Het bovenste gezegde in Latijn was niet van Plautus of Lucretius, maar de vrije vertaling daar-onder, is gegarandeerd van mij.

De waarheid en wijsheid van dat gezegde werden mij pas goed duidelijk, nadat ik de Honeygash had ontmoet.

Ik ben nooit een dooie geweest, en ik heb mij evengoed altijd aardig kunnen redden in het gemoderniseerde Rijk van Hades, maar het blijkt keer op keer dat men nooit uitgeleerd raakt, en er was een Honeygash voor nodig om mij die waarheid ten volle te doen beseffen.

Nu was het wel zo, dat normaal ik de vrouwen wijs maakte, maar ik moet wel bekennen dat ik onwijs veel van vrouwen geleerd heb. Veel meer dan van mannen. Wanneer je iets over een vrouw wil leren, leer dan ook van een vrouw en niet van je pils zuipende maten in de kroeg, want die denken dat de Gräfenbergplek een keisteen op de Veluwe is.

Terwijl verraad vandaag aan de dag normaal, en crimineel geaccepteerd, lijkt te zijn…, geen één van de meer dan driehonderd vrouwen met wie ik gecorrespondeerd heb op datingstites, en aan wie ik bekennen moest dat ik niet mijn alter ego Dan the Powerpack, maar Jan de Showerbag was, heeft mij ooit verraden aan die fucking datingsite ripp-off artiesten. En dan zeggen ze nog wel dat vrouwen hun mond niet kunnen houden. Yeah right! Vrouwen, wat was ik zonder hen geweest…

Datingsite. Terwijl andere mannen van mijn leeftijd in ouden van dagen tehuizen werden opgenomen, was ik blijkbaar gedoemd om de rest van mijn leven op datingsites te slijten. Belachelijk nietwaar? Het leek wel of het een verslaving was geworden, want wat deed ik hier nog? Mijn boek was klaar en alle datingverhalen nu zowat ook, zo wat was mijn fucking excuus?

Wel, ik voelde mij eenzaam. Christa was met haar vijftig miljoen eurodosh en haar gehele familie geëmigreerd, geen adres achterlatend voor de Yardie gangfucks. Althans wat daar nog van over was, nadat Busta Reid en zijn ploeg Yardies door onze ANFO’s (Ammoniumnitraat bommen) aan carpaccio flinters waren geblazen.

Franco, Stefano en Renato waren weer naar Italië vertrokken, nadat wij besloten hadden om het half miljard ruwe diamant in Italië aan grootindustriëlen te verkopen. Uiteindelijk zat daar genoeg zwart geld en het werd steeds moeilijker voor de creatieve Italiaanse banken om het zwarte geld aan te pakken, zonder daarbij zelf in moeilijkheden te komen. De Zwitserse banken begonnen ook steeds vervelender te doen. We hadden besloten om voor tweehonderd miljoen euro ruwe diamant zelf te houden voor het geval het Europarlement met het briljante idee zou komen om ‘ter bescherming van de economie’ een geldsanering voor te stellen, onder het mom van het terrorisme of de georganiseerde misdaad. De resterende driehonderd miljoen cash zou verdeeld worden onder Franco en Stefano, Renato en mijzelf.

Financieel zat ik er dan wel warmpjes bij, maar in mijn bed was het toch nog te vaak koud, naar mijn zin. O, ik had een geregelde aanvoer van pubermutsen, chatbats, msn-miepen, cam-hamsters, huppeltrutten, knuffelbuffels, vleeshyena’s, woestijnbeertjes en golddiggers, maar afgezien van de paar lieve lieverds die van tijd tot tijd mijn bed voor langere tijd gepimpt hadden, leek het wel uitbestede masturbatie of het aangenomen binnenglippen van halfversleten wiplippen.

Ik miste dus de warmte van een lieve vrouw. Na Irene had ik veel lieve vrouwen gehad, maar het waren geen blijvers geweest. Degenen die wel wilden blijven, had ikzelf weggestuurd omdat zij zo jong waren en ik vond dat zij recht op normaal leven hadden. Het was moeilijk om het mij naar mijn zin te maken, en het was nog moeilijker om iets naar mijn zin te vinden.

Dus ik zit op fucking RP. Ik ben honderd keer fucking miljonair en ik ben fucking eenzaam. Ik mis mijn vrienden, ik mis Irene en ik ben ‘fucking fed up’ Ik ga er wat aan fucking doen!

Ik kruip in mijn slick fucking kickbokserprofiel en begin de nieuwe ‘chat-up line’ voor vandaag samen te stellen. Ik schrijf strakke teksten, maar ik wil nu met een literaire fucking mokerslag komenen, want ik begin het zat te worden.

Normaal stuur ik zo’n ‘chat-up line’ naar zo’n vijftig coochies, en anticipeer al op de antwoorden, zodat ik het meeste in sjablonen kan afwerken. Yeah, namen veranderen natuurlijk. Anticipeer de reactie en je kunt het antwoord ‘en fucking masse’ versturen.

Ik schrijf dus:

Vlinders..., Ik schrijf omdat wij nu, naast onze collectie ‘Farfalline del Pancio’ voor dames die weer vlinders in hun buik willen voelen, nu ook de bijzondere Farfalle del Stomaco, voor mannen hebben aangekregen uit Italie.

Deze maagvlinders zijn echter bedoeld om de -nog immer aarzelende- geliefde van je keuze over te halen, om met je op het grote liefdesavontuur te gaan.

Toepassing is eenvoudig: je laat de maagvlinder vlakbij jouw fris gewassen geliefde los. De vlinder, na wat onwennig heen en weer gefladder, gaat op de maag van uw Romeo zitten…, en kruipt als een zijderups naar binnen. Dat is alles, want zoals je weet gaat de liefde van de man door de maag.

Wel dien je tegelijkertijd onze vlinderklikker te gebruiken, zodat een duidelijke klik nu te horen is. Dat is het hele verhaal. Je bent nu gelukkig, en de man begrijpt het pas een dag later, zoals gewoonlijk;-)

Wij hopen je met deze informatie van dienst geweest te zijn, maar extra, en extra nuttige informatie wordt op verzoek toegezonden.

Let op!!! Degenen die méér dan één geliefde hebben, MOETEN onze gebruiksaanwijzing aanvragen.

Vriendelijke groet, Brainfury.

P.S.: Denk erom de vlinder niet in de buurt van je buurman los te laten…, tenzij deze er precies zo uit ziet als ik;-)

Nou, op de P.S. en de reacties van vrouwen die pretendeerden meerdere geliefden te hebben –al was het alleen maar om mij op mijn plaats te zetten- waren hoofdzakelijk de reacties die ik kreeg, en waarop ik waarop ik dus geanticipeerd had. Piece of piss!

Ik zal zo half door de barrage van reacties van enthousiaste ‘datecrates’ geweest zijn, toen er een digitale briefbom in mijn gezicht ontplofte.

Ze schreef met opzet mijn naam verkeerd.

Furry Brain, (Bontgevoerde hersenpan)

Wat dacht je, literaire no-hoper? Ik zal alle cliché uitdrukkingen van de gewone vrouw eens verzamelen, en daar een aardig verhaaltje omheen bouwen, zodat die stumpers zichzelf menen te herkennen?

Je hoeft geen psycholoog te zijn of Mills & Boone te heten om dat te kunnen, Brainfart (Hersenscheet). Gebruik gewoon dat beetje wat de meestal afgetobde sloebers aan romantische waardes hebben, en maak er een ‘chat-up line’ van.

Mijn god, wat ben jij voor een loterijbonnen schrijver? Wees een kerel en pak mij eens aan. Dan versier jij de eerste weken niets meer in dat Michelin spierenpak van je, want ik schrijf je een zwart webgat in Cyberspace in.

Gr. Honey.

Hoewel de toon van het schrijven mij niet aanstond, wilde ik wel een paar weken in de slag met een literaire supermuff. Ik had dat al eens eerder gedaan met Judith, maar ‘by fuck’, daar had ik van geleerd. Zoals altijd lonkte de uitdaging, en die was sterker dan ik. Zeker nu dat ik mij fucking eenzaam voelde. Misschien, als ze echt zo goed was, kon ik een sexy Stockholm syndroom ontwikkelen. Had ik tenminste iets waar ik tegenaan kon knuffelen.

Honey! Honey had inderdaad doorzien wat ik gedaan had, ook al had ik het beslist niet zo gepland. Het was vanzelf gekomen. Het laatste wat ik wilde, was het fenomeen waar ik zo op gesteld was, de vrouw, in de maling nemen. Ik had slechts onderkend wat voor ‘lingo’ zij gebruiken op datingsites. Ondanks dat feit, kon het wel uitgelegd worden zoals Honey deed.

Wat ging ik doen? Honey vertellen hoe het zat? Dat leek mij vooralsnog bij de duivel te biecht gaan. Mijn punt verdedigen? Het leek mij de enige kans die ik had.

Ik kon een literaire strijd van ‘wits’ aangaan, maar die win je nooit. Net wanneer je in je handen wrijft, tevreden met je sluitingsargument, word je iets voor je voeten gegooid, waar gewoon geen antwoord op bestaat. Met rede en logica win je ‘fucking never’

Honey had zich echter opengesteld voor een gerichte aanval. Zoals vele ‘brainbabes’ had ook zij haar foto niet geplaatst, om gore aso-shitberichtjes uit de mannenpuinbak te voorkomen. Ik dook dus, met mijn hoofd vooruit, in de opening:

Honey,

Naar ik begrijp, heb jij je op de barricaden geworpen ter verdediging van de romantisch karig uitgeruste vrouw.

Ben jij hun officiële vertegenwoordigster, of ben je een gesjeesde, feministische academica met een ochtendhumeur, tengevolge van je maandelijkse ellende?

Jij wilt een gevecht met mij aangaan? Wel, vecht dan met open vizier. Kom achter dat pictogrammetje vandaan en laat je gezicht zien. Als je tenminste een half behoorlijke snoet hebt, want ik ga mijn tijd niet verknoeien aan een gefrustreerde knuffeltruffel, waar geen hond tegenaan pist. Ik zie trouwens niet waarom ik je strijd moet geven, want ik heb alléén nog maar positieve reacties gehad van de dames.

Maar ja, ik zou zeggen: go for it, Miep.

Groet, Jan

Twee dagen vernam ik niets van Honey.

“Zeker een hoax,” dacht ik, “of ze heeft de waanzin van haar actie ingezien. Nou, ik kan het haar niet kwalijk nemen, ik zou het ook niet graag tegen mijzelf opnemen. We zullen maar eens…”

Ik werd ruw in mijn overpeinzingen gestoord door iets dat mijn virtuele kantoortje binnenglipte. Een poema? Een jaguar? Een panter? Wat voor fantastische feliene fantasie was dit? Een vrouw!

‘OMFG, WTF, WOW, cosmic and fucking awesome, no shit,’ krijste ik enthousiast in stilte, terwijl mijn kin tegen mijn borst bleef kleven, ‘Wat is fucking dit? Dit is geen WOF (Waste of fuck)’

Van alle webrats, hoodhoochies, trickturners, megamuffs, funfoofs, turbotilfs, trickchicks, slickchicks, bonniebirds, msn-milfs, chatbats, camclams, trophy-dolls en gewone clickchicks, die ik ooit had mogen aanschouwen, een goddelijk wezen zoals dit…, had ik dus nog nooit gezien.

“Hipcat, wat kom jij hier doen, prettypoon?” vroeg ik moeizaam, intussen mijn kin terugduwend.

“Ik kwam mij even netjes voorstellen, je wilde toch dat ik met open vizier vocht? Mijn naam is dus Honey,” klonk het honingzoet uit het meest perfecte spraak- en liefdesorgaan, dat ooit mijn oren gestreeld had. Waar het verder nog in toe in staat was, was op dit moment teveel voor mijn voorstellingsvermogen, ondanks dat ik in plaatjes denk.

Het was duidelijk dat Honey van de grond af was opgebouwd in de ‘female-perfectory’. Ze stond op twee windtunnel gestroomlijnde paradepennen, die op zijn minst een met bladgoud beslagen cat-walk verlangden. De looplatten transformeerden zich even onder de heupen. Aan de achterkant gingen zij over in strakke, maar volle ‘coin-slotted butt-cheeks’, terwijl zij aan de voorkant bij elkaar kwamen in een ‘groin-pitt’ die afgezet was met de slechts voorstelbare ‘Gates of Heaven’.

De torso versmalde zich snel boven de heupen, maar dat was slechts tijdelijk. Twee F-cup ‘jugnormous tig ol’ bitties’ versierden de voorkant, een lange neus trekkend tegen de gravitationele lens van de aarde.

Het gezicht. Kan men de Mona Lisa beschrijven? Nee? Nou verwacht dan ook geen fucking wonderen van mij. Cleopatra, daar leek ze nog het meest op, maar dan wel in 2009 uitgave met alle Dior accessoires, minutieus aangebracht door Leonardo da Vinci. Okay, ze bezat dezelfde klassieke schoonheid, maar ‘old Cleo’ had geen halogeenblauwe ogen. Honey’s mond, zoals gezegd, maar ondergewaardeerd in die uitspraak, schetste een perfect beeld, representatief voor haar gehele verschijning. Prachtig, sensueel en zalig. Zoet…, als honing.

Zij zette zich onverschillig in één van mijn Chesterfield fauteuils. Het leer van de fauteuil kraakte. Ik kreunde…, onhoorbaar, en wenste dat mijn mond de zitting…, en één van de leren knopen mijn tong was. Ik ben stapel op honing. Honey!

“Was die ene regel alles dat je zeggen kon? Nou ik hoop dat je beter schrijft dan communiceert, want anders heb je de slag al verloren, gespierde analfabeet,” zei Honey glimlachend.

“Nou snap ik dat je geen foto van jezelf op RP wilde neerzetten, Hellcat. Je ‘inbox’ zou zijn geëxplodeerd met allerlei gore shit en asomail van die ‘webwankers’ hier. Fuck Honey Gash, waar hebben ze jou geassembleerd?”

The Honey Gash keek mij onderzoekend aan, glimlachte, maar ze zei niets.

Ik huiverde. Er liep iemand over mijn graf, terwijl de haren in mijn nek recht overeind gingen staan. Er klopte iets niet; er zat iets fucking fout en het was zo duidelijk, maar ik had het van meet af aan gemist.

“Luister Twatcat, je ziet er piekfijn uit in dat strakke anatomiepak, maar het klopt niet. Je ziet er te goed uit. Jij hoeft niet op een datingsite te zitten. Je hebt mij benaderd met een reden. Wat is je probleem, funfoof?”

“Ik heb geen probleem, Jan. Jij hebt een probleem!”

“Jan? Ik heet geen Jan. Waarom noem je mij Jan, Honey Gash?”

“Behandel mij niet als een idioot, en stop er mee om mij Honey Gash te noemen, gore smeerlap. Noem mij nog één keer zo, en je hebt er een probleem bij. Stap uit die anabole-steroïde overjas van je, en luister naar wat je problemen zijn.”

Ik schoot in de lach en zeg: “Okay, mijn naam is Jan en blijkbaar weet je al genoeg van me, dus wat valt er toe te geven? Niets. Ik ben Jan ter Haak en problemen heb ik al mijn leven lang. So, what’s fucking new?”

“Dit probleem is nieuw, en als je er niet iets aan doet, dan heb je inderdaad je leven lang problemen gehad, alleen dat leven is dan niet zo lang meer,” zei de funfoof vlijmscherp.

“So, talk to me. Wie en wat ben je eigenlijk?”

“Je weet mijn naam. Ik ben een vertegenwoordigster voor het BRIC Blok. Weet je wat dat is?”

“Ja, het klinkt als een baksteen, maar het is een naam die door Goldman Sachs bedacht is. Zij betitelden Brazilië, Rusland, India en China zo. Nu gebruiken die landen zelf die benaming. Dat is het toch?”

“Ja, en weet je wat de overkoepelende organisatie BRIC nastreeft?”

“Voorzover ik weet willen zij –maar dat is niet officieel- een einde maken aan de hegemonie van de Joodse Bankiers, die er van beticht worden ook deze 'Credit Crunch' weer veroorzaakt te hebben, en zo de hele westerse wereld in recessie te hebben gestort.”

“Geloof jij ook dat dit zo is?”

“Wat is dit? De zeven vragen? In ieder geval... waar rook is, is vuur en voordat ik van antisemitisme beschuldigd ga worden: In de Protocollen van de Geleerde Ouderen van Sion wordt openlijk wereldheerschappij nagestreefd als doel, waarbij de rest van de wereld in slavernij wordt gestort.

Toen aan topbankier Baron David de Rothschild werd gevraagd hoe het kwam dat zijn organisatie de financiële crisis zonder kleerscheuren had doorstaan, antwoordde deze: ‘Je zou kunnen zeggen dat wij meer inzicht hebben dan anderen’”

“Maar dat maakt hem, als Joodse bankier nog niet verantwoordelijk voor de financiële ‘meltdown’?” weerlegde Honey.

“Nee, maar de voormalige Britse Minister van Financiën en Staatssecretaris van Defensie, Denis Healey zei: ‘Deze crisissen worden gemaakt om te gebeuren, op touw gezet en gehanteerd door hen die de beurskoordjes in handen hebben’.

Volgens een andere insider waren de Illuminati verantwoordelijk voor die crisis.”

“Dus we hebben nu al twee theorieën dan, voor wie er verantwoordelijk is?”

“Niet echt want Baron David de Rothschild en/of zijn familie wordt er van verdacht bij de Raad van Dertien van de Illuminati te behoren, tezamen met Astor, Bundy, Collins, DuPont, Freeman, Kennedy, Li, Onassis, Reynolds, Rockefeller, Russell, Van Duyn en de Merovingen, de vorstenhuizen waarvan beweerd wordt dat zij de afstammelingen waren van Jezus Christus en Maria Magdalena.

Om het extra interessant te maken, schrijft David Livingstone in zijn boek ‘Terrorisme en de Illuminati’, dat alle occulte groeperingen en ordes zijn voortgekomen uit de Kaballa, een Joodse ketterij, want het handhaaft niet de universele morele standaards verkondigd door de Torah, de vijf boeken van Mozes.

Verder geloven de Kabbalisten dat Lucifer de werkelijke God is. Zij geven niets om hun eigen naties. Hun volledig doel in het leven is om de mensheid te degraderen en te vernederen en zo aan God te bewijzen dat het menselijk experiment een mislukking is. Het grote geheim van de geschiedenis is de opklimming van de Kabbalisten naar wereld dominatie. Zij bereiken langzamerhand hun doel door hun geheime controle van de economie, onderwijs, de media en regeringen.

Verder schrijft Livingstone dat de meeste Illuminati stambomen, inclusief Europese vorstenhuizen, apostaat Joden, Crypto Joden en wannabe Joden zijn.

“Wat zijn Crypto Joden?”

Dat zijn Joden die voorwenden dat zij Christenen, Moslims of van een andere religie, of etnische achtergrond zijn. John Kerry en Madeleine Albright zijn typische voorbeelden, volgens Livingstone.

In zijn boek volgt Livingstone alle genealogieën van deze Khazar stambomen, die de Habsburgs, de Sinclairs, de Stuarts, de Merovingen, de Lusignans, de Windsors en 'hey, guess who....', de Rothschilds, bevatten.

“Dus de Rothschilds zijn ook Kabbalisten?”

“Ja, afgezien dat zij Satanaanbidders zijn, beweren Livingstone en verscheidene anderen dat de Rothschilds, Frankisten zijn. Frankisten waren er niet alleen gebrand op de vernedering en uitroeiing van de Joodse gemeenschap die hun afwijkende leer weigerde te aanvaarden, maar van uitroeiing van alle religies. Zij exploiteerden de Zionistische idealen om het najagen van wereldoverheersing te maskeren. Wat dacht je daarvan, superfoof?”

“Zo, je hebt je huiswerk wel gedaan. Voor een oude criminele pooier ben je wel goed geïnformeerd. Chapeau!”

Ik speelde het cool, dus ik zei: “Nou, je hebt mij dus naar tevredenheid overhoord, maar waar is mijn probleem? Zo, er al een probleem is natuurlijk en je mij niet probeert te gebruiken voor één van jullie ‘fucking conspiracy-games’”

“O, geloof me, Jan. Je hebt een probleem! Je hebt een fucking probleem en niet jij alléén. Je maat Franco, zijn zoon Stefano en en een paar Santisti van de Camorra, waaronder Renato en zijn familie hebben een fucking probleem. En dan zijn er nog een paar die problemen kunnen krijgen.”

Ik begon nu heel snel te denken, want deze BRIC Blok beauty wist iets. Het was slecht nieuws dat mijn kant op kwam, maar wat mij het meest verontrustte, was dat mijn Italiaanse vrienden in één adem genoemd werden met mijn problemen.

“Okay, Honey Ga.. foof, ik ben eerlijk tegen je. Wees eerlijk tegen mij. Ik weet niet of je iets weten wilt van mij, maar ‘level’ met mij. Waar ik kan, geef ik je de waarheid. You, say what foof?”

“Ik zeg, dat jij mij niets hoeft te zeggen. Ik zal jou alles zeggen, want wij weten alles, dus...”

“Ho, ho, ho! Wanneer jij alles al weet, waarom wil je mij dan waarschuwen? Wat is in het voor jullie? Jullie zijn geen filantropische instelling. Jullie willen iets van mij.”

“Zeer goed. Als ik je iets geef waardoor ik het leven en welzijn red van de eerder genoemde personen, wil ik alle bewijzen tegen de Hollandse regering, de Britse regering, de Illuminati en de vrijmetselarij hier in Holland, betreffende de gehele Pam affaire.”

“Zo je dat zou kunnen, en zo ik geïnteresseerd zou zijn, Honey. Ik heb mijn woord gegeven als garantie.”

“Een vet zootje goed dat dat je zal doen, wanneer jij en je vrienden dood zijn, of in een gunstiger geval, ridder te voet gemaakt zijn, door de Illuminati, die de Nigeriaanse maffia op jullie spoor hebben gezet. Jij hebt je woord gegeven. De Grootmeester van het Grote Oosten en de regering houden zich aan de overeenkomst, maar de Illuminati doen dat niet. Door de eeuwen heen hebben zij partijen tegen elkaar opgezet, daar blinken ze in uit. De Illuminati laten het vuile werk door de Nigeriaanse maffia opknappen en zij wassen hun handen. Zij doen waar zij goed in zijn: verdelen en heersen. Ik vermoed dat, terwijl wij praten nu, de Illuminati jullie gegevens aan het doorgeven zijn aan de Nigermob.”

‘Dat is het,’ dacht ik, ‘Ze weet niet alleen van de Pam affaire, ze weet ook van het Yardie verhaal in Harley Street. Dus Christa staat nu ook aan het gevaar bloot’.

“Hoe is de Nigermob er achter gekomen dat...,” begon ik te vragen, maar ik zag tegelijkertijd de stommiteit van mijn vraag in.

“Ze hebben Richard, de plastische chirurg verhoord. Die was blijkbaar panisch om iets over jullie te zeggen, maar ze hebben hem net zolang gemarteld, tot hij alles over jou, je Italiaanse vrienden, Christa en de Yardies vertelde.”

“Fuck that, dus ze weten van Christa ook dan? Dat is slecht, dat is ‘fucking bad’” schold ik, “Maar hoe wisten de Illuminati van London af?”

“Dat wisten ze niet, maar de Nigermob heeft contacten met een Freemasons Lodge in London, waarvan hoge politiefunctionarissen en magistraten lid zijn. De Nigermob had professionele opsporingshulp nodig, want ze hadden jullie nooit gevonden. De Freemason Lodge in London kon hen aanvankelijk ook niet helpen, totdat ze alle gegevens die ze hadden –wat niet veel was- en de combinatie van jullie groep en de ‘modus operandi’ lieten circuleren over alle Lodges wereldwijd. Weet je hoe de Illuminati jullie hebben uitgegraven?”

