Het gevaar van succes is dat je er blasé van wordt. Het risico dat je overmoedig wordt van een succesvol leven vol gevaren, is nagenoeg een gegeven.

Ten gevolge hiervan had ik in   mijn latere leven een ernstige beoordelings fout gemaakt. De enige fout, die ik ooit gemaakt had, maar een fout, die niet mij, maar mijn negenentwintig jarige partner noodlottig had kunnen worden.

Gelukkig, met behulp van een grote dosis improvisatie-vermogen en met de juiste hulp van goede vrienden in Italië, heb ik dit gevaar weten te keren.

Dit ging door mij heen, terwijl ik zat na te denken over een vreemd voorstel, dat mij gisteren was gedaan op RP. Ik werd benaderd door een megamuff die alles al van mij bleek te weten. Silvana. Silvana de supersnapper; wat een lichaam had dat 'fuckass'; het leek wel of ze uit brons gegoten was. Atletisch, benen tot aan haar schouders, en twee keiharde 'funbags'.

Ik werd dan wel ouder, maar 'slickdick stak nog steeds belangstellend zijn kop op, wanneer er een beetje 'bitchbox' mijn kant uitkwam. Mijn boek was in de vergeethoek geraakt met al dat kierstompen, dat ik de laatste weken had gedaan. Nou ja, eerlijkheidshalve is het me ook aangedaan geworden. Het is wel prettig allemaal, maar iedere dag je bed verschonen, is nou niet één van mijn favoriete hobby’s. Badhanddoeken onder die MILF’s bonkadonks leggen, hielp ook niet veel; die zaadkieren bleven niet met hun reet op één plaats liggen. Sinds Salsadansen in de mode was, leek het wel of ze het bed met hun kont aan het stofzuigen waren.

Dus toen Silvana mijn virtuele kantoortje binnenstapte, dacht ik niet gelijk aan een potentiële lezeres voor mijn boek. Ik zag het ‘tasty bit of stuff’ dat ik hierboven beschreven heb, en mijn gedachten werden in allerlei ondeugende richtingen getrokken, en niet één ervan had met boeken lezen te maken. Ik geloof dat net als bij een herdershond, mijn tong zowat uit mijn mond hing, toen Silvana mij zei: “Er hangt wat uit je mond, softLad, je kunt het er beter weer in stoppen, voordat iemand er op trapt.”

”Jij wilt het er zeker niet even instoppen voor me,” vroeg ik goor.

“Niet dat vieze ding, heb je niets anders voor me?”

”Jij, dat heb ik ook,” zei ik, terwijl ik enthousiast ging staan.”

”Nee, laat dat nu maar even hangen, ik heb mogelijk iets anders waar je in geïnteresseerd bent. Wil je wat verdienen?”

”Ik heb mijn hele leven geld aan vrouwen verdiend, speel je ook de hoer dan?” probeerde ik ‘looker’ te provoceren.

Silvana negeerde me, maar zei: ”Ik heb je boek van Mickey de Dancer geleend, en afgezien dat ik mij kostelijk vermaakt heb, was ik wel onder de indruk ook. Mickey, vertelde me dat je niet meer actief bent, maar dat wanneer het iets interessants is, dat je nog wel eens deel wilt nemen aan een aantrekkelijke grift.”

Dus Silvana was een highbinder, oftewel een oplichtster. ‘Wat is het tegenwoordig toch met al die vrouwen? Een normaal kantoorbaantje willen ze blijkbaar niet meer, 'mind you', met zo’n lichaam zou ik ook niet op een kantoor willen werken.’

“Het ligt eraan wat het is. Wanneer ik op mijn leeftijd verschut ga, zie ik de buitenlucht niet meer. Dus je plan kan beter maar goed zijn, en het bedrag interessant. You say what?”

”Het bedrag is vijftig miljoen Euro, in Eurobonds. Voordat we verdergaan..., is dat interessant genoeg?” vroeg Silvana arrogant.

“Dat is interessante 'bullcrap' en 'fucking flipshit'. Iedere mongool weet dat Eurobonds elektronisch verhandeld worden, dus er blijft altijd een spoor achter. Het kan even duren, maar de klop op de deur komt. Was dat alles?”

“Voor een ouwe vent ben je aardig op de hoogte. Goed, dat is alleen maar prettig. Ben je geïnteresseerd in de helft van vijftig miljoen, als ik het bedrag kan realiseren?”

“In principe wel ja, maar ik wil het hele verhaal weten,” antwoordde ik.

Silvana vertelde dat zij omgang had met een directeur van het Nederlandse hoofdkantoor van één van de grootste financiële instituten ter wereld. De Eurobonds waren hier ‘gelayered’ door het Mexicaanse ‘Arellano Felix’ drugskartel. De vriend van Silvana kon de obligaties verhandelen..., naar welk instituut ter wereld dan ook.

Ongelovig, vroeg ik: “En de opdracht tot transactie, waar komt die vandaan.”

”Er zijn eerdere elektronische transactieopdrachten. Die kunnen gekopieerd, en aangepast worden. Daarna kan de opdracht door een ‘gespoofed’ emailadres en via een proxyserver, waar ook ter wereld verzonden worden.”

“En die chili-con-carne-fucking-hangsnorren, krijgen daar een kwitantie van, zodat ze kunnen zien wat er met er met hun 'fucking eurodough’ is gebeurd. Je dacht toch niet dat zij genoegen met de transactieopdracht namen? Die directeur tekent zijn eigen doodvonnis.”

