Ik zag haar wegrijden en ik miste haar nu al. Ik liep langzaam terug naar mijn huis. De kleine, zwarte zwerfkat zat voor mijn deur en keek mij goedmoedig aan; het was alsof ik haar hoorde zeggen: “Nou pa, dit was wel een hele erge mooie hoor.”

Ik bukte mij om het beestje te aaien, mompelde wat terug en stapte het huis in. Op de tafel zag ik de resten van de lunch die Mirkie en ik genoten hadden, voordat zij vertrok.

Het was alsof ik in een fucking zwart gat viel. De tranen stroomden over mijn gezicht. Verdwaasd stond ik voor mij uit te kijken, terwijl de strop rond mijn nek langzaam aangetrokken werd. Vlak voordat ik dreigde te stikken, hervatte ik mijn ademhaling, en begon te spugen van verdriet.

Het was pas drie uur in de middag, maar voor mij was de dag over en uit pure ellende besloot ik naar mijn bed te gaan.

“Het is ongelooflijk, het is fucking niet te geloven,” mompelde ik, terwijl ik de trap opliep. Het bed lag nog open en het was net of Mirkie even de kamer uit was. Ik ging gekleed op bed liggen en rook haar aanwezigheid..., en ik fucking miste haar.

Een uur later lag ik nog naar het plafond te staren, en ik had Mirkie’s kussen in mijn armen geklemd.

“Dit is niet fucking normaal, Jan. Dat kan niet dat iemand zo’n indruk achterlaat. Verman je ‘dumbfuck’ het is een vrouw, geen fucking heilige. Je hebt er tientallen over de vloer gehad, je hield van hen allemaal, maar geen één heeft je aan het ‘fucking blabberen’ gemaakt, toen zij weer moesten vertrekken. Integendeel, je was blij voor hen..., je was blij voor jezelf, want dat gaf je weer de kans om je eigen fucking verdriet te gaan koesteren. Je wist het..., je had haar niet moeten laten komen, je wist..., je voelde dat dit gebeuren zou. Je bent verdriet op fucking verdriet aan het stapelen”

“Fucking smartarse,” schold ik op mijzelf, “Je fucking wist het dat dit fucking gebeuren zou. Jij moest Mirkie zonodig manipuleren, fucking trekken en duwen, zoals je altijd doet. Nou geniet er fucking van want ‘the fucking laugh is on fucking you now, you fucking, bastard wanker!’”

Weer een uur later was de mist uit mijn ogen opgetrokken, de woede uit mijn lichaam verdwenen en het beeld van Mirkie had zich op mijn beide netvliezen geëtst.

‘Wat is er gebeurd, Jan?’ vroeg ik mij af, ‘Waarom ben je zo van streek dat een vrouw, die je nog geen vierentwintig uur hebt meegemaakt, vertrokken is? Liefde kan niet de reden zijn, Jan. Je moet dit uitwerken, want hier zit meer achter, dan je denkt. Je hebt het gevoeld, terwijl je met haar mailde en telefoneerde. Volg je stappen terug tot aan het begin, en kom dan langzaam terug. Maak je vrij van emotie, vooroordeel, ‘wishful-thinking’ en kom dan terug. Analyseer, wat er gebeurd is, want dit kan niet..., dit is niet normaal.’

Tien dagen eerder zat ik op Lexa bij het ‘online’ talent te scoren. Cindy was alweer een paar weken bij mij weg en Lucy en Romano waren weer naar Spanje vertrokken. Het werd dus tijd dat ik mijn renstal weer eens een beetje aanvulde. Van Fibber had ik niets meer gehoord, dus ik besloot de lat deze keer wat lager te leggen. Ik bladerde de vijf pagina’s met ‘online’ leden door, maar het waren dezelfde postzegels van ‘die-hard fucking chatbats, msnmutsen en ‘fucking speedatesters’, die mij iedere dag met ranzige ogen aanstaarden. Volgens mij hadden ze allemaal een fucking peeskamertje gehuurd bij Lexa. Geen nieuw talent, afgezien van wat overjarige knuffelbuffels en vleeshyena’s.