“Nee, maar ik weet zeker dat je het mij gaat vertellen,” antwoordde ik ongerust.

“Hoeveel units zijn er die internationaal opereren, waarvan de groep bestaat uit twee oude gangsters en twee jonge Italianen. Van de twee oude mobsters is de één een Italiaan en de ander een Hollander die vloeiend Italiaans spreekt. De twee jonge Italianen vechten met ‘Spiked Warrior knives’ en één van de twee slaat zijn tegenstander dood door die, met zijn open hand onder zijn neusbeen te slaan.

Al waren Renato en Stefano dan wel gemaskerd en is het hele warenhuis van de Vangenati later opgeblazen, er zijn remote video’s gevonden waar Stefano op stond en waar hij onder meer een magazijnwerker doodsloeg met zijn openhandklap. Later herhaalde hij dat bij een Yardie in London en een paar uur later werd er een gestolen politiewagen gevonden in de onmiddellijke nabijheid van een tiental opgeblazen Yardies. In die politiewagen lag een fake politieagent die op dezelfde manier gedood was. Renato sneed een Yardie zijn beenspieren door met een Spiked Warrior Knife en er circuleert nu een foto van de commandant van het Hollandse AMCON commando met een Spiked Warrior Knife in zijn keel. Denk je de Illuminati nog meer nodig hadden om één en één op te tellen?”

“Fuck sake,” vloekte ik, maar kon het niet nalaten de Illuminati te bewonderen voor hun effectiviteit en deductievermogen. Ik zag het gevaar nu, en ik zag het zich ontwikkelen. In een razendsnelle flits trokken zich nu alle confrontaties met de Illuminati, aan mijn geestesoog voorbij:

Pam, Franco en Stefano en ik sloegen een moordaanval in Franco’s villa in de bergen af, waarna wij de moordenaars vernietigden.

Lisette, Franco, Stefano en ik, maar met hulp van de Carabinieri en de Alpenjagers, sloegen een infanterie aanval af, die ondersteund werd door een luchtaanval, een gemotoriseerde aanval over de weg en een aanval van bootcommando’s.

Beelden verschijnen hoe Stefano en ik in Nederland de Frie Meson Balkfuck ontvoerden. Ik herleef hoe wij de handlangers van zijn partner vermoorden, en daarna de partner Endefuck ontvoerden. Ik zie Lisettes hoofd weer uit elkaar spatten en de tranen lopen nu over mijn wangen.

Wazig neem ik waar ik hoe Stefano en ik de auto van de ‘Razorking Hooligan Orangefucks’ onderschepten in de Trossachs in Schotland, en hoe Stefano hen daarna fileerde. De dag erna reden Judith en ik twee gemotoriseerde Illuminati agenten van de weg af.

Ik zie weer hoe Stefano, Rino en ik, maar deze keer ondersteund door soldaten van het elitecommando, de SAS, het huis in de heuvels in Schotland aanvielen, om Silvana en mijn dochter te bevrijden.

Opnieuw bedrijf ik de liefde met Judith, terwijl wij verhit keken hoe een ‘Orange Razorfuck’ zich elektrocuteerde aan de door mij aangebrachte beveiliging, in een hotelkamer in Preston.

Onmachtig iets te doen, tijdens Pam’s bruiloft in Napels, moet ik aanzien hoe de Illuminati agente Siobhán, Renato in elkaar trapte en hem gedood zou hebben als Stefano, Renato niet in zijn benen had geschoten, zodat hij niet verder kon vechten.

Door een mist nu, zie ik hoe Stefano langzaam door de Hitslit Siobhán aan stukken gesneden werd, wanneer Judith haar niet door haar hoofd had geschoten.

Ik zie het hoofd van de Vangenati-leider uit elkaar spatten door een salvo 5.56 kogels uit een C8 karabijn van een SAS commando.

“Mijn God, is het dan nooit over,” vroeg ik tegen beter weten in. Ik besefte dat alles wat wij meegemaakt hadden, ‘chickenshit’ zou blijken te zijn, in vergelijking met wat er nu op ons afkwam.

“Hoe kan het over zijn, Jan? Het gaat al duizenden jaren zo. Begin je maar vast voor te bereiden op de moeder van alle confrontaties.”

“Juist, en dat brengt mij op het volgende punt: jij wilt de bewijzen tegen de Hollandse regering, de Britse regering, de Illuminati en de vrijmetselarij hier in Holland. Wat denk je er aan te hebben, en wat denkt het BRIC Blok er mee te gaan doen? De Illuminati en de Freemasons zitten overal. In Rusland bijvoorbeeld veroorzaakten en financierden zij de Russische revolutie. In China zijn de Illuminati ook goed vertegenwoordigd, en wat India en Brazilië betreft, weet ik het niet, maar ik ga er maar van uit, dat het wel zo is. Dus wat denk je met die bewijzen te gaan doen? Is er soms een machtsstrijd gaande?”

The Honey Gash glimlachte, en vroeg mij: “Wat weet je van Ignatius de Loyola?”

“Hij was de oprichter van de Het Leger van Jezus, de Jezuïeten Orde.”

“Wat weet je van de Jezuïeten Orde?”

“Niet veel, zij waren het geheime leger en de spionnen voor het Vaticaan. Zij gaven door de eeuwen heen onderwijs in speciale Jezuïetenscholen. Het waren de beruchte staatslieden en massamoordenaars zoals Hitler, Stalin en Mao die sterk beïnvloed waren door het Jezuïetenonderwijs. De Jezuïet Generaal wordt ook wel de zwarte Paus genoemd, waarvan de witte Paus, het officiële hoofd van de Rooms Katholieke kerk zijn orders ontvangt.”

“Ja, niet slecht. Adam Weishaupt?”

“Hij was de Beierse oprichter van de Illuminati. Hij en Ignatius de Loyola waren beiden Crypto Joden. Weishaupt was ook een Jezuit, of hij was door de Jezuïeten opgeleid.”

“Is dat niet vreemd? De Illuminati zijn duivelsaanbidders en de Jezuïeten, zoals de naam van hun orde mag aangeven, zijn Christen.”

“In naam ja, maar het zijn in werkelijkheid duivelsaanbidders. Dat maakte ze ook zo gevaarlijk. Zij zijn de voorlopers van de geheime diensten geweest. Het waren meesters in bedrog, misleiding en misinformatie. MI5, de Britse geheime dienst heeft niet een klein beetje van de Jezuïeten geleerd.”

“Je gaat goed, Jan. Heden controleert De Jezuïeten Orde de Vaticaanse Bank, die door een doolhofachtig netwerk in de Federale Reserve Bank, de Wereld Bank en het IMF de dienst uitmaken.

Indertijd, en even terugkomend op Adam Weishaupt. Deze oprichter van de Illuminati werd gefinancierd door een Kabbalistische jood, genaamd Meyer Amschel, die later de naam Rothschild aannam. Weishaupt behoorde tot een Joodse familie, die het Katholicisme als geloof adopteerde. Dit geloof is de connectie tussen de Loyola en Weishaupt.

Weishaupt en Rothschild werkten samen met Jakob Frank, de invloedrijke leider van de Kabbala, in die tijd. Deze drie mannen in Duitsland en de Loyola in Rome legden de grondsteen voor het moderne bouwwerk van het kwaad.

De financiële wereld was veroverd met behulp van Rothschild kapitaal, en invloed. De politieke wereld was veroverd door de Illuminati en de religieuze macht was gegrepen door de Jezuiten Orde, de drijfkracht achter het Katholicisme. Het Kabbalisme is de schakel van de Illuminati met de duistere machten uit de Oudheid,” eindigde Honey haar uitleg.

“Fucking Jesus! No pun, maar als dat zo is, dan begrijp ik ineens een hoop meer. Al die Amerikanen, voor wie de Illuminati een niet te bevatten concept is, geven de schuld aan de Jezuïeten van 911, en alle ellende die er gaande is. De gelovigen geven de schuld aan de duivelsaanbidders, dus de Illuminati en Freemasons geven de schuld aan Moslim terroristen, en de rest van de Moslim wereld en de fascisten geven de schuld aan de Joden, die ook nergens iets aan kunnen doen.”

“Masters of deception! Daarom is het ook zo duivels. Wat voor rol denk je dat Alex Jones speelt, die 911 de wereld inspuugde als een regeringssamenzwering?”

Ik dacht even na. Alex Jones was altijd erg dapper in mijn ogen geweest, om al die regeringssamenzweringen aan de kaak te stellen. Maar waarom leefde hij nog? Mensen die minder hadden gedaan, waren ‘geframed’ en zaten in de gevangenis of waren dood, net als JFK. Het was duidelijk dat Honey mij nu testte.

“CIA man en misinfotainer! Ik heb het altijd vreemd gevonden dat hij al die schandalen ongestraft openbaar kon maken.”

“Precies. Misinformatie, Jan. Ze blijven zo dicht bij de waarheid, dat het door de mensen niet bevat kan worden, en het afdoen als hoax-samenzweringen. Om in die wereld te kunnen functioneren moet je een MPD hebben.”

“Wat is een MPD, foofie?”

“Multi Personality Disorder. Satanisten zoals de top-illuminati, worden geprogrammeerd vanaf kindsbeen. Zij zouden anders nimmer met de verschrikkingen kunnen leven, waaraan zij deelnemen.”

Ik was stil. Ik dacht niet dat ik een domoor was, en ik heb altijd veel gelezen. Ik heb nooit geconformeerd, altijd voor mijzelf gedacht en nimmer voor mij laten denken. Dit was ongelooflijk. Als dit allemaal werkelijk waar was, in wat voor een kankerwereld leven wij dan? Één groep, of liever minstens drie groepen zaten al millennia lang te denken hoe ze werelddominatie konden verkrijgen met allerlei kunst en vliegwerk, en de rest van de wereld interesseert het niet eens. Of de mensen zijn zo arm dat ze grotere prioriteiten hebben, en de massa in de westerse wereld kijkt intussen naar Paul de Leeuw, en andere clowns.

Honey zat mij aan te kijken alsof ze zeggen wilde: “En nou wat, Jan?”

Ik was verslagen want ik zag nu alle gevaren, afgezien van de Nigermob. Dat zou een strijd worden waar ik bekend mee was, maar wat konden mijn vrienden en ik verwachten van al dit ‘Satanshit’?

Het was een tijd stil.

“Honey, my dear, wat kan ik doen? Het gaat mij vooral om mijn vrienden. Ik doe wat wij overeenkomen, maar hoe bescherm ik mijn vrienden? Stefano en Renato zijn nog kinderen.”

“Moordenaars, desalniettemin.”

“Ga daar niet met mij, Honey. Jij bent geen fucking rechter, of God..., of de fucking Duivel! Je bent een mens, net als ik. Kun je niet dealen met Stefano, Renato of Franco..., dan kun je niet 'fucking dealen' met mij. Rot dan op en verknoei mijn tijd niet. Ik moet dingen regelen.”

Honey richtte die halogeen lampen weer op me, maar zei niets.

“Wat als mijn Italiaanse vrienden die bewijzen hadden gehad? Was je dan naar hen gegaan, en had je mij een moordenaar genoemd? Kijk naar het vieze tuig waar we het laatste uur over gesproken hebben.”

Honey stond op, liep naar mij toe en kuste mij op mijn wang.

“Dat wilde ik even weten, Jan. Als je mij niet had verteld op te rotten, of je vrienden te accepteren, was dit gesprek over geweest. Wat ik je nu ga vertellen is hoogst vertrouwelijk, en ik kan je nog niet eens alles vertellen. Ik vertel je wat je weten moet, om jullie zelf veilig te stellen. Verder kan en mag ik niet gaan. Begrijp je me, ouwe gangsta?”

Ik voelde mij plotseling treurig worden, want dat was hoe Judith mij altijd noemde. Ik vroeg mij af hoe het met haar zou zijn.

“Jan, Jan! Hoor je mij?”

“Eh, ja Honey. Ik hoor je. Sorry.”

“Voordat je ook maar iets anders doet, doe dit nu meteen. Franco heeft driehonderd miljoen, van die ruwe diamantenverkoop, ‘gestashed’ in Zwitserland en San Marino, waar het langzaam gewit wordt...”

“Ho, wacht eens even. Hoe zou jij kunnen weten waar Franco zijn spaarpot is? En wat belangrijker is..., dan zou de Illuminati het toch ook weten? Wat weet jij dat de Illuminati niet weten?”

“Ik leg je mijn positie straks helemaal uit. Wat het ‘stashen’ van het geld betreft, kan ik je dit zeggen: als Franco iedere reis al zijn mobiele telefoons uitzet op de A14 ter hoogte van Rimini of op de A9 ter hoogte van Como, dan kan een kind...”

“Fuck sake! Dat mocht hem toch niet meer gebeuren. Dat was een fout. Dus jullie hebben niet alleen toegang tot de telefoonverslagen, maar ook de logon, logoff en cell-informatie?”

“Ik ben bang van wel, ja. Laat hem onmiddellijk dat geld opnemen en via een Hawallah, Chop of Hundi bankier over laten maken naar een bank in een stabiel Moslim land, maar absoluut niet Saudi Arabie, want dat wordt door Israël gecontroleerd. Vijftig miljoen per dag, niet meer. Als je wilt, geef ik je de Hawallah bankiers van het land waarnaar het geld wordt overgemaakt. Ik zou willen voorstellen Dubai, of Tunesië. Doe dit nu, en dan gaan wij verder. Ik weet dat je je twijfels nu hebt, maar de banken van de Illuminati zijn al aan het zoeken, en dat is een feit.”

Ik dacht een ogenblik..., maar nu dat ik weer uit de greep van dat duivelsdrek begon te raken, werkten mijn hersens ook weer wat beter, Dit was terrein waar ik bekend was, ik zei: “Als ik jou moet vertrouwen, lijkt het mij fair dat je mij vertrouwt, nietwaar?”

Honey zag de val niet. Ze was scherp, intelligent en uniek. Ja, en mooi ook. Honey was niet ‘streetwise’.

“Geef mij twee minuten, zodat ik Franco inlicht,” zei ik.

“Tuurlijk!”

Ik stelde een sms samen, op mijn Xperia X1, waarin ik alles betreffende het imminente gevaar in ‘one-liners’ uitlegde. Ik bewaarde de sms. Ik startte een cryptografisch programma, en las de sms in. Toen nam ik snel een foto, met de ingebouwde camera, van Honey. Voordat zij wist wat er gebeurd was, was de sms in de foto verwerkt, en als mms naar Franco verzonden.

“Je nam een foto van mij, is dat juist?”

“Ja, controle is geen wantrouwen, Honey.”

“Dat is een lage streek, Jan.”

“Nee, dat is het niet. Jij bent eerlijk, dus jij vertrouwt ons met je foto. Wij zijn eerlijk, dus wij gaan driehonderd miljoen verplaatsen. Het klopt niet helemaal, dat weet ik, maar zo blijven wij allemaal eerlijk. Franco en Renato, of liever gezegd Lucio en Umberto controleren zevenhonderd mafiosi en Camorristi. Het is een soort verzekering, Honey. Nu zou ik graag een uitleg willen horen over de BRIC filosofie; ik heb je vertrouwd en als zodanig gehandeld. Talk to me now, muff!”

Honey keek een beetje sip, en zei: “Weet je Jan, ik begon je te mogen, maar Silvana had mij gewaarschuwd hoe fucking plausibel je kom zijn, en...”

“Als ik het niet dacht: ‘The Fucking British Empire’ is er ook weer in betrokken. Hoe kan het ook anders, hè? Masters of Deception, Engineers of Discord. Dat is de adder, ‘never mind’ de slang uit het fucking paradijs.”

“Nee, nee, Britain is nergens in betrokken. Ik ken Silvana al van jongs af aan, en zij...”

“Hoe is het met mijn dochter?”

“Ze wordt als haar vader, Silvana vroeg mij jou dat te zeggen. Alles is goed en als dit over is, wil ze je komen bezoeken met je dochter, met Franca.”

“Franca?”

“Wist je dat niet? Ze heeft je dochter naar je beste vriend vernoemd.”

Het voelde weer alsof ik stikte, maar het was mijn stropdas die te strak zat. Vreemd..., ik droeg helemaal geen stropdas. Traan.

“Jan?”

“Honey..., je verhaal”

“Ja Jan, dit is niet moeilijk, ik denk dat je het wel kunt waarderen. In de BRIC landen, Brazilië, Rusland, India en China zijn de Freemasons bijna net zo verspreid als in de westerse wereld. Terwijl in Brazilië de Jezuïeten ook niet uit te vlakken zijn, zijn die in India, China en Rusland, door hun Orthodoxe kerk, nagenoeg niet aanwezig. China doordat de meerheid Boeddhistisch is, en India omdat het overgrote gedeelte Hindu is.

Dertig procent van het controlemechanisme valt dus af. Brazilië blijft een zwakke schakel, maar heeft niet dezelfde economische invloed als de andere drie landen.

Nou, in India, Rusland en vooral China is een Nouveau Riche aan het ontstaan. Mensen die van niets zijn begonnen en die duivels hard hebben gewerkt om te komen waar ze zijn. Onderschat dit niet. China heeft twee triljoen in dollars. Amerika is failliet, maar als morgen de euro het betaalmiddel wordt, wat niet waarschijnlijk is zonder wereldoorlog, dan is China ook failliet. Hetzelfde in India, alhoewel in mindere mate. Toch hebben zij ook een miljard inwoners.

In China, India en Rusland in mindere mate, heeft de Nouveaux Riche besloten, dat zij niet door Amerika gecontroleerd wensen te worden. Zij hebben hard genoeg gewerkt. Denk erom, ik vertel dit heel simpel, maar de organisatie is geheimer dan het Jezuïetenheheim. Je hebt mijn leven je hand, gangsta.”

“Noem mij niet zo, Honey Gash,” zei ik, “Dat is voorbehouden aan een speciaal persoon.”

“Judith. Was zij zo goed?”

“Ze was beter, geloof me.”

“Okay Jan, sorry! Ik kan de naam van de beweging, die echt alle BRIC landen omvat, niet onthullen. Dat zul je kunnen begrijpen en respecteren. Echter, het is de nieuwe Aziatische generatie die zij niet geïndoctrineerd hebben en waar zij geen controle over hebben.

Alhoewel er Freemason Lodges in India en nu ook weer in Rusland en in China zijn, de Illuminati zijn ten tijde van Ghandi uit India gegooid en nooit meer toegelaten. Na driehonderd jaar Illuminati (East India Company) dominatie, is India niet van plan om weer in dezelfde val te trappen.

In China heeft een geheim genootschap met zes miljoen leden, waaronder 1,8 miljoen Aziatische gangsters en 100,000 beroepsmoordenaars, de Illuminati als doelwit gesteld, wanneer deze doorgaan met hun wereldontvolkingplannen. Deze society heet ‘De groene en rode genootschappen’. Deze beweging is honderden jaren oud en hoewel vele van hun leden tot de Triades en de Japanse Yakuza behoren, is het geen criminele organisatie. Tweederde van de leden van de organisatie zijn professoren, researchers en regeringsbureaucraten.

Toen Putin in Rusland, Nieslev en Bereshovsky eruit trapte en Khordokovsky arresteerde, trapte hij letterlijk de Rockefellers en de Rothschilds uit Rusland vandaan, waarbij de hegemonie van de USA over olie ophield te bestaan.”

“Luister, dat kan allemaal wel zijn, Honey, maar de Illuminati controleren de centrale banken van Rusland, China, India en Venezuela. Zij controleren de Europese Unie. De Illuminati Li Ka-Shing en zijn familie spelen een hoofdrol in China.”

“Klopt, maar we moeten ergens beginnen. De Chinese organisatie heeft gedreigd de Illuminati te vermoorden. Er zijn tienduizend Illuminati en er zijn zes miljoen Groene en Rode organisatieleden. Dat is een verhouding van zeshonderd tegen één. De Illuminati weten niets van hun potentiële moordenaars, die alles van hen weten, tot hun adressen aan toe.

En dan is er dit. Er is een scheuring ontstaan in de Illuminati. Jay Rockefeller en Philip Rothschild steunen één groep. Tegenover hen staan David Rockefeller en de JP Morgan nazaten, zoals Bush, Harriman, Walker enzovoort.”

“Maar wat ik te bieden heb, Honey, dat legt toch totaal geen gewicht in de schaal. Dat verandert niets. Europa is het machtscentrum van de Illuminati, en dan nog wat: jij en/of je superieuren hebben je research jegens mij en mijn vrienden zeer grondig gedaan. Waarom zoveel tijd en geld investeren in wat een ‘small-time’ ex-crimineel te bieden heeft? Het klopt niet.”

“Alles wat ik je verteld heb, is de waarheid. Ik heb je verteld dat Chinese organisatie zes miljoen leden heeft. Dat is niet helemaal juist…, er zijn ook een miljoen westerlingen.”

“Waar jij er dus één van bent?”

Honey negeerde mijn opmerking, en zei: “Je bijdrage mag dan niet groot zijn in jouw perceptie, maar van veel kleine borreltjes wordt men ook dronken. Ik moet alle informatie die ik maar te pakken kan krijgen, doorgeven aan mijn opdrachtgevers.”

“Hoe weet ik dat ik niet met een agente van de Illuminati zit te praten?”

“Dat weet je niet, maar je zult het weten zodra je mijn vraag hebt gehoord. Ik..., mijn opdrachtgevers willen je een gunst vragen.”

“Go!”

“Ik verwacht dat binnen twee weken je de Nigermob achter je aan zult krijgen. Die willen hun vijftig miljoen pond en half miljard ruwe diamanten terug. Het is dus logisch dat zij niet een paar zwarte krullenjongens achter jullie aan zullen sturen.

Ik verwacht dat jullie een aanval in Italië zullen uitlokken, zoals jullie met de Pam affaire hebben gedaan. Als het praktisch te realiseren is dan willen wij de topmensen van die organisatie verhoren. We willen weten hoe zij aan de Engelse Freemasons, en dus aan de Illuminati linken. Tijdens die controverse zou ik dicht in de buurt willen blijven.”

Ik dacht na en zei: “De Nigerianen hebben Freemason Lodges in Nigeria. Is dat niet hun connectie?”

“Nee, want de Nigermob moest in London via invloedrijke, ‘legale’ Nigerianen aanhaken bij de Freemasons. Onderschat de invloed van die Freemasons daar niet, want er zitten zelfs leden van het Britse Koningshuis in. Wij willen weten wat hun connectie is.”

“Waarom pakken jullie die invloedrijke, ‘legale’ Nigerianen niet direct aan?”

“Omdat wij niet weten wie dat zijn. Wij krijgen onze informatie van een lager geplaatste Freemason. Wanneer wij eenmaal die Nigerianen kunnen verhoren, dan weten wij wie hun contact is.”

Het klopte niet voor mijn gevoel, en ik maakte dat kenbaar: “Honey, je bent mij een lulverhaal aan het voeren en je moet er mee stoppen, want je beledigt mijn intelligentie.”

“Maar waarom zeg je dat? Ik ben eerlijk tegen je geweest, Jan.”

“Eerlijk misschien, maar niet wat het laatste stuk betreft. Al die moeite om een link tussen een Engelse Freemason en wat invloedrijke Nigerianen te ontdekken? Kom Honey, ‘cut the fucking crap’, die link is er evengoed wel, maar daar ben je niet in geïnteresseerd. Zal ik je vertellen waar je achteraan zit?”

“Wel ja, laat je hersenspinsels maar eens horen,” antwoordde Honey, quasi verveeld.

