., jouw huis.”

“Wat is er gebeurd?” vroeg Davonne mij.

“De dode maakte een opmerking over jullie. Ik geloof dat hij ‘mooie vrouwen ’ zei, of zoiets.”

“En daarom is hij nu dood?”

“Daar lijkt het wel op.”

“Vraag die baas eens of hij een uurtje met mij op Badoo komt zitten, dan mag hij wel een machinegeweer meenemen,” zei ze.

Ik schoot in de lach. Het lijk was al verwijderd door de Albanezen, die nu bezig waren het bloed, schedelresten en niet al te veel hersens te verwijderen.

Die nacht bevonden wij ons in gesloten formatie op de Raccordo Annulare, de snelweg die rond Rome voert. De vrachtwagens met wapens en munitie waren al eerder op de dag vertrokken, in het gezelschap van verkenners op motoren. Deze verkenners reden kilometers voor de vrachtwagens uit en waarschuwden de chauffeurs van de vrachtwagens voor wegversperringen van de Guardia di Finanza (Fiscale Politie).

Om één uur die nacht troffen wij ons op de Via Ardeatina met de ondersteuningstroepen; veertig Camorristi van Lucio en Umberto. Om kwart voor twee hadden wij het Roemenenkamp Medusa finaal afgesloten. Wij waren klaar om de operatie VENDETTA te beginnen.

Ik kreeg van Perparim door dat zijn vijf groepen Albanezen de in- en uitgangen van het kamp controleerden en dat de andere vijf groepen klaar waren om het kamp binnen te gaan. Ik checkte met alle Italiaanse groepsleiders, dat ook zij gereed waren en gaf het bevel om het kamp binnen te vallen. Als eersten vielen de vijf groepen van acht Camorristi het kamp binnen en zwermden uit om alle strategische plaatsen te bezetten.

Hierna vielen van vijf verschillende locaties de groepen van Renato, Flavio, Rino en mijzelf het kamp binnen. Iedere groep van ons was omringd door tien zwaar bewapende Albanezen, die ons cirkeldekking verschaften. Twee man in ieder van onze groepen droegen helmen en maskers die de drager beschermden tegen de ‘flash’ en de explosie en het traangas van de Flash-bang traangasgranaten. Stefano volgde Davonne als een schaduw. Ik vroeg mij af hoe zij en Pam zich nu voelen moesten.

De meeste barakken waren gehuld in duisternis en het was hier dat wij ook weinig tegenstand ontmoetten. Een Albanees trapte de deur eruit en beval de bewoners naar buiten te komen. De onthutste Roemenen gaven zonder protest gevolg en kwamen slaapdronken uit hun barakken, waar zij ter plaatste geboeid werden. Dit waren de meest arme Roemenen en zeker niet degenen waar wij naar op zoek waren. Nadat wij zo’n tien brakken gedaan hadden, begonnen er langzaam aan lichten in het kamp branden en werden er enkele schoten gehoord, die onmiddellijk overstemd werden door de zware MP5K machinepistolen van de Albanezen of de Diemaco C8 karabijnen met granaatlanceerders van de Camorristi.

Naarmate wij het midden van het kamp naderden, begonnen wij tegenstand te ondervinden. De Albanezen zorgen voor een perfecte cirkel dekking, waar wij alleen uitkwamen om de weerspannige bewoners uit hun barakken te pulken. Nadat er een Flash-bang in de barak was gegooid, gingen onze twee gemaskerde experts naar binnen om de bewoners eruit te drijven. In andere gevallen werden er een paar traangaspatronen uit een Remmington 870 in de barak geschoten. Dan hoefden wij alleen te wachten tot de bewoners de barak huilend verlieten. In al deze gevallen werden er wapens en munitie op de eigenaars en/of in de barak gevonden. Dit waren de Roemeense gangsters.

Tot zover was de operatie als klokwerk verlopen en dat werd mij ook gemeld door mijn vier co-commandanten, totdat ik ineens het doffe geratel van een machinegeweer hoorde. Tegelijkertijd hoorde ik de stem van Perparim in mijn telefoontje: “Mayday, mayday, groep drie ligt onder machinegeweervuur. Twee gewonden. Instructies!”

Ik pakte mijn keelmicrofoon en zei: “Geen verdere levens riskeren. Laat groep 1 op honderdtachtig graden assistentie verlenen. HK G36 gebruiken en een paar 40mm granaten naar binnen schieten, Daarna onmiddellijk een fosforbom naar binnen luppen. Do you read?”

“Roger,” bevestigde Perparim.

Even later hoorde ik een paar zware explosies en het machinegeweer zweeg. Het kamp werd ineens fel opgelicht.

“Gewonden?” vroeg Stefano.

“Twee,” bevestigde ik, “We ondervinden meer tegenstand al naar gelang wij het centrum van het kamp naderen. Machinegeweren is slecht nieuws.”

Terwijl onze ploeg nog een barak leegde, de Roemeense mannen geboeid en de vrouwen en kinderen gefouilleerd werden door Rino’s mannen, riep ik Renato op.

“Si Zio?”

