De raad hierboven was goed genoeg, maar had ik hem echt niet nodig. Ik kon liefhebben. Ik wilde liefhebben, maar wat ik niet fucking wilde, was door één of andere ‘sugarcougar’, 'chatrat' of 'botoxbitch' -die ver voorbij hun ‘fucking sell by date’ waren- met een natte vinger op hun scorebord geplakt word-en.

Nog minder was ik geïnteresseerd om het proefwerk van, een ‘jonge’ in Ghana gestationeerde, ‘sham scammer’ te worden, door hun, met seks doorspekte tripeshit, te lezen, dat alleen bedoeld was om hun slachtoffer op te winden. Op te winden? Dat is toch fijn? Ja, maar niet als je denkt een vrouwelijke uitvinding gedaan te hebben, die ‘alleen maar even wat geld voor een paspoort en de reis’ nodig heeft, om voorgoed bij je tussen de fucking lakens te belanden. En al helemaal niet als je later uitvindt dat je met een grote, dikke, zwarte Ghanese Afrikaan uit Akkra hebt zitten chatten.

Nadat ik mijn eerste liefde, Irene, naar Italië had teruggestuurd, had ik voorlopig mijn bekomst van verliefd zijn, of het emotioneel betrokken raken. ‘Fuck’, het had mij al genoeg fucking moeite gekost, om mij psychisch op het niveau te brengen, waar ik nu was. Om niet depressief te raken door mijn verdriet en malende gedachten, had ik mij met alle energie en toewijding gegooid op het vervolmaken en afronden van mijn autobiografie. Daardoor had ik gedurende de dag tenminste wat verstrooiing en afleiding..., van de altijd aanwezige gedachten aan Irene. Maar gedurende de nacht kwam het verdriet, en het kwam niet fucking half.

Toen ik besloot mijn boek te laten proeflezen door vrouwen die op een datingsite stonden, begon er wat meer kleur in mijn leven te komen. In tweeënhalf jaar heb ik meer dan tachtig vrouwen bij mij over de vloer gehad. Sommigen waren al klaar om bij me in te trekken. ‘Yeah right!’ Ik vond het heerlijk om voor ze te koken, met ze te eten en veel te drinken, maar de meesten wilde ik nog niet bewerken met de slappe trots van de buurman. Hoewel ik van al die schatten, die mij geholpen hebben met mijn boek, er niet één wens te denigreren, moet ik stellen dat nagenoeg alle vrouwen het ‘handje pepermuntjeshit’ al ingecalculeerd hadden, nog voordat zij van huis vertrokken.

Goed, ik ben ook een liefhebber van die ‘fuckshit’ maar niet ‘by fucking appointment’. Ik laat liever wat over aan de atmosfeer, de fantasie, en de verrassing. Maar goed, het vlakte in ieder geval mijn verdriet weer wat meer af, want er zaten ook echte leukerds tussen. De tegenstrijdigheid was echter dat ik met hen het snelste kapte. Bang om verliefd te raken. Panisch om weer van een vrouw te gaan houden.

De conclusie van het bovenstaande is dus eenvoudig: ik wilde vrouwen, maar ik wilde niet meer verliefd worden. Twee keer in mijn leven was meer dan genoeg geweest.

Terwijl ik mij nu even op Knuz verscholen had achter mijn knappe Russische bodybuilder fakeprofiel, zat ik door de ‘fucking die-hard’ oude knuffelbuffels en huppeltrutten te graven. Het was een hopeloze zaak aan het worden, want ik had het gevoel dat ik over de bodem van een lege fucking harington zat te schrapen. De datingsites waren echt terrein aan het verliezen aan de gratis chat- en contactsites zoals Hyves, Tagged, Netlog en fucking Badoo, de ‘fucking rip-off site’.

Nee, ik zit niet gewoon maar wat aan te schelden, let op hoe ik dat Badoo aan de kaak stel, want die gebruiken wel zeer onorthodoxe methoden om het nietsvermoedende klootjesvolk hun fucking molm af te pakken. Dat zal mij verder een zorg zijn, maar als ze het met mijn ‘besjoete’ ook doen, dan komt er inderdaad een reactie.

Een reactie, die Badoo zal nopen mij een proces aan te doen en wat voor fucking mooiere reclame is er voor mijn boek en mijn verhalen, dan zo’n proces, aangespannen door een zootje van die Internetgieren? Ik loop nu echter op de zaken vooruit, want dit zal in de toekomst gaan spelen.

Aangezien Knuz een gratis datingsite was, kon je ook verwachten dat de reacties van de venijndiva’s, die de veertig al gepasseerd waren, er niet om logen. Ze likten allemaal hun gerimpelde, of opnieuw gebotoxte lippen af, bij het zien van het lichaam van mijn alter ego, ‘Buck the Musclefuck’. Maar als ze dan mijn profieltekst lazen, en daaruit concludeerden -want begrijpen, deden ze het niet- dat ik geen fucking pension runde voor verwelkte geranium-gilfs, dan gingen de aliteraire spraakpleten even open.

Ze gingen zo wijd open dat de botoxlippen barsten en de gerimpelde labia oralis ineens geen strijkbout meer nodig hadden. Ze konden zich dat permitteren, want ze hadden geen betaald abonnement te verliezen. In het geval dat ze van de site afgerot werden, maakten ze gewoon even een nieuw profiel aan.  

Niet erg respectvol tegenover vrouwen? Ik heb het hier over de venijndiva’s en de harpijen..., niet over vrouwen. Die status hadden zij vrijwillig opgegeven toen zij besloten op hun veertigste, dat zij hun levens verknoeid hadden met bankhangende, zappende, bierzuipende, luie ‘dumbfucks’ van echtgenoten. Twintig jaar hadden ze alle shit geaccepteerd, maar nog niet waren de volwassen koters bij de mat van de voordeur, of de giftige grieten sloten zich aan bij hun even zo venijnige, vrijgezelle vriendinnen. De monsters besloten dat ze hun vergane glorie nog wel even op konden leuken, met een ‘make-over’ in de uitverkoop en een colafles vol met botox en/of siliconen.

Hun slogan hoorde ik mijn ex-schoonmoeder dertig jaar geleden al krassen: ‘Als ik ooit weer een vent neem, dan moet hij oud en rijk zijn’. Ja hoor, en varkens kunnen vliegen. Ik vroeg mij wel eens af hoe, en waar deze venijndiva’s, na een twintig jaar ‘trouw en monogaam huwelijk’, ineens deze commerciële instincten hadden ontwikkeld. Het deed mij ergens aan denken, al herinner ik mij niet zo snel wat. Het had iets met boeren te maken, maar ik heb altijd moeite met het uitspreken van de ‘h’ gehad.

De taal en het giftige venijn dat zij spuiden was een genot om te mogen lezen. Als ik niet echt veel te doen had, dan wakkerde ik het vuurtje nog wat aan door hun te vragen of ze misschien analfabetisch, of dyslectisch waren.

“Heb jij dit helemaal zelf geschreven, of hebben je vriendinnen van de tupperware- of lingerieparty je daarbij geholpen?” informeerde ik dan beleefd.

Ik wilde dat ik dan hun gezichten kon zien, aangezien ik nimmer draken had aanschouwd die vurige vlammen inslikten, en daar zelf bijna in stikten. Genoeg hierover, in het volgende verhaal schrijf ik even over de ex-echtgenoten van de hierboven beschreven species. Geloof me, dat liegt er ook niet om. Hoe ik dat weet? Wel, ik heb ook als vrouwelijk fotomodel op een datingsite gestaan, maar ook dat is een verhaal voor later.

Ik had net besloten om uit dat Knuzshit te loggen toen Skype zich melde met een beltoon. Ik keek op mijn andere computer. Lilianalavera. Geen bekende, maar het klonk Italiaans. Ik besloot het gesprek aan te nemen met een: “Hallo?”

“Pronto, parlo con, Gian? (Hallo, spreek ik met Jan?),” klonk een vrouwenstem.

