dat jij voor mij invult
dat je iets voor me verbergt
dat je niet op zijn minst een tipje van de sluier oplicht

Het bovenstaande kun je te weten komen. Niettemin geef ik je de korte antwoorden. Nee, ik vul niets in voor je en aan dat verbergen, ben ik genegen om iets te doen. Ik zal die sluier verwijderen, als je opgeeft.

Het is wat jij wilt, Judith. Ik denk dat wij, aan het einde van de rit, wel een glimlach om die mooie mond van je kunnen toveren. Klinkt haast als een 'soundbite'.

Groet, Jan

Zo, als ze daar op in gaat, dan maak ik schoon schip en misschien kan ik haar dan later voor mijn lezerspanel interesseren. Het is een leuke foof, maar er ik heb te veel te doen. Als ze ook maar een beetje vrouw is, dan is ze nieuwsgierig voor tien.

Ik kreeg dit als antwoord:

Jan,

De tekst komt uit Cyrano. Ik zou het voor je kunnen zingen; hele zalen krijg ik daarmee aan het huilen…

Bij iedere tekst van jou..., zit die glimlach al om mijn lippen, daar hoef jij geen moeite meer voor te doen! Ik val voor mooie woorden, diepgang, intelligentie, drama en uitdaging. Dat zou jij allang moeten aanvoelen (en volgens mij doe je dat ook)

De waarheid, Jan, is waar ik voor ga! Zo heb ik je eerder ook aangegeven. Maar jouw persoon is niet te dwingen, slechts uit te nodigen...

Dus graag!
Judith

‘Ja, veel gekker kon het toch niet meer worden: een prozapoon die niet alleen een scherp verstand heeft, zeer bloemrijk schrijft, maar daarnaast ook nog opera zingt en daarbij hele zalen aan het huilen krijgt. Nou, als ik er nimmer in mijn leven ingelegd ben geworden, dan is het is het nu toch de eerste keer dat er aan gewerkt wordt. Ze doet het nog fucking goed ook, want hoe reageer ik hier nou op? Ze zit me gewoon in te voeren, met haar polyantische complimentshit’

Ik kan haar gaan dollen, maar wat schiet ik daar mee op? Het is weer één van die literaire palingen, die door je handen glibbert..., net als je denkt dat je grip op ze begint te krijgen. Ik besloot de doelpalen te verzetten, en haar een paar pointers te geven, zodat zij zich daarop concentreren moest.

Ik stelde voor om de correspondentie via hotmail te laten verlopen en gaf haar een oud hotmailadres, dat ik een tijdje geleden had aangemaakt. De boksers onder u kennen het gevoel wel: je vecht een partij die aardig in evenwicht is en waarbij je niet alles uit de kast hoeft te trekken. Voor een fractie van een seconde laat je je verdediging zakken, en het volgende moment krijg je een linkse directe op je kin, die je op zeker de ronde, maar mogelijk ook de partij doet verliezen.

Voordat dit gebeurde, verscheen Iona op het toneel.

Ik was een mail voor Judith aan het opstellen en dermate gefrustreerd, dat ik de deur van mijn virtuele kantoor, weer niet hoorde opengaan.

“Ciao Gian,” hoorde ik ineens een stem. Tegenover mij stapte een dertigjarige schoonheid uit haar profiel en ging in de fauteuil tegenover mijn bureau zitten.

”Ciao,” antwoordde ik beduusd in het Italiaans, “Sei Italiana? Come ti chiami, gioia?”

De schoonheid bevestigde dat ze Italiaanse was, en Iona heette. Iets zei mij geen gore opmerkingen te maken, en niet te ‘teasen’. Iona’s ogen..., haar ogen..., ik had zulke ogen meer gezien. Een onheimelijk gevoel bekroop mij en ik begon mij ongemakkelijk te voelen. Iona’s ogen waren dood, ik had dat ook bij ‘Molly the Trolley Dolly’ gezien. Zulke ogen zag je bij mensen die immens verdriet hadden gehad, of een intense haat koesterden. Slecht nieuws kwam mijn kant uit, en er was 'fuck all' dat ik er aan kon doen. Niets! Dit was een rit die ik uit moest zitten, en ik wist het. Mijn verleden had zich in het heden geïnjecteerd.

Een geest uit mijn verleden kwam zijn opwachting maken.

“Gian, jij hebt mijn moeder gekend, de schoonzuster van Renato Falcone!”

Ik schrok niet eens, maar het drama uit 1975 op het strand van Vietro sul Mare, trok zich weer aan mijn geestesoog voorbij:

....“Fout, in je oog,” siste Luigi weer, en stak zijn wijsvinger in het linkeroog van Renato. Daarop trok hij het oog uit zijn kas en kneep het stuk tussen zijn vingers. Het uitelkaar spattende oog maakte het geluid van een klappende kruisbes.

Umberto begon te braken en Andrea vloekte: “Bastardi, che siéte. Pezzi di merda.”

Renato had geen kik gegeven tijdens het voorval, en terwijl het bloed uit zijn lege oogkas stroomde, zei hij: “Wanneer je dat nog een keer doet, kijk ik je nooit meer aan, Luigi.”

uigi stapte angstig achteruit, verbijsterd door Renato’s omgekeerde machtsvertoon. De andere mannen hadden intussen de kisten met wapens in de rubberboot geladen en duwden deze vervolgens een paar meter de zee in. Een man die tot zijn middel in het water stond, hield de boot op zijn plaats.

"Je tijd is op, Renato,” sprak de Don, “jij bent niet de enige die over dossiers beschikt. Ik heb zelf namelijk ook een dossier. Een dossier betreffende een terroristengezin. Deze mensen woonden tevreden in een huisje in Rome. Eén van de terroristen was verloofd en zijn aanstaande vrouw verwachtte een kind. De stoute Don had van het huisje gehoord en versprak zich tegen het Squadra Mobile. Deze overvielen het huisje en vonden twee mensen thuis. Een man en een vrouw. De man was erg dapper en bedekte de vrouw met zijn lichaam, terwijl de politiemensen begonnen te schieten. Er werden zeker honderd kogels afgevuurd. Daarna was er niet veel meer over van de man, de vrouw en de baby. Ik had je dit geheim eigenlijk niet willen vertellen, maar misschien vertel jij mij nu jouw geheim. Luigi, zijn andere oog!”