“Als wij meer machinegeweervuur krijgen, wil ik dat Pam en Davonne uit de vuurlijn gehaald worden. Ze kunnen ingezet worden bij de bewaking van de gevangen in de buitenste ring. Te gevaarlijk hier.”

Ik legde Davonne uit dat er gewonden waren gevallen door machinegeweervuur en als dat zich herhaalde dat ik haar uit de vuurlijn wilde hebben. Het antwoord werd mij bespaard, want net toen twee mannen van onze ploeg een paar traangaskogels in een barak wilde schieten, werd ik door Stefano tegen de grond gegooid.

Vier Roemenen kwam schreeuwend en schietend uit de barak. Stefano kreeg drie hits en werd tegen de grond gegooid. Terwijl ik mij op een knie oprichtte, en ik mijn Sig Sauer richtte, hoorde ik vier salvo’s HK MP5 vuur naast me. Ik zag hoe Roemeens ondergoed ineens mazelen kon ontwikkelen. Dodelijke, bloedende mazelen.

“Wat zei jij nu net, Jan?” vroeg Davonne, terwijl zij de loop van haar HK MP5 afkoelde door ertegen te blazen.

“Cool cat,” zei ik, “Als we dit overleven, wil ik een week in jouw arm slapen.”

“Dat zou je dan echt niet overleven, Jan”

Ik keek naar Stefano, die weer opkrabbelde omdat zijn Kevlar vest hem gered had. De vierde man van onze groep was echter niet zo gelukkig geweest. Hij was twee keer door zijn hoofd geschoten.

“Mijn God,” zei Stefano, “Eerst Rino’s broer een paar maanden geleden door de Roemenen vermoord, en nu zijn enige neef. Vader en zoon dood. Hij gaat ‘apeshit’, Jan.”

De Albanezen hadden dit niet kunnen voorkomen, daar wij steeds in rechte vuurlijn met de deur van de barak hadden gestaan. Daar wij nu snel naar het midden van het kamp werkten, besloot ik van strategie te veranderen. Ik wilde niet meer doden of gewonden onder onze mannen riskeren.

“Perparim,” riep ik hem op.

“Si Gian?”

“Wij krijgen nu hoofdzakelijk frontaal vuur, ik wilde je vragen je mannen de betrokken barakken van de zij- en achterkanten te doorzeven met Minimi Para machinegeweren. Hoog richten om de bewoners uit te drijven. De Italiaanse ploegen vangen hen op. Zo hebben wij twee man per ploeg meer tot onze beschikking. Do you read?.

“Roger Gian.”

Ik stelde de andere vier Italiaanse ploegen op de hoogte, zodat wij acht man meer effectieve vuurkracht hadden.

Een uur of zo later, hadden wij het hele kamp uitgegraven. Ongeveer driehonderd Roemenen, zaten gebonden in een grote cirkel in het midden van het kamp. De vrouwen en kinderen waren verteld het kamp te verlaten. Langzaam aan verzamelden al onze strijders zich in een cirkel rond de gevangen Roemenen. Het is vreemd om te zien hoe bepaalde patronen zich in het leven kunnen blijven ontwikkelen, want het was duidelijk dat de kopstukken in het midden van de groep mannen zaten. Alsof de mannen om hen heen, hen nog steeds bescherming konden verschaffen.

Het kamp was spookachtig verlicht door de nu dovende vlammen van de brandende barakken.

Renato, Flavio Rino en Paolo waren naast mij komen staan en wij wisselden wederwaardigheden uit. Op een gegeven moment vroeg Rino: “Waar is Tito, Stefano?”

Stefano keek Rino verdrietig aan.

“Tito was een van de drie slachtoffers? Mijn neefje is nu ook dood, is dat wat je mij niet zegt, Stefano?”

Stefano zei niets. Ik zag hoe hij de tranen terugvocht. Ik zag hoe Rino naar Perparim, de leider van de Albanezen liep en hem condoleerde met het verlies van zijn twee mannen. Ik zag dat Perparim Rino omhelsde. Ik zag dat Perparim een klein zakmesje aan Rino gaf en ik zag Rino huilen. Ik zag het allemaal en ik wist wat ik zou gaan zien.

Rino liep naar de groep Roemenen en gooide het zakmesje precies in het midden van de groep. Hij sprak: “Tien van jullie kunnen zich lossnijden. Tien. De elfde schiet ik dood.”

Tien van de leiders vochten om het zakmesje om zich los te snijden. Het was de laatste fout die zij maakten. Rino vroeg hen uit de cirkel te komen, en zich in een kleinere cirkel op te stellen. Een groepje van tien Roemenen, dat onmiddellijk omringd werd door de zwaar bewapende Albanezen, zodat de Roemen geen kant meer op konden.

Ik had Rino zien vechten; ondanks dat hij al wat ouder was, waren er weinig die zich aan hem konden meten. Renato en Flavio wonnen van hem, maar met moeite.

VENDETTA REALE – De oudere gangster kleedde zicht uit tot op zijn boxershorts. Één van de Albanezen kwam aangelopen met een bus machinegeweerolie, die hij over Rino   uitgoot, en toen uitsmeerde.