“Ik had hem een derde van de vijftig miljoen beloofd,” antwoordde Silvana.

”Toe maar, de helft voor mij, een derde voor de directeur, dus jij neemt genoegen met negen miljoen eursoshit?”

“Ja, maar ik wil het in geld, en ‘gesmurfed’ hebben,” zei Silvana vastbesloten.

‘Fuck, die slickmuff weet precies hoe het spelletje werkt. Hier klopt iets niet,’ dacht ik, maar ik besloot haar te laten komen met haar story. “En door wie, en hoe precies wordt de veerman betaald?” vroeg ik sarcastisch.

“Door jezelf, want dat is jouw taak. Zo gauw de eurobonds verhandeld zijn, geef je opdracht tot verkoop. Hoe dacht je die transactie af te wikkelen tot het punt dat ik wat van mijn eigen geld van de bank kan halen, om wat ‘snoepjes’ te kopen voor een houseparty?”

“Je verwacht dat ik jou hier ga vertellen hoe ik die hele operatie in elkaar wil steken? Heb je wat grappigs gerookt, of zo? Ben je zeker dat je mijn boek gelezen hebt..., enne..., vooral begrepen hebt, zeepkut? Wat haal je in je hoofd! En dan is er nog iets: die broger die de transactie doet, die kent jou en jij kent mij. Dus daar wil ik eerst een oplossing voor zien. De fucking FATF is erg genoeg, daarnaast wil ik niet mijn hele leven achterom moeten kijken of er niet een tequilla killa achter me loopt, of een hartstuip te krijgen wanneer ik een gitaar hoor; fuck that, no fucking way.”

“Jan, ik gebruik een andere identiteit en valse documenten. Hij heeft niets van me. Het appartement heb ik speciaal op die naam daarvoor gehuurd, zodat het zoeken daar kon beginnen,” zei Silvana ongeïnteresseerd.

“Foto’s? Kan hij foto’s van je gemaakt hebben met een cellphone? Kan hij camera’s geïnstalleerd hebben in het appartement? Wat is zijn garantie dat hij zijn zestien miljoen ‘euroshite’ krijgt? Vertrouwt hij je..., op je lieve ogen, of zo?”

“Hoe gek het ook klinkt. Ik ben zijn garantie..., wij gaan namelijk trouwen, als het stof gezakt is. Ik vond vijfentwintig miljoen namelijk interessanter dan negen,” zei Silvana, terwijl ze mij liefjes aanstaarde.

“Dus je kleunt hem niet alleen zestien miljoen mis, maar je laat die stumpert nog geloven, dat je met hem trouwt ook? Lekker dier ben jij, zeg!”

“Its’ a fucking tough world out there,” weerlegde Silvana, niet erg damesachtig.

‘Dat wordt opletten, Jan, want die zet jou er ook voor, als ze de kans krijgt. Gewetenloos en meedogenloos. Bij de les blijven, vriend.’ Ik had nu zware bedenkingen tegen miss fuckalicious hier, maar de prijs was te hoog om die zomaar van de hand te wijzen. Als ik deze stunt nog even uit de kast kon trekken, dan kon ik mijn laatste jaren in de weelde slijten, waar ik vijfentwintig jaar geleden afscheid van had genomen. Tegelijkertijd, besefte ik bijzonder goed dat ik tabs op deze 'cockdocker' moest gaan houden. Ik besloot daarom tot het nemen van wat voorzorgsmaatregelen.

“Okay, dit is de deal. Take or leave it. Twee weken voor de transactie, gaan wij samen naar jouw gehuurde appartement en 'sweepen' dat. We zoeken voor microfoons, camera’s en ander elektronisch materiaal. Daarna maken we het appartement schoon van vingerafdrukken en haren. Dat moet voldoende zijn.

Je trekt dan bij mij in tot het moment van de transfer. Als je een minuut bent waar ik je niet kan zien, is de deal over. Ik geef je de gegevens van een klant, die een bankrelatie in Dubai heeft. Hiermee dient de transactie te geschieden. Dit zijn ook de gegevens die je aan je vriend geeft. Je zegt hem echter flexibel te blijven, omdat de transactie tot achtenveertig uur voor de transfer veranderd moet kunnen worden. Niet mogelijk? Geen deal! Dat is de eerste fase."

“En de ‘placement’ (eerste fase van een witwasoperatie)?, vroeg Silvana.”

“Die gegevens heb je niet nodig, maar je kunt gedurende de hele operatie bij mij zijn. Dus zit over je portie euromolm maar niet in. Bewaar je bezorgdheid voor die schlemiel die je een dubbele vrijzetter geeft.”

“Je wordt erg moralistisch naarmate je ouder wordt, Jan”

“Nee, ik houd niet van horkenstreken, dat is alles. Heb je daar soms een probleem mee ?”

De volgende dagen hield ik mij bezig met het aanbrengen van allerlei verborgen, elektronische miniapparatuur in mijn woning. Ik had alle redenen om op mijn hoede te zijn, want ik had er een hekel aan om voor verassingen te komen staan. Met deze aantrekkelijke hotdot kon ik uiteindelijk nergens zeker van zijn. Normaal zou ik alle digitale apparatuur hebben laten besturen door mijn computersystemen, maar ik verwachtte dat Silvana daar haar gemanicuurde vingertjes het eerst in zou steken, gedurende de momenten van afzondering, die ik Silvana geven moest. Wanneer ik de systemen met een paswoord zou beveiligen, dan zou Silvana onraad vermoeden en eenvoudig de stekker eruit trekken. Ik zette dus een wireless laptop bij de buren op zolder.