Verveeld besloot ik maar te gaan kijken bij de milfs en gilfs die mijn profiel hadden bezocht. Mijn God, wat een ellende op dat fucking Lexa, de ‘fucking ripp-off datingsite’.

Mirkie..., daar was ze. Voor de eerste keer dat ze mijn profiel bezocht. Wel, mijn profiel..., ‘not fucking really’! Het was het fake profiel van mijn alter ego, ‘Dan fucking Muscleman’ een Russische body fucking builder.

Mirkie..., ik had ontelbare keren haar profiel bezocht, ontelbare keren naar haar bijzondere foto’s gekeken en even zovele keren haar stukje profielpoëzie gelezen. Ze was twintigduizend keer bezocht en had bijna vijfduizend flirts. Iedere keer als ik haar bezocht, was zij online. ‘Een fucking chatrat,’ had ik al eerder besloten. Maar toch…

Mirkie..., had een foto waarop zij keek of zij haar laatste oortje versnoept had. Alsof zij zojuist een kristallen Swarovski vaas uit haar handen had laten vallen, en nu naar de scherven op de marmeren vloer keek, met een gezicht alsof zij dacht: “Hoe kon dat nu gebeuren?” Ze kon veertig op die foto zijn, maar twintig was ook niet onmogelijk. Een tijdloze en zeer dynamische foto. Op haar tweede foto, waarop zij veertig leek, keek zij mij aan, alsof ze zeggen wilde: “Nou, wat moet je dan van mij, jij fucking Lexa tosser?” Het was duidelijk wat de meeste Lexa ‘dumbfucks’ zouden willen, want moeders had -zo te zien- een paar flinke longen. Mirkie had vele gezichten, want op de derde foto, zag zij weer totaal anders uit. Leuk hoor!

Mirkie..., de profielomschrijving bevestigde de eerder beschreven blik in haar ogen, want het las:

‘Mannen die alleen met hun lul denken, hoeven niet te reageren! Als die manier van denken God’s bedoeling was geweest, dan had hij dat ding wel op jullie hoofd geplaatst, want dan hadden jullie met recht aardig voor lul gelopen, ghe ghe.

Lieve warme knuffel van ikke!!!

Mirkie..., de poëzie in haar profielomschrijving was zo melancholiek, zo teder dat ik iedere keer met een brok in mijn keel zat. De combinatie van de foto’s met de poëzie vormden een stuk attractieve dynamiek, waar ik maar met moeite weerstand aan kon bieden.

Dat was ook niet langer meer nodig, want nu had ik het excuus om haar aan te schrijven. Uiteindelijk had zij mijn profiel nu bezocht, en waarschijnlijk ook gelezen.

Voor de eerste keer niet geheel zeker van mijzelf, stuurde ik haar een paar grappige ‘one-liners’ en hield mijn vingers gekruist. ‘Ik lijk wel gek,’ dacht ik, ‘Een zesenveertigjarige chatbat, en ik zit hier met hartkloppingen. Ik nog nooit zo’n oud beest gehad. Waar ben ik mee bezig, en waar zijn mijn fucking bètablokkers?’

Mirkie..., had niet veel tijd nodig om te antwoorden. In een paar minuten had ik een reactie die doorspekt was met literaire giechels, om wat expressie aan het virtuele gebeuren te geven. Ze was grappig en expressief. Niet dat ‘fucking milfing’ zweefshit, overjarige tiener-geklepzeik of Coelho dribbel, wat je in de regel van veertigers ontvangt. Mirkie..., was Mirkie..., en Mirkie was van mij. Het moest haar alleen nog even verteld worden.

Met Fibber nog vers in mijn geheugen, besloot ik na de derde mail aan Mirkie te schrijven dat ‘ik de laatste man was die zij eigenlijk zocht, zo zij dan al zocht’ Na de te verwachten repliek, dat zoiets eigenlijk aan haar ter beoordeling stond, schreef ik haar de waarheid. Ik deelde haar mede dat ik met een missie op een ‘datingsite’ verbleef, en dat ik dus ‘Jake’ de gespierde ‘Beefcake’ niet was.

