Na een paar jaar op datingsites te hebben rondgeslingerd, denk ik zo ongeveer wel door te hebben hoe die fuckshit werkt.

Nou, het is ook zeker geen hersenchirurgie, want als de gewone klootveger met een halfmooie muff thuis kon komen, dan moet dat voor mij toch helemaal niet moeilijk zijn.

Hoezo? Ben ik zo speciaal dan? Wel, na het leven dat ik geleid heb, ben ik zo fucking speciaal, dat de zon uit mijn fucking reet schijnt.

Alhoewel niemand het fenomeen de vrouw ooit echt leert kennen, mag ik wel stellen dat ze voor mij weinig geheimen meer hebben. De vrouw heeft altijd in mijn leven centraal gestaan. Het feit dat ik op vierjarige leeftijd werd betrapt bij het doktertje spelen door de juf van de kleuterschool, moge een indicatie van mijn premature interesse in het onderwerp 'de vrouw' zijn.

Goed, ik heb mij dus vorstelijk vermaakt op de datingfucksites, maar anders dan de aspirant lezer(es) zal vermoeden. Ik schrijf geen gore tat, die zo in blijkt te zijn in de verhalen die veel 'dames' nu schrijven. Ik heb er een paar gelezen, maar het is allemaal 'de recht-op-en-neer gewone fucking pompshit'. Niets bijzonders.

Gore verhaaltjes die sommige venijndiva's -die lang voorbij hun 'sell by date zijn'- schrijven om nog enige doffe glans en verschoten kleur aan hun leven te geven. Ik zie niet wat de attractie is, iedere dumbfuck kan die fuckshit doen, en er een ranzig verhaal van breien; wel, dat deden de neo-platonisten al.

Ik heb nog van geen vrouw negatief commentaar gehad, maar de mannen beginnen mij nu ook te ontdekken.

So, why not fucking join them?