Nog een paar weken later, twee weken voor de transactie en nadat wij Silvana haar appartement hadden ‘gesweeped’, trok zij bij mij in. Nu de scherpe kantjes er een beetje af waren, bleek Silvana geen naar gezelschap te zijn. Wij kookten om beurten en hielpen elkaar met afwassen en in de huishouding. Het was zeker geen luie chick.

De maaltijden waren gezellig en we tafelden soms uren na. Silvana vertelde wat grappige anekdotes uit haar carrière als oplichtster, en ik wist ook nog wel een paar gebeurtenissen te verhalen, die niet in mijn boek stonden..., of er ook maar ooit in zouden komen te staan.

De nachten waren iets anders. Silvana probeerde op verschillende manieren of ze mij kon aanzetten, tot het nemen van een wat meer fysieke interesse in haar. Nu was dat niet moeilijk, want die was er al, en het feit dat we in één bed sliepen, maakte het er echt niet makkelijker op. Het probleem was dat ik mijn verstand niet wenste te herlokaliseren tussen mijn benen. Ik moest bij de les blijven, dus ik besloot Silvana in haar onderbroek te laten zitten. Ze gaf niet snel op, en ze kende alle, maar dan ook alle trucjes, alhoewel zij nooit fysiek werd.

Soms dacht ik er wel eens over om de deal de deal te laten, en mijn aandacht op Silvana te projecteren. De uitkomst daarvan stond echter al vast. Jan verliezer! Twee keer! Silvana werd door mij dus niet uit haar schil gepeld.

Een avond had ik ‘teveel gedronken’ en ik liet mij verleiden tot het vertellen van diverse manieren van money-laundering: "Er zijn duizenden verschillende manieren, maar in principe zijn er bijna altijd vier, maar zeker drie standaardfases, namelijk, de ‘placement’, het plaatsen van het ondeugende geld in een bank, of ander financieel instituut.

De tweede fase is het ‘layering’ oftewel de verspreiding van het deposito in kleine bedragen naar meerdere banken of instituten ‘offshore’, zoals in de Bahamas, Bahrain, de Kaaiman Eilanden, Hong Kong, Antillen, Panama en Singapore.

Daarna komt het ‘smurfen’ van deze kleinere deposito’s door het over te maken in bedragen die niet aangemeld moeten worden, dus zo rond de zesduizend euro of dollar.”

Dat is de ‘re-integration’ (re-integratie) fase waarbij het bereisde geld nu weer legaal kan worden gebruikt voor alle denkbare financiële transacties,” besloot ik brallend.

“En dat is hoe wij het gaan doen,” vroeg Silvana, onschuldig.

”Tot aan de placement, daarna verandert de hele structuur omdat het geld niet gereïntegreerd hoeft te worden,” antwoordde ik, ook onschuldig. Ik bleef wijn drinken..., en inschenken. Zoals met alles stond Silvana hier ook haar mannetje in. Daarom moest de wijn de helpende hand worden geboden en toen Silvana even naar het toilet was, gooide ik 6mg Rohypnol (daterape drug) in haar wijn.

Na twintig minuten begon ze suf te worden, en even later zei ik tegen haar: “Silvana, ga een moment op de bank liggen, lieverd. Ik geloof dat je een beetje dronken bent. Je slaapt zowat.”

Silvana liet zich gewillig naar de bank begeleiden, en toen zij eenmaal lag, viel zij als een blok in slaap. Ik waste haar glas uit, vulde het toen weer met wijn en zette het naast haar halflege bord.

Ik liep snel de trap op naar boven en begon de inhoud van Silvana’s koffers te inspecteren. Negatief. De onderkant van een Vuiton beautycase, was een ander verhaal. Op iedere hoek zat er een minuscuul gaatje in de leren stootrand. Ik prikte een punaise in een gaatje, maar die was te kort, zodat ik naar beneden moest voor een paperclip.

Ik zag dat Silvana nog vast in slaap was, pakte vier paperclips uit mijn kantoor en haastte mij weer naar boven. Nadat ik vier paperclips in de gaatjes geprikt had, hoorde ik een elektromagnetisch slot klikken en de bodem zakte uit de beautycase..., op mijn schoot. Ik zette de beautycase naast mij op bed, en begon de inhoud van de bodemlade te inspecteren. Behalve twee pakjes van elk honderd splinternieuwe biljetten van vijfhonderd euro, een elektronische ‘tracer’ autosleutels, kluissleutel, een complete Britse identificatieset –bestaande uit: passpoort, idCard, rijbewijs, National Insurance Number en verschillende creditcards- lag er nog een leren mapje in. Ik dacht dat het voor creditcards werd gebruikt, en opende het. Het was een legitimatiebewijs..., twee Britse legitimatiebewijzen.

HMRC en SOCA, oftewel HM Revenu & Customs en de Serious Organised Crime Agency. Silvana was een officier van de HRMC en een agente voor de SOCA. Undercover! HMRC was de gevaarlijkste uit dit duivelse duo. In 2005 werden in het Verenigd Koningrijk de HM Inland Revenu (Koninklijke Belastingen) en HM Customs & Excise (Koninklijke Douane en Accijns) gefuseerd tot HM Revenu & Customs.