“Dat is helemaal niet erg, Jan. Ik vond eigenlijk al dat hij er een beetje opgezwollen uitzag, hihihi. Mag ik vragen wie je dan wel bent, want je komt zoveel idioten tegen..., en niet alleen hier op het internet. Ik heb bij de politie gewerkt en ik zou je daar een paar aardige verhaaltjes over kunnen vertellen.”

Ik besloot voor de gehele waarheid te gaan en Mirkie naar mijn websites door te linken, zodat zij zag dat zij, als ex-politievrouw, nu met een ex-crimineel mailde. Het leek mij ook de meest logische en zinvolle combinatie. Dit was altijd een spannend moment, want als de vrouw in kwestie hier niet ‘aftaaide’, dan was er een goede kans dat we vrienden werden. Vrienden, als in vrienden, of bijzonder goede vrienden. Zoiets.

“Ieeeeeeeeeeek, en dat vertel je mij nu?! Net nadat ik je geschreven heb dat ik bij de politie heb gewerkt?”

Ik schreef haar terug dat het mij wel een passende combinatie leek, en ik stuurde haar naar mijn ‘datingstories’, omdat daar de foto van mijn poppenkop boven stond. Als ik die horde nu ook nog kon nemen, dan konden wij vrienden ‘met expansiepotentieel’ worden.

Ik kon op mijn webmonitor zien dat Mirkie de volgende dagen mijn verhalen aan het lezen was, terwijl wij gewoon doorgingen met mailen. Ze was op een wat vreemde manier onder de indruk van mijn verhalen, en ik begon te merken dat Mirkie een gevoelige vrouw was. Ze vulde echter veel dingen voor zichzelf in..., en dat was niet altijd goed. Ik besloot haar mijn telefoonnummers te geven, want wanneer ik nu niet met de juiste argumenten kwam, dan kon Mirkie de handdoek wel eens gaan gooien en dat zou bijzonder spijtig zijn. Zij schreef erg lief, maar ik merkte dat zij in de war begon te raken.

Mirkie, schreef mij terug dat zij een notitie van mijn nummers had gemaakt, maar zij dacht niet dat dit het goede moment was om mij te bellen. Ik las:

Jan,

Bedankt voor je mooie gedicht….

Ik ben niet offline gegaan, ik kom bijna niet door Lexa heen, op een of andere manier werkt de site niet goed….. Denk niet overal het slechte van, heb vertrouwen zoals ik jou vertrouw...

Dat ik je nu niet bel, heeft waarschijnlijk met mijn angsten te maken,  dat ik niet diegene ben, die je zou willen dat ik was.

Liefs Mirkie.

‘Fuck,’ dacht ik, ’Dit ‘pietert’ uit als ik er niet snel iets aan doe.’ Ik mailde haar en legde haar uit, dat wanneer zij mijn stem zou horen, dat zij instinctief zou weten dat het wel goed was, en dat ik niet het monster was, zoals ik mijzelf af en toe had afgeschilderd in mijn verhalen. Ik schreef:

Mirkie, kleine lieverd.

Ik stel mij niets voor bij jou. Ik respecteer je. Ik heb maanden naar je gekeken.

Mirkie, domoor, ik heb alles gezien. Ik wil je horen, en belangrijker, ik wil dat je mij hoort, want dan weet je dat het goed is. We waren allemaal eens mooi..., wij zijn nog steeds goed, Mirkie...

We zijn wie wij zijn. Ik heb gezegd wie ik was..., ben.

Laat mij horen wie je bent. Ik zweer op mijn peetkind, Stefano en mijn vriend Franco, dat het je niet zal spijten. Okay, dan trouwen we niet, maar ik denk dat ik je vriend wil zijn. Ik ben niet verliefd, dat ging altijd moeilijk, maar ik houd van mooie mensen, in de zin van mensen die ik respecteer. Kom Mirkie, laat je horen..., please?

Dit is het antwoord: ga op je gevoel af. Altijd gedaan.