Rino liep naar mij en Davonne, en trok onze ‘Spiked Warrior’ messen uit onze borstschedes. Ik kuste het mes dat Rino voor mij hield en zei Davonne hetzelfde te doen. De bijna naakte man liep naar de cirkel van Albanezen, die zich langzaam voor hem opende.

Rino vouwde zijn handen in een kort gebed. Toen hij klaar was, deed hij de boksbeugelmessen om zijn handen, keek omhoog en schreeuwde: “Salavatore, Tito en Don Franco, questi sono per voi. (Dezen zijn voor jullie)!”

Met een demonische schreeuw sprong Rino tussen de tien Roemenen die hem gelijk probeerden vast te pakken. Onmogelijk! Rino liet zich op zijn hurken vallen en sneed twee paar achillespezen en drie paar kniebanden door. Vijf Roemenen vielen op de grond en zouden niet meer vechten. Omhoog komend gaf Rino één Roemeen een kopstoot terwijl hij twee Roemenen een Warrior mes tussen hun benen stak. De messen penetreerden twee prostaatklieren en werden toen gekanteld door Rino, zodat zij de anus en endeldarm opensneden. De schreeuw van Rino was demonisch geweest..., deze twee schreeuwen klonken prehistorisch.

De twee overgebleven Roemenen konden geen grip op Rino krijgen door de olie, totdat één Roemeen Rino in zijn haar greep. Met één mes sneed Rino zijn polsspieren door en met het andere de keel van de Roemeen.

De laatste Roemeen werd krankzinnig van angst en probeerde door de cirkel te breken. Rino bleef kalm wachten en toen de Roemeen besefte dat hij zijn lot niet meer ontlopen kon, gooide Rino hem een ‘Warrior’ mes toe. De Roemeen pakte het mes van de grond, cirkelde om Rino, die met hem meedraaide..., en stak. Rino ving het lemmet van het mes van zijn tegenstander op tussen de stalen pennen van de boksbeugel, draaide zijn pols en het lemmet van de Roemeen brak. In een laatste wanhopige poging probeerde de Roemeen Rino de stalen pennen van de boksbeugel in zijn gezicht te slaan. Met zijn linkerhand ving Rino de messenhand en draaide het gebroken mes met de pennen weg. Met zijn rechterhand stak hij de Roemeen onder zijn rechteroksel, en sneed hem een slagader door.

Negen van de tien Roemenen waren nog in leven, totdat Rino hen één voor één onthoofde. Besmeurd met een mengsel van bloed en olie leek Rino wel een gelatineman, toen hij uit de cirkel stapte en naar Perparim liep. Hij wisselde twee woorden met de grote Albanees, die begrijpend knikte en zijn arm om de bebloede Rino sloeg.

Daarna liep Rino naar Stefano, en zei: “Steffie, alles wat ik had en liefhad, ben ik in de laatste maanden verloren. Mijn broer, toen je vader en nu mijn neefje. Wij hebben goed gevochten, Stefano, maar ik moet je verlaten. Ik die zo van het leven hield..., ik ben de dood geworden. Ik moet doden, dus ik ga nu met Perparim en zijn mannen mee om hun strijd te vechten. Ik moet doden. Ik hoop dat je mij begrijpt oude vriend, ik heb van je gehouden sinds je een baby was. Het ga je goed, Stefano.”

Stefano knikte, omhelsde Rino en zei: “Ik begrijp je mijn trouwe vriend, ik begrijp je volkomen en ik wens je dan ook het allerbeste toe. Ik zal zorgen dat Tito naast zijn vader komt te liggen. Wanneer je ooit de wens voelt om terug te komen, mijn huis zal altijd het jouwe zijn.”

Rino groette Renato, Pam, Flavio, Lucio, Umberto, Davonne, mij en zijn eigen mannen. Iedereen huilde. Toen pakte Rino zijn kleren, draaide zich om en liep weg. De Albanezen klapten langzaam uit respect. Klap......, Klap......, Klap......

Stefano viel huilend op zijn knieën en brulde: “Rino! Ti amo.”

Ik knielde naast mijn vriend en hield zijn hoofd in mijn armen. Terwijl ik hem wiegde, vroeg ik zachtjes: “Begrijp je nu waarom je vader wilde, dat jij je niet verder zou wreken?”

We moesten snel zijn nu. De adrenaline was aan het uitzakken. De emoties waren te gemengd. Haat, liefde, verdriet en kwaadheid, maar niet noodzakelijk in die volgorde.

We waren gekomen om een taak uit te voeren; gedeeltelijk uit wraak, maar vooral om meer bloedvergieten in de toekomst te voorkomen. Wij konden het ons niet veroorloven om nu zwak te worden, realiseerde ik mij, maar we moesten snel zijn. De Roemenen zouden verdriet als zwakheid herkennen en dat zien, als een aanmoediging om door te gaan.

Lucio’s mobiel rinkelde. Hij luisterde even en ik hoorde hem zeggen: “Grazie mille, Maresciallo.”

“Gian, we moeten snel zijn. De Carabinieri kan niet meer langer afhouden. Met een uur zijn ze hier. De Direttore Generale della Publica Sicurezza heeft opdracht tot onderzoek gegeven.”