De voormalige HM Customs & Excise was altijd het opsporingsapparaat geweest, met de meest verstrekkende bevoegdheden. Bevoegdheden die zelfs die van de Special Branch, MI5 en MI6 overtroffen. Hun competenties waren vrijwel ongelimiteerd. Afluisteren en telefoontappen behoorden tot hun standaardactiviteiten. Zij hadden toegang tot ieder perceel zonder bevel van een magistraat.

Verdoofd zat ik op de rand van het bed. Het was me volkomen duidelijk wat voor spel er gespeeld werd. ‘Fuck, het kon ook niet waar zijn. Ik voelde de hele tijd al dat er iets niet klopte,’ dacht ik, terwijl ik langzaam ballistisch aan het raken was. ‘Maar waarom ik?’ dacht ik woest. Langzaam begon het te dagen. Britten hebben lange geheugens. Ongeveer twintig jaar geleden, was ik de toenmalige HM Inland Revenu te slim af geweest met een aanslag van bijna een miljoen gulden. Mijn methoden waren weliswaar bijzonder onorthodox, doch niet minder efficiënt geweest. Ik won de zaak meer dan glansrijk, maar blijkbaar werd er toen een aantekening achter mijn naam gezet.

Nu twintig jaar later was er blijkbaar besloten, dat ik wel geslachtofferd kon worden in een Britse ‘governmentsting’. Net, nu ik zowat echt met pensioen kon gaan, werd er overzee besloten dat de gevangenis een betere plaats voor mij was. Waarom? Omdat ik mogelijk de Britse regering een nieuwe manier van ‘moneylaundering’ aan de hand kon doen. Dus ik help de Britten, en als beloning ga ik de gevangenis in voor veertien jaar. En Silvana zou daar wel even behulpzaam bij zijn. Yeah, fucking right, not on your fucking nelly, mate!

Razend van woede, leegde ik de la van de beautycase en vulde die met krantenproppen voor het rammelen, en wat pocketboekjes voor het gewicht. Ik verboog de vier microschakelaartjes in de bodem van de beautycase, zodat de case eenmaal gesloten, niet meer geopend kon worden, zonder deze te vernielen. Ik sloot de case en bracht weer orde in het geheel. Silvana kon nimmer zien dat haar spullen doorzocht waren.

De 'tracer' stak ik in mijn broekzak en rest van de inhoud van de beautycase deed ik in een plastic zak. Daarna liep ik de trap af. Silvana snurkte als een dronken Engelse politieman. Ik borg de zak met spullen in het dashboardkastje van mijn auto, en sloot dat af. Ik keek naar de ‘tracer’, en zag dat die uit stond. Ik trapte het ding aan stukken en gooide de restanten in de sloot, tegenover mijn huis.

In de kamer ging ik in een leunstoel, tegenover de bank waarop Silvana lag te slapen, zitten. Terwijl ik haar eens goed bekeek, begon ik na te denken. ‘Wat een bestek heb ik gehad met het aanbrengen van die elektronica,’ dacht ik, nu gekalmeerd. ‘Hoe vind je zo’n loeder, die had mij gewoon even rustig verschut laten gaan, voor mijn goeiigheid. Voor mijn niets! Nou, niets is wat ik tot dusver gedaan heb, en niets is wat ik ga doen. Het enige dat ik gedaan heb, is honderdduizend euro verdiend. Laat ze dat maar eens gaan aangeven bij de kit. Dat wordt een politiek schandaal, dat zelfs de Britten zich niet kunnen veroorloven. Het wordt alleen al een schandaal, wanneer het uitkomt dat de SOCA geïnfiltreerd is, door een officier van de HRMC.’

Langzaam aan begon het plan zich in mijn hoofd te vormen. Toen ik uitgedacht was, begon ik te lachen.

”Wat is grappig, Jan? Wat is er gebeurd?” vroeg Silvana versuft.

”Ik lachte omdat je er zo lief bij lag, je leek wel een baby, zo onschuldig lag je te slapen. Ik denk dat je een beetje teveel gedronken hebt, babe.”

“Mijn God, het lijkt wel of ik tien jaar geslapen heb, zo voel ik me. Laten we naar bed gaan, Jan”

Alhoewel ik op wraak uit was, liet ik haar lekker slapen. Het stomste wat ik nu kon doen, was in haar rondpoken, terwijl ze vol zat met een ‘date rape drug’. ‘Zou dat niet ironisch zijn,’ glimlachte ik, even voordat ik in slaap viel.

Twee dagen later stond ik ‘s morgens vroeg op. Ik zei tegen Silvana, die nog in bed lag, dat ik met een uur terug zou zijn. Ik bracht de spullen van Silvana en het geld naar mijn vriend Remi. Ik schreef wat adressen in het Verenigd Koninkrijk voor hem op en gaf hem duidelijke instructies voor het geval dat ik gearresteerd en veroordeeld zou worden, voor iets dat met Groot-Brittannië te maken zou hebben. Het geld kon hij dan gebruiken om mijn advocaat te betalen. Ik overtuigde mij ervan dat Remi alles begrepen had en toog op weg terug naar huis. Bij de buren haalde ik de laptop op en begon de video’s en de gesprekken te controleren. Not nice!

Aan beide instanties meldde Silvana, via haar mobiel, haar vooruitgang. Geen dus. Ze zei dat ik klaarblijkelijk de gehele operatie gepland had, maar dat ik haar er nog geen deelgenoot van wilde maken. Ik kon natuurlijk nimmer horen wat er tegen haar gezegd werd, maar blijkbaar werd haar op het hart gedrukt, dat ten koste van de operatie, ervoor gezorgd moest worden, dat de Nederlandse autoriteiten hiervan nimmer zouden vernemen. Dat was goed nieuws voor mij en dat was de nekkenbreker voor Silvana, en haar opdrachtgevers.