Ik wist dat ik manipuleerde, maar daar in liefde en oorlog alles geoorloofd is, had ik er nog niet een al te groot probleem mee. Het hoorde bij het versieren, bij het ‘virtuele courten’. Mijn intenties waren volkomen eerbaar: ik vond haar leuk, interessant en lief. Niemand zal mij hier geloven, maar de gedachte aan seks met haar, was nog niet eens in mij opgekomen, maar ik moest haar fucking kennen. Een paar minuten later las ik:

Aaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhh, ga je smeken? Nu ff uitkijken dat ik niet smelt hihihi. Wel jammer dat we niet trouwen ghe ghe ghe, dat was ik nu net van plan en nu loop ik al een blauwtje, LOL.

Ik beloof je dat het goed komt Jan, misschien bel ik wel eerder als je denkt..., heb vertrouwen. Mijn gevoel heeft me eigenlijk nog nooit in de steek gelaten dus dat zit wel goed, alleen soms heb ik mijn gevoel genegeerd.

Bedankt lieve vriend dat je op mijn weg kwam...

Warme knuf, ikke

De combinatie van stemmingen in haar schrijven, het dollen en haar toezegging, duidde erop dat Mirkie onzeker was. Ik voerde dus de druk op en begon serieus te manipuleren. Mirkie las dus:

Mirkie,

Luister doll, als het niet goed voelt, niet doen. Niet bellen! Het is goed. Ik wacht wel tot je er klaar voor bent. Je hebt een hoop indrukken opgedaan, en je mailt niet iedere dag met een ex-crimineel. Ik begrijp het lieverd. Je bent interessant en mooi genoeg om nog wat op te moeten wachten. Je belt wanneer het voor jou goed voelt, niet eerder!

Groetjes, Jan

Nou, dit had ze dus door. Ik had haar grandioos onderschat, terwijl het er nu toch niet zo dik op had gelegen. Mirkie schreef:

Jan,

Niet doen, dat is gemeen. Je weet precies dat ik nu wel moet gaan bellen, maar weet, dat ik precies weet wat je aan het doen bent;-)

Mirkie

Outsj..., hier kon ik maar met één antwoord komen, ieder ander zou een belediging aan haar intelligentie betekenen. Een compliment en een dolletjes vormden de ingrediënten van mijn antwoord aan haar.

Wow! Dat had je dus door. Fuck..., nu moet ik je kennen. Als ik nu ga rijden, hoe laat kan ik dan in Weert bij je zijn? Waar de ‘fuck’ ligt Weert eigenlijk?

Vijf minuten later rinkelde mijn telefoon. Mirkie!!

Fuck, haar stem klonk fucking goed, ook al verstond ik geen woord van wat zij zei. Ik had nimmer iemand uit Weert horen praten, en helemaal geen Mirkies met ‘een zagjte G’ Wat een stemmetje!

Het paste helemaal in het virtuele plaatje, dat ik inmiddels van haar gemaakt had. Wat kan ik hier schrijven? Wat willen jullie weten? Fucking bedenk maar zo iets goeds, als dat never in jullie leven is voorgevallen, vermenigvuldig dat met een factor tien, en jullie zijn nog niet halverwege. Wat denken jullie nu eigenlijk? Dat ik onthullingen zou doen over een wereldvrouw? Fucking forget it!

Vanaf dit moment begon ik te vallen. Haar stem. Toen ik eenmaal de cursus Limburgs onder de knie had -uiteindelijk ben ik ‘fucking multilingual’- begon het plaatje een extra dimensie aan te nemen. Een sprekend plaatje, dat zoet klonk. Veel vrouwen zouden wensen dat zij dat waren. Niet Mirkie. Zij was ‘cool’, ze had humor, en ze klonk als een jonge meid, al heb ik dan nog nooit een jonge meid gehoord, of gehoerd, die zo goed klonk. ‘I was going down rapidly now’