“Gian, chi? (Welke Jan)”

“Gian Teeraak!”

Ik legde de vrouw uit dat zij mij gebeld had, dus dat zij mij zou vertellen met wie ik sprak.

Het was even stil..., toen klonk een mannenstem: “Ik heb mijn nichtje dit gesprek laten doen, want ik weet niets van computers. Kent u Anouk?”

De naam veroorzaakte een neuronen-explosie in de synapsen van mijn hersens. In een flits werd het hele Flash geheugen gedumpt in het werkgeheugen. Ik zag het verhaal Anouk, in een paar milliseconden aan mijn geestesoog voorbij trekken. ‘Flashback fucking bigtime’.

Anouk. Ik wist wel wie Anouk was, maar ik wist niet of Anouk... nog was. Ik wist niet of zij dood was, of nog leefde. Anouk was zeventien jaar toen ik haar goed leerde kennen, twee jaar geleden. Zij was de dochter van mijn vermoorde vriend Ennio.

Ennio, een Italiaan van geboorte, hielp Franco en mij op een moment, dat wij een controverse hadden met de ‘mob’ uit Milaan. Hij was door hen ingehuurd om Franco en mij te vermoorden, maar Ennio won altijd eerst informatie in, over zijn potentiële slachtoffers. Wanneer de ‘job’ hem niet aanstond, dan voerde hij die ook niet uit.

In het geval van Franco en mijzelf, lag het morele en economische gelijk volkomen aan onze kant, dus Ennio ‘cancelde’ de job. Daar er nu een contract op hem werd gezet door Milaan, kwam hij met Franco en mij in Brescia werken. Toen ik later naar Holland terug vertrok, kwam Ennio met mij mee. Hij trouwde daar met een Hollandse vrouw, en uit dat huwelijk werd Anouk geboren. Ennio vroeg mij als peetvader voor Anouk en wij bleven vrienden voor het leven. Ennio, eenmaal getrouwd, werd zeer selectief; hij accepteerde nu alleen nog de grootste contracten, die hem over de hele wereld voerden. Hij was tevens contractmoordenaar voor de Europese vestigingen van ‘La Sistema’ (de Camorra).

Anouk’s moeder stierf toen Anouk nog een kleuter was. Ennio verafgoodde zijn dochter en was vader en moeder tegelijk voor haar, wanneer hij niet op karwei was. Door zijn korte, heftige, maar zeer ruim betaalde opdrachten, was hij in staat om zijn dochter alles te geven, waar zij in het leven maar behoefte aan kon hebben. Hij verwende haar, maar hij verpeste haar niet.

Toen Anouk zeven jaar oud was, begon Ennio haar alles te leren over mensen, en hoe zich tegen hen te beschermen. Het meisje was een talent, en omdat haar vader een superintelligente man was, kon zij op haar zeventiende jaar op een mensenkennis bogen, waarop menige veertiger jaloers zou zijn. Zij sprak vier talen vloeiend en zij kon met vele handvuurwapens en messen omgaan. Zij kon doden met een spijker, een ballpoint, een puntkam, een opgerolde krant, een kredietkaart en nog vele andere normale voorwerpen. Dat was toen ik Anouk weer ontmoette. Het was van Anouk dat ik hoorde dat haar vader, mijn oude vriend Ennio vermoord was.

Op een avond kwam ik thuis en terwijl ik de voordeur ontsloot, hoorde ik een stem achter mij vragen: “Bent u Cajun?”

‘Dus, na al die tijd hebben ze mij toch gevonden,’ schoot het door mij heen, terwijl ik mij omdraaide en zijwaarts liet vallen, de Sig Sauer P226 X-FIVE uit mijn rugholster trok... en op een jong meisje richtte.

Cajun was het alias waaronder ik altijd in Italië gewerkt had. Niemand, behalve Lino, Franco, Lucio en Umberto had ooit geweten wat mijn echte naam was.

“Wie ben jij, meisje?” vroeg ik verbaasd, terwijl ik opkrabbelde en het wapen wegstak.

“Mijn naam is Anouk. Ik ben de dochter van Ennio.”

Ennio, alhoewel hij mijn echte naam wist, prefereerde het om mij Cajun te noemen, daar ik ook zo in zijn agenda stond. ‘Des te minder mensen van onze relatie weten, des te beter het is’, zei hij altijd.

“Werkelijk? Hoe is het met je vader? Ik heb hem al een tijdje niet meer gezien.”

Anouk begon te huilen, en zei: “Mijn vader is dood, Cajun. Hij is vermoord als een dolle hond.”

Dit huilen zou de enige emotie zijn, die ik voor een zeer lange tijd van Anouk te zien zou krijgen. Ik aanschouwde de tranen van een engel. De Engel des doods!

“Anouk, kom binnen, meisje,” zei ik, geschokt. Ontdaan door het huilen van het kind en geschokt om de dood van mijn vriend te moeten vernemen. Anouk zag er smerig en verwaarloosd uit en het zou mij niet verbazen, wanneer zij in dagen geen behoorlijke maaltijd had gehad, om van een bad nog maar te zwijgen.

“Ben je dakloos, Anouk? Je vader moet je toch gezegd hebben dat je mij altijd op kon zoeken, wanneer je in nood zat? Ik ben je peetvader.”

“Nee, ik ben niet dakloos, Cajun, maar na de crematie van mijn vader in Italië, ben ik gaan zwerven. Ik had niemand meer, ik was van niemand en ik hoorde bij niemand. Ik wilde ook nergens meer bij horen. Ik wilde naar een absoluut dieptepunt in mijn leven, een dal waar ik uit moest klimmen, of zelf ook sterven. Ik heb besloten dat ik nog leven wil. Nog even, en dan ga ik naar mijn ouders toe.”

Ik luisterde naar wat zij zei, maar ik wilde er niet over horen. Niet meer. Niet weer! Iedere keer herhaalde de geschiedenis zich. Het leek wel of ik in een ‘fucking' reïncarnatie van mijzelf leefde. Echter, ik kwam iedere keer terug als de dezelfde ‘fucking junk-yard dog’, die mensen bij hun problemen moest helpen. Hoe lang nog? Met Anouk was de dood weer in mijn leven gekomen, het sterven nam weer bezit van mij en weer zou ik de man met de fucking zeis in zijn gezicht moeten spugen. Net zo lang tot er niets meer te spugen was, en ik ook kapot was. Dat was blijkbaar de boete die ik moest doen. Boete voor een leven in welk ik persistent geweigerd heb te conformeren. Een leven in welk ik mijn eigen man ben geweest en waarin mijn grootste misdaden zijn geweest mijzelf, mijn vrienden en degenen die mij dierbaar waren te verdedigen, en te helpen.

“Heb je honger?” vroeg ik, toen ik voor het kind een kop koffie had gemaakt.

Het meisje knikte zwijgend.

Ik besloot om Anouk eerst op haar gemak te stellen, en daarna pas met mijn vragen te komen.

“Anouk, ga naar boven, neem een bad en fris jezelf op, lieverd. In de kasten vind je wel wat kleren van vriendinnen van me. Er zit wel wat bij dat je past. Kom, je voelt je dadelijk een stuk beter, let maar op. Je hebt een vriend, Anouk. De vriend van je vader. Mijn vriendschap eindigt niet bij de dood.”

“Wil je een glas wijn, Anouk?” vroeg ik, toen wij later aan tafel zaten.

“Ik drink nooit, Cajun,” antwoordde ze.

“Kom, noem mij Jan,” zei ik, “Dat is mijn echte naam.”

“Dat weet ik, maar mijn vader sprak altijd over u als Cajun. Enkele weken voordat hij vermoord werd, zei hij: “Ga naar je peetvader, mijn vriend Cajun, als mij ooit iets mocht overkomen. Hij had mij natuurlijk verteld wat uw echte naam was, maar als u het niet erg vindt, noem ik u Cajun. Het herinnert mij aan mijn vader. Ik hoor dan zijn stem.”