“Het wordt tijd dat we het afronden,” zei ik tegen mijn co-commandanten. De ‘madame’ (politie) is onderweg. Ik vroeg Perparim om snel een vier extra wapens te laten brengen door zijn mannen die de uitgangen bewaakten.

Ik had de waanzin ingezien van het originele plan om de Roemeense gangsters eerst uit hun brakken te sleuren en ze daarna er weer in te proppen. Ik vroeg Perparim om twintig van zijn mannen, gewapend met HK G36’s, de groep van Roemenen te omsingelen op twintig meter afstand.

De vier Albanezen van de uitgangbewaking kwamen aanrennen met een M202A1 FLASH op hun schouders. Toen zij op dertig meter genaderd waren, gaf ik Perparim een teken die onmiddellijk zijn twintig man het bevel gaf, om 40mm granaten in de ploeg zittende Roemenen te pompen.

De explosies waren oorverdovend, net als het geschreeuw van de Roemenen. De vier nu gearriveerde Roemenen richtten nu hun M202A1 FLASH brandbom raket lanceerinrichtingen en schoten achter elkaar de 66mm raketten in de groep exploderende Roemenen. Het was niet prettig om te zien, of zelfs maar te horen. Het moest echter gebeuren.

Met vier minuten was alles over en alles wat wij achterlieten was een grote hoop verkoolde ledematen, die mij herinnerde aan de stapels vee, die tijdens de mond- en klauwzeer epidemieën verbrand werden. Het was goor en grotesk om dit te moeten aanschouwen. Gelukkig waren Stefano en de vrouwen al vertrokken. Davonne was dan wel een goed fotografe, maar ik betwijfel of zij hier een zwart/wit foto voor het familiealbum van had willen maken.

Nadat wij afscheid van de Camorristi, Lucio en Umberto hadden genomen, namen wij ook afscheid van de Albanezen. Perparim vroeg mij: “Gian, we hebben nu twee missies uitgevoerd, wie ben je eigenlijk?”

Stefano wilde antwoorden, maar deze keer luisterde Perparim niet naar hem. Ik zei: “Perparim, ik ben een suffe Hollander die wat Italiaans en nog wat talen spreekt. Franco was meer dan een broer voor mij, Stefano is meer dan een zoon voor mij. Ik had mijn leven graag voor Franco gegeven, maar ik was er niet voor hem. Ik geef het voor Stefano, ieder moment van de dag, en dan heb ik nog wat. Ik heb honderd capabele en dappere mensen leren kennen. Ik spreek jullie taal helaas niet, maar het lijkt mij, dat wij elkaar begrepen hebben.”

De grote Albanees trok zijn zwarte bivakmuts van zijn hoofd en met zijn andere hand trok hij zijn mes. Ik strekte mijn hand uit, terwijl Perparim zijn eigen hand opensneed. Nadat hij met mijn hand hetzelfde had gedaan, grepen wij elkaar’s hand en gaven het bloed de kans om zich te vermengen. Daarna omhelsden wij elkaar.

“Perparim.”
“Gian.”

De sirenes van de Carabinieri waren nu hoorbaar, dus wij wensten elkaar geluk met de reis naar het noorden van Italie. De verkenners op de motoren zorgden ervoor dat wij uit de handen van de Guardia di Finanza bleven, maar van die reis hebben wij, behalve de chauffeurs die elkaar steeds afwisselden, weinig meegekregen. De adrenalinefles was leeg, en wij lagen doodmoe te slapen.

Het avondeten stond al opgediend –mobiele telefoons zijn makkelijk- toen wij aankwamen bij Franco’s villa. Wij hadden de veldslag gewonnen, maar de oorlog verloren. Wij waren Tito en Rino kwijt. Rino, die mijn, en Stefano’s leven meer dan eens gered had.

De vrouwen gingen goed, vrouwen zijn beter met gevoel en emotie. Wij waren verrot slecht. Stefano was het lot van Rino bespaard gebleven, maar wat het met ons zou gaan doen, viel alsnog niet te voorspellen. We misten Rino. Stefano, Renato, Flavio en ik zaten elkaar aan te kijken alsof wij zeggen wilden: “Wat hebben wij gedaan?”

Maar dan..., ik heb dat mijn hele leven al gedacht.

’s Nachts werd ik schreeuwend wakker. Nu dat ik weer uit de stress begon te komen, de stress van operatie VENDETTA en het verdriet om Franco, werd ik weer overvallen door dezelfde droom. Dezelfde nachtmerrie die mij nu al dertig jaar lang in mijn slaap overviel.

“Mijn God!” riep Lino, “de vrouw heeft zichzelf met de vrachtwagen opgeblazen…”

Lino en jij renden naar Donato, die bewegingloos in het zand lag. Hij was door zijn hals geschoten, maar leefde nog. Uit de mouw van zijn jack stak een vreemd glimmend voorwerp. Luigi lag een eindje verder dood in het zand. Donato had zijn keel doorgesneden, nadat hij hem onderuitgetrokken had.

“Wij moeten een dokter voor hem zien te halen, Jan!” schreeuwde Lino.