Renato schreeuwde: “Nanda, hier is je zusters moordenaar!”

Tegelijkertijd rukte hij Luigi aan zijn benen omver. Van onder de truck riep een vrouwenstem: “Si Renato, ik heb het gehoord!”

Een machinegeweer begon te hameren en wij lieten ons plat in het zand vallen. De mannen van de Don lieten zich ook vallen…… doorzeefd met kogels. De truck startte en de wielen ploegden door het zand. De vrachtwagen denderde in onze richting. Ik greep Lino en rolde met hem weg van de truck, terwijl Renato van Luigi afrolde en op de motorkap van de truck sprong. Vaag zag ik dat er iemand onder de vrachtwagen hing. De voorruit van de vrachtwagen versplinterde en er klonk een schot. Renato werd van de truck afgeslingerd, die met gierende motor zijn weg vervolgde. De explosie was oorverdovend en scheurde de vrachtwagen uit elkaar.

"Mijn God!” riep Lino, “de vrouw heeft zichzelf met de vrachtwagen opgeblazen..."

Weer moest ik het sterven van Renato meemaken en de tranen stroomden nu uit mijn ogen, terwijl ik vroeg: ‘Was Nanda jouw moeder, Iona?’

De vrouw tegenover mij knikte.

”Ik heb nooit het genoegen gehad je moeder te mogen leren kennen. Weet je hoe ze gestorven is?”

”Ja, ze heeft zich opgeblazen met de vrachtwagen waar Don Franco Coppola in had moeten zitten.”

”Ze heeft ons het leven gered, Iona. Zonder haar waren wij allemaal dood geweest, Renato, Lino, Umberto, Andrea en ik. Ik heb mijn leven aan je moeder te danken. Kan ik iets voor je doen, kan ik je ergens mee helpen, het maakt niet uit wat het is.”

De vrouw met de levensloze ogen zei: ”Je weet dat voordat de Don stierf, hij een contract op Lino heeft laten plaatsen, maar dat Lino hoogstwaarschijnlijk naar Argentinië is geëmigreerd, nadat hij plastische chirurgie had ondergaan?”

“Ja, Lucio van de Camorra NCO heeft mij dat indertijd verteld. Waarom? Weet je misschien iets van Lino,” vroeg ik, ineens hoopvol.

“Nee Gian, was dat maar waar. Ik heb echter een probleem met de zoon van Luigi. Renato heeft indertijd, vlak voordat hij zelf stierf, Luigi’s keel doorgesneden. De Don heeft een contract op Lino laten plaatsen, omdat hij Lino indirect verantwoordelijk hield voor Luigi’s dood. Het contract is nooit vervallen en de zoon van Luigi, wil genoegdoening. Hij wil mijn dood, en wanneer hij jou weet te vinden, ga jij er ook aan. Dat is de reden dat ik hier ben. Mijn moeder heeft je leven gered en ik ben gekomen om je te vragen nu mijn, en jouw leven te redden.”

“Ik doe alles wat ik kan, Iona, maar ik ben zowat een ouwe kerel. Wat kan ik doen? Het is nooit over..., daarna komt de rest van de familie. Heb je Luigi’s zoon naar mij toe geleid?”

“Nee, ik weet wat ik doe. Na de dood van mijn moeder ben ik opgevoed door medeleden van de Brigata Rossa. Ik ben grootgebracht in hun levenswijze.”

“Ik heb een vriend in Brescia, die met Albanezen werkt. Wij kunnen Luigi’s zoon naar Noord Italië lokken en hem daar laten onderscheppen door mijn vriend.”

”Nee, dat is om problemen vragen. De Albanezen in Italië staan onder controle van de Gruppo Kosovari Nazionali, die weer gecontroleerd worden door de grote syndicaten. Dat blijft niet lang geheim. Wij moeten hier iets doen, en hem hier laten verdwijnen.”

”Hoe weet je dat hij alléén komt en nog wat, Iona. Hoe heb jij mij gevonden?”

“Ik heb je naam geGoogled en daarna je website laten vertalen. Je verhaalt in je website over datingsites. Ik wist dus dat je achter een fake profiel schreef. Ik hoefde alleen maar de profielen na te trekken, die Italiaans, als tweede of derde taal opgaven.”

Ik knikte goedkeurend, terwijl Iona vervolgde: “Ik kan mij in Napels op laten pikken door Luigi’s zoon en mij laten volgen naar Nederland, waar wij met hem afrekenen.”

“Wij?” vroeg ik sceptisch.

”Ik beheers verschillende vechtsporten, kan schieten met handwapens tot en met RPG’s, en ik kan explosieven maken. Ik denk dus dat ik je wel bij kan staan, ja.”

”Bij kan staan? Waar heb je mij dan voor nodig?”

”Je hebt een schuld aan mijn moeder. Ik heb onderdak, vervoer, iemand die ter plaatse kundig is en de taal beheerst, nodig. Dat ben jij. Ik heb explosieve ammo nodig, kun je daar aankomen?”

"Hoe zwaar moet de explosie zijn?"

”Dat ik, zeg maar, een kwart van een varken af kan schieten.”

”Daar heb je speciale wapens voor nodig. Ik weet niet of ik daar op korte termijn aan kan komen.”

”Je kunt het toch zelf maken door het vullen van ‘hollow point’ ammo met mercury (kwik)?”

”Dat werkt alleen in films, het enige wat je verhoogt is de inslag.”

”Ik heb het zien maken en werken,” hield Iona koppig vol.

”Het werkt alleen met 'mercury fulminate', en dat moet door specialisten gedaan worden, anders heb je kans dat het projectiel in de loop al explodeert. Niemand die ik ken, waagt zich daaraan! Ik dacht dat jij dat met je kennis van wapens zou moeten weten.”