Ik heb vrouwen gewaarschuwd voor virtuele verliefdheid, en ik werd virtueel verliefd. Ik was dus verloren, nietwaar? Niet waar! Ik kon nog iets anders. Manipuleren! Ik moest wel, want Mirkie was goed. Ze draaide fucking kringetjes om mij heen. Zij ‘teasde’, zij lachte, zij huilde..., en zij was de complete vrouw. Een vrouw van zesenveertig. Door haar leeftijd stond zij nu bovenaan mijn lijst. Ik die altijd op jongere vrouwen viel, die jongere vrouwen versierde alsof zij uit de mode gingen, begon verliefd te raken op een fucking plaatje met een lief stemmetje. Nee, dat is niet helemaal waar. Het was een bijzondere, uitzonderlijke vrouw, en leeftijd telt dan niet meer mee. Nooit gedacht. 'Fuck that and all'!

Met bellen en mailen raakte ik nu in een stroomversnelling. Ik at, dronk, dacht, schreef, belde, scheet en ademde..., Mirkie. Een oud beest van zesenveertig, en ik moest nog fucking opletten ook!

Ik genoot van onze communicatie, maar met ieder woord, met iedere regel begon zij mij meer te intrigeren. Nu kon ik haar natuurlijk als de gemiddelde Lexa-klootveger, uitnodigen voor een kop Ganis en Kunnink koffie, maar iets zei mij dat dit niet in goede aarde zou vallen, bij mijn nieuwe, bejaarde prinses. Ik moest met iets bijzonders komen.

De lezer moet het mij maar vergeven, want Mirkie heeft dat inmiddels ook gedaan. Ik begon te ‘trekken en te duwen’, en ‘by fuck’, dat is iets waar ik dan weer goed in ben. Net als Mirkie dacht dat zij lekker stevig stond, trok ik de loper onder haar vandaan. Nee, ik ga niet vertellen hoe ik dat deed. Ga er maar vanuit dat ik het kan, maar ik ga jullie niet laten experimenteren met mijn kennis van een ‘fucking lifetime’. Ik houd veel te veel van het fenomeen… vrouw, en er lopen veel te veel zeikzakken van kerels rond, waar die vrouwen tegen beschermd dienen te worden. Got it?

Van een stroomversnelling raakten wij in een vortex. Virtueel hielden wij van elkaar. Virtueel waren wij verbonden, virtueel maakten wij ruzie..., nee herstel dat... virtueel maakte ik ruzie. Mirkie had teveel klasse om ruzie te maken.

Mirkie wilde door de virtuele luchtballon heen prikken en zei dat ze naar mij toe zou komen; net zoals alle anderen wilde zij bij mij komen eten. Paniek! Mijn huis was een zwijnenstal. Niet smerig, maar het was een rotzooi. Ik vertelde dat aan Mirkie. Zij geloofde mij niet en zei dat als ik een andere ‘date’ had voor het weekend, dat ik daar niet over hoefde te liegen.

Grotere paniek, want ik loog niet, maar ik wilde haar niet in een rommelmarkt ontvangen. Ooit geprobeerd om een vastbesloten vrouw van mening te doen veranderen? Nee? Probeer het nimmer met een zesenveertigjarige vrouw dan, en helemaal nooit met een Mirkie! Ik maakte foto’s van mijn interieur en kantoor en stuurde die als bewijs op. Goed hè? ‘No, not on your fucking nelly!’

Het resulteerde in een uitnodiging dat ik het weekend dan maar in Weert moest komen doorbrengen. Wat zei ik ook al weer over vastbesloten vrouwen?

Ik schreef: “Mirkie, ik had voor jou die tweehonderdzestig kilometer nog wel gereden, maar je hebt een zoon van negentien. Het is jouw huis, en het is zijn huis. Wat moet dat kind denken, wanneer hij een halfnaakte, vreemde, oude kerel in zijn huis ziet? Nee, nee! Dat fucking doe ik niet. Kom dan maar naar mij als je zo nodig moet.”

Twee uur later werd ik gebeld. Mirkie met een ‘zagjte G’!