“Wel hier komt het dan, mooie zeepkut: toen jullie vernamen van onze ‘heist’ van ruwe diamanten in Harley Street, zagen jullie je kans schoon om achter de identiteit te komen van de leiders van het Nigeriaanse misdaadkartel, dat indertijd de diamanten van Charles Taylor, de ex-dictator van Liberia, had gekocht. Nou tot zover lopen onze verhalen nog aardig parallel, maar dat is waar de vergelijking stopt.”

Honey was goed, zij was bijzonder goed, maar zij kon de onrust in haar ogen niet verbergen.

Ik vervolgde: “De Nigerianen hebben onze identiteit niet via connecties van de Freemasons, en dus de Illuminati, achterhaald. Het is jouw groep die onze namen gaat geven aan de Nigermob…”

Honey stond op en protesteerde: “Jan, je bent gek, waarom zouden wij dat willen doen?”

“Ga zitten en ik vertel het je. Wij zijn het aas. Zodra de Nigermob onze identiteit heeft, komen ze achter ons aan. Nou, er zijn twee uitkomsten mogelijk: wij winnen de strijd en jullie komen via verhoren de identiteit van de personen te weten, die jullie zoeken. Het andere scenario is dat wij de strijd verliezen, in dat geval kopen jullie de hoogste leden van de Nigerfucks om, om ook weer achter de identiteit van diezelfde personen te komen.”

“Maar wat hebben wij aan de personen die indertijd de ruwe diamanten hebben gekocht. Charles Taylor zit al sinds 2006 in de gevangenis. Je praat nonsens, Jan.”

“Ja? Nou, luister even naar het fucking vervolg dan. In 1984 werd Charles Taylor in Amerika gearresteerd op verzoek van de Liberiaanse regering. Taylor werd in de USA gevangen gezet, maar ‘hey guess what?’, Taylor slaagt erin te ontsnappen, en zijn weg terug te vinden naar Afrika. Geen Amerikaan ontsnapt in de USA, maar Taylor, een vreemde Liberiaan ontsnapt, reist zonder hulp of geld dwars door Amerika en arriveert een paar weken later veilig in Afrika. Ja hoor, en varkens kunnen vliegen.

Nou, waar jullie achteraan zitten, is te bewijzen dat Taylor met behulp van de CIA ontsnapt is. Waarom? Om zijn mooie donkere ogen? Nee, jullie willen bewijzen dat de CIA, en dus de Illuminati, Taylor gesponsord en ondersteund hebben vóór, en tijdens dat hij zijn terreurbewind voerde, en wapens ruilde met het Sierraleoonse RUF (Revolutionair Verenigd Front), voor bloeddiamanten uit Sierra Leone.

Daarnaast, door ons te verraden aan de Nigergang, kun je een shitstory creëren, zogenaamd om ons te helpen en in ruil daarvoor zou je zonder slag of stoot, al de eerder bedongen bewijzen tegen de Hollandse regering, de Britse regering, de Illuminati en de vrijmetselarij hier in Holland, betreffende de gehele Pam affaire in handen krijgen. De perfecte ‘setup’; de Jezuïeten kunnen nog wat leren van jullie waar het misleiding en bedrog betreft. Zo Honey fucking jar, hoe is dat voor een nonsensverhaal?”

Honey gaf geen krimp, maar vroeg mij: “Is het goed als ik even een telefoontje pleeg?”

“Tuurlijk.”

Zij pakte haar mobieltje, en toetste een nummer in. Even later hoorde ik haar in vloeiend Chinees spreken. Zo, Honey kon dus meer dan van brood stront maken. Even later beëindigde zij het gesprek en borg haar mobieltje op.

“Zo Honey, je werkt dus voor de Chinezen. Nou, ik heb daar geen probleem mee. Jullie doen iets waar ik volkomen achtersta, maar ik vind het niet zo leuk dat jullie ons als aas wilden gebruiken.”

“Maakt het wat uit in het hele verhaal? Kom Jan, je loopt lang genoeg mee, om te weten dat die dingen gebeuren.”

“Ja, dat is zo, maar jij loopt weer niet lang genoeg mee, want je hebt jezelf verraden. Wat is de uitkomst van je telefoontje.”

“Ik kan je theorie bevestigen. Je hebt absoluut gelijk en als jullie nog mee willen werken, dan worden alle kosten betaald, en als er wapens moeten komen, dan is dat geen probleem. Niets zal een probleem zijn wanneer wij van nu af aan hetzelfde doel nastreven: jullie veiligheid en de identiteit van die leiders van dat Nigeriaanse misdaadkartel.”

“Ik moet er over bellen, dat kan ik niet alleen beslissen, maar ga er maar vanuit dat het goed is. Je ziet alleen een kleinigheidje over het hoofd, foofie.”

“En dat is?”

“Wel, in jouw plan moesten wij ons leven verdedigen, en onze bezittingen veilig stellen. Dat is nu nog het geval, alleen nu is het zo dat jullie ons aan de Nigermob verraden hebben. Jullie gebruiken ons, dus jullie betalen ons. Jullie betalen ons ook voor het verplaatsen van het kapitaal uit San Marino en Zwitserland, of dacht je dat wij dat gewoon lieten staan daar?”

“Maar de Illuminati weten toch niet van dat geld? Wij hebben het nooit verder bekend gemaakt. Dat geld staat veilig, niemand weet ervan.”

“Jullie weten er nu van. Dat geld moet verplaatst worden, jullie roeren dus. Zo niet, verdedigen wij ons evengoed wel, maar we blazen jullie hele verhaal de wereld in. Sorry Honey, dat leert je misschien om a) mensen niet te onderschatten, en b) diezelfde mensen geen lulverhaal om hun oren te slaan. Tot hoever mag je gaan?”

Honey dacht na voor een moment en knikte toen. Ze zei: “Vijfentwintig miljoen euro plus alle kosten en wapens.”

“Dat is vijftig miljoen plus alle kosten en wapens.”

“Jan, dat kunnen wij...”

“Take it, or fucking leave it!”

“Het is goed, I’ll take it. Vertel mij..., leer mij, Jan, waar heb ik een fout gemaakt?”

Ik begon te lachen, stond op en liep naar haar toe, en zei: “laat mij even aan je tieten zitten. Ik wil weten of ze werkelijk zo hard zijn.”

Ik stak mijn hand in de richting van Honey’s ‘funbags’, maar ze bewoog niet. Zij had haar verlies genomen, en accepteerde nu de consequenties. Ik liet haar ‘tatas’ met rust, zonder ze aangeraakt te hebben en ging weer zitten.

“Je zei dat de Illuminati alles wisten wat het geld betrof. Nou dat had waar kunnen zijn, maar dan hadden wij geen zes dagen de tijd gehad om het geld te verplaatsen. Jij zei: ‘Niet meer dan vijftig miljoen per dag’. Dus de operatie had nog zes dagen geduurd. Als de Illuminati ervan hadden geweten, dan hadden wij geen zes uur meer gehad. Speciaal na alles wat wij de laatste uren over bankiers hebben geleerd. Dat is waar je de fout maakte, slickchick.”

Honey knikte gelaten, en zei: “Silvana had mij al gewaarschuwd om je niet op link te nemen. Fuck Jan, ik dacht je de weg kwijt te maken met het hele Jezuïetenverhaal en zodoende vijftig miljoen te besparen. Begrijp mij niet verkeerd, wat ik je daarvan meegedeeld heb, is allemaal waar.”

“Wanneer worden die vijftig miljoen uitbetaald?”

“Bij oplevering van de personen die wij zoeken.”

“No fucking way! Ten eerste kunnen wij niet garanderen dat de personen die jullie zoeken, ons ook zullen aanvallen. Dat is een risico dat jullie nemen. Ik kan onze aanvallers niet uitzoeken door ze aan te klikken. Het is geen ‘fucking datingsite’. Dat is één!

Ten tweede dit: wanneer jullie onze namen doorgeven, is de zaak al begonnen, want wij lopen vanaf dat moment gevaar en moeten vanaf dat ogenblik ook onze maatregelen nemen. Als we voortijdig het leven laten, wil ik weten dat we de molm in ons bezit hebben. Vijftig miljoen euro, plus tien miljoen voor de onkosten worden vooruit gestort. Als er geld overblijft van de onkosten, storten wij terug. Als we geld tekort komen, roeren jullie bij. Zo wil ik het doen, want anders is er geen fucking deal!”

Honey zuchtte en vroeg toen: “Waar vindt de confrontatie plaats? Is Engeland een mogelijkheid?”

“Het is een mogelijkheid, maar niet een erg waarschijnlijke. In Italië spelen wij een thuiswedstrijd. We hebben de isolatie en verlatenheid van de bergen. De locale autoriteiten en Carabinieri zullen ons steunen. Daarnaast zal een groep kleurlingen meer opvallen, waar wij zitten in Italië, dan in Londen.”

“Wat wanneer na de confrontatie blijkt dat de topmensen in Londen, of ergens anders in Engeland blijken te zitten?”

“Wat dan?”

“Halen jullie ze dan op voor ons?”

“Jullie kunnen dan toch beter ‘plaatselijke specialisten’ nemen? Die kosten minder dan wij en zijn ter plaatse beter bekend.”

“Dus dat zou ons extra gaan kosten?”

“Zo! Wat dacht je zelf, Honey?”

“Wat als ze in Nigeria, of Liberia zitten?”

“Dan ga je ze zelf maar halen, of je huurt de SAS of het Vreemdelingenlegioen in. We zijn geen huurlingen, of speciale strijdkrachten. Dat is waar onze samenwerking ophoudt, Honey.”

“Wat reken je wanneer jullie de leiders uit Engeland moeten halen?”

“Halen..., doen we niet, we kunnen ze wel aan jullie afleveren, maar in Engeland. De prijs hangt af van hoeveel het er zijn.”

“Noem een prijs!”

“Nee, dat kan ik niet zo beslissen. Daarover moet ik contact met Franco en Lucio opnemen. Zeg mij één ding en lieg niet weer tegen mij, Honey. Zijn onze gegevens al doorgegeven aan ‘da fucking Nigermob’? Als dat zo is, zeg het mij dan, zodat we kunnen dealen. Als je liegt, staat er een contract op je, vanaf het moment dat ik mijn partners gesproken heb.”

“Nee Jan, ik zweer het je. Als wij dat gedaan hadden, dan was de situatie niet meer te controleren geweest voor ons. We wilden eerst van jullie medewerking verzekerd zijn.”

“Okay, laten wij aannemen dat het zo is... voor het moment. Ik blijf met één vraag zitten, namelijk: natuurlijk is het prachtige propaganda om de CIA en de Illuminati als beschermers en facilitators van Charles Taylor te ontmaskeren, maar wat doet het nog? De CIA en de Illuminati hebben ergere dingen gedaan, die al wereldwijd bekend zijn.”

“Ik begrijp je twijfel, maar dat nieuws is voor Afrika toch altijd nogal ontoegankelijk gebleven. Het Internet heeft dat veranderd. Het Internet zal de hele wereldpolitiek veranderen. De westerse wereld zit vastgeroest in hun eigen denkpatroon, c.q. dat van de politici. Het zijn net mensen van middelbare leeftijd, die veranderen hun denkwijze niet zo gemakkelijk meer. Afrika is nog een kind. Het begint nu te leren en is ontvankelijk voor duidelijke indrukken. Wij willen Afrika in het BRIC Blok. De westerse wereld volgt dan vanzelf.

Ik weet wat je gaat zeggen. Cecil Rhodes, als top Freemason, heeft indertijd de basis in Rhodesië, vandaag Zimbabwe, gelegd voor de Nieuwe Wereld Orde. De Beers en de Oppenheimers controleren nog steeds de economie van Zuid Afrika, maar dat is maar een klein stukje Afrika. Afrika is ons doel, Jan. Maak dit openbaar en je tekent mijn doodvonnis.”

Zo, nu lagen de stukjes op hun plaats. Afrika. Ja, dat kon ik mij voorstellen. Diamant, goud, uranium en alle grondstoffen dat Azië maar bedenken kon, en nodig had. Het was duidelijk. Terwijl Honey nerveus haar mooie lippen zat te mishandelen met haar nagels, pakte ik een anonieme prepaid mobiel en toetste een nummer in.

“Pronto, chi parla?”

“Kun je dat aan het nummer niet zien, Franco?”

“Ciao Gian, ik heb je berichtje ontvangen. Dit nummer is nog steeds schoon. Is er werkelijk haast met de verplaatsing?”

“Niet zoveel als zich aan liet zien, maar verplaatst moet het worden. Luister even naar het volgende, Franco.”

Ik gaf Franco een update, die alleen de relevante details betroffen. Ik vertelde hem van de Nigerianen en van de deal die ik gemaakt had. Ik vroeg hem of wij de bergen rond het Gardameer konden gebruiken als de plaats van confrontatie. Ik informeerde of wij in geval van noodzaak de Nigeriaanse leiders in Engeland wilden kidnappen en overleveren aan de agenten van het BRIC Blok.

“Wat vangen wij voor het arrangement in Italië?”

“Vijftig miljoen euro, tien miljoen euro onkosten om te beginnen en alle wapens verzorgd.”

“We hebben het niet echt nodig, Gian”

“Nee, dat dacht ik ook, maar ik denk dat het beter is, dat wij het aannemen. Ik leg het je nog wel uit.”

“Wat denk je dat de klus in Engeland kan opbrengen, vooropgesteld dat wij Italië overleven?”

“Dat is mijn vraag aan jou, caro.”

“Het hangt van het aantal te kidnappen Nigerianen af en hoe zwaar zij bewaakt worden. Onkosten en materiaal betaald en er van uitgaande dat het niet meer dan drie personen zijn..., wel, houd het ook op vijftig miljoen, plus kosten en wapens, maar liever niet, Gian! Het is een klus van een half miljoen euro, dus als ze onze prijs betalen willen, okay, maar nogmaals, liever niet. De klus in Italië vind ik wel grappig. Kijk maar wat je doet.”

“Je hebt volkomen gelijk. Ik laat je alles zo snel mogelijk weten. Heb je onderdak voor mij en een vrouw?”

“Er zal geen vrouw bij aanwezig zijn. Heb jij iets met vrouwen? Ja, natuurlijk. De villa staat klaar voor je. Is het weer een lelijke vrouw, die meekomt?”

Ik lachte, groette mijn vriend en belde af.

“Wanneer je die zestig miljoen hebt gedeponeerd in Franco’s bank in Zwitserland, kunnen wij gaan rijden. In Italië bespreken wij het hele geval nog een keer met Franco en Stefano, besluiten op een plan van actie en dan kunnen jullie onze gegevens doorgeven aan de Nigermob. Is dat acceptabel?”

Honey knikte en vroeg: “Moet ik een wapen meenemen naar Italië?”

“Alsjeblieft niet! Wat Franco niet verzorgen kan, wat niet veel zal zijn, kunnen jullie ons dan laten bezorgen. Neem afgezien van je normale identificatiedocumenten. Niets meenemen dat je aan Azië kan linken. Kun je iets met wapens trouwens?”

“Van een blaaspijp tot een bazooka. Ik ben rokudan (zesde dan) Aikijitsu en ik ben getraind in Close Combat en MMA (Mixed Martial Arts). Zullen wij samen slapen onderweg?”

“Waarom, wilde je wat sexy ondergoed meenemen, Honey?”

“Nee, maar ik wilde je laten weten dat mijn specialiteit in MMA, Braziliaans JiuJitsu is. Voor het geval je mij uit mijn pyjama denkt te kunnen pellen. Ik ben geen onderdeel van de deal namelijk.”

“No shit! Cool Honey, laat je polsen eens zien dan.”

Honey trok haar mouwen op en inderdaad, haar polsen waren abnormaal stevig en gespierd, in vergelijking tot de rest van haar lichaam. Althans, de gedeelten die ik kon zien.

“Wicked! Waarom heeft een vrouw zich gespecialiseerd in het grondgevecht?”

“Omdat dat vaak de laatste fase in een gevecht is. Je krijgt eerst het stoten en schoppen, dan het grijpen en werpen en als laatste het grondgevecht. Zoals je ziet, ben ik een vrouw en die zijn over het algemeen niet zo sterk als mannen.”

“Dus jij hebt de hele ‘shebang’ maar geleerd?”

“Ja, maar meestal heb ik aan het Aikijitsu echt wel genoeg.”

“Nou, dat geeft een veilig gevoel in ieder geval. Als alles naar wens verloopt in de voorbereidende fase, mag ik je dan om een gunst verzoeken? Zou je een trainingsessie met mijn peetzoon Stefano willen hebben?”

“Is hij goed?”

“Hij is shichidan (achtste dan) Aikido, maar hij heeft nog meer specialiteiten. Ik heb nog niemand gezien die beter is, maar een tijdje geleden werd hij zowat aan repen gesneden door een vrouw.”

Ik vertelde haar van het gevecht met de Schotse Illuminati vrouw, Siobhán.

“En hij weigerde haar te doden omdat zij een vrouw was, terwijl zij hem zowat aan repen sneed? Fuck Jan, het zal mij een eer zijn om hem te leren kennen.”

Tien dagen later arriveerden wij op de bergweg naar Franco’s villa. Ik vond het vreemd dat hij ons naar de villa had laten komen, in plaats van zijn herenhuis in Brescia. De reden zou mij echter spoedig duidelijk worden.

Na honderd meter over de bergweg gereden te hebben, moesten wij stoppen voor een dwars over de weg geplaatste vrachtwagen. Vanachter de vrachtwagen kwamen zes man met 4.6mm Heckler & Koch MP7 A1 machinepistolen. Terwijl vijf man de wagen omringden, kwam de ‘capo del gruppo’ naar mijn zijraam, dat ik had laten zakken.

“Targa Olandese (Hollands kenteken), Signor Gianni?” vroeg hij mij.

“Si capo, is er wat gebeurd of zo?”

De capo drukte een knop op zijn ‘comms set’ in, en zei: “Rino, ik denk dat Signor Gianni is gearriveerd. Kun je zijn gezicht beschrijven?”

De capo luisterde even, begon te lachen en zei: “Ja, dat is hem precies. Kan niet missen, grazie Rino!”

“Het snorretje?” vroeg ik.

“Si signor Gianni. We hebben veel van u gehoord, maar ik heb nimmer het genoegen gehad om u te mogen ontmoeten…”

“Wil je een handtekening?” vroeg ik lachend, “Wat is er aan de hand, capo? Sorry, mijn naam is Jan.”

Ik stak mijn hand uit en schudde de hand van de capo, die zei: “Krijg het lazarus met die handtekening. U bent nog gekker dan Franco. Nee werkelijk, het is mij een genoegen. Ik heet Paolo. Rino of Franco zelf zullen u wel vertellen wat er aan de hand is. We hebben een situatie.”

We reden door tot wij aan de oprijlaan van de villa kwamen. Bij de poort stonden vier gewapende mannen. Één legde zijn HK MP7 A1 neer en kwam met geopende armen op ons aflopen. Ik herkende de man als Rino, de Capo Regime van Franco, met wie wij zoveel hadden meegemaakt.

Ik stapte uit en omhelsde Rino. Wij hielden elkaar omarmd als de vrienden, die wij indertijd waren geworden. Rino had tranen in zijn ogen, toen hij vroeg: “Hoe gaat het, Gian? Hoe is het oude vriend?”

Ik veegde wat muggen uit mijn ogen, en zei: “Sto bene caro, het is allemaal goed, Rino. Ik heb je gemist mijn dierbare, trouwe vriend. Is alles goed met jou, en je gezin?”

“Si Gian, alles is goed, maar hier gaat het niet goed. Je moet hier even blijven, Gian. Franco heeft je nodig en Stefano is te druk met de familiezaken. Blijf Gian, blijf om Franco. Ik kan zien dat hij zich zorgen maakt.”

“Maar wat is het probleem, Rino? Wat is er gebeurd? Franco heeft mij nimmer iets gezegd, en Stefano ook niet. Wat kan ik doen?”

“Laat Franco het verhaal vertellen. Ik mag dat niet. Dan Gian, sta hem bij, al is het alleen door om hier te zijn. Samen zijn jullie goed.”

“Maar ik kom juist met een probleem, ik voel mij schuldig nu, Rino. Wat gebeurt er? Wat weet ik niet?”

“Push mij niet, Gian. Ik kan niet antwoorden. Wij spreken elkaar later. Voor het moment..., zorg voor Franco, let op je vriend.”

Toen wij even later naar de villa reden, vroeg Honey mij: “Zijn er problemen, Jan?”

“Het lijkt erop, Honey, maar voor het moment weet ik net zoveel als jij. Niets, ik weet fucking niets, maar het begint al slecht. Shit, ik wist niet dat jij Italiaans sprak, dat had je mij wel eens kunnen zeggen.”

Honey glimlachte, maar zei niets.

In het huis werden wij zoals altijd door Franco’s vrouw Margherita en Donatella, de vrouw van Stefano verwelkomd. Niets was hier te merken van een crisis, het was als immer. Ik werd omhelsd door beide vrouwen en ook Honey werd verwelkomd, alsof zij al twintig jaar over de vloer kwam.

Terwijl Honey en Donatella zich onderhielden, zei Margherita tegen mij: “Gian, Franco heeft je nodig. Stefano heeft geen problemen om alles te regelen, maar door de situatie die wij hebben, voelt Franco zich eenzaam. Sta hem bij, Gian. Jij bent de enige naar wie hij luistert.”

“Gian carissimo,” zei Franco, toen wij de kamer ingeleid werden, “Come stai, guaglione?”

“Goed, mijn lieve vriend. Ik kan je vragen hoe het met jou is, maar na twee keer gestopt te zijn door je mannen, kan ik wel begrijpen dat er een probleem is. Kom bij me, Franchino.”

Franco stond op en wij omhelsden elkaar. Het was zo kort geleden dat wij de ‘heist’ deden in Londen, en Franco had genoten van ieder moment. Nu hield ik een vriend in mij armen, die bezorgd was. Mijn allerbeste vriend, had problemen.

Franco gebaarde de vrouwen dat wij alleen gelaten wilden worden, en ik vroeg Honey om de vrouwen te vergezellen. Gelukkig hadden wij dit gedeelte doorgesproken onderweg. De drie vrouwen lieten ons alleen. Alleen met het probleem van Franco. Alleen met het probleem dat Franco, en dus mij betrof.

“Gian, ik ben niet bang om te sterven, dat weet je, maar ik wil alle zaken geregeld hebben, voordat ik de pijp uit ga. Stefano is bijna klaar, maar het is het methodisch denken, het manipuleren, het anticiperen. Hij is er bijna, en als ik het leven laat wil ik dat jij hem verder opleidt. Ik heb hem teveel op geweld gericht. Oh, hij is de beste, maar hij moet worden wat wij samen waren, Gian.”

“Nonsens, hij is beter dan wij ooit konden worden, Franchi. Wat is het probleem. Wat is het fucking probleem, zodat wij daar kunnen beginnen?”

“De Roemenen! Je herinnert de aanval die zij uit de bergen inzetten, nadat wij de helikopteraanval hadden afgeslagen?”

”Ja, acht Roemenen hebben Stefano en ik toen afgeschoten en zestien zijn er later door Rino vermoord. Het was een succes, nietwaar?”

“Het was een succes toen, Gian, absoluut, het was ook een geweldige tijd. We hebben alleen maar goede tijden gekend, vriend. Veertig jaar. Hoe is het omgevlogen, maar goed. Roemenen. Ik weet niet hoe het in Holland is, Gian maar hier stonden de Roemen onderaan de criminele ladder. De Russen zijn heavy shit en zo zijn de Joegoslaven. De Bulgaren zijn beroepsmoordenaars. Ik werk zelf, net als overgebleven families van de Santa Corona Unita met Albanezen. Die dollen ook niet, maar de Roemenen verdienden hier de kost door hun kinderen bij de stoplichten te plaatsen, en de automobilisten om een aalmoes te vragen. De laatste jaren krijgen zij hun inkomsten uit prostitutie, blanke slavinnenhandel, drugshandel, witwassen en liquidaties. Ze zijn allianties aangegaan met Nigeriaanse misdaadsyndicaten, daar deze zo’n beetje van dezelfde activiteiten leven. Prostitutie, blanke slavinnenhandel –zwart in het geval van de Nigerianen- drugs en moneylaundering. Daarnaast…”

“Wat!” schreeuwde ik, “Roemenen zijn allianties aangegaan met Nigerianen, hoor ik dat goed, Franky?”