De geschiedenis van dertig jaar geleden herhaalde zich weer. 

Ik dacht een tijdje na, en zei toen: “Luister ik ga zaterdag over drie weken naar Dover. Als je hem op die dag in België achter je aan kunt hebben, op een locatie, en een tijd die ik je nog mail, dan werken wij het af.

Ik sms je over een week een webdomein, emailadres en een loginId, op een anonieme server in de States. Ga naar een internetcafé ergens en log in op dat domein dat ik je heb gegeven. Open je mailbox en lees de instructies. Blijf echter flexibel tot achtenveertig uur voor de hit. Plannen kunnen veranderen. Jij wordt bij het binnenkomen van België al gevolgd, dus je opponent ook.

Wanneer er in welke wagen dan ook meer dan één persoon zit, is de operatie voorgoed over, want dan ga ik er vanuit dat je besmet bent. Schuld of geen schuld; je moeder heeft niet ons allen het leven gered om het mijne nu cadeau te geven aan twee op wraak beluste 'dumbfucks'. Heb je dat begrepen?”

“Hoe wist je dat ik wraak voor mijn moeder wilde, Gian?”

”Zie ik er uit of ik van de pot gerukt ben..., waarom heb je anders explosieve 'ammo' nodig?” vroeg ik, terwijl Iona opstond. Zij kwam naar me toe, gaf mij haar mobiele nummer en wangde mij drie keer. Daarna verliet zij mijn virtuele kantoor.

Het voelt alsof ik in een nachtmerrie verkeer waaruit geen ontwaken meer mogelijk is. Dertig jaar heb ik iedere nacht de gebeurtenissen op dat strand moeten herbeleven, en nu komt de apotheose. Wraak en wraakzucht van het nageslacht. Ridiculous. Belachelijk ja, maar desalniettemin een feit. Ik ga zitten met gesloten ogen en begin het plan uit te werken. Daarna beleef ik het plan, filter de gevaren, voorkom de fouten, zuiver de hit van de shit en bouw alle zekerheden in, die ik maar bedenken kan.

Ik herinner mij hoe Renato het tij keerde door een verassing in te bouwen. Wel, ‘Renato was fucking vijf keer beter dan ik’ dus ik bouw een verassing in..., om precies te zijn, twee. Drie! Net als Renato. Weer zie, en weer voel ik hem sterven in mijn armen, en weer jank ik. ‘Godverdomme Lino, ik heb jou toen geholpen, ik had nu echt jouw hulp kunnen gebruiken, amico mio’.

Ik bel mijn vriend Franco in Brescia, en bestel wat gereedschap.

”Franco, binnen twee weken komt er een vrouw naar je toe. Haar naam is Iona; ze zal zeggen dat zij door mij gestuurd wordt. Verzorg haar wat wapens en maak wat identificatiedocumenten voor haar, en voor mij. Terwijl die zogenaamd gemaakt worden, houd je haar aan de praat, en je laat een omgebouwde 'Fleetsat cartracer' in haar auto monteren. Bezorg mij de GPS laptop module en de software.”

"Wat heb je voor wapens nodig, Giovanni?"

”Heb je iets voor ‘hollowpoint high impact’?”

“Toevallig wel, een Glock en een Sig Sauer, gebruikt, maar in staat van nieuw.”

Ik zei dat ik er maar één nodig heb, en ik legde hem uit wat ik met de ammo gedaan wil hebben.

”Zoals met alle wapens, hangen hier echt levens vanaf. Ik hoef je niets te vertellen, maar zorg dat het goed gedaan wordt. Kun je voor mijzelf een Sig Sauer P220 Match SAO met een tienkogelmagazijn verzorgen, plus een doos ACP ammo?”

”Non ci sono problemi, heb je anders nog iets nodig?”

Ik leg hem uit wat ik gemaakt wil hebben. In de handel zijn deze wapens al niet eens meer te verkrijgen, doordat er meer eigenaars dan hun vijanden mee verwond worden. Franco waarschuwt mij voor het gevaar, maar ik dring aan, totdat hij mij de wapens toezegt. Wij komen overeen dat zijn zoon Stefano mij de spullen binnen een week komt brengen.

De volgende dagen houd ik mij onledig met het mailen naar Judith. Weet u de metafoor met de bokser nog? Ik liet mijn verdediging zakken..., voor een moment, Judith stapte in en sloeg mij faliekant knock-out. Als dat een voorteken was hoe de geplande operatie zou gaan verlopen met Iona, dan kon ik het gelijk wel vergeten. Wat was er gebeurd? Ik werd ouder, dat was fucking gebeurd! In het hotmailadres dat ik aan Judith had gegeven stond mijn eigen naam als ontvanger. Jan fucking ter Haak! Jan 'the fucking dumbfuck'.

Dumbfuck, omdat hij bij Judith zijn eigen naam heeft laten vallen. 'Fucking lucky' nu, want Judith blijkt de sleutel te zijn. Een pechsleutel die geluk brengt? Die mogelijk mijn leven redt? Het moest niet veel gekker meer worden, toch kon ik Judith nu al zoenen; maar nu loop ik op de zaken vooruit.

Het voorspelbare gebeurde nu en Judith Googelde de hele fucking sjebang bij elkaar. Website, weblog, verhalen over de datingsite, verklaring, wat ik deed op de datingsites, en nog was ik er niet achter.

Ik kreeg brieven van Judith waarin zij uittreksels uit mijn boek licht veranderde en dezen in haar mails verwerkte. ‘Die foof schrijft net als ik, hoe kan dat verdomme nou? Het lijkt wel of zij mijn boek gelezen heeft en het herschrijft in onze fucking correspondentie.’ Tot het kwartje viel en ik besefte wat ik fout had gedaan, schreef ze mij leeg. Ze draaide cirkels om mij heen en gaf mij de genadeslag met de gehele passage uit Cyrano. Ik was vernield, maar nu kreeg ik pas echt interesse in Judith.

Ik schreef haar, en feliciteerde haar met haar succes. Ik ben een goed verliezer, maar Judith zou deze overwinning uitmelken. Wat voelde ik mijzelf stom. Dat is een fout die ik nooit had mogen maken, maar ik had hem fucking wel gemaakt.