“Fuck Jan, wat is dat ‘Nederlan tog gjroot’ hè? Ik sta hier bij een pompstation in Purmerend. De Tom Tom zegjt dat ik over een kwartier bij je ben.”

Een half uur later stapte Mirkie uit haar auto, en toen zij binnen was, was zij er fucking ook. Zesenveertig lentes! Wat een wereldvrouw..., en mooi..., en lief..., en ze was inderdaad zo apart als dat ik mij voorgesteld had. Ze was prachtig..., en weer had zij een ander gezicht. Ik nam mij voor om nimmer meer een vrouw, jonger dan zesenveertig te nemen. ‘Never mind’ de fucking ‘zagjte’ G, het was een..., het is een fucking wereldwijf.

Wij aten, praatten, dolden, lachten en de fucking wereld was weer even goed. Waar al die luie biggen nog geen theekop oppakten, Mirkie stond erop om af te wassen. Met haar mooie kleren aan, stond Mirkie af te wassen. Ik had niets te zeggen, en ja, we eindigden in bed.

In bed – “Mirkie lieverd, luister: je hebt tweehonderdzestig kilometer gereden om mij te zien. Ik weet niet hoe je mij ziet, maar ik heb al gemerkt dat ik niet de smaak van de maand ben. Geeft niet, je bent een klassevrouw en ik respecteer je voor wat je gedaan hebt. Je wist ook niet met wat voor idioot je de avond..., en de nacht door moest gaan brengen. Ik vond..., ik vind je fantastisch, maar je bent mij niets verschuldigd. Als je dat ‘fuckding’ niet wilt doen, geen probleem, Mirks. Je bent een kanjer, en ik ben trots om naast je te mogen slapen.”

Mirkie pakte mij om mijn nek.., en het was weer even goed. Twee jaar verdriet voelde nu alsof het er nimmer was geweest. Wat wil je dat ik vertel hier, hè, smeerlap?! Wil je dat ik zeg dat het fucking goed was? Wel, je hoort het mij niet zeggen. Wat ik wel zeg, is dat ik van Mirkie houd.

Om vier uur vielen wij in slaap. Om negen uur stond ik in de bakkerij om verse broodjes..., en croissants voor ons ontbijt te halen. Daarna deed ik iets dat ik nimmer gedaan had. Ik bracht Mirkie haar ontbijt op bed. Als zesenveertigjarige vrouw had zij meer dan dat verdiend. En dat gaf ik haar na het ontbijt.

Wij bleven de hele dag in bed. Wij aten, praatten, dolden, lachten en de fucking wereld was wederom even goed. Te goed om waar te zijn. Op een bepaald moment schoot ik in de lach.

“Wat is grappig, Jan?”

“Wel Mirks, ik vroeg mij net af de hoeveelste smeris jij bent, die door een crimineel genaaid is...”

Mirkie lachte, gaf mij de vingers en antwoordde: “Ik ben geen smeris meer en jij bent een ex-crimineel, mafketel!”

“Weet je Mirks, dat ik nog nooit zo’n oude vrouw, als jij gewipt heb?” stelde ik lachend vast.

“Luister piepkuiken, ik ben er ook niet schuldig aan om met kerels van tweeënzestig naar bed te gaan!”

Ik gilde van het lachen, maar niet voor lang. Op een gegeven moment vroeg Mirkie, waarom ik nog steeds zo’n verdriet had. Ik vertelde haar van Irene en dat ik iedere nacht een beetje meer stierf.

“Ik moet steeds maar aan haar denken, ondanks dat ik haar zelf weggestuurd heb, Mirkie”

“Jan, je moet niet in het verleden leven, tenzij dat de richting is die je op wilt gaan. Ga dan naar Italië om met haar te praten. Zoek haar op en zie wat er te redden is.”

“Dat kan niet Mirks...,” begon ik uit leggen, toen mijn stem brak en de tranen uit mijn ogen liepen. Ik wilde ze snel wegvegen, maar Mirkie was vrouw genoeg, dus dit was haar niet ontgaan. Zij pakte mijn hand en veegde de tranen uit mijn gezicht. Weer dacht ik dat ik stikte.