Franco keek mij verbaasd aan, en antwoordde: “Ja, dat is juist, Gian. De Roemenen profiteren van het organisatietalent van de Nigerianen, die over het algemeen hoog opgeleide mensen zijn. Wat is zo vreemd, dat je zo heftig reageert, vriend?”

“Neem mij niet kwalijk. Ik vertel je alles zo, Franco. Ga door met je verhaal, alsjeblieft, want ik denk dat wij alle twee voor een grote verrassing komen te staan.”

“Goed, de Roemenen hebben door hun allianties met de Nigerianen en Bulgaren twee keer een moordaanslag op mij laten plegen. De eerste keer kwamen er twee motorrijders voor het stoplicht naast mijn A6 staan. De passagiers ledigden twee magazijnen van UZI machinepistolen op de ramen. De A6 is gepantserd, zoals je weet, dus er gebeurde weinig. De tweede keer had slechter af kunnen lopen. Een salvo granaten afgeschoten uit en MK19 kwam door de ramen van ons huis naar binnen. De verwoesting was totaal. Gelukkig had ik naar Stefano geluisterd, door hier met mijn gezin te gaan wonen. Stefano zei mij dat het een georganiseerde aanval was, en dat ik het niet mocht onderschatten.”

“Mijn God, Franco, waarom heb je mij niets laten weten. Ik was onmiddellijk hierheen gekomen. Zie je dat Stefano goed is? Hij heeft de aanval niet onderschat. Waar denkt hij dat het vandaan komt?”

“Jij had genoeg aan je hoofd, na de dood van Lisette, Gian. Anyway, het komt van de Roemenen, die niet alleen wraak willen voor hun dode zigeunerssoldaten, maar bovenal willen zij Lombardije overnemen, samen met de Nigerianen. De Bulgaren zijn behulpzaam daarbij, omdat zij bij succes een stuk van de taart verwachten.”

“Wat zegt, en wat doet Stefano? Wat zegt en doet ‘La Sistema’ (De Camorra)”

“Lucio, Umberto en Renato onderhandelen met alle grote clans. De Roemenen zijn tastbaar, en de bevolking aldaar wordt al tegen hen opgezet. De Nigerianen en de Bulgaren zijn wat onvatbaarder, ik denk dat...”

Op dat moment ging de deur open en Stefano kwam binnen. Ik sprong op uit mijn stoel.

“Zio..., zio Gian. Wat een genoegen. Hoe is het met mijn favoriete oom?”

Wij omhelsden elkaar en kusten elkaar op de wangen. Het voelde zo fucking goed. Mijn vriend, Franco. Zijn zoon Stefano, mijn petekind. We waren weer samen, maar het was ik, die hen steeds opnieuw alleen liet. Er lag een gebeitelde toekomst voor mij in Italië, en dat is altijd zo geweest. Al veertig jaar, maar ik bleef de zwerver die ik was.

“Stefano, Stefano, het is zo goed je weer te zien. Het spijt mij van de moeilijkheden met de Roemenen. Had het mij laten weten. Misschien had ik mij nuttig kunnen maken. Stefano, het is werkelijk goed je weer te zien”

“Sorry, als ik jullie in jullie knuffeltjes stoor, maar Gian, is er een connectie tussen de Nigerianen waar jij het over had en de Italiaanse Nigermob? Ik bedoel..., dat zou wel erg toevallig zijn,” zei Franco.

“Ik verwacht het niet Franky, maar wat niet is kan komen. Ik denk dat wij Honey hierbij aanwezig moeten laten zijn. Ik wil een paar dingen zeker weten.”

Franco pakte de telefoon en vroeg aan zijn vrouw of zij Honey naar ons toe wilde sturen.

Het leek wel of Honey al klaar had gestaan achter de deur, want tien seconden later kwam zij binnen. Ik weet niet of zij het met opzet had gedaan, maar zij was gekleed in een modieuze zwart zijden Hakama (Aikido broekrok) en een witzijden kimonojasje, dat ondanks de antisexy snit, zeer weinig aan de verbeelding overliet.

Stefano keek haar blij verrast aan, toen ik hen aan elkaar voorstelde. Franco schudde lichtjes zijn hoofd

“Konbanwa Honey,” zei Stefano, terwijl hij licht boog.

“Konbanwa sensei,” zei Honey, die de buiging beantwoordde.

“Niks sensei. Ik heet Stefano. Ik heb van mijn oom gehoord dat jij het Aikijutsu beoefent en zesde dan bent. Yoroshiku!”

Stefano stak zijn hand uit en Honey greep zijn hand. Wel voor het oog althans, want ineens zag ik de handen van Stefano en Honey flitsend snel bewegen. Zij probeerden elkanders pols te pakken, maar beiden wisten dat te ontwijken, en te counteren. Zij stonden allebei doodstil, niets bewoog afgezien van de handen en de onderarmen, tot aan de elleboog. De bovenarm was, zoals de rest van het lichaam absoluut bewegingloos.

“In vijf seconden nu, Honey,” waarschuwde Stefano.

In twee seconden, schoot de onderarm van Stefano omhoog en toen die weer omlaag kwam, zat zijn hand stevig om Honey’s pols, die ineens gepijnigd begon te kijken. Haar pols zat vast in Stefano’s greep. Ik had nimmer zoiets eerder gezien.

Stefano liet Honey’s pols los, boog en zei: “Arigatou gozaimasu (Dank je)”.

“Arigatou gozaimasu, Stefano,” hoe wist je dat ik dat zou proberen? Je reactie was er één van voorbereid zijn, in plaats van snel reageren.”

“Ik zag het aan de stand van je voeten, Honey. Hoewel het niet nodig was, drukte je je gewicht de grond in. Wanneer ik hetzelfde had gedaan, dan had je geweten dat ik voorbereid was. Je had dan mogelijk van je test afgezien. De les hier is, laat nimmer je opponent merken dat je voorbereid bent, hoe en waar dan ook.

De uitkomst was bijna voorspelbaar, want door zijn defensieve karakter is Aikido, en mogelijk ook Aikijutsu geen wedstrijdsport. Je hebt dus te weinig praktische ervaring, maar je bent wel erg goed. Klinkt dat acceptabel wat ik zeg?”

“Si Stefano,” zei Honey bescheiden, “Dus wij zullen echt samen trainen, voordat de confrontatie plaatsvindt?”

“Graag Honey, misschien kunnen wij elkaar technieken leren. Je bent erg mooi.”

“Jij bent een mooie man, Stefano. Donatella, je vrouw is ook prachtig. Ik vind iedereen hier schitterend, zelfs Jan.”

Alhoewel Franco en ik hadden genoten van het schouwspel, moesten wij ons nu weer aan onze problemen wijden. Ik gaf Stefano ‘a running update’ in sneltreinvaart. Stefano onderbrak mij geen één keer. Hij luisterde en toen ik uitgesproken was, stelde hij de vraag waarvoor ik Honey had laten komen.

“Honey, is er een connectie tussen de Italiaanse Nigerianen en de Nigerianen die met Charles Taylor gedeald hebben? Nee..., wacht even, cara, denk goed na. Ik zeg dit met alle respect, Honey, wanneer dat zo is en jij weet ervan, dan kan ik dat begrijpen en accepteren. Dan komen wij tot een oplossing. Wanneer die link er is en jij denkt dat je die langs ons heen kunt duwen, dan Honey, en nogmaals met respect, dan gebeurt er wat er net gebeurd is. Je zult uitvinden dat ik voorbereid ben.”

Honey werd driftig, ik zag het, dus iedereen zag het.

“Honey,” zei ik, “Jij wilde mee. Je hebt je moment van glorie gehad. Stefano is eerlijk tegen je. Bekijk het van een afstand, het is niet persoonlijk. Wat verwacht je? Dat de grootste capo van Lombardije ieder lulverhaal zomaar gelooft? Hij is eerlijk tegen je. Wees eerlijk, of lieg. Wat jij wilt, maar neem hem zijn eerlijkheid en aanbod niet kwalijk, anders zit je morgen in het vliegtuig naar Amsterdam. Vijftig miljoen, of niet. We halen de onkosten eraf, en je kunt de Chinezen gaan vertellen, dat je er een ‘fuckup’ van hebt gemaakt, door je stomme trots.”

Donatella en Margherita kwamen binnen. Franco liet ze altijd meeluisteren, wanneer er een vrouw in de ‘affari’ betrokken was. Tijden veranderen, en Franco was nimmer eigenwijs of kortzichtig geweest.

Terwijl Margherita op haar zoon afliep, om hem een draai om zijn oren te verkopen, zei Donatella: “Sei un cazzo tu (Je bent een lul jij) Honey, heeft zich helemaal mooi gemaakt, omdat ze zoveel van je gehoord heeft. Ze heeft geprobeerd te laten zien hoe goed zij was en jij, jij idioot moet even duidelijk laten merken hoe slim je bent. Had je dat niet gekund zonder het haar in haar gezicht te wrijven?”

Stefano hief lachend zijn armen in de lucht en zei: “Honey, kom bij me, dan maak ik het goed met je. Kom hier en ik ‘kiss it better’”

Honey liep aarzelend naar Stefano. Ik kon gezworen hebben dat zij een pruillip had. Stefano kuste haar op beide wangen, en toen vol op haar mond. Honey had toen geen pruillip meer. Ze glansde en likte haar lippen af.

Margherita en Donatella klapten enthousiast. Franco en ik lachten, en Stefano was zo rood als een biet.

’s Nachts in bed vroeg Honey aan mij: “Heb ik mijzelf erg voor schut gezet, Jan? Ik bedoel, ik ben eerlijk geweest, maar ik voelde mij in een hoek gedrukt.”

“Honey, je bent een mooie en lieve foof, maar het is zoals Stefano eerder zei: ‘Het ontbreekt je aan ervaring en praktijk’. Het was nimmer persoonlijk. Stefano mag je, dat heb ik al gezien.”

“Maar hij is getrouwd, Jan en Donatella is een schat. Hoe...”

”Maak je geen illusies, muff. Stefano..., wel ik zal niet zeggen dat hij nooit vreemd gaat, maar hij doet het nimmer met een bekende. Hij is een man van eer, net zoals zijn vader. Ik hoop niet dat dit als een teleurstelling komt.”

“Wel, ja, en nee, Jan. Hij is prachtig en ik bewonder zijn geestelijk overwicht, zonder dat hij dat ten toon spreidt. Maar zoals je zegt, hij is een man van eer. Zijn vrouw mag trots op hem zijn. Nou, ik ben zo geil als de pest van dat hele gebeuren geworden, dus hier is je kans.”

Ik lachte en zei: “Honey, Stefano is een man van eer. Ik ben een man van eer. Je kunt mij niet uit het nachtkastje pakken als een vleesgeworden vibrator. Nee, ik ben bang dat je je vingers moet gebruiken, maar wees gerust, het windt mij niet op.”

Ik kon het niet zien in het donker, maar ik vermoedde dat Honey weer een pruillip had. Misschien wel zes. Het was klaarblijkelijk haar avond niet, vanavond.

‘Geeft niet, daar wordt zij hard van,’ dacht ik nog, voordat ik in slaap viel. Toen ik ’s nachts wakker werd, merkte ik dat Honey met haar arm om mij heen lag..., en huilde.

De volgende morgen werden wij pas om tien uur wakker. De spanning van de laatste veertien dagen, de confrontatie van gisterenavond en Franco’s mededeling hadden hun tol geëist.

Toen Honey en ik de ‘Sala di Pranzo’ (eetzaal) inliepen, zaten Franco en Stefano al op ons te wachten. Gedurende de nacht waren Lucio, Umberto en Renato uit Napels gearriveerd. Als of dat niet genoeg was, zat ook Ermanno Ricci, hoofd van de Staatspolitie, op ons te wachten.

Het volgende kwartier hoeft geen beschrijving. Renato, die nota bene met een ex-lover van mij getrouwd was, hing aan mij als een babychimpansee. Hij kuste mij en hield mij vast, totdat Lucio en Umberto, zijn vader en oom, mij opeisten voor het herenigingritueel. Renato liep dus naar Honey? Did ‘he fuck’, Renato kon niet langs Pam heenkijken. Hij moest, volgens mij, de meest trouwe echtgenoot in Italië zijn.

Ricci, hoofd van de Staatspolitie, en eerdere opponent. Wij omarmden elkaar. Wij respecteerden…, en wij hielden van elkaar. Wat had ik mij ooit in die man vergist. Na elf naoorlogse presidenten, verdiende hij het om de twaalfde president van Italië te worden. Een man met sterke principes, maar niet te corrumperen, wanneer hij niet in een zaak geloofde. Franco en hij, elkaars antipolen, maar toch..., zij vulden elkaar aan.

Umberto en Lucio, oom en vader van Renato en Santisti van de ‘Sistema’ (Camorra) namen Honey snel onder hun hoede. Honey, nog niet bekomen van Stefano’s schoonheid, keek begeesterd naar Renato. Renato was griezelig knap en angstig goed in alles wat hij deed, en wat hij van Stefano geleerd had.

Ik voelde mij nu wel een beetje verloren. ‘Did I fuck’, ik heb alles in mijn leven gehad. Ik was gelukkig bij mijn vrienden.

Franco en Lucio hadden een zoon, aan wie zij de planning over konden laten. Ik had wel een zoon, maar die was pas anderhalf jaar oud, maar het was wel een fucking Italiaan, en hij zat er aan te komen.

Ik voelde mij overbodig in de planning, maar hey, wacht even, Stefano en Renato waren geen Hollanders. Noord Italiaanse Mafia en Camorra, die het eens waren.

“Zio, wat stelt u voor als plan van actie?” vroeg Renato.

“Het strijdtoneel, guaglione. Daar waar de strijd beslist wordt. En daarover, guappo, kan Franco ons beter adviseren.”

Franco, bescheiden als zijn zoon, zei: “Het moet een locatie zijn waar drie vijandige groepen in de val gelokt kunnen worden. Het moet ontaarden in een gevecht tussen die drie groepen, waarna wij met de minst mogelijke verliezen over kunnen nemen. Dat is volgens mij waar wij beginnen..., aan het einde. Helaas kan dat hier niet meer plaatsvinden, ik woon hier nu met mijn familie.”

Lucio en Umberto knikten goedkeurend. Fuck, wat was ik trots op mijn vriend, Franco.

Honey, die het gesprek had kunnen volgen, kneep in mijn hand, toen zij zag dat ik emotioneel werd. Zij vroeg: “Ben je okay, Jan?”

“Ja lieverd, dit doet pijn. Eens was ik zo mooi en goed als, wel Stefano. Renato is een Napolitaanse god.”

“Nee Jan, jij bent beter dan iedereen. Ik ken je nu.”

Franco vroeg Stefano zijn zoontje te laten komen.

De twaalfjarige Enrico kwam binnen met een laptop, die hij op een OHP aansloot. Toen de laptop opgestart was en Windows geladen was, zagen wij op de ‘Overhead Projector’ een Google map van een gedeelte van de bergen, noordoostelijk van het Gardameer.

“Er is één weg naar het dal in de bergen, die zich in deze twee wegen opsplitst,” zei de kleine Enrico. Wij zagen hoe hij een weg aanwees, die zuidelijk bij Riva del Garda uitmondde en in het noorden uitkwam bij Dimaro. Daar vandaan kon men naar Edolo in het Westen, of naar Bolzano in het Noordoosten.

En dan is er deze smalle bergweg, die om het hele dal heenloopt. Degene die deze weg controleert, beheerst het gehele dal.”

Iedereen klapte, en Stefano straalde. Enrico vroeg of hij weer War Games mocht gaan spelen op zijn XBox360.

Het was duidelijk waar Franco naartoe wilde. Lok de drie partijen in een val, laat het ze uitvechten, want de leiders vechten toch niet. Als de strijd afgelopen is, veeg de leiders op.

“Ben jij op een Jezuïetenschool geweest, Franco?” vroeg ik hem.

“Ja, toevallig wel, Gian”

“Wij ook,” zeiden de Napolitanen.

“Lekker dan, ik niet,” quasi klaagde ik, “Franco, ik denk dat het in opzet een uitstekend idee is. Één ding vraag ik mij echter af, en dat is hoe de machts- en belangenverhoudingen komen te liggen, wanneer wij er in slagen de drie groepen dat dal in te lokken.

Wat wij dan namelijk hebben, is een groep Roemenen, die het eens is met de Nigeriaanse mobsters, die in Italië opereren. Die zullen elkaar geen pijn doen. Dan krijg je de Engelse Nigerianen die de Roemenen wel aan zullen vallen, omdat zij achter dezelfde prijs aanzitten. Jou, Franco! Maar wie garandeert ons, dat de Nigerianen uit Engeland en Italië het niet eens zullen worden, en dat zij de Roemenen overhalen om gezamenlijk jou/ons aan te pakken. De belangen zijn dan wel verschillend: Lombardije voor de Italiaanse Nigerianen, vijfhonderd vijftig miljoen aan ruwe diamant en geld voor de Engelse Nigerianen, maar alle drie de partijen willen jou, en mij. Wat als ze het eens worden?”

Franco keek Stefano aan, die knikte en zei: “Dan zullen wij er iets harder in moeten, Zio en dan hebben wij iets meer werk achteraf om de achtergebleven sporen te veranderen. Dit, voor de autoriteiten die wij niet kunnen controleren. Het is meer werk, dat geef ik toe, maar het slagveld is door ons bepaald en dus vechten wij een thuiswedstrijd. Dat is echter in het slechtste geval.

Net zoals hoog in bergen van de Adamellogroep, bevinden zich hier ook bunkers in het dal. Deze bunkers in de bergen zijn gebouwd in de Eerste Wereldoorlog, om de Oostenrijkers te bevechten. De bunkers in het dal zijn echter gebouwd gedurende het hoogtepunt van de Koude Oorlog, door een groep industriëlen uit Lumezzane. Deze hebben voor tientallen miljoenen bunkers in het dal laten bouwen met gangen, die uitmonden in grote bewoonbaar gemaakte ruimtes in de aangrenzende bergen. Zij dachten daar veilig te zitten voor het geval er een atoomoorlog uit zou breken”

“Dat was dan misschien wel zo, maar waar de bouwers niet aan gedacht hadden, dat zij boven op de ‘Tonale lijn’, een verzwakking in de aardkorst hadden gebouwd. Zij hadden hun schuilplaatsen niet op een bom, maar op een atoombom gebouwd. Deze plaats heeft echter een goede klank voor mij, want wij passeren een minuscuul plaatsje, dat Santo Stefano heet,” zei hij, terwijl hij lachend inzoomde op dat plaatsje.

Iedereen lachte en Lucio zei: “Nou een beter voorteken dan dat hadden wij nimmer kunnen krijgen, Steffie. Nou Franco, hij heeft het weer gedaan. Is mijn zoon, Renato hier, nu echt net zo goed als jouw Stefano?”

Alhoewel Lucio dolde, voelde ik dat het niet goed moest voelen voor Renato. Het feit dat hij bijna door een vrouw was vermoord in een gevecht, zag hij als een eeuwigdurende blamage. Dat hij bereid was om zich te laten vermoorden om zijn bruid, Pam te redden, deed er voor hem helemaal niet toe.

“Kom Lucio, dat is een domme vraag voor een slimme man. Ik heb je zoon in Noord Italië, in Engeland meegemaakt en in Nederland bezig gezien. Hij heeft twee keer mijn leven gered en ik kan je verzekeren dat je zoon nu beter is, dan jij je ooit zult kunnen voorstellen. Je hebt alle redenen om trots op hem te zijn. Hij heeft de allerbeste leraren gehad. Eerst jou, en hij promoveerde bij Stefano.”

Umberto, Lucio’s broer zei: “Het is een onwaardige vraag, Lucio. Ik denk dat je je zoon een excuus schuldig bent.”

Nou, door zo’n opmerking zijn honderdjarige bloedvetes ontstaan in de mafia, en de Camorra. Iedereen hield zijn adem in. Honey greep mijn hand.

“Het was niks, papa! Het was een grapje, dat snappen wij echt wel,” zei Renato, al olie gooiend op de golven, die er nog niet waren, of zouden komen..., want Lucio was een man van eer.

“Nee figlio (zoon),” zei Lucio met verstikte stem, “Ik ben een ‘infame’. Ik ben een imbeciel. Het was als grapje bedoeld, maar het was niet grappig en het was mij inderdaad onwaardig. Ik vraag je vergeving, Renato, want ik weet dat je nu bij de besten behoort en, ja, ik ben verschrikkelijk trots op je. Vergeef mij.”

“Nou, dat was dan weer even genoeg Napolitaans drama voor één ochtend, Lucio” zei Franco. Hij vroeg de vrouwen wat versnaperingen te willen maken.

Stefano, noch Renato spraken. Franco, Lucio, Umberto en ik keken elkaar aan. Lucio stond op en omarmde zijn zoon, waarna hij tegen mij zei: “Ik begin er een gewoonte van te maken om mijn voet in mijn mond te steken, waar het mijn zoon betreft, nietwaar Gian?”

“Ik weet niet waar je het over hebt,” loog ik. Franco was de enige, die wist waar wij het over hadden.

Na de espresso en de Grappa ging Stefano verder met zijn uitleg. Het incident, dat er eigenlijk nooit geweest was, was alweer vergeten.

“Ik had de verdeling van de strijdkrachten gedacht als volgt: voor het uitlokken van de confrontatie tussen de drie partijen, en ik noem ze vanaf nu NE, voor de Engelse Nigerianen, NI, de Italiaanse Nigerianen en RO, de Roemenen, gebruiken wij Albanese bergguerrilla’s. Tevens worden die gebruikt als front, wanneer het tot een confrontatie met alle drie de partijen tegelijk mocht komen. Deze guerrilla’s zijn bergvechters bij uitstek, omdat zij zeventig jaar hebben moeten smokkelen, terwijl zij in de jaren negentig hebben gevochten, samen met de Kosovaren, tegen de Serviërs.

De Roemenen hebben ook wel bergen, maar die hebben daar nooit zoveel gedaan en ik geloof dat in Nigeria de hoogste berg, negenhonderd meter is.

Goed, omdat controle geen wantrouwen is, zou ik de Albanezen willen laten commanderen en controleren door de mannen van ‘la Sistema’ (Camorra). Hun commandocentrum zal zich hoog boven op de bergweg bevinden. Zij kunnen het hele strijdtoneel overzien en tevens informatie aan hun mannen, aan ons en de Albanezen doorgeven. De Albanezen moeten gecontroleerd worden, voor het geval zij voor zichzelf denken te kunnen beginnen.

Ik zou graag zien dat zio Lucio en zio Umberto, het commando namen over hun eigen mannen. Voor zover nodig wilde ik hen laten trainen, door zio Gian, in het gebruik van mortieren, Javelins, granaatmachine geweren en C8 karabijnen. Zij zullen het hele strijdtoneel beheersen.”

Lucio en Umberto knikten, en zeiden eensluidend: “Onorato (Vereerd)”

Hoewel ik de capaciteiten van Honey niet onderschat, zou ik mij geruster voelen wanneer zij boven in de één van de commandoposten van Lucio of Umberto verbleef.

“Helemaal niet,” zei Honey, “Met respect Stefano, ik ben met Jan gekomen en ik blijf bij Jan. Al is het alléén maar als zijn lijfwacht.”