Ik zat er niet zozeer over in wat zij zou gaan doen, maar ik vond haar een interessant persoon. Daarnaast had ik nu niet de tijd of de aandacht om mij verder in een prozastrijd met haar te gooien. Ik zat in een gat! In zulke omstandigheden kun je maar één ding doen: stoppen met graven. Ze had de veldslag gewonnen, maar de oorlog was nog gaande. Ik besloot het nuttige met het aangename proberen te verenigen. Ik had voor operatie Iona, een onopvallende chauffeur nodig en ik kon geen betere bedenken dan 'miss fucking wonderwoman' Judith, vooropgesteld dat ze een beetje autorijden kon. Een oudere man met zijn ‘bit of stuff’ vallen niet op in West Europa en als de strijd over zou zijn, wel, misschien was er dan wat ruimte voor wat erotische acrobatiek.

Ik besloot dat het nu mijn beurt was om 'miss slickchick' uit te graven en ik begon met Googlen. Een half uur later had ik haar privé en zakelijk mobiel nummer. De zaak en adres waar ze werkte, haar functie, haar emailadressen, foto’s van haar –als een klein dik proppie- uit de schoolbank, haar website, haar Hyves gegevens, tot een stuk van een stamboom aan toe. Ik vond nog iets anders uit. Judith was een sopraan. Ze had niet gelogen, dat ze opera zong. Enfin, het was geen tijd nu om mij nog langer stom te voelen. Judith moest over de streep getrokken worden.

Ik stuurde een sms naar haar privé- en haar zakenmobiel:

“Judith, je hebt gewonnen. Als je in staat bent om die drol nou door te slikken, dan kan ik je de Match datingsite trofee aanbieden, plus dat weekend naar Dover, mits je rijden kunt. Geen fysieke crap, mond-op-mond-, of andere lippenshit, rijden, praten eten, wijn drinken, praten en daarna je flanelletje aan. You say what, Judith?”

Aangezien dat dit het laatste was dat ze verwachtte, had het natuurlijk een impact. Ongeveer een half uur later, begon mijn mobiele orkest te spelen. Sms! Judith!

“Goed van je om het zo te doen. Kan ik je over vijf minuten bellen?”

Gelukt! Wanneer ze geen interesse had, dan had ze wel gelijk met ‘nee’ geantwoord. Het ‘als je rijden kunt’ was natuurlijk de uitdaging, waar geen vrouw aan voorbij zou gaan. Natuurlijk kon ze rijden, misschien nog wel met één hand ook!

Tijdens het telefoongesprek bleek dat Judith net zo geïnteresseerd was om met mij te praten, als dat ik was in een gesprek met haar. We beloofden elkaar het leuk te houden, dus geen lippengymnastiek. De erogene zones bleven uit de vergelijking. Fijn, geen probleem voor mij. Ik had wat ik wilde, een interessante vrouw, waar ik mogelijk nog wat van leren kon, een chauffeur en een dekmantel. Even voelde ik een flits van onrust.

‘Wat als het verkeerd afliep? En het is ook niet eerlijk om haar aan een mogelijk onbekend gevaar bloot te stellen, dacht ik.’ Ik besloot om mijn plan zo bij te stellen, dat Judith nimmer gevaar zou lopen. Denkpet op!

Een paar weken later zaten Judith en ik in de auto op een parkeerplaats bij een wegrestaurant op de A4, ten oosten van Brussel. Judith zat achter het stuur en ik zat naast haar, met de laptop op mijn schoot. Toen zij mij had gevraagd wat wij hier deden, had ik geantwoord: “Judith, een vriendin van mij heeft serieuze problemen. Ik ben hier om haar te helpen. Het houdt ons misschien een uur op, niet langer. Ik vertel je alles wanneer het achter de rug is, dat beloof ik je. Mocht er iets misgaan, dan kun je nergens bij betrokken worden, want je weet niets. De afspraak is dat we een weekend naar Dover zouden gaan en dat ik mij onderweg zou treffen met een vrouw uit Italië. Dat is alles! Verder weet je niets. Je loopt geen enkel gevaar, dat beloof ik je.”

”Oeh, uit Italie, is ze? Zeker nog bloedmooi ook?” klonk het, met een hint van jaloezie.

Ik antwoordde hier niet op en overdacht de afgelopen dagen. Ik had Iona haar instructies gegeven, via de server in de States. Een paar dagen later had zij zich bij Franco vervoegd voor de wapens en de documenten. Toen zij vertrokken was, had Franco mij onmiddellijk gebeld om te vertellen dat alles volgens plan verlopen was. De 'Fleetsat tracer' stond permanent ingeschakeld. De speciale 'ammo' was voorbereid en Stefano was onderweg naar Holland, om mij de bestelde spullen te bezorgen. Ik belde Iona en zei dat de plannen veranderd waren. Ik zou haar voor Brussel oppikken en haar onderweg haar instructies geven. Iona protesteerde, maar ik stond op de verandering van plan.

”Neem mij de volgende keer ook weer eens mee, wanneer er wat leuks te beleven is, Giovanni. Kijk wel uit met die twee buizen,” had Franco gezegd. 

“Zo leuk is het echt niet. We worden een beetje oud voor die shit, Franco. Hartstikke bedankt voor alles. Volgende maand ben ik bij je, en dan hoor je het hele verhaal. Ciao caro!”