Mirkie hield mijn hand vast, zij kuste mijn hand, mijn gezicht en de wereld werd beter. Ik hield haar in mijn arm voor meer dan een uur. Ongelooflijk. Een oud beest, nooit gedacht, maar ook zij roerde mij tot tranen. Het was zo goed, het was eigenlijk iets..., waar ik bekend mee was..., in een ander leven. Het voelde zo vertrouwd. Hoe kan dat met een vrouw die je pas zeventien uur kent. Makkelijk! Mirkie was een vrouw! Mirkie was de vrouw en ik voelde mij weer even een man.

En dan staat Mirkie aangekleed en klaar om te vertrekken, Mijn hartspieren scheuren, mijn strot zit vol met fucking stortbeton, maar ik ben de man en ik laat niets merken.

“Jan, je bent een fantastische man. Je bent eerlijk, gastvrij en je hebt een geweldige humor...”

Ik hoorde de ‘fucking maar’ al aankomen, maar dan..., ik wist het eigenlijk al, en zei: “Mirkie, je hoeft niets te zeggen, lieverd. Ik begrijp het zo ook wel. Ik weet dat ik niet de kleur van de week ben. Maak het niet zo moeilijk voor jezelf...”

Mirkie ging door met hetgeen zij te zeggen had. Het klonk allemaal heerlijk, totdat zij zei: “Maar ik kan ons niet oud zien worden samen. Jij?”

Ik antwoordde: “Ik ben al oud.” Meer dorst ik niet te zeggen, want ik voelde dat mijn stem weer zou breken. Één keer per dag janken, in het bijzijn van een vrouw, was echt wel genoeg. Ik haalde dus mijn beste pokerface uit het archief en pretendeerde dat het geen probleem was. Terwijl Mirkie mij bleef kussen en vasthouden, duwde ik haar zachtjes weg en zei luchtigjes: “Mirkie, doll, kijk je uit onderweg? Sms je mij wanneer je thuis bent? Laat mij even wat weten, wil je? Rijd voorzichtig.”

‘Joe fucking cool’, dat ben ik. Geen emotie, geen tranen en wees de fucking man, waar er geen één van bestaat. Ik lach, maar ik ben niet blij. Ik duwde haar van mij af, maar ik wil haar naar mij toe trekken.

Mirkie stapt in haar auto en rijdt weg. Ik ben weer net zo fucking alleen als dat ik twintig uur daarvoor was. Fuck, fuck, o yer fucking cunt, why fucking me, of all fucking bastards?

Terwijl ik langzaam naar het huis toe loop, zie ik de zwarte zwerfkat, die mij aankijkt en zegt: “Nou pa, dit was wel een hele erge mooie hoor. Komt zij nog terug?”

Ik buk mij, aai het beestje en zeg: “Nee kind, zij komt niet meer terug. Zij is te oud.”

“Wij zijn niet oud, hè Pa?”

“Nee lieverd, wij zijn niet oud,” antwoordde ik de kat, en loop het huis in.

Ik zag de resten van de lunch op tafel, maar wat ik niet zag, was het zwarte gat waar ik in donderde…

Ik lag nog steeds op bed met Mirkie’s kussen in mijn armen.

“Dat is het, Jan. Dat is het verhaal vriend. Je weet in ieder geval nu wat er gebeurd is.”

Nimmer was ik in staat geweest mij voor een vrouw te openen, haar te knuffelen na de geslachtsdaad, haar knuffels te accepteren zonder kriegel te worden. Mij over mijn hoofd te laten strijken, te laten kussen, of te kussen wanneer daar geen aanleiding voor was. Mijn hand vast te laten houden, of een vrouw’s hand vast te houden. Ik was wars van alle tekenen van affectie, wanneer daar geen geldige reden voor bestond. Mijn leven had dat niet toegestaan. Ik zag affectie als een teken van zwakte.