Donato opende zijn oog en vroeg zwak: “Nanda?”

“Ze heeft zich met de truck opgeblazen, Donato,” zei jij.

Je stem brak.

“Huil niet, mijn vriend… Nanda is gestorven zoals ze geleefd heeft, en dat… Het is goed zo. Zij was de zuster van mijn aanstaande vrouw. Haar man was… degene die samen met mijn verloofde en mijn ongeboren kind in Rome… doodgeschoten zijn. Straks zullen we weer samen zijn, allemaal...”

Donato probeerde nog iets te zeggen, maar zijn stem was bijna niet meer te horen. Je boog je voorover en hield je oor bij zijn lippen: “Laat mij niet hier op het strand achter voor het politievuil. Begraaf mij op zee… Alsjeblieft, mijn Hollandse vriend…”

Met een verstikte stem vroeg je: “Waarom, Donato…? Je moet dit geweten hebben, waarom…?”

Een zwakke glimlach trok over zijn gezicht. Hij hijgde: “Mijn binnenzak, vergeet...”

Zijn stem ging over in gereutel, en een ogenblik daarna staarde je in het gebroken oog van een gestorven vriend. Je vriend voor het leven. Toen je met betraande ogen om je heen keek, zag je Lino terug komen lopen van de geëxplodeerde truck. Je zag ook dat Umberto en Andrea een man vasthielden.

“Nanda heeft zich voor niets opgeofferd, Jan,” vloekte Lino. “De Don is ontkomen!”

   Jan, Jan, wordt wakker, wat is er, lieverd? Heb je een nachtmerrie?   

Ik schrok wakker van mijn geschreeuw en van Davonne, die zachtjes aan mij schudde. Ik merkte dat de tranen uit mijn ogen liepen. Ik had dus weer over de dood van Donato gedroomd.

Davonne omarmde mij, kuste mijn tranen weg en vroeg: “Was het zo angstig, Jan?”

“Het is iets uit mijn verleden van dertig jaar geleden. Wanneer ik uit de stress kom, dan krijg ik migraine-aanvallen en steeds dezelfde nachtmerrie.”

“Wil je erover praten?”

“Het is in mijn boek, en dat koste mij al genoeg moeite om het bewust weer te herleven. Nee, liever niet, Davonne.”

Ik begon nu te rillen van de kou, die de nachtmerrie altijd opvolgde. Davonne hield mij de hele nacht omarmd. Voor de allereerste keer in de afgelopen weken, had ik nu mijn arm ook om haar heen.

De volgende dagen stonden de kranten bol van de aanval op het Roemenenkamp. Vragen werden gesteld in het Europarlement. De speculatie was niet van de lucht, maar Perparim was slimmer geweest, dan wij allemaal. Hij had zijn twee dode mannen achtergelaten. De kranten kwamen al snel tot de conclusie dat het een gangstervete was geweest tussen de Albanezen uit Zuid Italie en de Roemenen. Over de Gruppo Kosovari van Perparim en Stefano werd niet gerept.

Davonne. Davonne, en dat is wat ik bedoelde aan het begin van dit verhaal. Wie leert ooit de vrouwen kennen? Van ogenschijnlijk domme Badoo tickchick had zij zich een vrouw betoond; maar een vrouw waar menige kakzak van een vent een voorbeeld aan kon nemen. Ze had mij, en ze had mij en Stefano het leven gered. Ze had gezien wat niemand ooit zou willen zien en ze was nog steeds dezelfde Davonne. Een trutje of een heldin, wie zal het ooit weten? Flavio!

“Moet jij Davonne niet nog een paar leuke dingen leren,” vroeg ik hem.

“Zio, ze is zo goed, tenzij wij in MMA gaan en scherpschutters cursussen gaan volgen, is er niet veel dat ik haar eigenlijk nog leren kan. Het is een fantastische vrouw en ik zie er naar uit, dat ik naar Holland komen mag.”

“Mag? mag? Het zijn alleen haar ouders die iets te zeggen hebben.”

“Zio, kent u haar ouders? Kunt u niet een goed woordje voor mij doen?”

“Ja, ik ken ze. Maak je niet bezorgd. Je bent de beste schoonzoon die zij zich kunnen wensen, zolang je die boomslak van je maar in je broek houdt.”

“Zio!”

Renato schaterde van het lachen, en zei: “Een veertienvoudig moordenaar die verlegen is, wat is er met de wereld gebeurd?”

Flavio vroeg mij aarzelend: “Als Davonne en ik een kind zouden..., Zio? Dat kind zou eigenlijk best wel goed zijn, hè?”

Renato en ik keken elkaar hoofdschuddend aan.

In de week dat wij nog bij Stefano en mijn vrienden bleven, viel het mij op dat de haat uit Stefano’s ogen was verdwenen. Ik zag nu het verdriet. Eindelijk kon hij met het rouwproces beginnen. Franco was gewroken en wij hadden de Roemenen een slag toegediend, waar zij niet licht van zouden herstellen, maar aan alles komt een einde. Ook aan de werkvakantie van Davonne en mij.