”Ciao Gio, stai attento en buona fortuna,” wenste Franco mij geluk, en belde af

Een dag later had ik al het bestelde in huis. Zaterdag togen Judith en ik op weg. Het eerste uur was een beetje onwerkelijk geweest, uiteindelijk had Judith, afgezien van mijn fake alter ego, mij nog niet ontmoet. Eigenlijk waren wij nog vreemden voor elkaar. Het was duidelijk dat ik niet Judith’s favoriete kleur van de maand was, maar daar was ik in mijn leven wel aan gewend geraakt. Het gaat niet om de aanloop, het gaat erom hoe ver je springt, met die aanloop. Het is vreemd hoe de meeste mensen elkaar toch altijd weer het eerst, op het uiterlijk beoordelen. Ik moet echter toegeven dat Judith na een uur haar gebruikelijke zelf leek te zijn, hoe dat dan ook was. Ze was goedlachs met een ferme dosis humor. Toch was zij onzeker..., in ieder geval veel, en veel minder zeker dan zij gedurende het mailen was geweest. Maar ja, tijdens het schrijven heb je genoeg tijd om te denken; in een conversatie is dat vaak niet zo. Ik zou dus genoeg tijd en kans hebben om haar te profileren, terwijl het met Judith niet noodzakelijk zo zou zijn, dat zij datzelfde met mij ook kon doen. Ik kan heel snel denken en antwoorden. Dan was er ook nog...

‘Ping!’ klonk het uit de laptop. Iona! Ik keek op het scherm en zag het kruisje verschijnen op de A4 op de hoogte van Namen, op ongeveer veertig kilometer afstand van waar wij stonden. Judith keek mij vragend aan. Ik belde Iona op haar mobiel en vroeg haar in wat voor auto zij reed.

”Ciao Gian, sto guidando una Mercedes. Nostro amico guida un BMW. Tu Gian, che machina guidi?” vroeg Iona mij.

”Ik rijd ook een BMW,” loog ik.

Daar de Mercedes en de achtervolgende BMW ons in twintig minuten zouden passeren, zei ik Judith na tien minuten om langzaam de A4 op te rijden, en zich aan een snelheid van tachtig kilometer per uur te houden. Toen ik het kruisje vlak achter onze pijl op het scherm van de laptop zag, liet ik mij onderuit zakken, zodat het leek dat alleen Judith in de auto zat.

“Judith, binnenkort worden wij ingehaald, eerst door een Mercedes en kort daarna door een BMW. Beide wagens hebben Italiaanse kentekens. Blijf zover achter de BMW dat je die nog net kunt zien. Je kunt de wagen niet verliezen, want we hebben de Mercedes op de map. Ik wil kijken of de Mercedes door meer wagens wordt gevolgd.”

Judith begon er plezier in te krijgen en gaf zich vol overgave aan haar achtervolgingstaak. Ik bleef met Iona aan de telefoon en gaf haar opdracht een afrit van de snelweg te nemen, om vervolgens bij een oprit weer op de snelweg terug te komen. Ik liet haar stoppen bij een wegrestaurant voor een kop koffie om te zien of, behalve de achtervolgende BMW, er nog andere wagens stopten. Bij Gent was ik er zeker van dat er geen andere achtervolgende wagens waren, dus ik instrueerde Iona de A10 naar Oostende te nemen. Daarna, voordat zij de A18 naar Calais zou oprijden, gaf ik haar opdracht eerst benzine te gaan tanken. Dat zou ons de gelegenheid geven de wagens te passeren, en op de locatie, waar de finale zich af zou gaan spelen, de zaken vast voor te bereiden.

Ik zei Judith een parkeerplaats op de A18 op te rijden, en op het eerste gedeelte van de parkeerplaats te parkeren. Daar belde ik Iona, en gaf haar de laatste instructies.

”Bereid twee sms’jes voor, Judith. De een zegt ‘vrouw’, en de tweede zegt ‘man’. Je ziet daar verderop een toilettengebouwtje. Ik loop die richting uit, en verdwijn dan. Binnenkort komt de Mercedes hier het parkeerterrein op en de vrouw zal zich naar de toiletten begeven. Jij stuurt mij dan de eerste sms. Wanneer de man even later ook de toiletten inloopt, stuur je mij de tweede sms. Nou, de ellende gaat dan beginnen, onthoud héél goed Judith..., als ik niet als eerste uit die toiletten kom, rijd je onmiddellijk weg. Je kunt dan doen wat je goeddunkt. Je zult mij dan niet meer zien, lieverd. Hoe dan ook, weet dat het een voorecht voor mij was, om je te hebben leren kennen. Je bent een mooie vrouw, zowel van binnen als van buiten.”

Ik zag dat haar ogen zich met tranen begonnen te vullen en dat zij langzaam in paniek begon te raken.

”Judith, het gaat allemaal goed, let maar op. Ik moet dit ding doen, want anders is het evengoed met mij afgelopen. Ik ga nu een dertig jaar oude schuld inlossen. Wees blij voor me, Judith!”

Ik aaide haar over haar wang, en zei: “Vanavond zitten wij in Dover..., aan de Chardonnay..., let maar op. Okay?”

Judith knikte, en ik stapte uit. Uit de kofferbak pakte ik een weekendtas en een paar dunne, vleeskleurige  handschoenen, die ik aandeed..

”Jan,” zei Judith.

”Ja?” vroeg ik.

”Je hebt het beloofd van die Chardonnay, dus wees voorzichtig!”

Ik liep naar het toilettengebouwtje, en inspecteerde de toiletten. Leeg. Ik sloot mijzelf op in het damestoilet en deed mijn jack uit. Uit de tas pakte ik een rugholster met de Sig Sauer 220. Ik bevestigde het holster op mijn rug, laadde de Sig door en stak die in het holster. Het was een holster met een klemveer en het wapen kon gemakkelijk en comfortabel getrokken worden.

Als laatste pakte ik twee stalen buizen met velcro banden uit de tas, en ik bevestigde die. Ik trok mijn jack weer aan en nam twee bordje uit de weekendtas, waarna ik het gebouwtje uitstapte. Ik hing de bordjes aan de deurknoppen van beide toiletten. Op de bordjes stond in het Frans, Duits Engels en Nederlands dat de toiletten tijdelijk onbruikbaar waren door een rattenplaag. Lekkah. Dat zou de zeikerds wel snel verderop doen gaan.

Ik liep naar de achterkant van het gebouwtje..., en wachtte op het eerste sms’je. Ik verstopte de weekendtas in de bosjes, nadat ik er eerst nog een automatische 9mm Heckler en Koch had uitgehaald. ‘Niet straks die tas vergeten, Jan!’