Op de video’s kon ik zien dat Silvana niet had geprobeerd om in haar beautycase te komen, en dat was nog beter nieuws, want nu was ze volkomen onvoorbereid voor mijn nieuws.

Slaperig draaide Silvana zich om, toen ik de slaapkamer binnenkwam. Haar mobiel lag op het nachtkastje, naast haar. Ik liep er naar toe, pakte de telefoon en drukte op redial. Silvana vloog overeind, stond op het bed en probeerde mij de telefoon uit mijn handen te grissen. Ik trok met mijn andere hand de dekens onder haar vandaan, zodat ze achterover, met haar hoofd tegen de muur viel. Daar bleef ze half versuft liggen. Ik wachtte en luisterde wie er op zou nemen: “HMRC..., enter your personal identification number please…”

Ik drukte af, want het had geen zin om in het wilde weg nummers in te toetsen. Aan de andere kant zouden ze natuurlijk kunnen zien, wie er gebeld had. Zij zouden veronderstellen dat de officier gestoord was geworden met zijn telefoongesprek.

“Revenue en fucking Customs,” vroeg ik, quasi verbaasd, “Wat moet jij daarmee als ik vragen mag?”

Silvana bleef liggen, pretendeerde versuft te zijn, en verschrikkelijk pijn in haar hoofd te hebben, zodat zij over een zinnige leugen kon nadenken, waarmee ze mij dan om mijn oren dacht te kunnen slaan. Na tien minuten begon ze wanhopig te huilen. Ik wachtte tot de lange gierende uithalen een beetje tot rust waren gekomen en vroeg toen: “Is het niet eens tijd om wat licht in deze zaak te brengen, want ik begrijp er niets meer van.”

Ik begreep het maar al te goed, maar als Silvana dacht er zo gemakkelijk af te komen, dan ging het denken haar toch nog niet goed af. Daarnaast moest ik ook mijn veiligheid zeker stellen, dus toen Silvana eindelijk besloot ‘op te biechten’, hing ik ‘gekluisterd aan haar lippen’

“Een paar jaar geleden werden mijn verloofde en ik gepakt in Dover met honderd kilo cocaïne. Customs kon niet bewijzen dat ik iets van die verdovende middelen afwist, en ik werd op vrije voeten gesteld. Ik moest wel in het land blijven tot het vooronderzoek gesloten was.

Tijdens zijn voorarrest bood mijn verloofde Customs aan, om mee te werken en alle informatie te verschaffen, die hij kon geven over andere grote drugshande-laars. Customs was echter meer in mij geïnteresseerd, omdat ik vijf vreemde talen vloeiend spreek. We kwamen overeen dat ik in een paar undercover operaties voor Customs zou werken, en dat Peter, mijn verloofde, dan na vier jaar, wegens goed gedrag op vrije voeten gesteld zou worden. Dit was de laatste opdracht die ik voor hen moest vervullen,” loog Silvana.

“Maar dat is gewoon chantage,” zei ik ‘ontzet’.

“Ja, dat besef ik, maar ik had gewoon geen andere keus,” huilde Silvana weer. Ze was niet echt slecht..., als actrice.

“Maar waarom heb je mij er voor uitgezocht, je wist dat ik er de gevangenis voor in zou gaan?”

“Ik zou het nooit zover hebben laten komen, Jan,” verdedigde Silvana zich, “Na de transactietransfer en de ‘placement’ zou ik je alles verteld hebben. Wij hadden dan het geld kunnen houden en er samen vandoor gaan.”

”En je verloofde? Die kon gewoon blijven zitten waar hij zit?” vroeg ik.

“Het spijt me voor hem, hij heeft mij in de problemen gebracht. Mijn liefde voor hem is over.”

“Je houdt nu van mij dus, just like that?” vroeg ik, quasi ongelovig.

“Ik weet dat je mij toch niet gelooft, en dat begrijp ik, maar geef mij een kans en ik bewijs het je,” smeekte Silvana.

Ik pretendeerde diep na te denken en liep heen en weer in de slaapkamer. Na een minuut of tien ijsberen, zei ik: “Okay, ik geloof je, maar als ik nog iets merk dat mij niet bevalt, dan stop ik gelijk en is de hele deal over.”

Silvana vloog om mijn nek en bedankte mij of haar leven ervan af hing. Mogelijk was dat ook zo, al realiseerde zij zich dat toen nog niet. Ze bleef dagen onderdanig en boog achterwaarts dubbel, om mij te plezieren. ’s Avonds in bed besloot ik mijn wraak uit de ijskast te halen, aangezien vergelding een gerecht is dat koud gegeten dient te worden.

”Er is mij iets niet duidelijk, Silvana,” zei ik, “Jij zegt dat je van je opdrachtgevers mij moest benaderen met je plan. Hoe wisten die, hoe wist jij dat ik op een datingsite te vinden was?” vroeg ik stom.

”Nou, je bent zo bijdehand, Jan. Je posteert jezelf pontificaal op twee websites, waarop jij je boek promoot. Op alle twee die sites staat een hoofdstuk dat heet: ‘De vrouwen die het lazen’ Nou, daarin geef je alles weg over hoe je werkt op die datingsites. Het was een 'no-brainer'. Even je naam Googlen, je verhaal lezen en dan op de datingsites de fake profielen eruit spitten. Makkelijker kon al niet.”

