Nou, daar zit ik dan op een datingsite te pieren naar vrouwelijk talent, dat mij hun mening en kritiek over mijn boek kan geven. In principe zou ik gewoon met mijn ogen dicht, een ezelsstaart op die vrouwen catalogus kunnen prikken. Een vrouw is toch een vrouw, nietwaar? Niet waar!

Nee, een vrouw is niet een vrouw. Iedere vrouw is uniek, en sommige zijn wel heel erg uniek, zoals ik pas tot mijn schande heb mogen ondervinden.

Aangezien ik nu weer achter het fake profiel van een knappe Amerikaanse kickboxer zit, kan ik niet veel minder doen dan gelijk de leukst ogende vrouw de ezelsstaart opprikken. Ze zat in de leeftijdsgroep van de kickboxer, dus dat klopte wel. Normaliter, ging ik nooit met de leden van mijn panel naar bed, althans met sommige niet;-) Ik hoefde mij dus over een leeftijdsverschil van vijfentwintig jaar, niet zo druk te maken. Had ik het maar fucking wel gedaan, want af en toe vraag ik mij af, wat ik nu eigenlijk in mijn leven geleerd heb.

Ik schreef dus een superstrakke, Cyberfury ‘chat-up line’ en stuurde die naar zo’n vijftig vrouwen op Iwannadate. Fucking naam voor een datingsite, trouwens niet? Hoe verzinnen ze het met hun zieke koppen. Iwannadate..., waarom geen Iwannafuck? Nou ja, ik leun achterover, steek een sigaar op, en wacht op de woestijnberen, die zich komen melden.

Gerda, verscheen als eerste op mijn monitor. Het leek wel of ze op de post had zitten wachten. ‘Mooie vrouw,’ dacht ik, beseffend dat mooie vrouwen altijd extra werk met zich meebrachten. ‘Pfff, hier moet aan gewerkt worden’, vreesde ik. Vrolijke lach en een open gezicht, tasty!

“Zeg Cybergek, of hoe je ook heten mag…, kun jij geen normale brieven schrijven? Stuur je die naar iedereen zo?”

“Neeeeh…,” loog ik aarzelend, “waarom denk je dat, Gerda?”

“Je denkt toch niet dat je mij de weg kwijt kunt maken, met die sjabloontekst, jij gladjakker?”

”Hoe kom je erbij dat het een sjabloonbrief is? Ik heb hem speciaal voor jou geschreven, Gerda. Maar als je hem niet leuk vindt, wel, sorry,” zei ik geïrriteerd, terwijl ik mijn sigaar op de asbak legde.

“Voor mij geschreven, ja. Sinds wanneer heet ik ‘Beste NAAM’? Je bent vergeten de namen in te vullen, player. Het is voor jou te hopen dat je dat niet bij alle vrouwen hier zo gedaan hebt, slickdick!”

Ik schoot in de lach en stak mijn sigaar weer in mijn mond..., die ik prompt uitspuugde…, want het brandende uiteinde bleef aan mijn tong plakken.

”Hahahaha,” schaterde Gerda, “Geluk dat je geen pijp rookt, klootzak!”

”Jij kunt mij wel even een uurtje aan mijn pijp...,” wilde ik woest antwoorden, maar Gerda was mij voor: “Denk je dat je hem nog vinden kunt na al die steroïdballetjes, die jullie vechtspechten vreten?”

”Wat heb jij voor snoepjes gegeten, om zulke longen te krijgen? Aan de siliconengum gezeten,” vroeg ik hatelijk, terwijl ik naar haar uitbouw keek. Blijkbaar voelde ik de hitte van de sigaar nog, want onwillekeurig likte ik mijn lip pen af.

“Val dood, hufter,” vloekte Gerda, en verdween van mijn scherm.

Mijn dag was naar de klote, want ik kreeg van alle vrouwen die ik een mailtje had gestuurd, soortgelijke reacties. Ik logde dus uit bij Iwannadate, en opende op Lexa, voor de rest van de dag.