Ik kreeg tranen in mijn ogen, en vroeg: “Hoe is je vader aan zijn einde gekomen, Anouk?”

“Hij kreeg een contract van een splintergroep van de Sacra Corona Unita aangeboden. Die hebben hem opgezet en als een dolle hond neergeschoten. Ik wist natuurlijk wat mijn vader deed, maar de manier waarop dit gebeurd is, kan ik niet accepteren. Mijn vader heeft mij financieel goed verzorgd achtergelaten, dus ik heb geen geldgebrek. Ik kan voor alles betalen. Ik wil u vragen om mij een tijdje bij u te laten wonen, want in naam van uw vriendschap met mijn overleden vader, wil ik u vragen mij te leren, waar mijn vader nooit aan toe is gekomen.”

Het viel mij op dat het kind sprak als een volwassene. In feite, zij sprak zoals de meeste volwassenen nimmer zouden kunnen spreken.

“Je zegt dat je het niet accepteren kunt, Anouk, maar wat kun je er in hemelsnaam aan doen, lieverd? Dit is te groot voor je, ook al heb je veel geleerd.”

“Mijn moeder is dood, mijn vader is vermoord. Ik ga er aan doen, wat ik er aan doen kan. In het ergste geval kom ik om, maar dan zal ik weer met mijn ouders herenigd zijn, Cajun. Wilt u mij helpen?”

“Ja, ja, natuurlijk. Ik doe wat je wilt, en ik leer je wat je wilt, maar je kunt niet in je eentje wraak gaan nemen. Dat red je nimmer. Wat is het dat je leren wilt, Anouk?”

“Ik heb een plan. Ik wil alles leren wat ik weten moet om met computers te werken. Ik wil de basics van server-side programmeren, zoals Perl, Ajax of PHP leren. FTP en website programmeren en ontwerpen. Het gebruik van spoof IP nummers en proxies. Ik wil een Cyberpirate worden. Verder wil ik...”

“Jezus, Anouk, zo te horen weet je al alles,” verbaasde ik me.

“Nee, ik heb mij alleen in de structuren verdiept. Verder zou ik meer willen weten over manipulatie, intrigeren, improvisatie en alles wat u de moeite waard vindt om mij te leren. Hoewel ik nog maagd ben, wil ik toch leren, hoe ik seks als wapen kan gebruiken. Ik weet van mijn vader, dat u een man van eer bent. Ik vertrouw u dus.”

“Anouk, voor wat betreft het digitale gedeelte, zal ik je leren wat ik kan. Het seksgedeelte ligt heel erg moeilijk. Wat ik zal doen is de theorie, die voor jou belangrijk is, met je doornemen. Jij schrijft dat op en probeert het maar met iemand uit, wanneer je daar klaar voor bent. Er is echter nog iets.

Je vader heeft je uitstekend opgeleid. Je bent een zeer capabele jongedame. Het punt is, dat bij jou alles gericht is op het offensieve. Je wapenkennis, zowel als je dodelijke aanvalstechnieken. Je moet jezelf echter leren verdedigen tot in het extreme. Je moet kunnen aanvallen vanuit een verdediging, want als je alleen maar aanvallen kunt, hoeft er niet veel mis te gaan, en je bent dood.

Dat kickboksen dat je hebt geleerd, zal je van weinig nut zijn. Je gaat niet in de clinch met een man. Je wilt een killer worden, dus het spel heet ‘afmaken’, dus doden..., en zo snel mogelijk. Het hoeft niet mooi zijn, als het maar snel en efficiënt is. Een doorgesneden halsslagader is doelmatiger dan een low-kick op een dijbeen. ‘Fuck that shit, Anouk’.

Een kickboks, MMA of wat voor martial arts gevecht ziet er mooi uit in de ring, de kooi of in de dojo. Een ‘killing’ is precies dat, wat het zegt: een ‘fucking killing’ en het is niet ‘fucking' mooi; het is 'fucking' lelijk en zo moet het ook zijn. Er zijn momenten dat je leven in echt gevaar kan zijn en dan ga je niet mooi vechten. Je doodt, en je gebruikt dan naast je MMA de meest elementaire straatgevechtstechnieken. Een vinger in iemands oog, een kopstoot, een open handslag onder het neusbeen, iemand zijn strot breken, zijn testikels verbrijzelen, zijn knieschijf naar beneden trappen, enzovoort. Alleen het resultaat telt. Zie je de rede in wat ik zeg? Wil je mij daar gelijk in gegeven, Anouk?”

Ze knikte, en zei: “Ja, ik moet... en wil nog veel leren, Cajun.”

“De naam is Stefano, en hij is de zoon van mijn andere vriend. Hij is tevens mijn peetzoon. Hij zal je compleet maken. Wat Stefano je niet kan leren, bestaat niet. Daarna ga je naar Lucio en Umberto in Napels, die leren je de plaatselijke mentaliteit, de gewoontes en de juiste filosofie van de Camorra, en andere identieke organisaties. Anders ben je als een Chinees is een kashba. Zonder dat kom je ook nergens. Ik ga je geen dingen leren waar je niets aan hebt, omdat je toch vermoord zult worden.

“En ik kan uw vrienden echt vertrouwen, of is dat een respectloze vraag?”

“Les één: Ja, ik zou ze nooit aanbevelen als ik ze niet met mijn leven vertrouwde. Ik denk dat Stefano, Lucio en Umberto mij al zo’n tien keer van de dood gered hebben. Je moet leren wie je wel, en wie je niet kunt vertrouwen. De regels zijn simpel, en in dit geval geldt: ‘vertrouw nooit iemand, tenzij je door iemand die je wel kunt vertrouwen wordt gezegd dat de persoon in kwestie te vertrouwen is.’ Iemand die het goed met je voor heeft, zal je nimmer iemand aanbevelen..., tenzij hij daarvoor persoonlijk -en met zijn leven- garant wenst te staan.”

“Het spijt mij,” zei Anouk.

“Het is cool, lieverd, “Anouk, wil je dat ik mee ga? Ennio was een heel goede vriend, ik heb weinig te verliezen en ik kan je helpen. Wat denk je?”

”Je doet al genoeg voor mij, Cajun en ik kan je niet genoeg bedanken. Het is jouw probleem niet. Ik moet dit zelf doen.”

De volgende maanden wijdde ik aan Anouk. Gedurende de dag onderwees ik haar. Ik wisselde de lessen af, zoals ze in een school zouden doen, althans in mijn tijd. Twee uur IT. Twee uur psychologie en de applicatie daarvan. Dan kookten wij samen en genoten het middagmaal. Daarna spraken wij over seks. Ik denk dat ik nerveuzer was dan Anouk in het begin. Hoe praat je met een zeventienjarige over seks? You fucking don’t. They tell you! Anouk was zo relaxed en cool over seks, het leek wel of ze dertig jaar de hoer had gespeeld. Ze stelde mij op mijn gemak. Toen wij eenmaal elkaars ritme en ‘quircks’ hadden gevonden, werd het voor mij ook een heel nieuwe ervaring.

“Nooit, nooit Anouk, laat je aan een man, die in je strijdplan ligt, merken dat je genoten hebt van de seks. Als ze van je af stappen, om het maar even klinisch te stellen, moeten zij twijfelen, of zij als man nu wel of niet voldaan hebben. Een man moet onzeker blijven. Zolang ze onzeker zijn, kun je ze controleren en manipuleren. Als ze zeker van een vrouw zijn, dan neemt de man de controle. Manipuleren kunnen ze meestal niet, die zotten.”

“Moet ik een gevoel faken dan?”

“Je moet weinig geven voor wat je krijgt, het is moeilijk, maar niet onmogelijk. Hij zal je vragen: ‘Was het voor jou ook goed?’

Dan zeg je half onzeker: ‘Ja hoor, best wel.’

‘Maar je bent niet klaargekomen?’