Irene had dat alles veranderd en ik begon te houden van de warmte die zij mij gaf. Toen Irene weg was, miste ik die warmte. Twee jaar was Irene nu bij mij weg en twee jaar heb die warmte moeten ontberen. Ondanks alle horizontale tango’s die ik gedanst had in de afgelopen twee jaar, met knuffelbuffels van allerlei allooi, die warmte had ik nimmer meer ervaren..., totdat...,

Mirkie ten tonele verscheen. De vrouw gaf zoveel warmte en affectie, dat het weer even voelde, alsof Irene nog bij mij was. Ik had opgepakt waar ik twee jaar geleden was gestopt, en het had natuurlijk, en goed gevoeld. Toen Mirkie weer vertrok, beleefde ik de twee jaar van gemis en pijn. Ik kreeg dus de klap met de hamer.

Mij was gebeurd, waar ik al mijn protegees in het verleden voor gewaarschuwd had: Niet virtueel verliefd te worden. De foto’s, het profiel, de stem hadden mij echter ‘getriggerd’ en toen Mirkie ten tonele verscheen, was ik de weg kwijt. Ik was verliefd, en mogelijk hield ik al van haar ook. Niet dat het mij speet, maar ik vroeg mij af waarom ik niet door de voorselectie was gekomen. Weer iets, waar ik mij nimmer zorgen over had gemaakt.

Ook al wist ik nu dan wat er precies was gebeurd, ik voelde mij zo klote dat ik mijn ex in Schotland en daarna mijn vriendin, Karin, opbelde. Ik dacht dan wel vaak als een vrouw, maar ik ben er nog steeds geen één, dus wat raad en morele steun van een echte vrouw konden nu geen kwaad.

Ik legde Liz uit wat er gebeurd was, en zij zei: “Jan, ze is nog niet thuis en ze zit mogelijk nog alle indrukken te verwerken, van wat er allemaal gebeurd is in de laatste tien dagen. Weet je wat het is voor een vrouw om tweehonderdzestig kilometer te moeten rijden naar een man, die zij eigenlijk niet kent, maar met de wetenschap dat ze wel in bed eindigt en mogelijk seks moet hebben met iemand die haar misschien niet eens aanstaat? Ooit wel eens aan gedacht, Jan?”

“Wat maakt het nu uit of ze zesentwintig kilometer, of tweehonderdzestig kilometer rijdt?”

“Tien keer langer de tijd om na te denken en te gaan twijfelen aan het succes van de onderneming. Geef haar wat tijd, Jan”

Karin vroeg: “Wilde ze je terug zien, Jan?”

“Ja, dat wel, maar ze zei ook dat wij samen niet oud zouden worden.”

“Wilde je dat dan? Nee..., wacht even, Jan, want ik begrijp het alweer. Wanneer het bij jou niet alles is, dan kap jij de rest ook maar af en je neemt liever niets. Is het niet zo?”

“Ja!”

“Man, geniet toch eens van de momenten die je hebt. Geniet van de momententen die goed zijn. Het leven is te kort om alles te willen. Geef haar de tijd, en van wat ik begrijp, zullen jullie toch een goede tijd kunnen hebben. ‘Don’t cut your nose to spite your face’”

De vrouwen hadden gelijk, en ik wist dat ik al zoveel om Mirkie gaf, dat wanneer er een vervolg zou zijn, dat ik het aan zou grijpen. Het ging dwars tegen al mijn principes in..., maar ik werd toch te oud om nog last van fucking principes te hebben.

Langzaam werd het avond, maar ik werd er niet echt vrolijker op.

Na een paar uur belde zij mij op. Ik probeerde luchtig te doen, maar ik ben bang dat het mij niet erg lukte. Na een paar minuten zaten wij allebei te huilen aan de telefoon..., dus…

U wilt weten hoe dit afloopt? Wel, u bent de enige niet, want ik zou dat ook wel willen weten, maar ik heb zo het gevoel dat Mirkie dat wel weet.

Wordt misschien vervolgd…

This story is dedicated to MS, a curious, beautiful, warm, sexy and friendly person, whom I hold in very high esteem. It has been a privilege…, to have known her…, even if it was only for twenty-two hours, but then again… a lifetime would still not have been fucking enough for me.