Ik pretendeerde diep na te denken, schudde mijn hoofd en zei: “Ik weet het niet, Silvana. Ik heb er geen goed gevoel meer over. Ik denk dat ik ermee nok.”

”Je vertrouwt mij niet, dat is het,” zei Silvana, geraakt.

Ik zei niets, maar ik draaide mij op mijn rug en vouwde mijn handen onder mijn hoofd. Ik lag naar het plafond te staren, terwijl het nadenken overging in bedenken. Silvana merkte dat de operatie nu in gevaar aan het raken was en gooide een nieuwe truc in de strijd. Tot dusver hadden we nog geen doktertje gespeeld, maar daar zou nu snel verandering in komen. Ik moest 'overgehaald' worden..., en Silvana wist precies hoe dat moest.

Ineens was Silvana over mij heen als een huiduitslag, ze was overal tegelijk. Voor de schijn duwde ik haar weg, maar nu dat ze winst rook, liet zij zich niet meer wegduwen. Het leek wel of ik in een Thaïs massagehuis lag, alleen was de massage wat geconcentreerder, zodat op een gegeven moment de kompasnaald weer ferm naar het noorden wees. Het voelde goed, maar goed voelen was niet goed genoeg. Het moest waanzinnig fucking goed voelen, dus ik trok Silvana haar hoofd los van de microfoon, en trok haar naast mij. Ik was toch uiteindelijk maar een stomme, fantasieloze vent, rijp om opgeofferd te worden? Nou, die doen precies wat ik nu ging doen..., geen tijd of zin in leuke spelletjes.

Ik spuugde in mijn hand en liet die kennis maken met de muff van Silvana, just in case. Grappig genoeg dreef ze uit haar slip vandaan, dus verder voorbewerken van de grond bleek niet nodig. Het beest in mij brak los; ik trok Silvana’s benen omhoog zodat zij met gebogen rug lag, waarbij haar knieën naar haar gezicht wezen. Ik plaatste mij aan de onderkant van haar rug en legde haar voeten over mijn schouders, en stapte naar binnen. Fuck, dat voelde fucking goed en van de geluiden die Silvana maakte, merkte ik dat zij het met mij eens was. Ik trad zo diep de drijfnatte hal in, dat ik ieder moment verwachtte in China uit te komen. Terugtrekken, leek haast zonde, maar aangezien er een eind aan alles komt, moest ik na het rammen van de bres, tijdelijk de retraite blazen, waarna er een nieuwe aanval op de doorbraak werd ondernomen.

Het leek erop dat Silvana binnenkort door haar doos naar buiten zou komen, want ze zei, stotend: “Jan…, Jan..., let wel op. Let op, want… ik ben niet aan de… pil”

”Geen probleem,” zei ik, “Ik heb jaren geleden een vasectomie gehad.”

Dit stelde Silvana meer dan gerust, en vol overgave werkte ze nu luid kreunend naar de finale. Ik kon aan het samentrekken van haar bekkenbodemspieren voelen, dat zij mij naar een gelijktijdig orgasme wilde brengen. Dat lukte en terwijl Silvana schreeuwend uit haar dak ging en de puddingbuks zich leegschoot, lag ik haar aan te kijken en dacht: ‘Zo bloedbak, jij bent in één wip drie keer geneukt geworden. Verbeter mij dat maar eens.’ Er zorg voor dragend dat ook de laatste restjes pudding in die gulzige liefdesmond waren verdwenen, hield ik Silvana in mijn armen…, om te voorkomen dat zij zich zou gaan irrigeren. Laat die zooi eerst maar even lekker inwerken. Om de conceptie nog wat op weg te helpen, masseerde ik de binnenkant van de honingpot, zodat het zich terugtrekkende protoplasma geen uitweg geboden werd. ‘Over negen maanden mag je weer naar buiten,’ dacht ik dubbelop genietend.

Deze routine herhaalde zich over de komende weken. Ik ging er zelf steeds meer plezier aan beleven, dus ik besteedde ook meer aandacht aan een fantasievolle ouverture: een heftig staccato in de bijkeuken, maar altijd eindigend in de ‘tunnel of love’, daarbij steevast alle passagiers bij de eindhalte achterlatend.

Gedurende de volgende maand brachten wij de dagen door zoals geliefden dat plegen te doen. Veel in bed. Het was zonder meer prettig en ik begon aan die 'muff' van Silvana te wennen..., ik mocht er dan ook graag mee spelen.

Toen zij na een maand vond dat ik genoeg gecompenseerd was, gooiden wij ons weer op de uitvoering van het plan. Ik deed druk met niets doen, belde naar Italië, Zwitsterland en Luxemburg. We planden de transfer van het Euroshit over een maand te laten geschieden. Silvana was opgetogen.

Silvana was iets minder extatisch toen ze mij op een morgen vertelde dat zij zwanger was: “Ik heb een zwangerschapstest gedaan, en die was absoluut positief. Hoe kan dat nou Jan? Ik dacht dat jij een vasectomie had ondergaan?”

“O, dan heb ik je zeker een leugentje verteld. Nou ja, dan staan wij quitte nu!”

”Teringlijer, dat heb je expres gedaan, daarom werd ik steeds met mijn hol omhoog gelegd. Nou, ik zal het snel even weg laten halen. Jij bent de laatste van wie ik zwanger wil zijn, bloedhond.”