‘Nee, dat niet, een paar keer bijna, maar dan stopte je weer met wat je goed deed’

Zo houd je hem voortdurend op zijn tenen, en jij houdt de controle.”

Zoals in het voorbeeld hierboven, sprak ik met Anouk over seks. Ik merkte dat ik ook weer aan het leren was, want nimmer zou ik met een vrouw expliciete seks bespreken, tenzij wij ook intiem waren. Nu kon ik dit ook met een kind van zeventien, zonder dat ik mij bezwaard voelde, maar Anouk was eigenlijk geen kind meer. ‘Was she fuck’.

Voordat ik het avondeten ging maken, stond Anouk boven op te bokszak te hengsten en te trappen. Zij oefende het beetje kickboxen dat zij nog van haar vader had kunnen leren. Vaak hoorde ze mij de trap niet opkomen, wanneer ik kwam zeggen, dat het eten klaar was. Ik observeerde Anouk dan. Zij zat uitgeput en leeg geslagen op een krukje met een knie opgetrokken tot onder haar kin. Zij leek dan in een trance te zijn.

Haar armen had zij om dat been geslagen, terwijl haar hoofd op haar knie rustte. Zij keek dan voor zich uit met een blik die op oneindig stond.

Wanneer zij dacht dat ik haar niet horen kon, hoorde ik haar fluisteren: “Pappie, ik mis je zo gruwelijk veel, maar ik vermoord die zwijnen die jou dat hebben aangedaan. Ik snijd hun hart eruit, en dan pappie kom ik naar jou, en mammie toe.

Cajun is erg goed voor mij, hij en zijn vrienden helpen mij, om jouw dood te wreken. Deze scheiding is maar tijdelijk pappie, maar wanneer ik naar je toekom, zul je trots op mij zijn. Doe mammie de groeten van mij..., ik heb haar nooit zo goed gekend eigenlijk, maar dat komt later wel..., als wij weer samen zijn.”

De tranen liepen mij dan over mijn wangen en ik vroeg mij af of ik Anouk niet anders kon opvoeden, zodat zij een normaal leven kon gaan leiden. Ik had dat eens ter sprake gebracht, maar zij wilde er niets van weten. Zij was vastbesloten, en de blik in haar ogen sprak boekdelen. Zij moest dit doen, en zij zou erbij omkomen. Zij wist het. Ik wist het.

’s Avonds bedacht ik strategieën en plannen, die Anouk moest dwarsbomen, overnemen en tot haar eigen voordeel aanwenden. Zij genoot hiervan en het duurde ook niet lang, voordat zij de rollen omdraaide. Mijn god, wat een leerling was ze. Ik moest alle zeilen bijzetten, om niet door haar verslagen te worden.

Na zes maanden voelde ik dat ik Anouk niets meer kon leren en ik wist dat zij nu snel naar Italië zou vertrekken. Ik zou haar mogelijk nimmer terugzien en dat terwijl ik zo op haar gesteld was geraakt. Ik hield van haar als van een vrouw, die beter aan het worden was dan welke man dan ook. Ik respecteerde haar en zij had mij nimmer geprovoceerd, iets dat meisjes doen op die leeftijd. Anouk had geen leven, Anouk had een missie des doods, want zij was Mal’Akh Ha-Mavet, ‘de Engel des Doods’.

De avond voordat Anouk zou vertrekken, nam zij een glas wijn met mij. We brachten een toast uit op haar onderneming. Ik voelde mij misselijk en wanhopig. Ik zou haar zou zo vreselijk gaan missen, dat de gedachte daaraan alleen al, mij dreigde te verstikken.

“Anouk,” zei ik met hese stem, “Onthoud de communicatie. Met alle middelen die wij ter beschikking hebben, kan ik je ook in Cyberspace bijstaan. Wees niet eigenwijs, en vraag om hulp wanneer je denkt dat je hulp gebruiken kunt. Ik zal je erg missen.”

“Ik weet het, Cajun. Ik ga jou ook missen, want je bent erg goed voor mij geweest. Eens zullen we elkaar allemaal weerzien. Ik weet het.”

Die nacht schrok ik wakker toen ik merkte dat het dekbed opengeslagen werd, Anouk in bed stapte en tegen mij aankroop.

“Anouk,” zei ik geschrokken, “Wat in hemelsnaam doe...?”

“Ssstttt,” fluisterde Anouk, “Cajun, mogelijk zien wij elkaar nimmer meer. Iemand moet de eerste zijn, en na alles wat je gedaan hebt, wil ik dat jij dat bent. Het is goed, geloof me. Ik ben geen kind meer.”

Ik had in die maanden dat Anouk bij mij had gewoond, haar verschillende keren naakt gezien. Zij had wat, dat betrof, weinig valse schaamte. Hoewel ik haar nimmer had aangestaard, was het mij wel opgevallen wat een gespierd lichaam zij had. Zij leek wel een turnster die aan bodybuilding deed, al was de musculatuur niet overdreven. Ik had haar wel eens willen vragen wat zij voor spiertraining zij had gedaan, maar dat was min of meer toegeven dat ik haar had bekeken.

Nu dat zij in bed stapte, voelde ik dat haar lichaam spijkerhard was. Voor zo’n jonge vrouw was het een ‘powerhouse’, maar hard of zacht, het was ‘off fucking limits’ voor mij.   

“Het zou niet goed zijn, Anouk. Afgezien van het verschil in leeftijd, zou ik nimmer zoiets kunnen doen, uit respect voor je vader. Seks tussen ons kan nimmer een onderdeel van je plan zijn, om je vader te wreken. Kom, kom bij mij liggen en laten wij deze nacht je vader gedenken, want hierna zullen wij dat niet meer kunnen doen. Ik ga je missen.”

Anouk kroop tegen mij aan en kuste mijn gezicht. Dan lag zij even stil in mijn arm, om daarna mijn gezicht weer te kussen. Zij voelde goed, en het voelde mooi. Wanneer ik mijn ogen sloot zag ik Irene met mijn zoon. Ik zag Lisette die op haar knieën ging en mij ten huwelijk vroeg. Ik werd meegesleept door herinneringen en emoties, die mij Anouk deden kussen. Het was goed, hier was niets verkeerd, want dan had ik het gevoeld. Ik kuste Anouk omdat ik van haar hield, niet omdat ik haar begeerde als vrouw.

De volgende morgen op Schiphol, nam ik afscheid van Anouk, vrezende dat ik haar nimmer terug zou zien. Een leren riem die om mijn nek werd aangedraaid, belette mij het ademen en het spreken. Ik pakte Anouk bij haar schouders, en zei: “Onthoud het Anouk, wanneer je na de aanslag weg kunt komen, ga de Pugliese bergen in en ga naar de hoge gronden. Geef Stefano of mij de GPS coördinaten door, en we komen je halen. Wees niet eigenwijs, Anouk. Beloof je mij dat?”

Anouk knikte en kuste mij op mijn mond. Daarna draaide zij zich om en liep de douanehal in. Zij keek niet meer om. Het voelde alsof ik haar naar haar dood stuurde. Ik stikte van verdriet, en mompelde: “Ennio, vergeef mij, ik kon haar echt niet tegenhouden. Anouk is te veel zoals jij.”

De eerste weken nadat Anouk vertrokken was, waren een marteling, ondanks dat ik wist dat zij nu nog veilig bij Stefano was. Het zou nog een hele tijd gaan duren, voordat Anouk klaar voor haar missie was, zo zij dat ooit al zou zijn. Ik miste haar ontzettend. Hoewel mijzelf als kind, nooit zoiets traumatisch was overkomen, waren wij ‘two of a kind’. We waren allebei ‘loners’.

Na twee weken had ik een DVD ontvangen uit Italië. Van Stefano. Toen ik de DVD begon af te spelen, zag ik een bekende omgeving: de gym van Stefano. De camera ‘pande’ de gehele trainingszaal, tot ik Franco, Stefano, Rino en Anouk in het beeld kreeg.