De eerste sms kwam binnen. Een moment later hoorde ik de deur van het toilet geopend, en gesloten worden. Vijf minuten later kwam de tweede sms door. Ik wachtte tot ik de toiletdeur weer dicht had horen gaan, sloot mijn ogen en zei zachtjes: Renato, Lino, Nanda, questo faccio per noi! Aiutatemi! (Dit doe ik voor ons..., help mij!)

Ik liep om het gebouw en kon een man in het Italiaans horen vloeken. Ik opende de toiletdeur en stapte naar binnen. Iona hield de zoon van Luigi onder schot met de Glock, met de ‘high impact’ munitie. Ik hield de Heckler op de man gericht en trok wat 'plasticuffs' uit mijn jack, en gooide die voor de man op de grond.

“Doe die om je polsen! Iona, doe die toiletdeur even op slot!”

Ik hoorde hoe de deur in het slot gedraaid werd, en terwijl ik keek hoe de man de 'tiewraps' oppakte, voelde ik hoe een wapen tegen mijn hoofd gezet werd.

”Laat het pistool vallen, Gian, of ik licht je schedel eraf,” zei Iona kalm.

Ik wist het. Ik had het de hele tijd gevoeld. Er was iets met de wapenkennis van Iona. Zij was niet door terroristen grootgebracht.

“Wie ben je, Iona? En waarom ik?”

“Mijn naam is Iona a Fiducia, en mijn naam vertelt je waarom jij. Dit is Luigi’s zoon, en voor het gemak, heet hij ook Luigi. Jij, Renato en Lino hebben onze vaders vermoord.”

“De dochter van Giovanni a Fiducia,” hijgde ik, terwijl Luigi genietend stond te kijken naar mijn verbijstering.

Verbijstering en verslagenheid, toen ik het tweede drama die avond in 1975 herleefde. Wij waren nu op zee...

Terwijl Umberto aan het roer bleef, trokken wij samen met Andrea de Camorrabaas uit het vooronder.

"Heb je een stuk touw, Andrea?”

"Zeker,” antwoordde deze, en kwam even later met het gevraagde aanzetten. Lino bond het touw om de borst van de angstig kijkende Fiducia.

"Het zijn sterke benen die de weelde kunnen dragen, Jan de Vertrouwensman, en dat zijn die van jou zeker niet…, meer!” zei Lino, en schoot La Fiducia door zijn knieën.

"Beschadig de boot niet,” schreeuwde Andrea.

Lino sleepte de van pijn brullende Camorrista naar het achterdek en bond het andere eind van het touw aan een dekbolder.

"Het doet maar even pijn, Gianni, want jij hebt toch al geen been meer om op te staan...” zei Lino, en trapte de krijsende Camorrabaas het water in. Lino begon het touw in te halen en trok de man naar de achterkant van de boot toe.

"Lino, de snelheid van de boot trekt zijn lichaam horizontaal!” schreeuwde ik.

"Umberto, kun je even gas terugnemen?” verzocht Lino de contrabandiero.

De boot minderde snelheid en Gianni trapte zijn knieën nog wat verder stuk om zijn benen bij de schroeven weg te houden.

"Kan zo’n bootje ook achteruit varen, Umberto?” schreeuwde Lino.

"Zeker,” zei de Napolitaan weer, en liet de schroeven andersom draaien.

Krak! klonk het dof onderin de boot. Fiducia brulde, en het water om hem heen kleurde donkerrood. Umberto gaf toen weer een beetje gas en een scherp knerpen werd hoorbaar.

"Bronzen schroeven,” zei Andrea trots.

"Amputazione sul Mare,” stelde ik poëtisch vast, “het klinkt als een lied van Mario Merola”.

Het restant van de Camorrabaas ging gillend en proestend onder water.

"Beschadig Andrea’s touw niet,” waarschuwde ik Lino.

Deze gaf een ruk aan het touw en trok een halve Fiducia omhoog. De man leefde nog steeds…

"Moge God ons vergeven,” sprak Lino, en vroeg Umberto koers te zetten naar het strand.

Vijftig meter van het strand knoopte hij het touw los en zei tegen de nog steeds levende Camorrabaas: “Wij moeten nu alleen verder, Gianni. Als je een beetje watertrapt, kom je misschien nog wel op het strand. Dan even een sprintje trekken en je bent weer thuis.”

Toen liet Lino het touw schieten…

“Hebben jullie mijn vader vermoord, ja of nee?”

“Ja, anders had hij hetzelfde met ons gedaan. Iona. Het is meer dan dertig jaar…”

“Luigi, doe een paar 'plasticuffs' om zijn polsen. Daarna hangen we die ‘cazzo’ op en dan schiet ik zijn knieën er eens af, voor de aardigheid. Kijken hoelang hij er over doet, om leeg te lopen.”

Dus dit was het dan. Doek voor Jan, na dertig jaar. De loop van de Glock bleef stevig tegen mijn slaap gedrukt. Einde verhaal..., einde verhaal..., ja..., het fucking einde was in zicht!

Luigi kwam met de 'plasticuffs' naar me toe, en een stoot van het wapen tegen mijn hoofd vertelde mij mijn polsen naar voren te steken. Luigi deed de nylon 'tiewraps' over mijn polsen, die naar zijn borst wezen. Ik spreidde mijn handen achterwaarts, zover als dat ging en sloeg toen mijn polsen tegen elkaar. De twee messen werden door de stalen veren uit hun buizen gelanceerd, en wezen voor een fractie van een seconde naar Luigi’s keel. Tegelijkertijd bracht ik mijn armen omhoog en stootte de twee lemmeten naar voren. Aan iedere kant van Luigi’s strottenhoofd drong een twintig centimeter, vlijmscherp mes naar binnen. Zijn halsslagaders en luchtpijp werden tegelijkertijd doorgesneden. Terwijl het bloed alle kanten op spoot, voelde ik dat de trekker van de Glock driftig werd overgehaald. Klak. Klak. Niets. Kon ook haast niet, want ik had Franco de munitie onklaar laten maken. ‘Goeie ouwe Franco, die hatchetmuff hier, had zo mijn hoofd eraf geblazen,’ dacht ik..., toen de enormiteit tot mij doordrong.