De volgende dagen erna kwam Gerda iedere dag even langs om een paar hatelijke opmerkingen te maken. Ik begon op een vreemde manier gesteld op haar te raken, en als ze er een dag niet was, dan voelde ik mij nog jaloers worden ook. Verliefd? ‘Rot nou gauw op,’ dacht ik, ‘daar zal ik snel een einde aan maken. Nee, verliefd zijn we alleen van ‘s nachts twaalven..., tot de koffie de morgen er na. Die gooi ik morgen gelijk in het diepe, dan zijn we daar vanaf.’

”Gerda, kun je voor vijf minuten die grote kop van je misschien dichthouden, want ik moet je een bekentenis doen.”

Gerda keek mij vuil aan, maar nieuwsgierigheid wint het van alles bij vrouwen, en ongeduldig zijn ze ook nooit. Ik vertelde haar dat ik eigenlijk niet ik was, maar iemand anders. Gerda hoorde mij zwijgend aan totdat ik uitgepraat was. Ik zei het al: een unieke vrouw. Ze laten je nooit uitpraten, normaal.

”En waar gaat dat boek dan wel over,” vroeg ze.

”Het gaat over een leven in de nationale en internationale misdaad.”

”En het gaat over jou, dus ben je een crimineel! Ik wist wel dat er niets klopte met dat sarcastische lachje, op die poppenkop van je.”

Ik legde haar geduldig uit dat ik ook de man op de foto niet was. Voor een vlotte afwikkeling, legde ik haar het verhaal nog een keer uit, totdat ik er zeker van was, dat ze mij begrepen had. Als blikken hadden kunnen doden, dan had Gerda nu de crimineel geweest. ‘Nou ja, daar zijn we netjes van af,’ dacht ik, het zweet van mijn voorhoofd vegend. Netjes? Nou, ja.

Drie dagen hoorde, zag of las ik niets meer van Gerda. Zij had zelfs haar profiel voor mij verborgen. Ik was opgelucht, maar toch ook weer niet. Ik vroeg mij af of ik het nieuws niet op mijn gewone, voorzichtige en behoedzame wijze had moeten breken. ‘Het is eigenlijk geen rotmokkel,’ dacht ik, ‘en het is ook wel een eerlijk wijf. Beter dan de meeste van die snotkieren hier.’ Gedane zaken nemen echter gelukkig af en toe wel een keer, en zo ook met Gerda, die de volgende dag aan kwam wippen, alsof er niets gebeurd was. ‘Nou opletten Jan, die is op wraak uit,’ vreesde ik...

“Ik heb eens na zitten denken,” deelde ze mij ongevraagd mede.

”O, deed dat geen pijn? Ik wist niet dat je dat kon,” provoceerde ik.

“Kan ik dat boek van je lezen?” vroeg ze me

“Hoe weet ik nu of je lezen kunt? Je hebt net al zitten denken ook, vertel je mij,” probeerde ik het onheil af te wenden.

Gerda was niet haar gebruikelijke zelf, want ze liet de sneren over zich heen gaan, zonder ook maar strijd te geven. Vrouwen kunnen dat..., als ze nieuwsgierig zijn.

Vrouwen kunnen nog veel meer ook, maar je komt er altijd achter als het te laat is.

Ik stuurde Gerda mijn boek op voorwaarde dat zij mij haar ‘feedback’ zou geven. Haar kritiek vroeg ik maar niet, want haar nu aardig kennende, twijfelde ik er niet aan dat ik dat, en nog een beetje meer zou krijgen van haar.  

Een week later zag ik haar pas weer. Ik herkende haar eerst niet, ze was naar de kapper geweest, en had blijkbaar een van die ‘makeovers’ gehad. Ze zag er nu uit alsof ze achtentwintig was. Mijn God, wat een beest is het toch eigenlijk..., en nog in een minirok ook. ‘Kijk die longen eens, dat zijn turbotieten. Zo groot heb ik ze nog nooit gehad! Mmm, ik vraag me af..., hoe kom ik daar nu achter?’

“Jan,” vroeg de nieuwe Gerda mij, “ben je nu nog actief? In je boek staat van niet, maar ik ben er niet zo zeker van.”