Stefano en Renato vertrokken geen spier van hun gezicht, maar ik hoorde Lucio, Umberto en Franco gniffelen. Ik keek hen vuil aan, maar in mijn hart was ik wel trots. Ik knikte naar Stefano dat het mijn goedkeuring had, maar zei tegen Honey: “Je bent bij mij dus je luistert naar mij. Één keer eigenwijs en ik laat je gedurende de strijd in de boeien slaan, begrepen foof?”

“Wie moet jou beschermen dan?” vroeg Honey plagend, “Nee, ik dol je, Jan. Het is okay, zo was het ook afgesproken.”

“De helft van de mannen van mijn vader zullen met mij, zio Gian en Renato, vanuit de bunkers vechten. De andere helft van de mannen zullen onder aanvoering van mijn vader bij de ingang van het dal de leiders opvegen. Het zal niet te veel moeite kosten om die eruit te pikken.”

“Hoe dat zo, Stefano?” vroeg Honey geïnteresseerd.

“Die gaan er als eersten vandoor,” zei Stefano. Iedereen gierde van het lachen, en het was nu Honey, die stom keek.

Voor het eerst mengde Ermanno Ricci, het hoofd van de Staatspolitie, zich nu in het gesprek: “Stefano, ik ben met ‘tenente-colonello’ (luitenant-kolonel), Paolo Borghese, van de Alpentroepen uit Bolzano overeengekomen, dat de zware wapens overmorgen bij de bunkers worden afgeleverd. Hebben jullie verder nog iets aan wapens nodig?”

“Het is goed dat u daar over begint. U herinnert zich de slag aan het Gardameer en hoe wij ineens met twee Amerikaanse C-NITE Cobra Night Attack’ helikopters geconfronteerd werden? Dat zal nu niet gebeuren, maar één burgerhelikopter is al te veel. Ik wilde graag wat FIM92 Stingers en wat lichtere M72 LAW raketbuizen met raketten. Verder wilde ik om tien Claymore mijnen verzoeken, zio Ermanno.”

“Waar denk je die voor nodig te hebben, Stefano?” vroeg zijn vader.

“Wel die mijnen hebben drie ontstekingsmethodes. Ik wilde de slachtofferontsteking gebruiken voor het geval dat onze vijanden iets slimmer zijn dan wij denken, en ons op de bergweg aan willen vallen. Ze zullen dan met 4×4’s komen en Claymore mijnen zijn zwaar genoeg om die tegen te houden, althans op te houden. Lucio en Umberto worden in ieder geval op tijd gewaarschuwd door de ontploffingen.

Verder wil ik er een paar plaatsten op de toegangsweg in het dal. Dit voor het geval er onverwachts versterkingen voor de vijand zouden aanrukken. Deze mijnen kun dan gecontroleerd tot explosie worden gebracht.

Als laatste voor in de bunkers, wanneer wij ons in de bergen terug zouden moeten trekken. Deze mijnen worden weer met de slachtofferontsteking gebruikt. Alle lichte wapens hebben wij zelf.”

“Juist,” antwoordde Ricci, “Dat zal geen probleem zijn, maar je moet een kaart bijhouden van de mijnen die met slachtofferontsteking worden gebruikt, zodat de mijnen, die niet ontploft zijn, later opgeruimd kunnen worden. Internationale overeenkomsten. Sorry.

Als laatste zal ik de plaatselijke Maresciallo van de Carabinieri, ieder verkeer dat de dalweg naar de bunkers wil nemen, tegen laten houden. Die blokkade kan jullie tevens waarschuwen, wanneer er versterkingen zouden komen. Ik zal ook de Maresciallo waarschuwen geen helikopters van de carabinieri over het dal te laten vliegen.”

Er viel even een stilte, nadat het hoofd van de Staatspolitie uitgesproken was. We waren allemaal vol vertrouwen, dat was het niet, maar we realiseerden ons ook allemaal –Stefano en Renato incluis- dat teveel geweld was gepasseerd het laatste jaar. Bij de wet der gemiddelden moesten er nu doden aan onze kant vallen. Ik keek naar mijn vrienden. Ik keek naar mijn peetkinderen, mijn kinderen en ik hoopte dat ik die dode zou zijn. Ongetwijfeld hadden al mijn oudere vrienden soortgelijke gedachten. Honey had nog steeds mijn hand vast.

Lucio vroeg: “Wat is het excuus dat jullie in dat dal verblijven en dat de oppositie meent ons daar veilig aan te kunnen vallen?”

Onmiddellijk viel Honey bij: “En wat is de informatie die wij naar de Engelse Nigerianen laten uitlekken? Waar ik mijn hoofd de hele tijd al over breek is: hoe krijgen wij de twee groepen –RO met NI en NE- daar tegelijkertijd? Laten wij ons allemaal volgen? Dat wordt dan wel een hele optocht”

“Je hebt uit heel goede bron vernomen dat de vijfhonderd kilo ruwe diamant en de vijftig miljoen Pond Sterling in één van die bunkers ‘gestashed’ gaat worden. In de betonnen bodem van de bunker wordt een kluisruimte gemaakt, waarin de diamanten en het geld opgeslagen worden. Wanneer het kluisdeksel dicht is, dan blijft er nog een vierkant gat van een meter diepte over. Hierop wordt vijfhonderd kilo semtex geplaatst. De springstof wordt gedetoneerd door vibratiesensoren. Tenzij het explosiecircuit gedeactiveerd wordt door het inbrengen van een voorgeprogrammeerde USB sleutel, explodeert vijfhonderd kilo semtex, wanneer er gehakt, geboord of geslepen wordt. Afgezien van wat de explosie met de diamanten en het geld zou doen, stort de hele bunker... en de halve berg in. Niemand kan dan nog bij die kostbaarheden komen, tenzij zij de USB sleutel hebben. Die vijftig miljoen pond worden bij de diamanten verborgen, omdat ik Guardia di Finanza (FIOD) onderzoeken tegen mij heb lopen.

Dezelfde informatie gaat naar RO en NI. De urgentie is dat de drie groepen begrijpen dat zodra de semtexbom geactiveerd is, dat er met geen mogelijkheid meer in de kluis te komen is. Zo kunnen wij het tijdstip bepalen. We laten uitlekken dat de diamanten en het geld reeds ter plaatse zijn verborgen, zodat het voor geen van de groepen zin heeft om op een waardekonvooi te gaan loeren.

Het hoofd van de Staatspolitie vroeg terecht: “Franco voor RO en NI is één van de motieven wraak. Het andere motief is Lombardije controleren. Is het niet makkelijker om je gewoon te vermoorden?”

“Niemand zal mij vermoorden wanneer ze beseffen dat ze vòòr mijn dood vijfhonderdvijftig miljoen wijzer kunnen worden. Daarop verzaken is geen enkele wraak waard en tevens een aardig starterspakket voor wanneer zij Lombardije hebben overgenomen.”

Ricci zei: “Ja, dat ben ik met je eens, maar dat vergroot het gevaar op kidnapping van jou, of je familie.”

Srtefano zei: “Ze weten dat mijn vader nu zwaar bewaakt wordt en ze kunnen hem niet kidnappen door eerst honderd man op de been te brengen, dat valt te veel op. Ze kunnen wel honderd man in die vallei brengen. Hoe dan ook, ik denk dat dit het concept plan moet worden. De details en bijstellingen kunnen wij later behandelen.

Tijd voor een beetje ontspanning. Renato, je kent mij, ik houd van je als een broer, ik zou je nimmer kwetsen, want ik geef eerder mijn leven voor je, maar ik wil je vragen of je nog een keer met een vrouw zou willen vechten. Een vrouw die tien keer beter is dan Siobhán.”

“Fucking clever,” dacht ik, “Dat was een meesterzet Stefano. Wat ben je ontiegelijk goed. 'Jesus fuck' wat ben je wijs.”

Renato antwoordde verbaasd: “Ja, dat zou ik wel doen, maar waarom, Stefano, en met wie? Ik ben niet zo slim als jij, maar ik ben ook niet stom. Dit begrijp ik niet; leg het mij uit als je wilt.”

Lucio en Umberto keken al net zo verbaasd als hun zoon respectievelijk, neefje.

Wel, het giechelen zou ze nu snel vergaan.

“Je was goed toen je bij ons kwam wonen, Renato, maar er waren nog een paar kleine dingetjes die ik je heb kunnen leren, nietwaar?”

“Kleine dingetjes! Je hebt mij –met alle respect voor mijn vader- erbij geleerd wat ik nog niet wist, en wat mijn vader nooit kon weten. Je bent mijn mentor. Okay, papa?”

“Si, certo figlio mio!”

Stefano hervatte: “We gaan nu allebei leren Renato. Jij en ik, en misschien nog iemand hier. Misschien leren wij allemaal wel vandaag.”

Ik gloeide van trots, en ik was ervan overtuigd dat Franco zich precies hetzelfde voelde.

“Renato,” zei Stefano, “Honey hier is rokudan in Aikijutsu, Specialiste in close-combat en Mixed Martial Arts en Brazilisch JiuJitsu, wat inhoud dat als het tot een grondgevecht komt..., dan ben je dood. Zou jij Honey voor mij willen vechten, want anders moet ik het doen. Als je verliest, dan moet ik het evengoed doen.”

‘Stefano herhaalt de geschiedenis om de geschiedenis uit te vlakken. Mijn God, dat jong is wijs geworden,’ dacht ik. Ik dorst Franco niet aan te kijken.

Renato keek naar zijn vader en oom, die het al begrepen hadden natuurlijk. Zij knikten hem bemoedigend toe.

Ik streelde Honey’s hand en zei in het Nederlands, op het risico af dat ik zeer onbeleefd was: “Honey, je hebt het gehoord, laat hem winnen, want de jongen is geweldig, maar hij heeft een trauma, zoals ik je verteld heb. Hij is ‘fucking great’, doe hem pijn, maar laat hem winnen.”

Honey knikte.

Renato zei: “Okay, ik vecht Honey op één voorwaarde, namelijk, als zij mij laat winnen, dan zal ik het weten en ik stop onmiddellijk. Stefano, ik weet wat je doet, en ik houd van je, maar haal geen psychoshit uit met mij. Ik win, of ik verlies. Honey, laat mij niet winnen, want als ik het merk, ga ik gewoon op mijn rug liggen. Als je zo goed bent als dat mijn ‘compare’ zegt, dan is het een eer voor mij om te winnen, of om te verliezen, maar ik verwacht dat je eerlijk bent. Okay signorina?”

Honey keek mij vragend aan. Ik haalde mijn schouders op en zei: “Renato heeft nu al bewezen, dat hij erg veel geleerd heeft van Stefano. Doe wat hij vraagt.”

Honey vroeg: “Als ik win, Stefano, krijg ik jou als bonus dan, want je hebt mij in een moeilijk parket gebracht, stronzo (klootzak)?”

Stefano lachte en zei: “Als je wint van Renato, dan win je ook van mij, Honey. Ik ga dat nu bewijzen.”

Stefano pakte zijn mobieltje en toetste een nummer in.

“Rino, stuur vijf van je beste straatvechters, zo snel je kunt. Laat ze houten staven als messen meenemen.”

‘Mijn God,’ dacht ik, ‘Als dat maar goed gaat.’

“Gezellig hier bij je vrienden,” zei Honey opgewekt.

Een half uur later zaten wij allemaal in Stefano’s gymzaal. Zijn vrouw, moeder en kinderen waren er ook bij. Franco was geïnteresseerd, maar vond het maar niets. Lucio en Umberto waren onzeker, net als ik. Stefano had het naar zijn zin. Ermanno Ricci kon niet geloven dat een vrouw met vijf mannen ging vechten, en Renato was kalm..., en angstig mooi.

Rino was met vier man gekomen, en zei tegen Stefano dat er geen betere in zijn ploeg was, dan hijzelf. Nou, ik wist dat het zo was. Rino was een beest.

Honey was nu gekleed in een echte Hakama en kimono. Ze droeg Japanse slippers. Ze stond in het midden van de gymzaal.

De vier mannen van Rino, die zich met Rino om Honey heen geschaard hadden, keken hem een beetje onzeker aan, alsof zij zeggen wilden: “Baas, wil je echt dat wij dat kind slaan?”

Stefano zei: “Op mijn teken vallen jullie Honey aan. Niet inhouden, niet terughouden. Steken, snijden, slaan, trappen of wat jullie maar denken te kunnen doen. Begrepen?”

De vijf mannen knikten.

“Honey, ben jij okay?”

Honey knikte.

Stefano telde: “Uno..., Due..., Tre!”

Rino was slim en had de meeste ervaring. Hij keek wat er gebeurde, voordat hij actie nam.

De eerste man wilde het gevecht snel eindigen door Honey op haar kin te stoten met de achterkant van de houten staaf. Honey vocht in haar eigen cirkel van twee meter. Ze stapte opzij, terwijl haar armen als molenwieken draaiden. Het volgende moment had zij de houten staaf in haar hand, terwijl zij de arm van haar aanvaller geblokkeerd hield.

Op dat moment vielen twee andere straatvechters haar aan en stootten naar haar middenrif met hun houten staven… Honey liet zich achterover rollen en nam de eerste aanvaller mee, terwijl de tweede en de derde staken, waar zojuist Honey’s middenrif nog was. Honey schakelde, nog tijdens het rollen, haar eerste tekenstander uit met een stoot van de houten staaf in zijn nek. In één vloeiende beweging rolde zij door en stond weer op haar voeten. Op dat moment vielen de tweede, derde en vierde man tegelijkertijd aan.

Aikijutsu is fenomenaal, maar wanneer drie man tegelijkertijd een mes naar je stoten..., well, there’s an end to fucking everything. In Aikido pakt men de polsen, draait met de richting van de aanvaller mee en gebruikt zijn eigen kracht tegen hem. Mooi. Hoe doe je dat met drie man, gewapend met messen, die je tegelijkertijd aanvallen?

Honey’s armen draaiden als molenwieken. Zij stond als verankerd in de grond. Haar maaiende armen veranderden de aanvallende armen van richting, en blokkeerden. Terwijl zij drie aanvallers voor een moment geblokkeerd hield, gaf zij er één een kopstoot. De tweede kreeg een beenveeg en met de derde rolde zij achterover en schakelde hem uit met een stoot van haar staaf in zijn middenrif. De tweede aanvaller was overeind gekomen en liep naar haar toe, om haar tegen haar hoofd te trappen. Het zou het eind van Honey geweest zijn, wanneer zij hem niet op zijn knieschijf had getrapt. De man zeeg op zijn knieën naast haar en ontving een staafstoot op zijn voorhoofd. Vier man in tien seconden.

Rino boog naar haar en zei: “Honey je bent geweldig. Ik vecht je zelf alleen, of ik doe niets. Bedankt voor de les, zover.”

Honey, die alweer stond boog naar hem, en zei: “Jullie zijn goede vechters, Rino.”

Rino zei: “Ik kom niet langs je, dat heb ik al gezien. Wat als wij elkaar vast hebben, Honey en het wordt min of meer worstelen? Ik vecht je als je wilt, maar ik wil leren.”

“Grijp mij hoe je wilt, Rino.”

Rino liet de staaf vallen, liep naar Honey en greep haar bij haar revers.

“Ben je klaar Rino? Zo ja, begin te kopstoten, knieën, gooien, kortom alles wat je zou kunnen doen.”

De aanwezigen waren muisstil. Niemand sprak.

Rino, niet erg ‘gentlemen like’, wilde Honey een kopstoot geven, maar Rino was een gentleman, en ik vermoed dat hij de uitkomst al wist. Hij wilde Honey naar zich toe trekken voor de kopstoot, maar Honey’s armen staken ineens tussen de zijne door. Zij draaide haar armen, Rino werd krom gebogen en ontving een elleboogstoot in zijn nek, zie normaal dodelijk zou zijn geweest. Het gevecht was over.

Stefano’s gezicht glunderde. Renato’s gezicht verraadde niets. Lucio en Umberto keken nu ongerust. Ricci was gefascineerd, net als Franco en ik.

Toen de vijf man weer bij hun positieven waren gekomen, liepen zij naar Honey, en kusten om beurten haar hand. Honey was snel een ‘fanbase’ aan het opbouwen. Margherita en Donatella waren begeesterd. Dit was feminisme, fucking big time.”

Honey was goed, maar Honey was ook oneerlijk.

“Luister superfoof, dat was geen fucking Aikijutsu, jij gebruikt de Tai Chi bewegingen uit het Kung Fu,” beschuldigde ik haar.

“Het gaat toch om het winnen, lieve Jan? Ik kan nog veel meer.”

“Mijn God, arme Renato,” kreunde ik.

Renato stond op en zei dat hij verkoos te winnen, of verliezen zonder stok. Ik had zo’n medelijden met hem. Dit zou zijn tweede nederlaag van een vrouw worden. Hij Renato, de perfecte heer en vriend. Pam was voor hem de enige vrouw, die bestond, en nu..., God sta hem bij. Ik keek naar Stefano, die zijn wijs- en middelvinger kuste, en die kus vervolgens naar mij wierp. Ik was ziek. Ik was fucking ziek voor Renato, voor zijn vader en oom. Stefano knipoogde.

Het gevecht nam een aanvang en Honey vocht volgens de zuivere regels van het Aikido. Renato werd gepareerd en gegooid. Toen hij haar eindelijk vasthad, nam zij hem in een staande verwurging, zodat hij wel los moest laten.

“Stop dit,” brulde Franco, “Dit is onzinnig. Honey is te goed!”

“Laat het nog even doorgaan, papa,” zei Stefano.

Renato stond op nadat hij de laatste keer geworpen was, en zei: “Honey, als ik win, blijven wij dan toch vrienden?”

“Maar natuurlijk, Renato! Natuurlijk..., je bent een heer!”

Renato stelde zich op en stootte naar Honey’s hoofd. De armen draaiden al, maar Renato liet zich op zijn hurken vallen. Honey moest achteruit springen, buiten haar cirkel treden, maar zo had zij dat niet geleerd. Remato rolde over zijn schouder en trapte Honey met zijn hiel in haar maag. De trap nam haar lucht weg. Met zijn andere been veegde hij Honey’s voeten van de grond, zodat zij naast hem lag. Renato gaf haar een elleboogstoot in haar maag en lanceerde toen een shuto naar haar strottenhoofd. Had hij niet gestopt, dan was Honey dood geweest.

Iedereen hield van Honey, desondanks juichte iedereen. Ik vroeg mij af.

We spraken af dat wij morgen allemaal naar het dal zouden gaan om de situatie ter plaatse te bekijken, en luitenant-kolonel Paolo Borghese van de Alpenjagers daar te ontmoeten.

Ricci en Umberto moesten naar Napels bellen om zich op de hoogte te stellen hoe de familiezaken erbij stonden, terwijl Franco zich met Rino ging onderhouden over de bewaking van de bergen rond de villa.

Ik vroeg of Honey zin had om met mij mee te gaan winkelen in de grote, luxe winkelcentra van Brescia. Het leek mij een goed idee, omdat ik dat met Irene ook placht te doen. Zo kon ik een beetje nostalgie opbouwen, uiteindelijk was ik niet zo ver verwijderd van Irene.

Ooit een vrouw gezien die niet wilde winkelen? Dat dacht ik al. Honey straalde en ging zich gelijk omkleden. Nou, dat zou ze nog wel een paar keer doen vandaag. Ik glimlachte en voelde mij redelijk gelukkig.

Ze kwam even later binnen met een vers gezicht en gekleed om Brescia te ontvolken van de gehele jonge, mannelijke bevolking, als een moderne rattenvangster van Hamelen. Stefano vroeg, terwijl hij mij doordringend aankeek: “Zio, vind u het erg wanneer Renato en ik met u en Honey meekomen naar Brescia? Wij moeten ook wat kleding kopen.”

Ik begreep de hint en keek naar Honey. Zij was extatisch, maar vroeg mij: “Had jij liever met zijn tweeën gegaan, Jan?”

“Nee hoor, het is alleen dat ik met drie zulke mooie mensen een beetje uit de toon val. Nee, ik vind het leuk.”

Het was duidelijk dat Stefano en Renato mee gingen om erop te letten dat ons niets zou overkomen. Om dat nog even te benadrukken zei Stefano, voordat wij in de gepantserde A6 plaats zouden nemen: “Gaat u rijden, Zio, dan kan Honey bij u voorin zitten. Dan ziet ze wat meer van de omgeving. Ben je wel eens eerder hier geweest, Honey?”

Honey zei dat dit niet het geval was. Wij stapten in en wilden wegrijden toen Donatella ons gebaarde even te wachten. Terwijl Stefano zijn raampje liet zakken, zei Donatella in strak Lumezzaans bergdialect: “Als er iets met Honey gebeurt, Stefano, dan heb je werkelijk een probleem.”

De enigen die dit niet bergrepen hadden, waren Renato en Honey.

Wij zeiden Rino en zijn mannen gedag bij de poort, maar die waren alleen geïnteresseerd om Honey te groeten en haar hand te kussen. Toen wij eindelijk onze weg konden vervolgen, deed zich een soortgelijk tafereel voor met de mannen, die bij de, over de weg geparkeerde, vrachtwagen stonden.

Paolo, de capo, werd aan Honey voorgesteld, terwijl zijn mannen Honey schaapachtig aankeken. Haar reputatie was haar vooruit gesneld.

“Doet u ons de eer van een pak slaag, signorina Honey?” vroeg Paolo enthousiast.

“Nee, maar ik wil jullie wel trainen, als Stefano het goed vindt.”

“Wanneer hij het niet goed vindt, dan komen wij voor u werken,” zei Paolo lachend.

We lachten, reden weg en draaiden de B weg op. Bij de kruising moesten wij stoppen voor het stoplicht... en dat was waar een auto bij ons achterop knalde. Aan de impact te voelen, leek het een vrachtwagen te zijn.

“Hinderlaag,” schreeuwde Stefano, “Niemand beweegt! Zio, rijd onmiddellijk weg.”

Het was al te laat. Voor Honey’s en mijn zijraam verschenen twee gewapende mannen, die beiden een 9mm High Power Browning op ons richtten, en ons gebaarden uit te stappen. Ik wilde Honey naar mij toe rukken, maar zij, niet beseffende dat de A6 gepantserd was, had haar deur al uit het slot. De gangster rukte haar deur open en stak het pistool in haar gezicht.

“Esci dalla macchina!” schreeuwde hij en hij trok Honey uit de auto. Dat werd mij te gek en ik opende mijn portier. Ik kreeg onmiddellijk een HP Browning in mijn gezicht geduwd. Ik werd met Honey tussen de twee auto’s getrokken. In een flits zag nog ik hoe Stefano ook uit wilde stappen maar van Renato een zweepslag op zijn slaap kreeg. Stefano zeeg onderuit.

Er was nu een derde gangster bijgekomen die opdracht kreeg om ons te fouilleren. Nu kan je wat voor vechtsport dan ook beoefenen, en het maakt niet uit hoe goed je bent, maar wanneer je van twintig centimeter in een loop kijkt dan doe je er verstandig aan niets te bewegen. Dat wordt namelijk verwacht. Honey en ik stonden muisstil.

De derde gangster pakte zijn pistool in zijn linkerhand en zei iets in een vreemde taal, tegen Honey’s belager, die onmiddellijk schreeuwde: “Alzate le mani, tutte due (Allebei, handen omhoog steken).”