“Zio, Gian” zei Stefano op de ochtend van ons vertrek, “Ik weet niet hoe ik je bedanken moet. Ik had de operatie natuurlijk kunnen runnen, maar dan was ik er nu net zo aan toe geweest als arme Rino. God zal weten hoe hij zich voelt. Voelen. Ik begin weer te voelen, Gian. Ik hoor de vogels en de marmotten weer, zie de herten en de adelaars. Ik voel de zon weer in mijn gezicht.”

“Dat is goed, figlio (zoon). Dat is goed. Laten wij nog even langs het graf van je vader rijden om hem te groeten. Davonne en ik nemen dan later in Brescia de autostrada naar Milaan.”

Wij kusten Margherita, Donatella, Pam, Renato en Flavio ten afscheid. Tranen. Veel tranen. De enige die niet huilde was Stefano. Hij keek blij en trots. Er keek nog iemand blij en trots. Flavio, nadat Davonne hem omhelsd, en op zijn mond gekust had.

“Maar goed dat je vader er niet bij is, Flavio,” zei Renato gillend van het lachen, zijn leven riskerend.

“Je bent goed Davonne,” zei Pam.
“Jij ook Pam, je bent werkelijk een fantastische vrouw.”

De lijfwachten aan de poort feliciteerden ons en wensten ons een goede reis terug. De vrachtwagen op die de bergweg versperde, reed achteruit toen de motorrijders, Stefano’s A6, mijn Audi en de rest van het konvooi passeerden. De vrachtwagen toeterde bij wijze van groet en de mafiosi klapten, toen wij passeerden.

“Waarom moeten we nu evengoed nog in konvooi rijden, Jan,” vroeg Davonne, “Alles is nu toch over?”

“Het is pas over als het over is, foofie. Stefano en Franco hadden vele vijanden. God weet waarom, maar er is zoiets dat jaloezie heet. Maar ik denk dat we wel hebben bijgedragen aan een reductie van riff raff.”

Stefano en Davonne bleven even apart staan, toen ik later ik bij het graf van mijn arme vriend Franco stond. Ik sloot mijn ogen om te zien of ik weer contact kon krijgen. Het werkte natuurlijk niet. Ik zei wat ik voelde dat ik zeggen moest en kuste Franco’s foto ten afscheid. Ik zei: “Ik hoop dat je tevreden bent, oude vriend. Het duurt nu niet zo lang meer en we zullen weer samen vechten.”

Met tranen in mijn ogen, liep ik naar Stefano en Davonne.

“Je blijft een sentimentele mafkees, Gian, maar ik wil je voorlopig nog niet hier hebben. Stefano heeft je nog nodig.” hoorde ik achter mij.

Ik keek om, maar zag niemand. Ik vroeg: “Hoorden jullie dat ook?”

“Hoorden wij..., wat?” vroeg Stefano verbaasd.

Davonne schudde haar hoofd.

Wij namen nu afscheid van Stefano, die nog even bij zijn vader wilde blijven. Ik vroeg mij af hoe vaak wij elkaar in het leven al begroet, en afscheid genomen hadden..., en hoe vaak wij dat nog mochten doen.

Davonne kuste Stefano vol op zijn mond, en zei: “Bedankt voor alles Stefano, je bent een mooi mens en Donatella is een gelukkige vrouw. Ik hoop jullie snel weer te zien.”

Stefano veegde wat woestijnzand uit zijn ogen, zei: “Niet tegen Donatella vertellen”, en kuste Davonne.

Later op de autostrada vroeg Davonne mij: “Zou Donatella het erg vinden dat ik Stefano gekust heb? Het is een mooie en goede man.”

“Voor Donatella is het een compliment dat haar man nog in de smaak valt bij negentienjarigen. Ik denk dat je je meer zorgen om Flavio moet maken.”

“Stefano zal dat toch niet zeggen?”

“Wel, je hebt gezien hoe die drie elkaar voortdurend lopen te dollen. Flavio is de jongste, dus die moet het meestal ontgelden.”

“Nou ja, het is niet zo erg als hij een beetje jaloers is. Dan weet hij dat ik nog wel wat anders ook kan krijgen,” zei Davonne pedant.

“Nemen wij weer de bruissuite, Jan?” vroeg Davonne, toen wij de Duitse grens naderden.

“Ik zat nu echt aan twee kamers te denken, Davonne. Uiteindelijk ben je bijna verloofd en mijn nachtmerries zijn zo goed als over,” testte ik haar.

“Doe niet zo rot, ik vond het hartstikke gezellig steeds.”

“Ja, dat heb je ook vaak genoeg gezegd,” pestte ik haar.

 

“Zwei Einzelzimmer?” vroeg de hoteleigenaar, Herr Ott, knipogend, in het hotel Weil am Rhein.

Davonne keek mij aan, alsof ze zeggen wilde: “Waag het niet, Jan!”

“Nee, doet u de bruidssuite maar, Herr Ott.”