“Begin er maar vast aan te wennen, dat je zwanger bent, en blijft!” zei ik onverschillig, en gooide twee fotokopieën op tafel. Silvana keek naar de afbeeldingen, en zag de kopieën van haar eigen HMRC en SOCA identificaties. Ze zei niets, maar zeeg in een fauteuil. Ik stak een DVD in de speler en drukte de 'remote-control' in. Silvana zag zichzelf nu door het huis bewegen, zag en hoorde hoe ze de telefoongesprekken met haar opdrachtgevers in Londen voerde. Ze zeeg steeds verder onderuit in haar fauteuil en alle kleur was uit haar gezicht verdwenen. Als laatste liet ik haar opnames van ons aan de eettafel zien, waar een witwasoperatie werd gepland en ik liet haar opnames uit de slaapkamer zien. Een saillant detail was hoe Silvana mij met haar mond, aan een soort van buikhandvat probeerde op te tillen. Ze gleed blijkbaar steeds uit met haar mond, want ze bleef maar heen en weer gaan met dat orgaan.

“Kun je het een beetje overzien, lieverd,” vroeg ik, quasi bezorgd, “Ik zal je uitleggen hoe het werkt, wanneer jij je laat aborteren. Daar het vaderschap het onderwerp hier is, illustreer ik de gevolgen voor je nieuw gekozen vaderland:

Alle, maar dan ook alle video- en geluidsopnamen gaan naar de oppositiepartijen, de Daily Mirror, de Sun en alle andere kranten, schandaalpers, het Europarlement en de FATF. Ik heb de bewijzen dat er eerste graads entrapment (uitlokking van een misdrijf) door Britse overheidsinstanties is uitgelokt in een bevriende natie, van de Europese Gemeenschap. Dit is nog steeds illegaal in Groot-Brittannië en er zullen vragen in het Britse Parlement over komen. Er zullen vragen in het Europarlement komen. Dit kan wel eens het Waterloo voor Labour worden.

Ik heb tevens fysieke bewijzen dat de SOCA geïnfiltreerd is door een HMRC officier. Dit met medeweten en op aanmoediging van de HMRC. Dat wordt een megaschandaal, wat de herstructurering van de HRMC tot gevolg kan hebben. De opsporingsbevoegdheden van de HRMC konden wel eens via de SOCA gaan lopen in de toekomst. Dat je beide baantjes daarbij op de tocht komen te staan, is daarbij van secundair belang. Heb ik je aandacht, slickchick?”

Silvana knikte verslagen.

Voor het moederschap..., moederland bedoel ik..., Nederland dus, kan ik met de video- en geluidsopnamen bewijzen dat een Nederlands onderdaan, die zich van valse documenten bedient, werkt voor de regering van een bevriende buitenlandse mogendheid. Ik kan bewijzen dat deze agente mij wilde opzetten als de ‘fall guy’ in een hoogst illegale operatie waarvan de Nederlandse regering geen wetenschap had, en dus nimmer haar goedkeuring aan kon hechten. Dit is wederom uitlokking tot misdrijf, dat met een beetje fantasie wel tot opsporingsspionage kan worden gepromoveerd.

Alle seksscènes gaan naar de boulevardpers in Nederland, en in Groot-Brittannië. Dat die uitgelubberde, overlopende roompot van je, en mijn stok daarbij op de televisie komen, is misschien niet precies wat je in gedachten had, maar voor mij is het nog reclame ook. Voor jou iets minder, denk ik, alhoewel..., je hebt al bewezen geen schaamte te bezitten.”

“Je bent een schoft,” zei Silvana gedemoraliseerd.

”Ja, en jij bent een heilige. Jij zou mij nog sneller en makkelijker met veertien jaar lik opknappen, dan dat je een tampon uit je kier trekt. 'You’ve gambled, and lost. So, get fucking used to it!'

Nou, dit alles, en meer kan ik onmiddellijk doen en een schandaal veroorzaken, wanneer je niet toestemt mijn kind te krijgen. Als je toestemt, dan check ik alles met je opdrachtgevers, om er voor te zorgen dat het geen schandaal wordt. Zij zullen er daarna voor zorgen dat jij in toom wordt gehouden, en dat je mijn kind baart. Zo niet, begint alles weer opnieuw. Denk erom, je opdrachtgevers zullen niet blij zijn, want je hebt ook nog eens honderdduizend euro weggemaakt, afgezien dat jij zo stom was om twee compromitterende legitimaties op je te laten vinden. Dat wordt de schandaalveroorzaker. Jij mag beslissen.”

“Waarom wil je een kind bij mij hebben?” vroeg Silvana, matig geïnteresseerd.

“Twee redenen: ik wil dat je mij nooit meer vergeet en ik wil een superkind. Je bent een teringbak, maar wel één met hersens. Nou, datzelfde zeggen ze van mij ook. Wat wordt het?”

“Kan ik mij even eerst douchen en aankleden? Mijn hoofd loopt om!”

“Als je zelfmoord wilt plegen, er liggen slaapmiddelen in het medicijnkastje,” zei ik sarcastisch.

“Dat is het laatste plezier dat ik je zou doen, bloedbak!” schold Silvana, terwijl ze opstond en de kamer uitliep.