Dit was mijn kans dan en die nam ik waar ook: “Ach, je weet hoe het is Gerda..., af en toe heb ik wat handel. Meest dameskleding, merkgoed, en luxe lingerie.”

Hap..., deed de nieuwe Gerda: “Heb je nu leuke dingen, Jan?”

”Alleen lingerie. Hoezo, heb je wat nodig dan?”

Gerda vertelde dat ze -na haar ‘makeover’- nu haar garderobe wilde vernieuwen en vroeg of ik voor haar wat leuke lingerie te koop had.

”Ik denk het wel, Gerda, wat voor maat heb je?”

Ik kreeg haar maten, maar de maat waar ik bijzonder in geïnteresseerd was, was haar cupmaat. Het enige verstand dat ik van lingerie heb is, hoe ik het zo snel mogelijk van een vrouw haar lichaam moet afpulken, dus ik besloot mijn ex in Schotland op te bellen voor wat technische expertise.

“Liz, hoe groot is een F-cup?”

”Groot, Jan. Erg groot!”

”Wat is erg groot, Liz, hoe moet ik mij dat voorstellen?”

”Wel , Jan, één tiet is net zo groot als jouw hoofd,” antwoordde Liz lachend.

”Fuck, het had erger kunnen zijn, het had wel zo groot als jouw hoofd kunnen zijn,” lachte ik terug.

Ik moest haar natuurlijk uitleggen waar het om ging, en Liz zei: “Jan, die vermoordt jou. Ik dacht eigenlijk dat jij niet zo van grote tieten hield?” 

Ik verzekerde Liz, dat zij de mooiste had, en belde af. F-Cup. Zeker naar het voetbalstadion in Rotterdam vernoemd.

’s Avonds lag ik in mijn bed aan Gerda te denken. Ik voelde mij een beetje eenzaam, want af en toe leed ik aan identiteitsverlies, doordat ik dan niet meer wist of ik nu een Amerikaanse Kickbokser, Russische bodybuilder of een sterrenwichelaar uit Macedonië was. Op de datingsites zag ik er wel goed uit, totdat ik ’s avonds bij het tandenpoetsen die nare kop van mijzelf weer aanschouwde. Vaak ging ik dan half ‘borderline’ naar mijn bed en begon te fantaseren hoe het allemaal had kunnen zijn. Maar wat fucking jank ik nou eigenlijk, het is allemaal zo geweest, en beter! Het was alleen een mensenleeftijd geleden..., dat was het punt. Sappige chicks uit hun confectie rukken, was toen geen enkel probleem. En nu? ‘Zou het mij nu nog lukken,’ dacht ik treurig...

Wanneer ik down ben dan krijg ik meestal de beste ingevingen, dat is een vorm van ‘self-preservation’ om een uitweg uit de ‘downcycle’ te vinden.

‘Gerda, dat is de oplossing,’ dacht ik en pakte mijn mobiel. Driftig begon ik te sms’en: ‘Gerda, ik voel mij een beetje eenzaam vanavond, zou ik bij jou in je arm mogen slapen?’ ‘Die scheldt mij verrot morgen,’ dacht ik, en viel in slaap.

Na tien minuten pingelde het mobiele orkest mij weer wakker. Sms. Gerda! Ik las: ‘Doe niet zo achterlijk, kloothommel. Daar meen je toch niets van!’ Voorzichtig sms’te ik, het water testend: ‘Zou het wel goed zijn dan, Gerda? Het lijkt mij zalig om in je arm te mogen slapen’

Gerda sms’te terug: ‘Het lijkt mij zalig om jou in mijn arm te laten slapen, maar je meent het toch niet!’

Of ik het meende? Zo! Niet half! Ik was ineens klaarwakker en opende een vurige sms communicatie. Een half uur later ging ik met een tevreden glimlach op mijn gezicht slapen. Ik kon het nog steeds dus..., want Gerda zou zaterdag komen eten bij me.

Gedurende de week begon de twijfel echter in te zetten. Wat had ik in hemelsnaam aangehaald? Een vrouw van vijfentwintig jaar jonger, die ik alleen van een plaatje, wat emails en sms’en kon. Een jonge vrouw met twee F-cups. Liz haar woorden galmden in mijn hoofd: ‘Jan, die vermoordt jou, Jan, die vermoordt...’