Honey en ik staken onze handen omhoog, want die beweging werd nu verwacht. Ik keek niet naar Honey, maar bracht mijn handen omhoog, tot deze op gelijke hoogte met het wapen waren, deed pistool van richting veranderen door het wapen weg te duwen, vast te grijpen en met de hand erin achterover te draaien; tegelijkertijd bracht ik nu mijn rechterarm onder de weggedraaide linkerarm met het wapen door en greep mijn linkerhand, die het wapen nog vasthield. Even hard duwen met mijn linker- en trekken met mijn rechterhand en ik hoorde eerst de vinger van de Roemeense gangster breken in de trekkerbeugel..., en een halve seconde later zijn schouder. Toen brak ik zijn neus met een kopstoot. Dat was wanneer ik het schot hoorde. Ik keek naar Honey, die haar belagers arm met het pistool onder haar schouder geklemd hield, maar de pistoolhand van de Roemeen met haar eigen handen controleerde..., en zojuist de derde gangster in zijn hoofd geschoten had, nadat deze zijn pistool in zijn rechterhand had overgepakt om ons neer te schieten. Ik had zojuist mijn leven gered, waarna Honey dat van ons alle twee redde, door te anticiperen op wat er gebeuren ging. Maar het was niet genoeg...

Terwijl Renato als een slang over de voorstoelen van de A6 was gekropen en zich uit de nog openstaande voordeur op straat liet glijden, werden de beide achterdeuren van de Roemeense Mercedes open gesmeten en twee Roemeense gangsters richtten hun wapens op ons. Richtten..., want een moordend salvo uit Renato’s 9mm Hecker & Koch’s machinepistool sneed de hoofden, van de twee nieuwe belagers, aan Roemeense shaslick.

Paolo, die de schoten hadden gehoord, kwam aangeraasd in een Alfa Romeo met twee van zijn mannen. Zij sprongen uit de auto en Paolo zei: “Che cazzo (What the fuck)?”

Renato, die de zakken van de laatste twee, neergeschoten gangsters -die duidelijk leiders waren geweest- had nagezocht, kwam terug gelopen. Ik zag dat hij wat in zijn hand hield.

Hij wees op de twee nog levende Roemenen, en zei: “Neem deze twee stukken vuil mee, verhoor, en vermoord ze. Ruim ook deze lijken op en verwijder sporen uit hun Mercedes.”

“Certo padrone (zeker baas),” zei Paolo, “maar waar is Stefano?”

“Hier,” zei een half versufte Stefano, die uit de A6 struikelde, “waarom sloeg je mij, Renato?”

“Ik leg het je zo uit, Stefano. Laten wij eerst hier verdwijnen. Hebben jullie nog zin om te gaan winkelen,” vroeg hij aan Honey en mij.

“Ja, waarom niet?” vroeg Honey verbaasd.

“Ja, waarom niet?!” zei ik, terwijl ik de adrenaline nu snel voelde wegvloeien, “Maar ik zou eerst wel een borrel lusten.”

“Hier Gian,” zei Paolo, die mij een zakflacon aanreikte, “Speciaal voor gelegenheden, zoals deze. Bent u blij om weer bij uw vrienden te zijn?”

Ik liet de Grappa mijn maag ontbranden. Fuck, dat voelde goed. Precies wat de dokter zou hebben voorgeschreven. Ik reikte de flacon aan Honey, die haar hoofd schudde, en zei: “Dat is niet goed voor je, Jan. Van teveel drank kun je doodgaan.”

Ik gaf de flacon aan Paolo terug, en bedankte hem.

“Rij jij maar even,” zei ik tegen Stefano, “Ik heb gedronken.”

Ik ging met Honey achterin zitten. Het liefst was ik even met mijn hoofd op haar schoot gaan liggen. Drie keer, in vijf minuten, de dood in de ogen kijken, was een ietsje teveel voor me. Daar was ik niet voor ontworpen.

Terwijl Honey mijn hand pakte, zei Renato tegen Stefano: “Mijn excuses voor die klap, broeder. Je wilde uitstappen. Als je dat gedaan had, was je dood geweest. Jij zeker, maar mogelijk wij allemaal. Kijk!”

Renato gaf een paar foto’s aan Stefano. Het waren foto’s van Franco, Stefano, Renato en Rino. Ik zag Stefano nu voor het eerst in zijn leven bleek worden. Het bleek dat het niet van de schok, maar van kwaadheid kwam.

“We hebben een verrader in onze ploeg. Ik herken de locatie waar deze foto’s genomen zijn. Het was tijdens de bruiloft van jou met Pam, in Napels. Dat was fucking snel en goed denken, Renato. Van die foto’s kon je niet weten, dus wat deed je besluiten om mij neer te slaan en zio Gian en Honey min of meer aan hun lot over te laten?”

Ik zal met de beantwoording van je eerste vraag beginnen. Ik ben eerder in deze situaties geweest, in Napels. Het ging om je vader, jou en mogelijk mij. Het ging nooit om zio Gian en Honey. Als de gangsters onze gezichten zouden kennen, waren wij onmiddellijk doodgeschoten. Dat was voor mij honderd procent zeker. Wij waren niet eens uit de auto gekomen. Kansen, nil! Nu hadden zij ons niet gezien omdat de achterramen van de A6 geblindeerd zijn.

Nou, na het gevecht vanmorgen met Honey, was ik voor haar eerlijk gezegd niet meer zo benauwd. Wel, zio Gian was de onzekere factor, maar ik heb hem bezig gezien, in Brescia, Napels, Engeland en Nederland, dus ik dacht: “Zio, had hier niet meer geweest, als hij niet met één Roemeense gangster had kunnen dealen. Het was een snelle kansberekening, Stefano.”

“Nou begrijp ik waarom ik nooit met fucking poker van je win,” complimenteerde Stefano zijn protégee, “Wat voor een klap was dat eigenlijk?”

“Een zweepslag, maar net naast je slaap, anders was je dood geweest,” zei Renato verlegen.

“En Honey schoot een gangster dood met een pistool dat een andere gangster nog in zijn hand had,” vroeg Stefano.

“Ik zag alleen een dode gangster met een pistool in zijn hand,” zei ik, “Ik was te druk met mijn aanvaller, en ook als ik dat niet was geweest, dan was het nog te snel voor mijn oude ogen gegaan.”

Nu sprak Honey: “Renato, ik weet niet hoe goed Siobhán was, maar Stefano heeft mij verteld dat ik beter ben. Ik kon vanmorgen niet van je winnen, mogelijk had ik wel van je kunnen winnen ten tijde van je huwelijk. Dat is echter in het verleden. We leren iedere dag en ik heb begrepen dat je verschrikkelijk veel geleerd hebt, van Stefano, zijn vader en Jan.

Je hebt mij verslagen en je hebt ons vandaag allemaal het leven gered. Twee keer! Denk je dat je die ‘fucking traumashit’ nu achter je kunt laten? Het is alleen trots en trots werkt destructief in dit soort gevallen. Nu kun je trots op jezelf zijn, want wij zijn het allemaal. Zijn wij allemaal idioten en weet jij het beter? ‘Naah, don’t think so’ Wat doen we guaglio (jongen)? Trekken wij die oude fucking traumajas nu voor ééns en altijd uit? Beloof je mij dat?”

Renato keek haar peinzend aan en zei toen: “Ja Honey, ik beloof het. Het is over. Ik ben nu niet trots, maar ik ben blij dat wij er allemaal nog zijn. Ja, ik besef dat ik mij nergens meer voor hoef te schamen.”

“Goed zo. Enne Renato..., bedankt voor het redden van ons leven..., ik denk dat Pam mij wel vergeven kan, hiervoor...,” zei Honey terwijl zij Renato om zijn nek pakte en hem vol op zijn mond zoende.

‘Nu kun je een aap zien neuken,’ dacht ik verontrust, maar nee. Renato accepteerde de kus in dezelfde geest dat die kus gegeven was. Met respect. Hij beantwoordde de kus zelfs. Renato had sinds vandaag van zichzelf leren houden en ondanks alles wat hij van Stefano en Franco had geleerd..., was er een Honeygash voor nodig geweest om hem dat te laten zien.

“Kun je Pam ook zo leren zoenen, Honey?” vroeg Renato dollend, al was het met een rode kop.

Ja, Renato was goed nu. Renato was klaar nu. Renato was de man. De man van Pam.

Aangekomen in het winkelcentrum, besloot ik in een bar wat espresso’s en grappa’s te gaan nuttigen.

“Gaan jullie maar winkelen kinderen, ik ga een paar borrels drinken.”

“Dan kom ik bij u zitten, Zio, want ik mag u niet zonder bewaking laten van mijn vader,” zei Stefano dollend, “Ga jij maar met Honey mee, Renato. Jullie kennen elkaar nu toch wat beter, nietwaar?”

Honey keek mij aan en toen ik knikte, pakte zij Renato’s arm en trok hem de eerste de beste juwelierszaak in.

“Wat denkt u van Renato, Zio?”

“Hij is goed nu, Steffie. Ik heb de verandering gezien. Hij is er,” zei ik, terwijl ik nog een rondje espresso met Grappa liet komen.

“Ja, hij heeft mooie wapenfeiten verzameld vandaag.”

“Vanmiddag, bedoel je?”

“Nee, vanmorgen ook. Hij heeft toch ook van Honey gewonnen?”

“Heeft hij dat, Stefano? Je denkt toch niet dat ik van de pot gerukt ben, of wel?”

“Heeft Honey tegen u gezegd, dat ze hem heeft laten winnen?”

“Nee. Tegen jou toch ook niet? Toch weten wij het, nietwaar, Steffie.”

“Ja, ik heb het gezien, maar ze heeft het geweldig gedaan. Renato mag dit nimmer weten, Zio. Zijn wereld zou vergaan.”

“Hij zal het nimmer weten, maar ik denk dat het niets meer uitmaakt. Hij is gegroeid vandaag.”

Zo praatten wij een uurtje door en ik was aardig dronken tegen de tijd dat ik, een, beladen met plastic tassen, Renato met Honey aan zijn arm zag binnenkomen. Toen het stel gezeten was, bestelde ik nog wat te drinken voor ons allemaal. Er was iets. Renato en Honey waren vrolijk zat, maar Renato zat steeds aan zijn linkermouw te trekken.

“Wat zit je aan je mouw te trekken, figlio,” vroeg ik.

Aarzelend antwoordde Renato: “Honey heeft een klokje voor mij gekocht, om mij te bedanken. Ik wilde het niet, maar zij dreigde dat zij iedereen ging vertellen dat zij mij had laten winnen, als ik het niet aanpakte. Het is wel mooi.”

Hij trok zijn mouw op en showde een rosé gouden Cartier - Ballon Bleu.

“No shit,” zei Stefano, “Dat is een leuk cadeautje, Renato. Dat is tienduizend euro. Je lijkt Zio hier wel, die kreeg ook altijd cadeautjes van vrouwen…”

“Zie je wel,” zei Renato, “Ik wist dat dit zou komen. Wacht maar tot ik thuis ben en luister dan eens wat ik te horen krijg van mijn familie.”

“Zit je over Pam in?” vroeg ik medelijdend.

“Ik heb met Pam aan de telefoon gesproken,” zei Honey ernstig, “Ik heb het haar uitgelegd en haar toestemming gevraagd.”

“En dat was goed!” zei ik, “Dus dit verhaal is over, nietwaar Renato?”

“Ja Zio,” antwoordde Renato.

“Hoe laat heb jij het?” vroeg Stefano aan Renato.

Ik denk dat het weinig scheelde of Stefano kreeg voor de tweede keer die dag, een zweepslag tegen zijn hoofd.

Het was een aparte dag geweest, want ik voelde mij weliswaar dronken, maar ook erg gelukkig.

’s Nachts in bed vroeg Honey mij: “Heb ik het zo goed gedaan, Jan?”

“Met het horloge of het laten winnen?”

“Beide, het hele verhaal Renato vandaag. Ik zie een verschillende man, vergeleken met vanmorgen.”

“Ja, je hebt het geweldig gedaan. Fuck, het zag er ook echt genoeg uit. Had je werkelijk kunnen winnen?”

“Ja Jan, maar ik begreep dat dit belangrijk was. Stefano had er nimmer zo op aangedrongen. Het is namelijk niet de weg van de ‘budo’”

“Dus je had kunnen winnen?”

“Ja, maar niet zonder Renato ernstig te verwonden. Dit was belangrijker.”

“En denk je dat Stefano dat weet?”

“Ja, Jan. Stefano is gewoon te goed. Ik verlies van hem, maar vanmorgen heb ik voor mijn eigen gevoel gewonnen. Ik hoop dat iedereen tevreden is.”

“Je bent echt goed hè, Honeymonster?”

“Wil je voelen hoe goed ik ben?”

Mijn nekharen konden niet rechtop gaan staan, want die lagen in het kussen gedrukt. Hier was Honey, die mij aanbood om seks met haar te hebben.

‘Wat zou jij, de mannelijke –en misschien vrouwelijke- lezer gedaan hebben?’

Ja, dat dacht ik al. Nou, ik deed het dus niet. Stom hè? 'Is toch lekker,' hoor ik je denken.

Honey was een schitterend, mooie vrouw. Honey, was intelligent, slim en misschien zelfs sluw. Honey was de perfecte vechtmachine en zonder twijfel zou zij ook de volmaakte liefdespartner zijn. Nou, daar is jullie antwoord dan, klootvegers.

Ik had een duidelijke afspraak met Honey en wij hielden ons er allebei aan. We hadden gezamenlijke belangen. Alles was besproken en overeengekomen. Waarom wilde zo’n volmaakte vrouw seks met een oude kerel hebben? Okay, ik ben goed, ik ben apart en ik kan veel, maar er is een grens aan alles. Honey, lag voor mij ver over die grens.

“Honey, ik ben vereerd met je voorstel, en ik respecteer je. Je moet echter weten dat ik onder bepaalde omstandigheden geen seks bedrijf. Bedrijven kan. Ik noem ze op voor je, om te laten zien dat het niet persoonlijk is. Ik bedrijf geen seks met: de vrouw van een vriend, of goede bekende. Wanneer de seks gebruikt wordt om mij in een bepaalde richting te manipuleren, wanneer het aangeboden wordt als cadeautje, wanneer de vrouw alléén op seks gericht is en wanneer de seks wordt gebruikt om mij milder te stemmen.”

“Geen van alle is van toepassing op mij, Jan. Maar maak geen problemen, het is mij om het even.”

“Precies, en die onverschilligheid is niet goed voor mij. Sorry, Honey, no can do.”

“Je bent een schoft, Jan. Talloze mannen zouden die kans aangrijpen.”

“Ik hoop niet dat je aan Stefano, of Renato denkt, want je zou een grote vergissing begaan, Honeymonster.”

“Okay, je motivaties zijn oprecht, maar wat is er niet goed aan mij?”

“Dat een oude kerel, als ik je niet wil? Niets, Honey, niets! Alles is perfect aan je. Te perfect. Je wilt seks met mij hebben, om iets af te dekken. Je verbergt iets voor mij en je hoopt mij milder te stemmen, door seks met mij te hebben. Vertel mij je geheim en zie dan of je nog seks met mij wilt hebben.”

“'Well, mr. fucking know it all', ik zal je wat vertellen. Dan kan je daar eens rustig over nadenken. Je denkt dat je alles van vrouwen weet, maar tenzij ik geen vrouw ben, mankeert er nog wel het één en ander aan je fucking theorieën. Mag ik in je arm liggen?”

Honey nestelde zich in mijn arm en vervolgde: “Jan, Stefano is iedere vrouw’s droom. Hij is prachtig, hij is wijs en sluw. Hij is galant, hij is eerlijk, een heer en een beest. ‘Een foute kerel’ zouden vele vrouwen zeggen, terwijl ze naar de vibrator grijpen en aan hem denken.

Dan daar is Renato. Wat die minder heeft aan intelligentie en sluwheid, maakt hij goed in galantheid, wreedheid, maar vooral schoonheid. Hij is een wandelende G-spot.

Sorry Jan, maar vergeleken met beiden qua schoonheid, ben je een wandelende zak met stront. Je bent ook vijfendertig jaar ouder. Je hebt vijfendertig jaar meer wijsheid. Honderdenvijf jaar meer ervaring met vrouwen. Je bent niet echt galant, maar je laat een vrouw zich vrouw voelen. Je verstaat de kunst om naar een vrouw te luisteren, en je laat ze gillen van het lachen. Hoe denk je dat het komt dat je nog steeds dertigers versiert?”

“Misschien omdat ik lief ben?” opper ik.

“Dat ben je inderdaad ook, maar je bent zo fout als het maar kan. Je hebt voor veel vrouwen een markante kop en je schrijft ze het bed in. Je bent een bijzondere man, Jan en ik ben verliefd op je geworden. Iedereen keek naar mij en Renato in het winkelcentrum. Ik voelde mij net als een filmster. Maar toen ik je daar zo zag zitten, halfdronken, met je peetzoon, dacht ik: ‘Dat is mijn man! Ik ben verliefd op je, Jan’”

Ik wilde iets zeggen, maar ik werd gestopt.

Een flits uit... het verleden? Nee, uit de toekomst! Ik zit aan tafel met een mooie jonge vrouw, die mij zegt: ‘Ik ben van je gaan houden, Jan!’

Zijnde de typische, sceptische rothond, die ik ben, hoor ik mijzelf zeggen: ‘Woo, Doe maar rustig aan met ‘je houden van’. Ben je vergeten met wie je hier zit?’

Ik zie de vrouw opstaan en wegrennen... dan vervaagt het beeld.

Ik besluit om anders te reageren dan in mijn visioen: “Honey, wij zijn de laatste tien dagen constant bij elkaar geweest. Er zijn heftige dingen gepasseerd, het is normaal dat...…”

“Stop maar, Jan. Ik weet wat je zeggen gaat. Hetgeen je zegt, is waar, maar dat is het niet. Laat maar zo. Ik begrijp je, en als dat het makkelijker maakt, dan ‘so be it’. Mag ik wel in je arm blijven liggen?”

’s Nachts werd ik wakker, doordat ik mij om probeerde te draaien. Het lukte niet want Honey hield mij tegen. Haar hand was, waar ik hem zelf, noodgedwongen, gedurende de dag, ook een paar keer had, al ging ik anders met het object om. Haar hand was teder en vochtig, doordat zij een paar keer haar handpalm likte, terwijl ik wakker was. Ik voelde dat ik controle begon te verliezen en ik voelde nog iets anders.

Ik pakte Honey bij haar pols en zei: “Vergeef mij de Aikido, maar ik denk dat je dit niet doen moet, lieverd. Het is niet goed.”

“Is het niet goed, of voelt het niet goed?”

“Honey, praat eerst met mij! Daarna, als je het nog wilt, doen wij wat je wilt. Wees eerlijk tegen mij. Je kunt niet met mij spelen, het is niet eerlijk. Vertel mij wat je voor mij verzwijgt.”

Honey greep mij bij mijn schouders en begon wanhopig te huilen.

Weer krijg ik een visioen en ik ben met dezelfde jonge vrouw, uit het eerdere visioen, in bed. Ik omarm haar en trek haar tegen mij aan. Haar hele lichaam begint te verkrampen. Zij knijpt mij in mijn schouders, haar handen zijn als tangen. Ze duwt mij weg en trekt mij weer naar zich toe. Gedurende deze krampachtige knijp, trek en duwbewegingen begint zij te hyperventileren. Dan begint zij te huilen. Al die tijd houd ik haar als een baby in mijn armen. Zij ligt aanvankelijk in de foetushouding tegen mij aan. Zij huilt en gilt. Zij brult. Het is bijna demonisch om haar te horen krijsen. Het beeld vervaagt…

"Jan..., Jan, hoor je mij? Het is net of je in trance bent.”

“Nee, ja, ik hoor je Honey, ik hoor je.”

“Ik ben verliefd op je..., nee, ik houd van je. Ik ga je iets vertellen wat ons beider dood tengevolge kan hebben. Het maakt mij niet meer uit. Ik voel mij veilig bij je en ik geef om je. Ben je klaar hiervoor?”

“Wacht even,” zei ik. Ik liep naar de badkamer en waste mijn gezicht. Het is half vier. Honey kwam de badkamer in en friste zichzelf ook op.

Toen wij weer in bed lagen, begon zij te vertellen. Zij was de buitenechtelijke kleindochter wan een zeer prominente Nederlandse persoonlijkheid. De man zijn naam was kamerbreed genoemd in verscheidene corruptieschandalen. Hij was tevens de oprichter geweest van een globaal geheim genootschap, waarin allerlei prominente figuren en politici deel uitmaakten. Honey vertelde mij niet de naam van het genootschap, maar ik had een goed idee waar zij het over had.

“Aangezien ik een bastaard kind was, werd mijn moeder afgekocht en ik werd tot mijn tiende jaar opgevoed door de Jezuïeten in Tokyo. Naast mijn tien talenstudies moest ik daar Aikido en JiuJitsu leren. Na mijn tiende werd ik in een instituut in Hong Kong, dat door de Illuminati werd gerund, geplaatst. Hier ging ik door met mijn talenstudies en het beoefenen van de krijgskunst. Naast Aikido leerde ik hier Tai Chi, Kung Fu en het omgaan met allerlei steek- en vuurwapens. Het is mij nu, achteraf, duidelijk dat ik werd klaargestoomd voor een taak die voor mij bedacht was, toen ik nog een baby was.

“Dus je bent niet grootgebracht met duivelsaanbidding en andere Satanische rituelen?” vroeg ik.

“Nee, en ik ben zelfs niet grootgebracht met de principes van de Illuminati. De reden daarvoor was, dat ik opgeleid werd als spionne en agente voor de Illuminati. Wanneer ik ontmaskerd zou worden dan kon ik ook niets belastend over de Illuminati vertellen, eenvoudig omdat ik niets wist. Wat ik toen niet besefte, was dat ik wel gehersenspoeld was. Ik wist niet beter dat mijn taak in het leven het dienen van familie, de Illuminati was. Er waren zon zo’n vijftig meisjes in dat instituut.”

Toen ik drieëntwintig jaar was, werd Hong Kong door de Britten aan China teruggegeven. Ik had al verschillende kleine opdrachten uitgevoerd, maar nu werd alles anders. Ik kreeg een spoedopleiding in het bedienen van computers en het werken met Illuminati databases. Sinds die tijd krijg ik ieder jaar twee weken bijscholing, want de Illuminati veranderen voortdurend hun communicatiemethodes. Al mijn communicatie wordt momenteel gevoerd met een laptop die alleen geactiveerd kan worden met een vingerafdruk…”

“Dat verander ik zo voor je, Honey.”

“Ja, maar dit niet, Jan.”

Honey liet mij een minuscuul littekentje boven de triceps van haar rechterarm zien.

“Ik heb een variant van de RFID VeriChip moeten laten implanteren. De laptop leest de chip uit, die mijn DNA en Alpha hersengolven doorgeeft.”

“Maakt niets uit, kan allemaal gefaked worden. Maar ga alsjeblieft door, mooie Cyborg, of liever gezegd..., wacht even. Jij bent dus een agente van de Illuminati. Goed, dat komt niet als een verrassing, want dat heb ik steeds vermoed. Het zet alleen weer het hele verhaal op zijn kop, want hoe kon jij anders aan die bankinformatie van Franco komen? Dat kon alleen maar door middel van het Illuminati apparaat. Ik zal je vertellen hoe het werkelijk zit: je eerste verhaal was waar. De Nigermob heeft de Freemasons benaderd, die op hun beurt jou hebben benaderd. Jij hebt die gegevens ingevoerd en je bent met ons en onze gegevens uit de bus gekomen. Klopt dat?”

“Ja, maar mijn andere verhaal is ook waar, Jan.”

Ik dacht even na en vroeg toen: “Dus je bent een dubbelagente, Honey?”

“Ja, en nee. Luister naar de rest van wat ik je te vertellen heb.”

Op mijn vijfentwintigste was ik nog maagd. Ondanks dat ik al verscheidene klusjes in Azië en Europa had opgeknapt, was mijn contact met mannen altijd zeer beperkt gebleven. Aan de ene kant was ik bang van ze, door de strenge behandeling die ik in de instituten altijd van mannen genoten had. Aan de andere kant ging ik helemaal op in mijn werk. Voor mij telde alleen het werk, ik stond er nimmer bij stil, wat ik met dat werk aanrichtte.