“Ciao Gian,” zei Franco in de camera, “Toen Anouk begon met haar lessen, heb ik haar eerst -met het wapen van haar keus- op mijn zoon laten oefenen. Van messen, kredietkaarten, plastic puntkammen, opgerolde kranten tot en met garottes (wurgkoorden).

Van die oefeningen heeft Rino video-opnamen gemaakt. Wij doen dit zodat wij de leerling(e) op zijn, of haar fouten kunnen wijzen, wanneer wij de video later bekijken.

In de eerste training heb ik Anouk vrij mandaat gegeven om Stefano aan te vallen, met wat zij wilde. Wij hebben daar een video van gemaakt, gelukkig wel, en die ga je nu zien. Stefano geeft zijn bevindingen aan het einde van de opname. Ga hier voor zitten, amico mio.”

Daar zelfs Stefano geen kogels kon afweren, zou Anouk hem op alle denkbare manieren, met alle mogelijke voorwerpen aanvallen. Stefano mocht pas reageren, nadat de aanval was ingezet. Dit omdat een contractkiller onverwachts aanvalt. Het slachtoffer merkt in het beste geval dat hij aangevallen wordt, en zal zich proberen te verdedigen.

Annouk viel Stefano aan met een houten dolk. Toen Anouk de dolk voorwaarts gestoten had, liet Stefano zich op zijn hurken zakken, zodat de dolk over hem heen ging. Anouk die nu uit haar balans leek, gooide de dolk omhoog en ving deze achterstevoren op, zodat het lemmet naar bedden wees. Op het moment dat zij Stefano in zijn nek wilde steken, rolde deze achterover en trapte Anouk in haar kruis. Althans zo zou het gebeurd zijn, als Anouk geen achterwaartse salto had gemaakt..., zich omdraaide en weer een achterwaartse salto maakte op het moment dat Stefano omhoog begon te komen. Zij botsten en Anouk zat op zijn schouders en hield het mes op zijn keel. Stefano zou dood geweest zijn.

Ik wist niet wat ik zag, dit was ongehoord. Okay, het was niet echt een realistisch scenario, maar toch. Iedere aanwezige, Stefano incluis, en de niet aanwezige ik, klapte voor Anouk. OMFG, wat was ik trots op haar. Veel later zou ik begrijpen waarom Flavio, de zoon van Umberto, net een rubber bal was. Hij trotseerde alle wetten van de zwaartekracht met zijn voor- en achterwaartse salto’s. Flavio had met Anouk getraind, toen zij in Napels was voor de rest van haar opleiding.

Het volgende wapen was een puntkam. Stefano die nu op Anouk’s capriolen was voor bereid, draaide haar steekarm weg en gaf Anouk een beenveeg, die haar onderuit haalde. Op het moment dat Stefano zijn voet op haar keel wilde zetten, stak Anouk de puntkam in Stefano’s kruis. Ze had hem verwond met een steek die normaal zijn prostaat zou hebben doorboord, maar het was geen ‘kill’ en zij zou deze strijd gemakkelijk hebben kunnen verliezen.

Dit was hoever Anouk zou komen die dag. Een fraai resultaat, maar bij lange na niet goed genoeg. Stefano weerde al haar aanvallen nu moeiteloos af, en drong haar de verdediging in. Dit was een terrein waar Anouk niet bekend was, en ondanks dat zij vocht al een furie, mijn stelling werd nu bewezen. Ze werd ingemaakt, wat op zich geen schande was, want niemand won van Stefano. Stefano, de zoon Franco. Het was duidelijk, Anouk moest qua verdedigen en het vechten opnieuw opgebouwd worden.

Zonder ook maar een spoor van buiten adem te zijn, begon Stefano nu tegen de camera te praten: “Zio (oom)..., u weet beter dan ik, dat een contractkiller normaal altijd zal proberen om zijn slachtoffer zo snel en zo geruisloos mogelijk te vermoorden. Daarom wordt er in de meeste gevallen een moordwapen gebruikt, dat zowel offensief als defensief efficiënt is.

Het wapen bij uitstek is dan een klein kaliber pistool, dat uitgerust is met een geluiddemper. Als munitie wordt meestal ‘Glaser Safety Slugs’ gebruikt, een kogel die na inslag openbarst en honderden kleine loden balletjes lanceert. Wanneer dit bij, bijvoorbeeld bij een nekschot gebeurt, zal er geen uitgangswond ontstaan.

Het effect is echter net alsof er een explosie in de hersens plaatsvindt. ‘US Federal Air Marshalls’ gebruiken deze kogels van een zwaarder kaliber, omdat er geen gevaar is dat het projectiel het lichaam van het slachtoffer zal doorboren, om daarna een gat in de vliegtuigwand te veroorzaken.

Het mes kan als moord- en offensief wapen erg efficiënt zijn, maar defensief is dat al beduidend minder.

Alle andere wapens, of voorwerpen die als moordwapen gebruikt kunnen worden, zullen offensief niet veel efficiënter zijn dan defensief. Het laat zich voorstellen dat een kredietkaart, of een puntkam prima als moordwapen gebruikt kunnen worden, minder als offensief wapen en nagenoeg niet als defensief wapen.

De uitzondering van alle eerder genoemde moordwapens zijn de handen. Handen zijn in staat om te moorden, aan te vallen en te verdedigen, en het is hier, Zio (oom) dat ik Anouk wil laten beginnen met leren.

Zij moet met haar handen kunnen moorden, aanvallen en verdedigen. Anouk is een natuurtalent en het zal haar zeker lukken. Het accent moet bij haar op de verdediging komen te liggen. Iedere efficiënte verdediging kan dan weer in een aanval omgezet worden.

Daarnaast zal ik haar met explosieven en vergiften leren werken. Als laatste leer ik haar hoe zij sodium-chloride injecties kan toedienen op plaatsen, die nagenoeg aan ieder forensisch onderzoek ontsnappen.

Ik schat een jaar met haar te moeten werken, maar ondertussen gaat zij met ons mee op missies om zich psychologisch met het doden vertrouwd te maken, en haar de nodige strijdervaring te geven. Zij wordt mijn persoonlijke assistente en het is mij een eer dat ik dit voor onze arme, oude vriend Ennio mag doen. Anouk, kom hier en zeg hallo tegen onze peetvader en de vriend van je vader.”

Anouk kwam naast Stefano staan en zei: “Ciao Cajun, ik denk veel aan je en ik mis je ook. Ik mis onze gesprekken, maar Stefano en Franco..., en eigenlijk iedereen hier, is erg goed voor mij. Ik leer veel en ik zal niemand teleurstellen. Eens zien wij elkaar weer, ik houd van je, Cajun.”

De tranen rolden over mijn wangen, en ik stamelde: “Ja Anouk, ik mis je ook en ik houd veel van je. Let goed op jezelf, lieverd. Als Stefano en Franco je niet kunnen leren, dan is het niet te leren. Alsjeblieft, piccolina, kom heelhuids terug.”

Door de emotie ontging het mij volkomen dat ik mijn enige toehoorder was. Het was uren later, dat het donker werd en ik merkte dat de DVD afgelopen was. Ik ging trots, maar toch aangeslagen naar bed. Ik miste Anouk, en ik miste haar geen klein fucking beetje.

Terwijl ik mijn autobiografie aan het afschrijven was, reisde ik in de volgende negen maanden nog twee keer naar Italië, om de vorderingen te zien, die Anouk had gemaakt. Ik had met Franco afgesproken dat wanneer hij en Stefano van mening waren, dat Anouk niet ‘up to the job’ zou zijn, dat hij haar niet zouden laten vertrekken wanneer zij niet onze hulp aanvaardde. Wij waren het er allemaal over eens dat onze arme vriend Ennio, haar vermoorde vader, ons dat wel zou vergeven. Niemand van ons wilde haar namelijk dood zien.