Wat Davonne niet wist, was dat ik de hoteleigenaar, die ik al dertig jaren kende, de avond voor ons vertrek had opgebeld, met de boodschap dat ik het restaurant voor mij alleen wilde. Ik had hem een klein vermogen beloofd, wanneer hijzelf ons zijn culinaire meesterstukken zou laten proeven. Dat de Louis Latour 1955 driehonderd euro per fles zou gaan kosten, was een vanzelfsprekendheid. Wilde Herr Ter Haak ook levende muziek, een orkestje of zo? Daar ik vermoedde dat het wat problemen zou opleveren, in een klein Duits dorp, om een Rap, Hiphop groep of Armin van Buuren op korte termijn te engageren voor Davonne, stemde ik toe. ‘Fuck, ze heeft twee keer mijn leven gered, laat het maar wat kosten ook,’ dacht ik.

“Wij zijn zeker de enige eters hier,” zei Davonne, toen zij tegenover mij, aan een twee meter lange tafel, zat, “en wat zit ik een eind bij je vandaan. Dat bevalt mij helemaal niet. De vorige keer was veel intiemer, ik kom bij jou zitten.”

De daad bij het woord voegend, pakte zij haar stoel op en begon daarmee te slepen. De chefkelner schoot haar te hulp en zette haar stoel naast mij, aan de zijkant van de tafel. Daarna pakte hij de borden en het bestek en zette dat voor haar neer. Davonne schoof haar arm door de mijne, en zei: “Gezellig zo, hè?”

Nadat wij de excellente Louis Latour geproefd hadden en de hors d’oeuvre geserveerd was, begonnen we te bijten.

“Mmmm,” zoemde Davonne, “Dat smaakt bij...”

Op dat moment werd de restaurantdeur wijd opengegooid en het orkest kwam binnen. In paniek dook ik weg en ik wilde mijn Sig Sauer van mijn rug trekken, maar die had ik in de hotelkamer laten liggen.

Het orkest omsingelde ons en begon te spelen. Het was een Roemeens zigeunerorkest, dat Herr Ott voor ons gecharterd had.

“Pfff,” dacht ik, mijn voorhoofd afvegend, “Als Perparim hier had gezeten, dan hadden er zes dode muziekanten op de vloer gelegen.

Dat was dan eigenlijk de enige dissonant die avond. Toen ik aan Davonne had verteld, dat ik er een speciale avond van wilde maken, omdat het onze laatste was, kwam ze om mijn nek hangen en begon mij te zoenen. Prompt begonnen de violen hun klagende liefdesdeuntjes te kreunen en Herr Ott en het voltallige personeel begonnen te klappen.

Toen de Roemeense zigeuners ‘Im weißen Rößl’ wilden gaan spelen, besloot ik dat het mooi geweest was en dat het tijd was om te gaan slapen. Uiteindelijk moesten we de volgende dag toch ook weer achthonderd kilometer rijden.

“Het was gezellig, Jan,” zei Davonne, toen zij later in mijn arm lag.

“Ja,” zei ik, “We hebben een leuke werkvakantie gehad, nietwaar?”

Ik kreeg geen antwoord, want Davonne snurkte al.

‘Maar goed dat we niets hebben, anders had ik hier toch echt voor paal gelegen,’ dacht ik glimlachend, voordat ook ik in slaap viel.

Die nacht droomde ik dat ik met Vanny (Vanny the Trophy Fanny) in bed lag en dat wij elkaar lagen te knuffelen. Het was niet voor niets dat Vanny ‘the Trophy Fanny (de prijsdoos)’ werd genoemd, want ze voelde altijd prettig, warm en vochtig aan. Het was dat toen ik Vanny hoorde zeggen: ‘kom’, dat ik mij in mijn slaap realiseerde, dat ik moest dromen, want Vanny was een maagd toen ik haar ontmoette en ik had daar nauwelijks verandering in gebracht. Ik opende slaperig mijn ogen en zag dat Davonne naast het bed stond.

“Wat is er,” vroeg ik slaperig.

“Niets, ga maar weer slapen, Jan. Je droomde denk ik.”

“Wat was dat nu allemaal vannacht? Had ik weer een nachtmerrie, of zo?” vroeg ik de volgende morgen.

Davonne keek mij onderzoekend aan en zei: “Ik denk dat je droomde, Jan, want je noemde mij Vanny.”

“Ik herinner mij dat ik gedroomd heb, maar ik herinner mij niet meer wat. Vanny, zei je? Hmmm, ik heb een tijd niets meer van haar gehoord.”

“Dat moet wel,” zei Davonne, “Want je lag mij aan te halen en je noemde mij Vanny.”

“Ja hoor,” zei ik, “Het is goed. Net zoals de laatste keer, zeker. Je vangt mij niet meer, wipkip.”

“Jan, leg je hand even op mijn heup,” zei Davonne.

Aarzelend, en met een voorgevoel van onheil, legde ik mijn hand op haar heup..., om te bemerken dat zij haar Snoopy onderbroekje niet aan had.

“Je hebt geen box aan, Davonne,” zei ik onthutst.

“Nee, die ligt hier op de grond. Kijk maar.”

Ik boog mij over haar heen. Op de grond naast het bed lag een Snoopy onderbroekje. Het bloed schoot naar mijn hoofd en ik stamelde: “Je gaat mij toch niet vertellen dat ik met je... Dus daarom stond je naast het bed, om je..., mijn god. Dat is toch niet echt waar?”