‘Naaaah, daar begin ik niet aan. Wanneer die even op me gaat zitten, kom ik er nooit meer onder vandaan,’ dacht ik, en in paniek pakte ik mijn mobiel en verstuurde een sms naar Gerda: ‘Gerda lieverd, er is wat tussengekomen. Ik moet onverwachts naar Italie en…’

Het leek wel of Gerda op mijn sms had zitten wachten. In een minuut had ik het antwoord: ‘Luister jij criminele klootviool. Niet eerst mij dingen beloven en dan terugtrekken. Terugtrekken kun je doen als je in mijn arm ligt, hahaha. Als jij me nu een vrijzetter geeft, dan hef ik jouw mooie nepprofiel op Iwannafuck op. Jij beslist, Cyberfuck’

Zaterdag in de namiddag stopte Gerda’s, nieuwe BMW dus op mijn erf. Nou, toen ze uit haar praalwagen was gestapt..., toen was ze er ook uit. Ik kon net op tijd de vliegendeur openschuiven, want anders had het gaas er uit gelegen. ‘Tjonge, tjonge, dat belooft nog wat te worden, wat een buidelbeer zeg,’ dacht ik, totaal overdonderd door het aanzicht van de nieuwe gevel die plotseling voor mijn huis geplaatst werd.

“Zo, Cyberfuck, eindelijk ontmoeten wij elkaar dus, ben je er klaar voor?” lachte Gerda.

”Doet je ruggetje geen pijn, Gerda?” vroeg ik, terwijl ik angstig die twee turbotieten oogbalde.

“Niet zoveel pijn, als dat jouw ruggetje straks zal doen, ouwe man,” repliceerde het provinciale monster.

Gerda was geweldig gezelschap, moet ik toegeven. Toen we eenmaal door de periferie heen waren, lachte ik mijzelf wild met haar. Wat een vrolijke en levenslustige vrouw was dat. Wat een humor had dat mens. Ze hielp mij in de keuken met afwassen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Toen ik haar vroeg of ze boven het bed even wilde opmaken en de slaapkamer kon stofzuigen, vroeg ze mij, of ik het lazarus wilde krijgen.

Nadat de tafel was afgeruimd en de borden waren afgewassen, zetten wij ons op de bank voor het wijntje, cd’tje, openhaardvuur en het maatje voor het leven verhaal. Wij hadden een volle fles Chardonay voor ons staan en het leven leek weer goed. Ik relaxte een beetje, keek naar Gerda haar tieten en zakte genoeglijk onderuit. Dat was het moment dat Gerda toesloeg.

“Geef je glas eens, Jan,” zei Gerda vriendelijk.

Ik dacht dat zij mijn glas wilde bijvullen, dus nietsvermoedend gaf ik haar het gevraagde. Gerda zette de twee glazen op tafel en schoof naar mij toe op de bank. Ik wilde opstaan en weglopen..., maar ik was te laat. Gerda zette een hand op mijn hoofd en drukte me plat op de bank. Ze boog zich over mij heen en het voelde alsof ik twee strandballen in mijn gezicht gedrukt kreeg. Hoe meer ik tegenstribbelde, des te benauwder ik het kreeg. F-Cup’s!

”Gewoon even rustig blijven liggen, Cyberpunk, het is zo over,” zei Gerda, terwijl zij zich van overtollige kleding ontdeed.

“Gerda,” vroeg ik angstig, “als ik stop zeg, dan stop je toch wel, hoop ik, he?”

”Absoluut! Ik weet alleen niet precies wanneer,” grauwde Gerda nu bronstig.

Vier uur later rolde ik, half blind, in drie stukken van de bank af.

Ik hoorde Gerda boven zingen. Ze was de slaapkamer aan het stofzuigen en het bed aan het opmaken. ‘Voor straks,’ had ik in mijn onderbewustzijn nog meegekregen.

Toen hoorde ik gelukkig de sirene van de ambulance, die ik gebeld had, toen Gerda naar boven ging.

Wordt vervolgd na de censuur...