Op mijn vijfentwintigste kreeg ik onderricht van een Franse leraar in Savat, hoofdzakelijk voor de beentechnieken. Ik voelde mij zeer tot zijn vriendelijke karakter aangetrokken en na een paar weken was ik straalverliefd op Alain.

Alain merkte dat ik een probleem had en vertelde mij dat ook. Hij hield zoveel van mij dat hij mij vertelde, dat hij mijn probleem niet wilde uitleggen, uit angst mij af te schrikken, en te verliezen. Hij nam mij mee naar een Chinese vriend van hem, een professor in de psychiatrie en psychologie. De man was erg vriendelijk en sprak voor meer dan een uur met mij. Hij adviseerde mij, dat wanneer ik ooit de behoefte voelde om te praten, hem op te zoeken.

Mijn intieme omgang met Alain, was mijn Illumnati meesters een doorn in het oog. Zij droegen mij op de relatie te verbreken. Ik zei dat ik daartoe niet bereid was. Een week later werd het verminkte, levenloze lichaam van Alain gevonden. Een briefje was op zijn borst geplakt. Hier stond op stond dat iedere buitenlander, die de Dragon Head van de Wo Shing Wo (Triade) beledigde, op gelijke manier zou eindigen.

Ik was ontroostbaar en wist dat Alain was vermoord door mijn meesters. Ik begon hen te haten en wilde mij wreken. Alain was de eerste en de laatste man waar ik van gehouden had. Ik kwam nu in conflict met mijzelf en ik raakte in de war. Ik kon niet meer normaal denken en op een avond verliet ik, helemaal van streek, het instituut.

Ik herinnerde mij de Chinese professor, en zocht hem op. Die gaf mij een kalmerende injectie en liet mij drie dagen slapen. Toen ik ontwaakte, zat hij aan mijn bed. Op kalme en vriendelijke toon legde hij mij uit dat ik gedurende mijn gehele jeugd gehersenspoeld was geworden door de Illuminati, om een slaaf van hen te maken. Hij legde mij uit dat ik nu aan een licht Multi Personality Disorder leed.

Hij verzekerde zich ervan dat ik alles begrepen had, en vroeg mij wat ik wilde gaan doen. Ik zei hem dat ik de moord op mijn geliefde Alain wilde wreken.

De professor vroeg of ik bereid was om aan deprogrammeringssessies deel te nemen. Ik was daar natuurlijk toe bereid en in een paar dagen was ik dan ook gedeprogrammeerd. Alle ingrediënten voor een succesvolle deprogrammering waren dan ook al aanwezig, namelijk, ik hoefde niet overtuigd te worden dat ik gecontroleerd was geworden. Ik begreep dat omdat ik dat nu wist. De opdracht om met Alain te breken, had mij daarvan overtuigd.

Door de moord op Alain hoefde ik er ook niet van doordrongen te worden dat de organisatie het niet goed met mij voor had. Het bewust zijn van de controle en slechte intenties, zijn de belangrijkste voorwaarden om een persoon succesvol te deprogrammeren.

De professor leerde mij hoe ik mij moest gedragen in het instituut, zodat het nimmer op zou vallen, dat ik gedeprogrammeerd was. Hij zei dat ik hem nooit meer kon bezoeken, maar dat hij mij in contact zou brengen met een persoon die deel uitmaakte van een zeer geheime organisatie, die het op de Illuminati voorzien hadden. Deze konden mij dan helpen met de uitvoering van mijn wraak.”

“De groene en rode genootschappen,” raadde ik.

“Juist. Ik ontmoette een Engelsman samen met een Chinese man. Zij waren erg vriendelijk. De Engelsman vertelde mij wat de Illuminati nastreefden. Wat hun uiteindelijk doel was. Wereldoverheersing. Tevens vertelde hij mij dat zij Azië wilden ontvolken door virussen te verspreiden, die alleen bepaalde etnische groeperingen doodde.

Ik wist niet wat ik hoorde. De Engelsman vertelde mij dat het HIV virus was ontwikkeld in opdracht van de Illuminati en dat het vaccin al bestond, vanaf het moment dat het virus was ontwikkeld.

De moord op Alain en deze onheilboodschap zorgden ervoor dat ik onmiddellijk lid werd van deze organisatie. Er waren geen rituelen of andere inwijdingshit. De Chinese man zei dat ik vanaf dat moment deel uitmaakte van de organisatie, en dat ik alle bescherming zou krijgen voor wanneer dat nodig zou blijken. In ruil daarvoor, zou ik alles wat ik in mijn werk voor de Illuminati aan weet zou komen, aan hen doorgeven.”

Een paar jaar geleden adviseerde de Illuminati mij bij een bepaalde organisatie te gaan solliciteren. Deze organisatie is het overkoepelend inlichtingenorgaan voor het BRIC Blok. Ik gaf dit door aan mijn Chinese contact, die mij adviseerde om twee dagen te wachten, en daarna te gaan solliciteren. Ik deed wat hij mij adviseerde, werd aangenomen en kreeg een topfunctie. Ik kon dit rechtvaardigen naar de Illuminati door mijn grote talenkennis. De rest weet je, want dat was allemaal de waarheid.

Samenvattende, heb ik het verzoek om inlichtingen betreffende jou, Franco, Stefano en Renato geparkeerd, als zijnde ‘behandeling’. Ik heb mijn Illuminati autoriteit gebruikt om die GSM inlichtingen uit Italië te verkrijgen. Daar heb ik je mee over de streep getrokken. De inlichtingen die wij nu terug gaan voeren naar de Nigermob blijven uit het domein van de Illuminati. Tegen de tijd dat de Illuminati zover zijn, is alles achter de rug.

Ik dacht na. Het onrustige gevoel dat ik steeds had gehad met Honey, was verdwenen, maar dat was mijn gevoel. In mij ratio was ik er nog niet uit, en ik maakte dat ook kenbaar: “Honey, mijn gevoel zegt mij je te geloven, maar waarom vertelde je dit niet toen Stefano er naar vroeg?”

“Jan, het had niets uitgemaakt, het had alleen de zaken onnodig gecompliceerd gemaakt. Ik had met alles de waarheid gezegd, alleen de achterliggende geschiedenis is anders, maar dan nog..., die had ik jou ook nog niet verteld. Ik heb daartoe besloten omdat ik erg op je gesteld ben geraakt en je te bewijzen dat jouw verdenking, dat ik iets met seks wilde afdekken, ongegrond was.”

“Dus nu dat ik alles weet, zou je er geen problemen mee hebben wanneer ik je aanbod van een beetje ‘nooky’ aannam?”

“Nee, graag zelfs! Zal ik mij even gaan douchen?”

Ik schoot in de lach. Honey was onverslaanbaar en onweerstaanbaar. Ik weerstond haar echter door te zeggen: “Honey, ik denk dat je evengoed moet gaan douchen. Het is inmiddels half zeven en vandaag gaan wij naar de bunkers om de situatie daar te bekijken en om de luitenant-kolonel te ontmoeten.”

“Shit! Ook niet een klein beetje ‘nooky’ dan, Jan?”

“Wat is het met jou, Honey? Is het zo erg met je?” vroeg ik en pakte haar onverwachts bij haar muff. Nou, dat was dus duidelijk. Ze had een slipje aan..., dat dreef, waar het tussen haar benen verdween. Honey keek mij geïnteresseerd aan.

“Fuck sake, Honey, je drijft uit je slip vandaan. Slip? Wat is dat voor een oude slip, anyway? Je kut hangt er aan twee kanten uit.”

Honey lachte en zei: “’s Nacht trek ik altijd een oud slipje aan, dat niet zo strak in mijn kruis zit. Gemakkelijk, wanneer ik ergens met mijn vingers bij moet..., wanneer ik bij jou slaap bijvoorbeeld.”

Drie uur later rijden wij in een konvooi van drie gepantserde Toyota Landcruisers langs het Gardameer. Nostalgie overvalt mij wanneer wij Gardone Riviera passeren. Anderhalf jaar heb ik hier met Irene gewoond.

Het is een stralende dag en de donkere tunnels, die wij moeten passeren, doen daar geen afbreuk aan. Om kwart over tien slaan wij af bij Riva del Garda naar het Noordoosten. Een lange weg kronkelt zich door de bergen naar Tione di Trento. Dat plaatsje verlatend, koersen wij naar het noorden tot wij uiteindelijk bij Cansolo uitkomen. Hier draaien wij scherp naar het westen, het dal in dat naar het Adamello gebergte voert.

Honey, Franco, de twee jongens en ik zitten bij elkaar in dezelfde Landcruiser. Honey ligt met haar hoofd op mijn schouder. Franco gaapt verveeld en Stefano en Renato stoppen hun krijgsplannen. Wij zijn bijna bij de bunkers.

Ik schudde Honey voorzichtig wakker.

“Wat? Wat is er, Jan?”

“Honey, we zijn er bijna. Ik zat net te denken..., mag ik aan Stefano vertellen wat een lekker nat foofie je had vanmorgen?”

“Zo gauw je er iets mee doet, ja. Niet bijdehand doen, als je hem niet overeind kunt krijgen, Jan!”

“Waaaat?”

Een half uur later stoppen wij bij de bunkers. Wel, ik moet Franco geven wat hem toekomt. Eer! Het strijdtoneel had niet beter gekozen kunnen zijn. Stefano en ik staan naast elkaar en kijken naar de bergweg. De zon schijnt, de dag is mooi, Stefano is jong en enthousiast: “Zio, wie de bergweg beheerst, heeft controle over de hele vallei.”

“Si caro, ben je tevreden?”

“Si Zio, waarom vraagt u dat?”

“Wij zullen weer winnen, guaglio (jongen), maar ik voel dat één van ons het leven gaat laten, en ik ben niet bang voor mijzelf.”

“Is er iets met Honey dat wij moeten weten?” vraagt Stefano slim.

“Ja, en nee, figlio (zoon)”, antwoord ik. Ik vertel hem het hele verhaal waar Honey mij gedurende de nacht deelgenoot van heeft gemaakt.

“Zij heeft niet gelogen, Zio. Heeft u haar nu...?”

“Nee, vriend. Dat doe ik wanneer het mij uitkomt.”

“U bent gek, Zio. Ze kan mij iedere dag vragen, en ik ben zeker dat Donatella zegt: ‘Stefano, je bent gek als je het niet doet’”

“Ik weet het, ik weet het figlio. Ik ben bang, ik ben bang dat er iets met Honey gebeurt. Ze herinnert mij teveel aan Lisette.”

“Zio Gian, ik leef dagelijks met de schuld van de moord op Lisette. Ik kan dat niet meer aan. Haal Honey uit het strijdperk.”

“Ik zal het proberen, zoon. Laten wij de anderen vergezellen.”

Wij liepen met Franco door de bunkers. Mannen waren al bezig om die bewoonbaar te maken. Ik zag elektriciens bezig om leidingen aan te leggen.

“Frank, waar komt de power vandaan?”

“Witte electriciteit, van de Adamello groep.”

De bunkers hadden gangen die ons regelrecht de bergen in voerden. In geval van nood konden wij –zo vertelde ons Stefano- de gangen opblazen en rustig verder leven in de bergen.

“Een beetje claustrofobisch,” merkte Honey op.

“Ja, niet half,” bevestigde ik.

Wij liepen door een doolhof van gangen en ruimtes, maar ik was blij het daglicht weer te zien. Franco, Lucio en Umberto hadden een Landcruiser genomen om de bergweg te verkennen. Het deed mij goed om drie oude vrienden samen te zien.

Na een half uur hoorden wij het geronk van motoren. De echo tussen de bergen was als een schildwacht, maar ook als een onheilsboodschapper. Twee oude Fiat’s legertrucks kwamen het dal ingereden. De vrachtwagens stopten voor ons.

“Giowa!” schreeuwde de luitenant-kolonel, die uit de eerste Fiat sprong. “Giowa (Jan), we gaan het weer doen. Fuck the Romanians”

De kolonel liep naar mij toe en wij omhelsden elkaar. “Jan, het spijt mij zoveel van Lisette. Laten wij dit goed doen,” zei Paolo Borghese met verstikte stem. Ik stelde hem aan Honey voor, en zei dat zij mijn partner was.

Stefano, die inmiddels Paolo omhelsd had, zei: “Zij vecht met tien van je Alpenjagers. Als zij verliest, kun je mij in een oog spugen. (Een gore belediging in Italië)”

Paolo keek Stefano sceptisch aan en schudde Honey’s hand.

“Piacere, signorina.”

“Piacere, colonello,” antwoordde Honey, zich daarmee de eeuwige aanbidding van de luitenant-kolonel verwervend.

Stefano en Paolo gaven hun mannen opdracht om de wapens uit te laden en in de hoofdbunker te brengen. Paolo vroeg wat de situatie precies was en of er al een krijgsplan was opgesteld. Stefano lichtte hem in, in one-liners. Paolo schudde zijn hoofd en zei: “Zolang je controle houdt over het dal, blijf je aan de winnende hand. Het probleem is dat wanneer er grote versterkingen aankomen over de weg, dan helpen die paar Claymore mijnen ook niet meer. Jullie hebben jullie defensie gebaseerd op een gelimiteerde aanval. Fout!”

“We moeten de grens ergens trekken, colonello,” volgde Stefano Honey’s voorbeeld.

Paolo schudde zijn hoofd weer en zei: “Luister, ik weet dat jullie strijd goed is en ik verveel mij toch. Ik kom met vijftig Alpenjagers naar het begin van het dal en ik stop alle versterkingen, zowel, naar de bergweg als naar het dal. De leiders zullen daar toch niet bij zitten, anders kwamen er geen versterkingen. Wij zullen ze stoppen met mortieren en granaatmachinegeweren. Jullie zullen ons niet eens zien. Één conditie..., ik wil signorina Honey uit het strijdtoneel. Ik heb Lisette gekend, en dat mag nooit meer gebeuren.”

Stefano en ik keken elkaar aan. Wij keken Honey aan, die het woord nam: “Colonello, ik dank u voor uw aanbod en uw bezorgdheid. U bent een man van eer en het is een grote eer voor mij om met u kennis te hebben mogen maken. Echter, het is mijn verhaal en Franco’s verhaal. Ik kan op mijzelf passen. Stefano kan dat bevestigen, maar wat hij niet weet is dat ik alle mannen op de bergweg ga trainen met FIM92 Stingers, M72 LAW raketbuizen, Javelins en HK GMG granaatmachinegeweren. Ik kan dat, en u gelooft mij.

Ik wil u niet beledigen wat betreft mijn persoonlijke veiligheid, maar –en dit is geen uitdaging- ik vecht inderdaad met tien van uw beste mannen.”

De kolonel keek verloren, en spreidde zijn armen alsof hij zeggen wou: “Wat moet ik nu?”

Stefano vertelde hem van Honey’s rol in zijn gym en van de aanval van de Roemenen op de A6.

De kolonel was overtuigd en wij hadden een waardevolle medestrijder. De mannen waren klaar met uitladen en wachtten respectvol, terwijl de Alpenjagers zich met de mafiosi onderhielden

De kolonel kwam naast Honey staan, en vroeg: “Bent u werkelijk zo goed, signorina? Ik ben hachidan (negende dan) in Wado –Ryu karate en rokudan (zesde dan) Taekwando. Ik wil niet weten hoe goed u bent, ik wil weten hoe slecht ik ben. Mag ik een dubbele aanval op u inzetten? Ik wil dat al mijn mannen kijken, en ik wil dit opdragen aan een vrouw die ons allemaal zeer dierbaar was.”

“Lisette?” vroeg Honey.

“Ja, signorina. Heeft u haar gekend?”

“Helaas niet, colonello. Ja, laten wij dit opdragen aan een geweldige vrouw. Ik zal haar nimmer kunnen evenaren, maar ik houd van Gian. Is dat voldoende voor u?”

De kolonel boog.

“Soldati,” riep de kolonel, “Kom hier en kijk hoe jullie kolonel verslagen wordt door een vrouw, die beter is dan tien van ons. Jullie zijn allemaal bij het gevecht aan het Gardameer geweest. Jullie hebben allemaal Lisette gekend. Ik draag dit op aan een geweldige vrouw, die helaas niet meer met ons is. Aanschouw nu een andere geweldige vrouw. Het is Don Giovanni zijn nieuwe vrouw: Honey!”

De soldaten juichten, de mafiosi klapten in hun handen. Ik voelde mij zwak in mijn benen worden, nadat Lisette zo beschreven werd. Lisette. Lisette...

Paolo en Honey namen positie tegenover elkaar. De tranen liepen over mijn wangen. Lisette, Honey..., what…

De kolonel was ongeduldig. Honey stond met gespreide armen, ontwapenend, uitnodigend.

De kolonel nam de klassieke karate houding aan. Honey stond roerloos. Toen veranderde de kolonel krijgskunst en schopte een mawashi-giri naar Honey’s hoofd. Het was een Teakwando trap die voortkwam uit het karate. Honey, stond roerloos, maar draaide de voet weg met haar armen. De kolonel moest verstappen en stond voor een moment met zijn rug naar Honey. Zij sloeg hem snel twee keer op zijn nieren. De kolonel zakte op zijn knieën. De mannen waren muisstil.

De kolonel stond op, boog naar Honey en nam positie.

Honey stond weer met gespreide armen, ontwapenend, inviterend.

Paolo gaf nu een rechtse uraken (zweepslag) naar Honey’s hoofd. Het hoofd bewoog niet, maar haar armen veegden de klap opzij. De kolonel richte een jodan-geri naar Honey’ hoofd. Zij draaide het been weer weg en ving de twee vuiststoten op met haar draaiende armen. De handen van de kolonel waren nu onder haar oksels gesloten. Zij trok de kolonel naar zich toe en kuste hem snel op zijn mond. Daarna gaf zij hem een moordende kopstoot.

De kolonel zeeg op zijn knieën. De soldaten juichten, de mafiosi zongen, en ik dacht aan Lisette.

Stefano hielp de kolonel op, die onmiddellijk naar Honey liep en haar hand kuste. Hij boog en zei: “Bedankt voor de les, signorina Honey.”

Dit was het moment dat Stefano en Renato zich konden wijden aan het instrueren van hun mannen. Honey bleef bij de kolonel, die haar aanwijzingen en tips gaf, die zie zij later weer naar Stefano en Renato zou communiceren.

Tegen de avond kwamen Franco, Lucio en Umberto terug uit de bergen. Franco en Paolo vielen elkaar in de armen, waarna de kolonel werd voorgesteld aan de twee Santisti van de Camorra.

De Alpenjagers hadden een groot vuur aangelegd, waarboven zij kippen roosterden. Stom genoeg had niemand van onze ploeg er aan gedacht om eten mee te nemen. Stadsmensen, als wij waren, leerden wij nu van de Alpenjagers. Ruim vijfentwintig man en een vrouw, Alpenjagers en mafiosi zaten rond het vuur geroosterde kip te eten. De sfeer en de kameraadschap was niet te beschrijven, en was met geen geld te betalen.

Paolo stond als eerste op en legde zijn rol, en die van de Alpenjagers, uit aan Franco. Daarna namen Stefano en Renato het woord en brachten hun suggesties naar voren.

Ik zei: “Franco, met permissie, Honey heeft tijd met Paolo, Stefano en Renato doorgebracht, vandaag. Misschien is het nuttig om haar suggesties aan te horen, waarna jij die kunt vergelijken met jullie plan van controle van de valei. Uiteindelijk, haar hele leven is zij opgevoed in krijgskunde. Dat is mijn respectvol advies.”

Mijn drie oude vrienden dachten geen moment na, maar knikten enthousiast. Uiteindelijk waren wij allemaal, behalve de kolonel ‘out of our depth’ hier. Wij waren geen bergvechters, wij waren urban gangsta’s.

Daar zij wapendeskundige was, van pistool tot Javelin, liet het zich begrijpen dat Honey ook de omstandigheden zou kennen, wanneer deze wapens gebruikt werden. Zij had naar de bergstrategie van de kolonel geluisterd, naar de stadsguerrilla van Stefano en Renato en zij kon zich de valleicontrole met raketten en mortieren wel voorstellen. Zij kwam met een voorstel dat klopte, en zinvol was. Zij had met alle scenario’s rekening gehouden en had dat verwerkt in een universele strategie.

Toen zij uitgesproken was, klapte iedereen. Paolo stond op, liep naar de Fiat vrachtwagen en toen hij terug was, spelde hij Honey the insignes van majoor op. Een mooi en leuk gebaar, maar belangrijker was dat haar plan goed was. Het was het perfecte compromis tussen open terrein- en een stadsguerrilla gevecht, waarbij de originele plannen van iedereen in opzet gelijk waren gebleven. Gebrek aan diplomatie kon Honey niet verweten worden. Iedereen was tevreden en iedereen voelde zich goed.

Ik heb veel mensen nuchter zien blijven, terwijl zij dronken, ik heb nimmer mensen dronken zien worden, zonder drank. Vanavond zag ik het. Dronken van kameraadschap. Verdedigers van het vaderland, mafiosi en camorristi. Onvoorstelbaar.

Toen het tijd werd om op te stappen, vroeg ik Franco om mij wat spullen achter te laten, omdat ik de volgende dagen hier door wilde brengen. Ik wilde Lisette gedenken, in een omgeving waar ik net zo bang was, als dat zij indertijd geweest moet zijn, tijdens de luchtaanval aan het Gardameer.

Ik kreeg van Franco een paar slaapzakken, dekens en wapens. Van de kolonel kreeg ik voedsel voor twee dagen, een kookset, lampen en een gevulde 100 Liter Bergen rugzak. We brachten alles in de eerste bunker en ik nam afscheid van mijn vrienden.

Toen het geronk van de Fiat legerwagens en Landcruisers verdwenen was, was ik alleen. Ik was alleen met mijn herinneringen. Ik was alleen met Lisette.

Weer zie ik haar hoofd uit elkaar spatten, net nadat ze mij gevraagd had om met haar te willen trouwen. Ik val op mijn knieën en begin geluidloos te huilen. De laatste maanden ben ik dan wel sterk afgeleid van Lisettes verscheiden geweest, door de aanslagen die op Judith, Stefano en mij waren gepleegd in Schotland, Engeland en later op ons allemaal en Pam, tijdens haar bruiloft. Ook heeft de stress die wij moesten verduren tijdens de diamantenroof in Engeland met Christa er aan meegeholpen dat mijn leed naar het achterplan werd geschoven. We waren te druk met overleven.

Nu ben ik niet aan het overleven, althans nog niet en ik wil mijn leed herbeleven als een eerbetoon aan Lisette.

Weer zie ik hoe ik haar de injectie met Trapanal in haar arm gaf, terwijl zij mij vol vertrouwen aankeek.

Ik herinner mij hoe een kogel van een Roemeense schutter haar vol in haar borst raakte. Lisette dacht dat zij ging sterven. Zij wilde al afscheid van mij nemen, maar haar Kevlar vest had haar leven gered.

Na de succesvolle ontvoeringen van de Freemasons, Balk- en Endefuck, herleef ik weer hoe wij met tranen in onze ogen afscheid namen van de Capo en zijn mannen. Niemand wist of wij elkaar ooit weer zouden weerzien. Alle mannen omhelsden Lisette en gaven haar een afscheidscadeau. Het was een drie karaat, briljanten verlovingsring. Lisette loeide van verdriet. Het was een waarlijk triest moment om onze vrienden te zien vertrekken.

Een paar dagen later duwde Stefano, Lisette op haar knieën en ik hoor weer hoe zij mij ten huwelijk vroeg.