Alle twee de keren dat ik haar zag, kon ik zien dat zij oprecht verheugd was mij weer te zien, ook al had niemand van ons haar ooit meer zien lachen, of huilen. De missies, waaraan zij had deelgenomen met Franco, Rino en Stefano, hadden haar harder gemaakt. Haar ogen straalden steeds minder emotie uit en ik begon de ogen van Lucy en Pam weer te zien. Dode ogen. Ogen gestorven van haat en verdriet.

“We hebben iets ontdekt bij Anouk, Zio,” zei Stefano gedurende mijn laatste bezoek, “Wij wisten dat zij een beetje kickboxen kon, dus  wij lieten haar wat gevechten zien van MMA (Mixed Martial Arts). Nadat zij video’s had bekeken, moest ik mijn hele vechtstrategie weer aanpassen met haar. Zij heeft een fotografisch vechtgeheugen. Wat zij ziet, kan zij en zij past het niet alleen op het juiste moment toe, maar improviseert ermee ook. Het is een complete vechtmachine aan het worden.

Ik heb haar video’s van Aikidojitsu laten zien en na afloop was zij in staat om drie van Rino’s mannen van zich af te vechten. Het ongelooflijke is dat zij kan beginnen met een verdediging vanuit Aikdio en het volgende moment geeft zij een razendsnelle ushiro-, of mawashigeri, vanuit het karate. Ze improviseert, ontwerpt en past tactieken toe op een ad hoc basis. Ik verwacht haar in drie maanden niets meer te kunnen leren, tenzij ik zelf nu weer nieuwe tactieken ga leren.”

Iedere reis had Anouk erop gestaan om bij mij te slapen, tijdens mijn bezoeken aan Franco en zijn familie. Iedere keer had ik mij uitgeput in excuses tegenover Franco, zijn vrouw Margherita, Stefano en zijn vrouw Donatella. Ik verzekerde hen dat ik nimmer wat met Anouk had gehad, of ook maar zou hebben. Zij hadden mij glimlachend aangekeken. Ik voelde mij beschaamd en zei: “For fuck sake, Anouk, doe je mond open en vertel mijn vrienden dat wij niets hebben, wat moeten zij niet van mij denken.”

“Het is zoals Cajun zegt, wij hebben niets,” had Anouk eenvoudig geantwoord.

“Het is dat ik je pas veertig jaar ken,” had Franco lachend geantwoord, “Dus wij weten hoe het is. Doe het kind een plezier, ze werkt hard genoeg om haar doel te bereiken. Geef haar wat zij wil..., tijd alleen met jou.”

“Houd mij vast, Jan,” had Anouk mij de laatste keer in bed gevraagd, “Ik merk dat ik kouder van binnen begin te worden. Alsjeblieft, houd mij vast en geef mij de kracht om mijn missie te voltooien.”

“Ja natuurlijk, lieverd, ik vind het fijn om je vast te houden en om door je vastgehouden te worden. De kilte die je voelt, is omdat je mogelijk een ‘personality disorderder’ aan het ontwikkelen bent. Niemand kan zichzelf alleen maar fysiek uitputten en daarnaast constant haten en verdriet hebben. Als dit alles afgelopen is, zul je in therapie moeten, Anouk.”

“Als het goed afloopt, en ik wil doorleven, mag ik dan daarvoor bij jou komen? Ik zal je met niets in de weg lopen.”

“Belangrijk is dat je de wil tot leven behoudt, Anouk. Als je op een zelfmoordmissie gaat, zul je grotere risico’s nemen. Behoud je wil tot leven gedurende je hele missie. Wanneer het over is, ga je in therapie.”

Wij hielden elkaar gedurende de nacht omarmd en kusten elkaars gezicht. Ik bande iedere gedachte aan meer onmiddellijk uit mijn hoofd, zodra deze impulsen zich aandiende. Het was duidelijk dat wij kracht uit elkaar putten. Ik was het verlies van Irene nog niet te boven, en Anouk wist dat. We gaven elkaar de warmte, waar wij zozeer behoefte aan hadden.

De dag voor mijn vertrek vroeg ik Franco’s gepantserde Toyota Landcruiser, om met Anouk de bergen in te gaan. Margherita had voor ons een picknickmand met delicatessen klaar gemaakt. We reden hoog de bergen in en parkeerden de Landcruiser op een parkeerplaats, vanwaar men te voet verder moest. Te voet.

Een onderneming, waar ik altijd een hekel aan heb gehad. Als Onze Lieve Heer had gewild dat wij zouden lopen, dan zou het wiel..., en zeker de auto nooit uitgevonden zijn. Anouk, met haar topconditie kon wel naar Bolzano lopen, maar dat was voor mij niet meer weggelegd.

We zetten ons op een plek vanwaar wij over het gehele Gardameer konden kijken. Ver beneden ons lag de villa van Franco.

Wij hoorden slechts het vogelachtige gefluit van de alomtegenwoordige marmotten. Ik wees Anouk op de berghelling tegenover ons en gaf haar de kijker, en zei: “Kijk een kudde camosci, Anouk. Normaal zie je ze alleen heel vroeg in de ochtend. Het zijn kleine hertjes..., en ze zijn razend snel.”

“Wat is dat voor een dier daar, hoog boven tegen de bergwand?”

“Dat is een ‘stambecco’, oftewel een steenbok. Wij zijn bevoorrecht, foofie. De steenbok is hier nu bijna uitgestorven, omdat alle Italianen helemaal bezeten van jagen zijn. Wat zijn mensen gek, hè?”

“Mensen zijn ondieren, Cajun,” zei Anouk wijs.

Wij genoten van de zon, het uitzicht, de stilte de heerlijkheden uit de picknickmand, en het gezelschap van elkaar. We hadden makkelijk lovers kunnen zijn en op een bepaalde manier waren wij dat ook. Ik hield van de dochter, zoals ik de van vader gehouden had.

“Anouk, laat mij met je meegaan. Ik heb niet veel te verliezen, maar ik weet zeker dat met alles wat je nu geleerd hebt en mijn ervaring, dat we er een succes van maken. Kom laten we het samen doen, foofie, ik haat die ‘fuckfaces’ ook die je vader vermoord hebben.”

Ze omhelsde mij en kuste mij op mijn mond, en fluisterde: “Nee Cajun, jij moet er zijn, wanneer ik je echt nodig heb. Wanneer ik klaar ben, en de wil heb om door te leven. Ik heb gedacht over wat je gezegd hebt, in bed. Ik ben aan het verkillen, en dat is niet goed. Ik denk niet dat mijn ouders mij alleen het leven hebben gegeven, om dat van mijn vader te wreken. Er moet meer voor mij zijn. Over een paar maanden ga ik naar Napels, om verder te leren. Daarna zullen wij elkaar niet meer zien totdat ik klaar..., of dood ben. In beide gevallen..., Cajun..., zorg dat je er voor mij bent. Ik wil naast mijn vader begraven worden.”

Wij brachten de dag door met van elkaars gezelschap, en de natuur te genieten.

De dag erna, vertrok ik weer naar Holland. Franco en zijn hele gezin deden mij uitgeleide. Anouk kwam geen afscheid nemen, wij hadden elkaar de vorige dag en gedurende de nacht, al alles gezegd. Ik wist dat ik haar nog een keer zou zien, maar het finale afscheid naderde met al te rasse schreden. Dat was de dag dat ik Anouk moest begraven. Er was geen andere uitkomst mogelijk, want goed als dat ze was, ze kon het nimmer van de Sacra Corona Unita winnen.

Tijdens de terugreis dacht ik eraan hoe Stefano en Franco hadden geprobeerd Anouk de namen van de moordenaars van haar vader te ontfutselen, zodat wij met zijn drieën de moordenaars konden uitvlakken. Anouk was beleefd, maar onverbiddelijk geweest. Ze wist precies wat mijn vrienden aan het doen waren. Een meisje van achttien jaar nu, maar wat voor een meisje. Mijn hart huilde voor haar.

Twee maanden gingen voorbij, ik had mijn autobiografie nu zo goed als klaar. Ik zat te redigeren, toen Stefano belde.