“Zo, of het waar was. Het erge was dat je ophield met spelen, net toen de violen zouden gaan spelen. Geloof je mij nu?”

Ik wist niet waar ik kijken moest, en vroeg: “En je bent niet kwaad dat ik... en dat ik je Vanny noemde?”

“Nee hoor. Ik dacht dat het Flavio’s hand was.”

“Jij bent echt gek. Waarom maakte je mij niet wakker?”

“Ik lag ook te slapen, en toen ik wakker werd, vond ik het eigenlijk wel gezellig. Je deed het in je slaap, dus ik kon het je niet kwalijk nemen. Die Vanny zal wel blij met je geweest zijn, wel..., als je wakker was tenminste.”

“Het is maar goed dat je vanavond weer thuis bent. Ik schaam mij dood.”

Thuis. En dan waren wij thuis. Ik voelde mij een beetje nostalgisch toen ik bij Davonne’s huis uitstapte. Fuck, ik had eigenlijk best wel een leuke tijd met haar gehad, maar ja, zoals gezegd... dus dit was het eind.

“En hebben jullie een leuke tijd gehad, Davonne?” vroeg haar moeder.

Davonne praatte honderduit. Ik had haar de hele vakantie niet zoveel horen praten, al had ik haar wel gewaarschuwd om niet over de vermoorde Roemenen te praten.

“Ik heb ook een beetje verkering, mam. Flavio heet hij en hij is hartstikke knap. Hij is ook goed met zijn vingers...”

Ik dacht dat ik stierf.

“Hoe bedoel je hij is goed met zijn vingers?” vroeg de moeder.

Voordat Davonne mij weer een hartstuip kon bezorgen, antwoordde ik: “Flavio is eigenlijk goed met alles, hij is een krijgskunst artiest en hij heeft Davonne ook wat zelfverdediging geleerd, nietwaar foof?”

“Jah,” bevestigde Davonne trots.

Voordat ze mij weer een kunstje kon flikken, besloot ik dat het tijd was om op te stappen. Ik zei de moeder gedag en liep naar mijn auto. Davonne liep met mij mee. Ik besloot dat het nu mijn beurt was. Ze had mij zo ongeveer wel genoeg gepest.

“Mag ik volgende keer weer mee, wanneer je naar Italië gaat, Jan?” vroeg Davonne.

“Ja natuurlijk, je hebt geen nare lekkere foof, foof.”

“Wat is dat toch steeds met dat foofding? Je noemt mij steeds zo.”

“Foof is urban slang voor ‘doos’”

“Dus je noemt mij een..., hoe weet jij dat ik een lekkere foof heb. Je sliep, dus dat kun je nooit... Je sliep niet! Sliep je?”

“Sliep jij, toen je je Snoopy uittrok?”

“Dus je hebt liggen kloten, toen ik sliep?” vroeg Davonne.

“Ja,” zei ik lachend.

Klets! Ik had het kunnen weten. Mijn oor suisde ervan. Nou, mijn grap was op een mislukking uitgedraaid. 'The joke was on fucking me!'

Ik wreef mijn oor en stapte in mijn auto, en zei: “Dag Davonne.”

Ze antwoordde niet, maar toen ik de deur dichttrok en de motor startte, tikte ze op mijn raam. Voorzichtig liet ik mijn raam zakken, om niet weer een hengst te krijgen.

“Ja?” vroeg ik.

“Het was wel gezellig hè, Jan? Weet je wat?”

“Nee?” zei ik.

“ik sliep helemaal niet. Dag Jan, ik hoop je snel weer te zien,” zei ze, terwijl ze voorover boog en een kus op mijn wang drukte.

‘Vrouwen,’ dacht ik op de A28 naar Utrecht, ‘Wie begrijpt ze? Zelfs de kleintjes zijn niet te volgen.’

Ik zette de CD speler aan en begon mee te zingen met Massimo Ranieri’s Guapparia: ‘scetateve guaglione e mala vita, ca e ntussecosa assai sta serenata......’

Ik sliep onrustig die nacht, want in mijn dromen bleef ik de gezichten van Margherita, Donatella, Pam, Stefano, Renato, Flavio, Lucio, Umberto, Rino, Tito en Perparim zien. Toen ik wakker schrok en mij tegen Davonne aan wilde draaien, merkte ik dat ik weer thuis was.

“Jammer,” dacht ik, “Het was eigenlijk best wel gezellig”

 

Het gaat wel vervolgd worden...

Dedicatie...

Deze pagina is opgedragen aan Djuvera van Opijnen,  een fantastische en fantastisch mooie, vriendelijke, jonge vrouw, die ik eigenlijk nimmer gekend heb, en waarschijnlijk nimmer zal kennen.

Naast de genoemde inspiratie, die Djuvera mij voortdurend verschafte, heeft zij mij grootmoedig het gebruik van haar eigen zeer bijzondere foto’s toegestaan.

Djuvera, ‘here’s to you’! Ik kan je nooit genoeg bedanken, mooi monster!

Respect, Jan ter Haak

Amsterdam, 24 september 2009