De volgende dag nadat wij het pand hadden opgeruimd en onze koffers in de auto hadden geladen, liepen wij het pand uit om de terugreis naar Italië te aanvaarden. Verliefd, ik was fucking verliefd op Lisette. Ik keek naar haar en zag dat haar hoofd uit elkaar spatte, voordat ik de schoten hoorde. Ik kreeg een gooi van Stefano en viel op de grond. Vaag voelde ik dat de kogels in mijn Kevlar vest en mijn onbeschermde benen sloegen. Stefano had het Sig Sauer 556 Machine pistool in zijn hand, en zigzagde van mij vandaan.

Het machine pistool vuur stopte na een paar seconden. “Lisette,” vroeg ik huilend, “Lisette, je kunt mij nu niet alleen laten. Ik ga met je mee, lieverd” Ik trok de Sig van mijn rug, zette de loop in mijn mond en wilde de trekker overhalen. Het voelde alsof al mijn tanden tegelijk getrokken werden, want twee kogels uit Stefano’s Sig sloegen het pistool uit mijn hand en de derde kogel doorboorde mijn handpalm. Toen ging het licht uit.

Ik herinner mij dat ik weken later bij haar graf in elkaar zakte.

Ik brulde en stikte zowat in mijn tranen toen ik een arm om mijn nek voelde.

“Honey, wat doe jij hier? Ik dacht dat je ook vertrokken was. Dit is niet goed. Honey, dit is niet fucking goed. Ik moet alleen zijn nu.”

“Nee, het is niet fucking goed, en je moet niet alleen zijn. Laat mij bij je zijn, gedenk haar, denk dat ik Lisette ben en als ik iets meer kan betekenen, ‘so be it’. Jij mag nu niet alleen zijn, Jan. Ik laat je nu wel alleen met je verdriet, maar ik ben op twintig meter afstand, dus denk er niet eens aan. In een flitsende beweging trok Honey de 9 mm Sig Sauer P226 Combat TB van mijn rug.”

Na een half uur stond ik op, en liep naar Honey toe, die mij de Sig teruggaf.

De zon was over de bergen verdwenen en het was nu aardedonker. Ik pakte de staaflamp en Honey met mijn andere hand. We liepen tussen de bunkers door zonder te praten. Ik telde mijn passen en maakte een mentale kaart van het bunkercomplex. Een uur geleden had ik vrede met de wetenschap dat ik zou sterven, maar ik zou niet fucking sterven hier, omdat ik de fucking weg niet wist. Toen ik klaar was, sloot ik mijn ogen en liep blindelings met Honey door het complex. Op een gegeven moment struikelden wij. Het bleek dat zij hetzelfde had gedaan, als ik. Wonderbaarlijke vrouw toch wel.

We liepen naar de plaats waar Stefano, Honey had afgezet met haar slaapzak, dekens en een Bergen rugzak. We droegen haar spullen terug naar de bunker en besloten te gaan slapen. We deden twee lampen aan en lieten toen de twee Thermalite Phantom Self Inflating matrassen zichzelf opblazen en plakten die toen aan elkaar met breed plakband, zodat we een tweepersoons matras hadden. We ritsten de slaapzakken aan elkaar en gooiden er een paar dekens over.

Terwijl ik de dertig centimeter dikke, met lood gevulde, stalen bunkerdeur ging sluiten, kon Honey zich afschminken en uitkleden. De atoomvrije deur sloot nog lichter dan de voordeur van mijn huis. Honey lag al in haar slaapzak. Ze had de twee opgerolde Nato slaapmatjes als kussens gebruikt.

Terwijl ik mij uitkleedde, zei ik dollend: “Ik hoop wel dat je na vanmorgen een schoon en droog onderbroekje hebt aangetrokken.”

“Ja zeker,” zei Honey en wees op haar hoopje kleren, “Daar ligt het.”

“Waaat? Je ligt zonder box in bed?”

“Jij bent echt niet goed bij je hoofd,” zei ik, snel de hoek van de tweepersoons slaapzak terugtrekkend, die Honey even riant open wilde slaan. Ik kreeg een glimp te zien van een hemdje, waar een ‘titty committee’ dreigde uit te barsten, en dat het hemdzoompje de foof niet haalde. Niet te geloven, ze maakte het mij niet makkelijk, die muff.

“Mag ik in je arm liggen, Jan?”

“Ja, graag.”

“Jan, ik ga je nu niet proberen over te halen, want ik weet dat je het als verraad aan Lisette zou zien. Ik vind het fijn om in je arm te liggen. Ik vind het fijn om bij je te zijn, Jan, ik vind alles fijn met je. Dacht je dat ik gebleven ben, om met je te neuken? Ik ben hier omdat ik je bij wil staan, en als je van gedachten verandert of je ontspannen wilt, heb ik er geen moeite mee als je aan Lisette denkt, of mij zo noemt. Ik weet waar je doorheen gaat. Ik had dat met Alain. Wat jij wilt, Jan. Ik ben er voor je.”

“Honey, je bent een schat, werkelijk, maar wat moet je met mij? Ik ben bijna twee keer zou oud als jij. Ik ben emotioneel zwak, en jij bent zomaar het type waar ik verliefd op zou kunnen worden. Dan is op een gegeven moment voor jou de aardigheid eraf, en ik blijf met de pijn zitten. Na Irina en Lisette zou dat zeker mijn ondergang zijn, wat dan eigenlijk een zegening zou zijn, als je het mij vraagt.”

“Jan, je bent oud en wijs genoeg om te begrijpen, dat ik je geen garanties kan geven, maar waarom mogen wij niet van elkaar genieten? En ik bedoel echt niet alleen de seks. Je windt mij op, wel dat heb je zelf kunnen constateren vanochtend. Is dat geen compliment? Is dat geen bewijs? Is dat geen reden genoeg, lieveling?”

“Ik veronderstel dat je gelijk hebt en ik dank je voor je eerdere aanbod, maar het zou niet juist zijn. Voor geen van beide. Mijn kop loopt om op het moment en ik zou het voor vannacht zo willen laten. Je weet zelf wel dat het niets met jou te maken heeft. Zoals ik al zei, je hebt alles in huis en ik wijs je beslist niet af. We hebben morgen de hele dag hier met zijn tweeën. We hebben dan alle tijd voor reflectie en ik ben zeker dat we eruit komen. Kom in mijn schootje liggen, dan kan ik zo met je in slaap vallen, maar ga niet met je reet liggen draaien.”

Honey draaide zich met haar kont naar mij toe en ik sloeg mijn arm over haar heen. Dat voelde goed. Het voelde zelfs nog beter toen Honey mijn hand pakte en op haar rechterborst legde. Het was alsof mijn hand als een padvinderspetje over de top van de Mont Blanc werd gelegd, waarbij het keiharde knoopje van het petje nu aan de binnenkant zat. ‘Niet te geloven wat een paar longen die Honey heeft,’ dacht ik nog, voordat ik in slaap viel.

’s Morgens werd ik wakker van de geur van verse koffie. Honey had een espresso koffiepot op een Coleman Multifuel brander staan. Zij had een paar LED lantaarns aangestoken en liep in hetzelfde minuscule hemdje in de rondte. Zij had wel het fatsoen gehad om een slipje aan te trekken. Ik vermeed om naar haar te kijken, want de slaapzak begon al aardig op een tent te lijken.

“Goedemorgen Jan, goed geslapen?”

“Ja, lekker wel, dank je. Die koffie ruikt ook goed. Ik heb niet gemerkt dat je op bent gestaan. Zat die koffie in die Bergen?”

“Ja, er zit van alles in. Het lijkt wel een winkeltje.”

“Kijk eens of er een militaire overjas in zit.”

“Waarvoor? Heb je het koud?”

“Nee, maar het zweet staat op mijn voorhoofd. Als jij nou zo’n jas aan trekt, dan krijg ik het minder warm.”

Honey lachte en zei: “Daar weet ik wel een andere oplossing voor. Wil je het vóór..., na de koffie, of tijdens?”

“Ben jij oversekst, of zo? Wat ben jij voor een vrouw? Nee, geef me de koffie maar. Zit er wat te eten in die rugzak?”

Honey mopperde: “Oversekst! Wat ben ik voor een vrouw? Wat ben jij voor een man?! Het is dat ik even met dat ding heb kunnen spelen, anders had ik nog niet zomaar geloofd dat je een man bent. Ja, er zit allerlei noodproviand en repen in. De kolonel heeft ook een paar pakketten met proviand achtergelaten. Er ligt echter nog genoeg kip van gisteravond en we hebben brood, dus ik kan toast met kip maken.”

Een ontbijt in het George V in Parijs had niet beter kunnen smaken, noch had de ‘roomservice’ overtroffen kunnen worden. Wat Honey met koude kip, droog brood, een beetje olijfolie en een Coleman Multifuel brander kon doen, grensde aan het subliem verrukkelijke. Tegen de tijd dat ik hyper van de sterke koffie en voldaan van het eten was, had ik mijzelf ook vergast aan een paar ogen vol van Honey. Hoe kon ik niet naar haar kijken?

Na het ontbijt wasten wij ons aan een klein stroompje dat van de berg afkwam, kleedden ons aan en wasten het bestek.

“Heb je een paar behoorlijke schoenen bij je voor dit terrein, foofie?”

“Ja, ik heb Timberland bergschoenen. Hoezo?”

“Wel, ik heb een jaar of vijfentwintig geleden, een keer moeten rennen voor mijn leven in de heuvels van Toscana. Tot mijn ellende vond ik uit, dat dit niet zo best lukte op een paar twaalfhonderd gulden kostende, Gucci asfaltschaatsen. Neem ook één van die stokken mee, en let op buiten waar je je voeten neerzet. Je hebt zo een verzwikte, of gebroken enkel. Blijf zoveel mogelijk op de paadjes.”

“Je lijkt mijn vader wel,” zei Honey schertsend.

“Hoezo? Ik wist niet dat je die gekend hebt,” repliceerde ik, “Sorry Honey, zo bedoelde ik het niet. Dat was een hatelijke tering opmerking.”

“Waarom? Iedereen heeft hem toch gekend?!”

Gewapend met kaarten, GPS, kompas en GSM en satcomms gingen wij het terrein verkennen. We ontdekten al snel dat wij niet overal, door de omringende bergen, een GPS uitlezing konden krijgen. Hetzelfde was het geval met de GSM telefoons. We slaagden er echter in om alle coördinaten van belangrijke natuurlijke obstakels..., hinderlagen die door de Albanezen konden worden opgezet en natuurlijke en kunstmatige verdedigingsposten in kaart te brengen. Tevens merkte ik de coördinaten op de kaart van de paden, waarover vijandelijke 4×4 terreinwagens konden aanvallen. Ik zou Stefano aanraden om daar explosieven te plaatsen.

Terwijl Honey naast mij liep en mij de coördinaten van de GPS, of de GSM Google maps, gaf, hoorde ik vlak voor ons in het struikgewas ineens een lawaai van jewelste. Het leek wel of het opengebroken werd. Ik trok Honey met mij op de grond en zei haar te blijven liggen tot het lawaai over ons heen was getrokken. Het kwam zo laag over, dat ik het bijna aan kon raken.

“Jezus Christus,” zei Honey, niet erg damesachtig, “Wat de ‘fuck’ was dat, Jan?”

“Het was een zwerm Auerhanen of Korhoenders. Ik denk dat wij ze opgeschrikt hebben. Ze vliegen dan weg in paniek, maar het zijn net Jumbo’s 747. Ze hebben een lange startbaan nodig en als je niet oplet, vliegen ze midden in je gezicht. Nee, ik denk dat het Korhoenders waren, want Auerhoenen zitten hogerop, meestal waar de naaldbomen groeien.”

“Ik schrik mij nu al diagonaal, dat wordt straks nog wat,” dolde Honey.

Toen wij de strategische coördinaten van het hele terrein, dat aan beide zijden werd begrensd door bredere stromen, die vol met rotsen en ander bergpuin lagen, in kaart hadden gebracht, stelde ik Honey voor om wat te gaan rusten. Van over deze stromen hadden wij geen aanval te duchten, tenzij de tegenpartij met tanks kwam.

Daar deze vallei de vreemde gewoonte had om zich van oost naar west uit te strekken, in tegenstelling tot de meeste valleien, was de hitte van de zon nu goed voelbaar, daar de zon nog steeds in het oosten opkwam..., en dus over de vallei draaide. Wie wil er naar fucking Spanje?

“Heb je toevallig nog iets te eten meegenomen, foofbear?” vroeg ik.

“Ik heb slappe toast met kip, oud brood met Corned Beef en een fles met koffie.”

“Je bent een honeyga..., honeyfoof, Honeyfoof,” zei ik haar omarmend, en haar op haar wang kussend, “Je bent een mooi, praktisch honeymonster. Ik houd van je.”

Ik ging zitten en klopte naast mij op de grond. Honey liet zich niet bidden, en vroeg: “Wat wil je eten, Jan?”

De koffie was lauw, de toast was klef, de kip begon onderhand kleine groene plantjes te groeien..., en het sleuteltje van de Corned Beef brak af. Toch smaakte het prima. Het zullen het gezelschap en de omgeving wel zijn geweest. Ik hoopte dat Honey het ook zo ervoer.

Wij hoorden het vogelachtige gefluit van de alomtegenwoordige marmotten. Ik wees Honey op de berghelling tegenover ons en gaf haar de kijker, en zei: “Kijk een kudde camosci, Honey. Normaal zie je ze alleen heel vroeg in de ochtend. Het zijn kleine hertjes..., en ze zijn razend snel.”

“Wat is dat voor een dier daar, hoog boven tegen de bergwand?”

“Dat is een ‘stambecco’, oftewel een steenbok. Wij zijn bevoorrecht, foofie. De steenbok is hier nu bijna uitgestorven, omdat alle Italianen helemaal bezeten van jagen zijn. Wat zijn mensen gek, hè?”

“Jagen Franco en Stefano ook, Jan?”

“Nee, en daarom hebben wij het ook altijd zo goed met elkaar op kunnen schieten. Franco zei altijd: ‘Het is erg genoeg dat wij op beesten moeten schieten. Laten wij de dieren het respect geven dat zij verdienen’. Stefano is nog erger,” zei ik.

Ik ging achterover liggen en vouwde mijn armen onder mijn hoofd. De zonnewarmte begon zich te laten gelden. Ik voelde mij rozig worden..., nu na het eten.

“Wat zitten hier nog meer voor dieren,” vroeg Honey geïnteresseerd, terwijl zij de berghellingen afspeurde.

“Er zitten hier nog een paar hertensoorten, vossen, wolven, eekhoorns, hermelijnen. In de werkelijk afgelegen gedeeltes zijn er nog lynxen en bruine beren.”

“Het is prachtig hier, Jan. Ik zou hier wel altijd willen blijven.”

“Als het even tegenzit, dan gebeurt dat ook wel,” zei ik met morbide humor.

Honey kwam in mijn arm liggen en genoot een moment van de zon, terwijl ik van de natuur, de zon en Honey genoot. Ik dacht, hoog boven ons, een ‘golden eagle’ te zien, maar de vogel leek mij wat groot.

“Honey, kijk eens naar die roofvogel daar in de lucht boven ons.”

Honey pakte de kijker en zei: “Ja, ik zie hem. Het lijkt wel een grote vogel. Is het een adelaar?”

“Kijk of hij een soort van baard onder zijn snavel heeft.”

Ze keek aandachtig en zei: “Ja, inderdaad. Het is een soort verenbaard, aan de voorkant van zijn nek. Wat is het?”

Ik pakte de kijker over, bestudeerde de roofvogel en zei: “Het is een lammergier, en een grote ook. Zij hebben normaal een vleugelspanning van drie meter. Deze is groter, zo te zien. Het is een bijzondere dag, foofie. We zijn werkelijk bevoorrecht dat wij dit allemaal zo mogen ervaren. Ik kijk er liever naar dan ‘de fucking wereld draait door’, want dat zie ik de hele dag..., iedere dag.”

“Ja, het is schitterend om dit allemaal zo te mogen zien. Jan, meende je dat?”

“Wat meende ik, monster?”

“Wel, je zei een moment geleden dat je van mij hield,” zei Honey, terwijl ze haar gezicht in het mijne duwde.”

“Ik houd van je op mijn manier, Honey, maar dat vind je misschien onaanvaardbaar. Je bent een mooie vrouw, maar dat vult alleen twee ogen. Je bent een wijze vrouw, dus dat verzekert je van mijn respect. Je hebt laten zien wat je weet..., wat je kunt..., en dat Honey, bewonder ik. Dan blijven de gevoelens... Honey, ik zou zoveel van je kunnen houden. Niet alleen wil ik dat 'fuckding' graag met je doen, maar ik heb inderdaad heel sterke gevoelens voor je. We zijn het nagenoeg over alles eens. Je hebt alles, en je drukt alle goede knoppen in. Ik heb het je echter al gezegd: ik ben bang om met de baby in mijn armen te blijven zitten, in andere woorden: wat doe ik wanneer wij een relatie hebben en je besluit dat het mooi is geweest?”

“Jan, geniet van het moment. Over een week zijn wij misschien dood.”

Honey kuste mijn gezicht, schoof haar hand onder mijn T-shirt en begon één voor één mijn T-spots te strelen. Nu had zij mijn aandacht, want de foof had haar vingers al nat gemaakt. Blijkbaar was zij vastbesloten om seks met mij te hebben. Zij was niet de enige die er op stond, want in het vooronder stond er nu ook iets op. Mijn voornemen tot abstinentie was nu snel aan het verdwijnen, terwijl Honey’s hand nu het luik naar het vooronder openmaakte. Nadat Honey het canvas rond de mast verwijderd had, bracht zij de mast door het luik naar buiten.

Terwijl zij zich nu over het luik boog, en in haar passie voor nautica, de top van de mast liefkozend kuste, dacht ik snel na. Ik moest wel snel zijn, want als dit nog even doorging, zouden mijn hersens in Honey’s mond exploderen.

‘Je moet alle tederheid en warmte hier uitlaten, want je wordt gegarandeerd verliefd op die muff, Jan,’ dacht ik, ‘Dit moet een zeilrace met gestreken mast worden. Jij moet kapitein en stuurman zijn. Zet Honey op de voorplecht in het bootsmansstoeltje, waar zij al het plezier van de cruise kan beleven. Als zij haar ogen openhoudt dan ziet zij ook nog wat.’

“Honey!”

“Mmmmmmm”

“Kleed je uit, want dit gaat niet lang goed.”

Wij stonden beiden op, en ik ontdeed mij van mijn spijkerbroek en pendek. Honey kleedde zich uit, tot op één van haar grappige hemdjes na. Het titty committee dreigde weer door de armsgaten uiteen te vallen. De dauwdruppels glinsterden op haar foof.

Ik ging op mijn knieën zitten en gebaarde Honey hetzelfde tussen mijn benen te doen, maar met haar rug naar mij toe. Toen zijn zat, trok ik haar naar mij toe, zodat de mast netjes in de uitsparing van Honey’s billendecolleté kwam te liggen. Honey, die dacht dat ik een richtfout had gemaakt, wilde zich oprichten om zich over de top van de mast te laten zakken, maar ik hield haar op haar plaats en klemde mijn bovenbenen tegen haar gespreide bovenbenen.

“Niet bewegen en niet meehelpen,” zei ik tegen Honey.

Ik bevochtigde mijn vingers en beroerde haar T-spots, op een wijze dat alleen het vocht overgedragen werd. Alhoewel mijn vingers de twee borstsensors nauwelijks aanraakten, de frisse ochtendwind zorgde ervoor dat de twee T-pels zich verhardden en oprichtten. Honey, die begon te bewegen, wilde haar handen naar beneden brengen. Ik pakte haar handen en legde die over de toppen van haar ''twin-peaks', waar zij onmiddellijk mijn werk overnam. Intussen bracht ik mijn handen naar haar vooronder en opende de twee vochtige, hemelse hekken naar het paradijs.

Bovenaan voelde ik een gezwollen C-spot. Terwijl ik met mijn ene hand de V-spot opende, begon ik zachtjes de C-spot te omcirkelen met de nu drijfnatte vingers van mijn rechterhand. Af en toe raakte ik van koers en gleed met mijn vingers over de tovertop. Honey rilde. Ik voelde hoe haar buikspieren verstrakten en merkte dat zij haar adem inhield. Toen ik de boegexplosie zich aan voelde dienen, stopte ik. Honey protesteerde door haar achtersteven nu hard over de mast te wrijven. Met mijn middel en ringvinger drong ik bij Honey binnen. Terwijl mijn wijsvinger en pink naar het midden der aarde wezen, plaatste ik de muis van die hand op haar C-spot. Ik kromde mijn vingers en vond wat ik zocht.

Ik begon nu mijn hand hard op en neer te bewegen. Terwijl mijn ingebrachte, gekromde vingers de G-spot in het vooronder masseerden, werd de C-spot gestimuleerd door door de muis van mijn hand. Honey rilde en wilde haar bovenbenen verder spreiden, maar die werden tegengehouden door mijn dijen. Toen ik voelde dat de kabels in het vooronder zich heftig aanspanden, voerde ik het tempo en de druk op en legde mijn linkerhand rond Honey’s keel. Ik begon haar liefdevol te wurgen. Ik voelde de explosie in het vooronder. De mutskoorden knepen mijn vingers er haast af..., maar toen opende de boeg zich en mijn vingers en het buiswater werden naar buiten gedreven. Mijn vingers zaten aan één kant vast, maar het buiswater spoot twee meter naar voren. Honey loeide.

Normaal en over het algemeen maken, bij zo’n heftig dubbel orgasme, de benen oncontroleerbare en convulsieve bewegingen. Omdat Honey’s benen ingeklemd zaten, was het haar bovenlichaam dat nu, door de teruggevoerde convulsies, begon te schokken. Ik beet haar hard genoeg in haar rug om haar bovenlichaam tot bewegingsloosheid te dwingen.

Ik herhaalde de CG-massage nog twee keer. Toen Honey uitgeput over mijn been op haar rug rolde, leek het wel of de rivier een meter dichterbij was gekomen. Ik had haar wel goed ingeschat.

“Fucking Jesus,” zuchtte Honey tien minuten later, ‘Wat was dat in hemelsnaam? Een dubbel orgasme? Waar komt al dat vocht vandaan?’

“Je bedoelt dat je dit nog niet eerder hebt ervaren?”

“God nee, was het maar waar. Wat is het, Jan?”

“Weet je nog van die Auerhanen en die Korhoenders?”

“Eh jaaaa???,” vroeg ze verbaasd.

“Wel, we hebben er nu een spuitkippetje bij,” lachte ik.

“Wat was het? Was het p...”

“De geleerden zijn het er nog niet over eens geloof ik, maar er zit geen ammonia in, dus het is geen urine. Het is van dezelfde samenstelling als het mannelijk prostaatvocht. Sommige vrouwen ervaren het als heftig, bij anderen doet het helemaal niets, het kan zelfs irriteren. Het wordt ‘gushen’, of ook wel ‘squirten’ genoemd”

“Maar goed dat we niet in een bed lagen. Hoorde dat verstikken erbij dan?”

“Nee, dat is quasi-asphyxiation, bijna-verstikking. Ik persoonlijk houd er niet van, maar het verhoogt het genot van het orgasme. Als ik jou was, zou ik het niet meer door een ander laten doen. Er gebeuren zat ongelukken mee, je moet echt weten wat je doet.”

“En jij weet wat je doet. Mijn God, een hand om je strot verhoogt het genot,” rijmde Honey, “Ja, het deed wel iets inderdaad. Zal ik het straks eens bij jou doen?”

“Rot je op, of niet. Zo levensmoe ben ik ook weer niet.”

Het geluid van zwiepende wieken van een helikopter, deed ons snel naar onze kleren grijpen.

Wordt vervolgd want de Illuminati stoppen nooit