“Ciao Zio, hoe is het met u?”

“Het is okay, Steffie. Hoe is het met jou, je vader en de familie?”

“Het is goed, Zio. Anouk is klaar, er is niets meer dat ik, mijn vader of Rino haar nog kunnen leren. Dat is het goede nieuws. We hebben echter een crisis, en die kunnen wij niet oplossen. U moet komen, Zio.”

“Ja natuurlijk, ik vertrek onmiddellijk. Moet ik apparatuur meenemen?”

“Nee, het is een andere crisis, maar het is er één die ik niet kan oplossen, noch zou ik dat willen. U moet komen, maar ik benijd u niet.”

“Ik vertrek in een half uur, Stefano. Ciao, a presto.”

“Buon viaggio, Zio (Goede reis, oom)”

Twaalf uur later reed ik de oprijlaan naar Franco’s villa op. Ik had de witte strepen op de snelwegen van het asfalt gescheurd. Ik stond te trillen op mijn benen, toen ik uitstapte.

Franco en zijn gezin kwamen naar buiten om mij te verwelkomen. Anouk was er niet bij. Dit bevreemde mij, want als er iets met haar gebeurd was, dan had Stefano mij dat zeker verteld.

Ik omhelsde mijn vrienden en hun vrouwen, die mij allemaal bekeken of ik op het punt stond gefusilleerd te worden. Een vreemd gevoel bekroop mij, terwijl ik hen naar binnen volgde.

“Sorry, dat ik met de deur in huis val, Franco, maar is er iets niet goed met Anouk?”

Mijn oude vriend antwoordde: “Anouk is klaar, Gian. Er is niets meer dat wij haar nog kunnen leren. Zij is klaar om naar Lucio en Umberto in Napels te vertrekken, maar zij wil nog niet weg. Ze zegt dat zij niet klaar is.”

“Wat wil ze dan nog leren? Als jullie haar niets kunnen leren, dan is ze toch klaar?”

Margherita, de vrouw van Franco, zei: “Het is niet dat mijn man en of Stefano het haar niet kunnen leren..., o, die kunnen dat heel goed. Zij willen dat echter niet. Noch wil Anouk dat. Ik ben bang dat jij het haar moet leren. Ze brengt nu iedere vrije minuut door met trainen, dus ik zou zeggen: ‘Ga even kijken hoe zij geworden is’. Daarna kom je hier met haar bij ons zitten, en dan bespreken wij het probleem.”

Terwijl ik naar Stefano’s trainingszaal liep, dacht ik na over het feit dat Margherita gesproken had. Dit deed mij veronderstellen dat het een typisch vrouwenprobleem moest zijn, maar ik kon met de beste wil van de wereld niet bedenken, wat dat zou moeten zijn. Stefano kwam even later achter mij aan en wij stapten samen de trainingsruimte in.

Ik zag Anouk die omringd was door tien mannen van Rino, Franco’s Capo Regime. Wat ik nu zou aanschouwen was een privilege dat de meeste mensen nimmer in hun leven zullen zien. Jaren later zou ik het nog eens van een vrouw zien (Trash and the Honey Gash) al ben ik er nimmer achter gekomen wie de beste van de twee vrouwen was. Ik denk Anouk, want zij was uiteindelijk pas achttien.

“De eerste drie mannen vallen tegelijk aan,” zei Stefano, “Daarna vallen de andere zeven aan met tussenpozen van twee seconden. Alle mannen zijn met dolken, en sommigen met inktpistolen gewapend. Denk erom, Gian, Anouk, verdedigt zich nu op één bepaalde wijze, maar ze beheerst er meer dan honderd. Ze is veel beter dan ik was op mijn achttiende.”

Stefano knikte naar Rino, die het aanvalssein gaf.

De eerste drie mannen, gewapend met dolken, vielen aan. Ik kon mijn ogen niet geloven, want nu zag ik een vrouwelijke versie van Stefano vechten, maar de fucking snelheid... Doordat drie man haar tegelijk aanvielen, zwaaide Anouk haar armen als molenwieken om de handen met messen van richting te toen veranderen. Omdat zij de kracht van Stefano miste, nam zij de aanvallers niet mee naar de grond, maar zij gaf een achterwaartse trap tegen de kin van de derde aanvaller, die onmiddellijk knock-out ging. Haar armen nog altijd zwaaiend en om haar as draaiend, gaf zij de eerste aanvaller een open handslag onder zijn kin en de tweede een mae-geri op zijn solar plexus. Drie mannen lagen op de grond, maar de vierde was al onderweg.

Anouk maakte een salto over hem heen, want nummer vijf was nu ook onderweg. Twee voeten troffen de vijfde Italiaan vol in zijn gezicht terwijl de vierde, Anouk nu in haar rug wilde steken. Anouk zakte op haar hurken en pakte de dolkhand, die nu over haar hoofd schoot. De hand vasthoudend, kwam zij omhoog en gaf een achterwaartse kopstoot in het gezicht van de vierde aanvaller. Die struikelde naar achter, om drie meter verder tegen een muur in elkaar te zakken.

Anouk’s verdediging liep nu synchroon met de frequentie van de aanvallen. De messenhand van aanvaller nummer zes werd moeiteloos van richting veranderd en Anouk draaide zich in zijn bereik, om hem een elleboogstoot op zijn kin te geven. De aanstormende nummer zeven gaf zij een Savat trap onder zijn kin. Beide mannen gingen ‘out voor de count’. Een fractie voordat nummer acht zijn inktpistool kon afschieten, maakte Anouk een voorwaartse salto, zodat de kogel onder haar doorging en voordat de schutter opnieuw kon vuren, raakte zij hem met twee voeten vol op zijn borst. De man werd achteruit gekatapulteerd en viel op de grond. Als Anouk hem met haar hielen had geraakt, was de man nu dood geweest. Zij belandde tussen de twee laatste aanvallers met inktpistolen. Inktpistolen die nutteloos waren, omdat Anouk de eerste schutter zijn wapenhand naar beneden hakte, terwijl zij de laatste schutters hand beetpakte in een JiuJitsu greep. Gillend van pijn liet de man het wapen vallen en terwijl Anouk nummer negen met een achterwaartse elleboogstoot uitschakelde, pakte zij de gillende nummer tien bij zijn schouders, trok hem naar zich toe, kuste hem op zijn mond en vloerde hem met een heupworp. Zij stopte haar voet een fractie voordat deze de man’s strottenhoofd zou breken. Het gevecht had zestien seconden geduurd en ik dacht dat ik gillend gek werd.

“Stefano..., cosmic!” hijgde ik, “Je hebt een wonder verricht, ze vecht hetzelfde als jij. Mijn God!”

“Ze vecht sneller dan ik, en veel beter. Het ontbreekt haar alleen aan de kracht. Het wonder is Anouk zelf; ik ben trots dat ik haar heb mogen helpen in het ontwikkelen van haar talenten. U moet haar eens met messen en andere wapens zien vechten, Zio. Ik wilde echter dat zij zou kunnen moorden, aanvallen, maar vooral verdedigen met haar handen. Ik denk dat ik mag zeggen, dat ik daarin geslaagd ben. Anouk is bijna compleet.”

“Bijna compleet? Ze is fucking compleet! Completer dan dat en ze is overcompleet. Wat is het proble...”

“Dag Cajun,” zei Anouk op timide toon.

“Dag geweldenaar,” antwoordde ik, terwijl ik haar omhelsde, “O..., Anouk, wat ben je goed geworden. Ik ben zo trots op je. Je bent fantastisch.”

“Dank je wel, Cajun,” zei Anouk terwijl zij zich zachtjes los worstelde uit mijn omhelzing, “Sorry, dat je dat hele eind hebt moeten komen voor mij.”

“Hoezo voor jou? Wat is er in hemelsnaam aan de hand? Wat weet ik niet? Stefano, wat is het probleem. Anouk, is er iets ernstigs gebe...”