“Zo Luigi, kankerlijer. Je vader kreeg één Salvavita (levensredder) in zijn strot, jij hebt er twee. Één van mij, en één van Renato. Haal maar even lekker diep adem”

Op dat moment explodeerde mijn hoofd, en ik viel tegen de muur aan. Versuft keek ik om mij heen. Iona had mij met de Glock tegen mijn schedel aan geslagen. Ieder stalen wapen zou mij bewusteloos geslagen hebben, maar de Glock is van polymeren samengesteld. Ik krabbelde op, maar de messen waren me hierbij tot last. Terwijl ik omhoog kwam, trapte Iona naar mijn hoofd. Voordat zij haar voet terug kon trekken, opende ik haar kuit met een van de Salvavita’s, zodat het schoppen voor haar wat moeilijker zou worden. Meer bloed, en een tijdelijke impasse.

Ik maakte hiervan gebruik door de Velcro strips om mijn armen door te snijden. Ik nam de twee messen ter hand en liep op Iona af. Luigi lag er nu lekker rustig bij, de convulsies waren gestopt; misschien omdat hij dood, was of zo. 

Iona had de Glock weggegooid en had nu twee ‘Spiked Warrior Cobra Knifes’ aan haar handen. Een dodelijke combinatie van boksbeugel met lange stalen punten, en een vlijmscherp mes. Zij ving mijn eerste stoot met de Salvavita op tussen de stalen punten van de boksbeugel, twiste die en brak het lemmet van mijn mes. Zij draaide zich razendsnel in..., en weer uit mijn bereik, en in die halve cirkel sneed zij mijn bovenarm open. Voordat ik het besefte, kon ik mijn linkerarm haast niet meer optillen en het bloed stroomde langs mijn arm. ‘Fuck, dit moet niet te lang gaan duren, want anders lig ik zo naast de dode Luigi,’ dacht ik.

Iona keek mij glimlachend aan en wachtte af wat ik zou gaan doen. Dat was een fout, want ik zei: “Er is met jou niet te praten, Iona. Ik heb geen tijd voor al die 'ninja fucking flipshit', want ik heb een afspraak met een interessante vrouw vanavond.”

Iona’s blik van victorie veranderde in paniek, toen ik de Sig Sauer van mijn rug trok. Twee tabs, en haar blik veranderde voorgoed..., toen ik haar twee keer door haar hoofd schoot. Haar blik kon toen het best als ‘leeg’ beschreven worden. Toen ik mij ervan overtuigd had dat zij voorgoed met Luigi was vertrokken, raapte ik alle wapens bij elkaar. Over mijn bloed op de grond maakte ik mij geen zorgen. Enig DNA dat hiervan werd genomen, was zodanig besmet, dat het nimmer als bewijsmateriaal gebruikt zou kunnen worden. 

Nadat ik nog een laatste keer om mij heen had gekeken, stapte ik met de spullen naar buiten en haalde de bordjes van de toiletdeuren. Ik liep om het gebouwtje en deed alle spullen weer in de weekendtas. Daarna liep ik naar mijn auto en gooide de weekendtas in de kofferbak. Ik trok de handschoenen uit en stak die in de weekendtas.

Judith keek mij aan met een blik van afgrijzen, toen ik instapte.

”Wat is er gebeurd? Waar is de vrouw? Je zit onder het bloed. Jan, ik hoorde schieten, wat...?”

“Ik leg je zo alles uit Judith, wij moeten hier snel weg. Wij rijden even terug naar een ander toilet en daar knap ik mij eerst een beetje op. Ik heb je daarbij nodig, want je moet die wond in mijn arm behandelen.”

Een paar uur later stonden wij op het achterdek van de ferry naar Dover. Gelukkig regende het weer eens in Engeland, dus het dek was verlaten. Halverwege het kanaal gooide ik de weekendtas overboord. Deze zonk onmiddellijk. Vijftien kilo stenen, die ik er eerder in gedaan had, hielpen daar flink aan mee.

“Wel spannend die weekendjes met jou, Jan. Neem je mij nog een keer met je mee? Je hebt mij inderdaad niet genaaid, maar ik voel mij toch grandioos gebruikt..., misbruikt, zou ik haast zeggen. Het minste wat je kunt doen, is mij nu alles vertellen. Ik vind wel dat ik er recht op heb, nietwaar?” vroeg Judith, toen wij een paar uur later zaten te dineren, in één van de gezelligste herbergjes in Kent.

“Judith, lieverd, ik zal je de hele voorgeschiedenis vertellen, want die is nu toch verjaard. Van vandaag, geef ik je het verloop, maar niet de details. Je blinkt uit in het invullen, dus doe dat maar. Ik wil je geen medeplichtige aan een misdrijf..., twee misdrijven maken.”

Twee uur lang luisterde Judith naar het drama dat zich in 1975 had afgespeeld. Haar expressie veranderde van afgrijzen naar woede en van woede naar verdriet. Op een gegeven moment liepen bij beiden de tranen uit onze ogen. Tijdens het verslag van de afgelopen drie weken, zag ik alleen maar woede en walging op haar gezicht.

“Dus die vrouw had bij jou explosieve kogels besteld, om jouw hoofd er af te schieten?”

“Nee, ze wilden mij ophangen en mij dan mijn benen eraf schieten, om mij dan leeg te laten lopen in een stinkend toiletgebouw.”

“Wat maakte dat je haar wantrouwde, Jan?”

“Allereerst de dode ogen. Die konden bij haar niet uit verdriet zijn ontstaan. Zij was nog een baby, toen wij haar vader uitvlakten. Het was dus haat. Haat die op haar ingewerkt is geworden door haar moeder, familie, wie weet? Maar het was een extreme haat. Wat mij ook deed twijfelen was het feit dat haar wapenkennis niet zo groot was, als dat deze had moeten zijn. Uiteindelijk zou zij zijn grootgebracht in een terroristengezin. Toen zij vandaag liet merken kwaad te zijn, omdat ik weer van strategie veranderde, wist ik het zeker. Voor de rest is het een kwestie van routine en instinct, denk ik.”