Ik ging beneden in de huiskamer zitten om na te denken, hoe ik de zaak af zou gaan wikkelen. ‘Honderdduizend euro geïnvesteerd voor tien jaar, zouden met de rente genoeg zijn, om voor de opleiding van mijn kind te betalen.’ Tevens dacht ik na over hoe ik de zaak naar Groot-Brittannië zou presenteren. Met de SOCA had ik geen ervaring, maar met de Revenu en Customs des te meer. Ik psychte mijzelf zo op voor dit komende gesprek, dat ik bijna iets over het hoofd zag. Mijn eigen hoofd.

Silvana kwam, gekleed in een Japanse, zijden kimono, de kamer in. De haren in mijn nek gingen recht overeind staan. De kleding paste niet bij de atmosfeer, die veel te geladen was. Ik stond op en ging met mijn rug tegen de huiskamerdeur aan staan, vouwde mijn armen over mijn borst en wreef over mijn kin. Silvana haar handen waren leeg, maar ze bewoog haar ledematen als een marionet..., alsof er touwtjes aan zaten.

 “Jan, ik heb nagedacht. Er is een mogelijkheid dat wij dit hele probleem op kunnen lossen,” zei de verleidster, en liep op mij toe.

Toen zij haar armen optilde om die om mijn nek te draperen, hoorde ik een klik. Ik stapte ik razendsnel opzij. Ik voelde de luchtverplaatsing langs mijn gezicht gaan, en ik gaf Silvana een zweepslag op haar kin. Ze zakte geluidloos in elkaar. In de deur, op de plaats waar mijn nek een moment tevoren was geweest, stak een zesentwintig centimeter lang, Laguiole mes. Zij had mij er zowat mee kunnen onthoofden. Ze moest het in het huis hebben verstopt, want in haar bagage had het niet gezeten, toen ik die doorzocht.

Ik trok het mes uit de deur, klapte het dicht, stak het in mijn zak, haalde een glas water en gooide dat over Silvana’s hoofd. Proestend, kwam zij tot haar positieven. Ik ging in een fauteuil zitten en wachtte tot Silvana weer bij de les was.

”En nu, wat?” vroeg ik.

“Ik geef op, je hebt gewonnen. Ik doe wat je wilt.”

Ik liet mij haar pincode voor haar HMRC afdeling geven en belde naar Londen.

“HMRC, enter your personal identification, please.”

Ik toetste het mij opgegeven nummer in en wachtte. “Yes Silvana, go ahead,” klonk het uit het mobieltje.

“This is not Silvana, her mission is tainted!”

”And you are…?”

”The Fall Guy, ik weet dat dit gesprek opgenomen wordt, dus verknoei onze tijd niet…”

”I’m listening..., kindly press on.”

”Ik geef je nu twee nummers van een HMRC- en een SOCA personeelsidentificatie. Aan de nummers kun je het probleem zien aankomen. Ik bel over vijftien minuten terug en dan wil ik met de 'Assistant Collector', of zijn superieur spreken. Niet mogelijk? Dan gaat de hele sjebang naar de kranten en de regeringsoppositie. Vijftien minuten. Bel de Nederlandse autoriteiten nu, en het materiaal vertrekt onmiddellijk. You say fucking what?”

“I’ll get it organised”

Ik stapte in de auto en reed uit het bereik van de lokale cel, van het GSM net.

”Assistant Collector. How may I help you?”

”U helpt mij niet, u helpt uw baan en de gehele Britse regering. U weet dat de operatie, maar belangrijker, dat uw officier besmet zijn. Ik heb alle bewijzen. U kunt dat straks checken met uw officier. Geloof mij maar eerst op mijn woord. Geloof me niet..., en bij het eind van de week is het fucking pandemonium in Groot-Brittannië, .”

“Wat wilt u dat wij doen, om het..., wel…, probleem.., binnenshuis te houden?”

“Één ding! Uw officier is zwanger van mijn kind. Ik wil dat zij die zwangerschap volbrengt, en het kind baart. Daarna wil ik voogdijschap over het kind. Voogdijschap met absolute volmacht!”

“En de honderdduizend euro?”

"Welke honderdduizend euro?”

"Ik begrijp het. Garanties?”

"Hebt u niet. Mijn woord is uw garantie. Dat is meer waard dan het woord van de Directeur van de HM Inland Revenu, twintig jaar geleden. Haal die ‘tick’ achter mijn naam weg, en jullie horen niets meer. Zorg dat er iets met me gebeurt ‘and I blow fucking HMRC out of the fucking water!”

“Het zal gebeuren zoals u wenst. Wij hebben een bindende overeenkomst,” antwoordde de Assistant Collector, en hing op.

Thuisgekomen, zat Silvana met gepakte koffers op mij te wachten. Ze vroeg: “Wat gaat er met mij gebeuren?”

Ik antwoordde: “Helemaal niets. Ik heb een deal met de AC persoonlijk. Voorwaarde is, dat je het kind baart. Ik heb voogdijschap met absolute volmacht. Doe het kind, geboren of ongeboren kwaad en afgezien van wat je opdrachtgevers met je zullen doen, laat ik je vermoorden.”

Silvana bleef lange tijd na zitten denken, en zei toen: “Als alles gaat zoals je zegt, zal ik het kind met liefde baren en met trots grootbrengen. Ik weet niet wat de moeder betreft, maar de vader is een gigant.”

Daarna begon ze te huilen. Deze keer waren het geen krokodillentranen.

Zeven en een halve maand later werd mijn dochter geboren. Nog een vrouw in mijn leven..., hoe had het ook anders gekund;-)

Het vervolg speelt..., maar in een ander leven!