“Waarom hebben ze je niet eenvoudig opgeruimd, waarom een hele constructie in elkaar laten zetten, die zij uiteindelijk niet konden controleren,” vroeg Judith.

“Goeie vraag. Verschillende redenen. Zij speelden een uitwedstrijd en wisten niet of ik wel, of niet in staat zou zijn een aanval af te slaan. Iona, had dezelfde verraderlijk ‘streak’ als haar vader, die erop kickte, om zich midden in een operatie tegen zijn ploeggenoten te keren. Daarnaast was ze net zo wraakzuchtig en sadistisch ingesteld als haar vader, die er van genoot om mensen te martelen, alvorens hen te doden. Mijn lot was dat ik opgehangen, moest leegbloeden, nadat zij mijn onderbenen eraf geschoten had. Ze heeft het te mooi willen doen; dat is haar ondergang geworden. Ze was goed, maar ze heeft zichzelf schromelijk overschat. Echter, we kunnen stellen dat jij mijn leven gered hebt.”

Judith keek mij aan alsof ze water zag branden, alsof ik er een hoofd bijgegroeid had.

Ik leg dus uit: “Judith, jij kon alles te weten komen, omdat ik in een onbewaakt ogenblik een fout met mijn naam maakte. In principe kunnen wij stellen dat tengevolge dat feit, wij hier nu zitten. Echter, Iona heeft mij ook geGoogled op mijn naam en heeft mij zo weten te vinden. Dat is wat ze mij vertelde, en dat klonk volkomen logisch. Toen ik merkte dat ik bij jou die fout met mijn naam had gemaakt, wist ik gelijk dat ik nog een fout zou maken, wanneer ik niet oplette.

Het cruciale punt was hier dat, dertig jaar geleden, niemand mij in Italië kende als Jan ter Haak. Mijn 'nickname' was Cajun. Iedereen, zelfs Renato, kende mij als Cajun. Geen uitzonderingen hier. Basta. Dat zij mijn echte naam te weten is gekomen, maar belangrijker, het feit dat Iona dat niet alleen voor mij verzweeg, maar het zelfs niet eens ter sprake bracht, kon maar één ding betekenen. Het was een setup!”

“Mijn God, had je niet gewoon ervan weg kunnen lopen, toen je eenmaal dacht dat het een setup was?”

“Nee, want dan hadden ze geweten dat ik haar wantrouwde. Ik was dan vroeg of laat aan de beurt gekomen. Nu had ik het voordeel dat zij en Luigi mij vertrouwden, hoe paradoxaal dat ook moge klinken. Het was gewoon een spannend moment in een saai weekendtripje,” provoceerde ik Judith.

Twee flessen Chardonnay hielpen Judith mij te weerspreken: “Het uitstapje is nog niet over. Goh, ik ben blij dat het zo afgelopen is. Voor hetzelfde geld was alles over geweest, weekend, jij en wij.”

“Wij?” informeerde ik, plotseling opgewonden.

Ik heb er nooit eerder bij stilgestaan dat een avontuur tijdens een avontuurtje, zo’n stimulerende werking kon hebben op een vrouw. Het is blijkbaar net zoiets als bepaalde vrouwen die seksueel opgewonden raken, wanneer zij achterop een motor zitten.

Later, in de slaapkamer vroeg Judith: “Vind je het een groot bezwaar wanneer ik geen pyjama aantrek, Jan? Het is nogal warm hier, en die wijn inspireert ook niet bepaald tot het aanhouden van dat nachtgewaad?”

‘Bloemrijk tot aan het naar bed gaan,’ dacht ik, glimlachend.

“Als je maar geen hekel aan mij, of aan jezelf hebt in de morgen. Je bent een grote meid Judith, je weet wat je doet,” waarschuwde ik haar.

Éénmaal in bed met Judith verdwenen de elocutie en de polyantische expressieshit bij haar. In de zeldzame momenten dat zij niets anders met haar mond te doen had, gooide zij er een partij lingo uit, die ik hier niet ga herhalen. Ik zette de toon door Judith te bewijzen dat mijn leidinggevende bekwaamheidheden ver genoeg reikten, om haar met passie mijn dirigeerstok te laten volgen. Hieruit bleek duidelijk dat zij inderdaad een goede sopraan was: onder mijn orkestrale begeleiding, zong zij heel Kent bij elkaar en haalde verscheidene keren de hoge ‘C’, of, zoals het ook wel genoemd wordt: ‘the big O’.

“Voor een lelijke ouwe vent ben je eigenlijk helemaal niet slecht,” pestte Judith mij later, toen wij tegen elkaar aanlagen.

“Jij voor een klein dik proppie ook niet,” repliceerde ik, waarna wij beiden in de lach schoten.

Die nacht sliepen wij dus niet veel, maar toen ik op een gegeven moment toch was ingedommeld, werd ik in een droom bezocht door mijn vermoorde vriend van weleer: Renato. Met zijn uitgerukte oog en kapotgeschoten keel, zei hij lachend tegen mij:

“Vedi Cajun, te l’ho sempre detto. Bisogna prevedere e sempre essere pronto d’improvvisare. Oggi m’hai fatto orgoglioso, caro Cajun. Affanculo a tutti bastardi e gli infami!” *

Zoals in de afgelopen dertig jaar, werd ik weer huilend wakker. Judith sliep gelukkig.

Nu maanden later, ben ik er nog steeds niet achter wie er nu gewonnen, of verloren heeft. Ik denk dat Judith en ik, allebei hebben gewonnen.

Ja, dit wordt zeker vervolgd...

*[Zie je Cajun, ik heb het je altijd gezegd. Men moet altijd vooruitzien en klaar zijn om te kunnen improviseren. Ik ben weer trots op je, vandaag, lieve Cajun. De rot tering voor alle kankerlijers en eerlozen – vrije vertaling]