“Zio,” zei Stefano, “Mijn moeder wil met u praten.”

Hij wendde zich tot Anouk, en zei: “Ga je even douchen en trek wat moois aan. Vanavond is er feest.”

“Vanavond is het feest, vanavond is het fucking feest..., eerst is er een fucking crisis en nu opeens is het feest,” mopperde ik, terwijl ik achter Stefano aanliep.

“Hoe vond je Anouk?” vroeg Franco.

“Het is ‘unreal’, Franky,” antwoordde ik, “Ik ben zo trots op haar en zo trots op je zoon. Het is een wonder. Ik begin er nu in te geloven.”

“Mooi,” zei Margherita, “Dat kun je zo dadelijk laten zien dan. We wachten even tot Anouk er ook is, en dan bespreken wij het probleem, zo er inderdaad een probleem is.”

Ik begreep er niets van. ‘Anouk zou het toch niet in haar hoofd hebben gehaald, om met mij te willen trouwen,’ dacht ik bezorgd.

Een kwartier later kwam Anouk binnen. Wel, het was iemand die op haar leek, in ieder geval. Zo had ik haar nimmer gezien. Ik was gewend aan een ‘Tomboy’, die altijd gekleed was in trainingskleren. Niet nu, echter. Anouk liep op hoge hakken en had een zeer luxe, maar sexy avondjurk aan. Het decolleté onthulde meer dan de hele jurk verborg. Zij had zich lichtjes opgemaakt en ik zag een vrouw. De vrouw Anouk. ‘Fucking Jesus fuck,’ dacht ik, ‘Hoeveel verrassingen herbergt dat mensje nog?’

“En hoe vind je Anouk nu?” vroeg Margherita.

“Oh Anouk, je bent prachtig. Je ziet er heel anders uit nu.”

Ik dacht een zweem van een glimlach over haar gezicht te zien trekken, maar mogelijk was de wens hier de vader van de gedachte.

“Gian,” sprak Franco nu, “Er is mogelijk een probleem, maar aangezien Anouk er mee naar Margherita is gegaan, lijkt zij mij de aangewezen persoon, om het je uit te leggen. Ik weet dat mijn verzoek heel erg ongebruikelijk is, maar Stefano en ik kunnen het niet. Wij zijn allebei geen vrouwen, namelijk.”

“Franky, jij of Margherita, het is mij om het even. Jullie zijn mij even lief en ik hecht dezelfde waarde aan ieders oordeel, of mening. Ik vraag mij echter het volgende af: als jij het niet kan uitleggen en je zoon kan dat niet, waarom denken jullie dat ik het begrijpen kan dan? Ik weet niet of het je ontgaan is, maar ik ben ook een man,” dolde ik, want de sfeer was te serieus naar mijn zin.

“Jan, mag ik?” vroeg Margherita?

“Ja, ja, natuurlijk, Rita. Alsjeblieft, vertel me wat er aan de hand is.”

Ik keek stiekem naar Franco en Stefano, en zag dat zij genoten. ‘How the fuck’ kan iemand van een probleem genieten?

“Jan, je hebt Anouk bekeken. Hoe ziet zij eruit, volgens jou?”

“Mooi, Rita. Dat heb ik toch al ge...”

“Stai zito (Shut up). Ik zie ook dat ze mooi is, maar waar lijkt zij op? Op een meisje, een vechtspecht of een mooie vrouw?”

“Nu op een mooie vrouw. Een prachtige vrouw.”

“Goed, dan kunnen we kort zijn. Maak haar een vrouw, want dat is wat zij wil!”

“Je bedoelt..., nee..., dat bedoel je niet! Trouwen?”

“Trouwen..., alsof dat haar een vrouw maakt. Nee sukkel, Anouk wil, ik wil en Donatella wil dat je haar je vrouw in bed maakt. Weet je wat ik bedoel, zoiets als in een huwelijksnacht, en vaak daarvoor, gebeurt.”

Ik keek Franco aan, maar die pretendeerde dat hij aandachtig naar zijn vrouw zat te luisteren. ‘I was on my fucking own here’

“Ik kan dat niet, Rita. Anouk is niet alleen te jong voor mij, maar ze is ook de dochter van onze vermoorde vriend. Waar is het respect wanneer ik dat doe? En waarom?”

“Jullie mannen zijn zo ‘fucking clever’...”

Franco schoot overeind, en zei: “Rita, je vloekt niet tegen, Gian. Daar is geen reden voor...”

“Ik fucking vloek tegen jou ook in een moment, als je mij niet uit laat praten. Jullie kerels zijn dwazen.”

“Margherita,” zei ik, “Laten we geen ruzie maken. Leg mij alles uit, want er is duidelijk meer aan de hand, dan een onofficiële bruidsnacht.”

Italiaanse vrouwen. Temperament.

Donatella, de vrouw van Stefano nam het woord, om Margherita de kans te geven om wat af te koelen.

“Gian, jij hebt Anouk voorbereid met alle kennis die zij volgens jou nodig had, om te slagen in haar missie. Jij hebt haar zelfs de theorie van seks, en manipulatie bijgebracht, okay! Stefano heeft er voor gezorgd dat Anouk zich ontplooien kon en Lucio en Umberto brengen haar straks de locale kennis en gebruiken bij. Klopt dat?”

“Ja, Donny. Zo is het precies!”

“Goed, alles dat iedereen haar geleerd heeft, zal voor niets geweest zijn, want jullie sturen haar, weliswaar gewapend, de dood tegemoet.”

“Maar waarom, ik heb haar alles uitgelegd. Zij weet...”

“Jack Shit, weet ze. ‘Fuckall’. Niets! Een beetje theorie en daar mag ze het mee doen..., nee, daar moet ze het maar mee doen. ‘Nou Anouk, je opent je benen en...’ Kom Gian, haar belangrijkste wapen mag ze volgens jullie niet gebruiken, althans, jullie willen er niet over horen. Denk je dat Mata Hari nog maagd was, toen zij haar spionagemissies uitvoerde?”

“Nee, maar wat moet ik..., waarom moet ik...?”

“Omdat je alles van vrouwen weet, je kunt haar alles leren, zodat ze werkelijk weet wat ze doet met mannen. Het zijn namelijk mannen die ze moet vermoorden, weet je nog?”

“Maar dan moet ik...”

Rita was gekalmeerd, en zei: “...met haar naar bed gaan, en de liefde bedrijven. Ja, jij kunt haar leren wat ze kan voelen, jij leert haar wat zij niet moet voelen, wanneer dat ongewenst is. Jij laat haar genieten, en jij leert haar hoe zij mannen kan laten genieten op een manier, dat zij hen kan manipuleren. Seks, niet liefde moet een van haar belangrijkste wapens zijn. Het is haar belangrijkste wapen en jij gaat haar leren hoe het te gebruiken. Als je dat niet doet, ben jij verantwoordelijk, wanneer zij op dat punt in haar missie zou falen.”

“Waarom leren jullie het haar niet?” vroeg ik vals.

“Hahaha,” lachten beide vrouwen tegelijk

 “Wat moeten onze mannen dan niet van ons denken,” gierde Rita van het lachen. Franco en Stefano keken niet echt blij.

Ik moest nu heel diep nadenken. De vrouwen hadden wel degelijk een punt, maar moest het speciaal ‘de mijne zijn’?

“Okay, ik doe wat jullie zeggen, want ik zie de redelijkheid daarvan in. Mogelijk, met een vreemde vrouw, had ik dat zelf wel geopperd. Echter, ik zie dit als een zuivere tactische les en ik wil dat er getuigen zijn om vast te stellen, dat ik geen doorslag aan een meisje neem. Ik leer haar alles, maar ik wil dat er getuigen zijn. Hoe kan ik anders ooit met mijzelf leven, als iemand zou denken dat ik iets gedaan had dat niet deugde.”

“Gian,” zei Franco, “Het is een belediging om zelfs ook maar te denken, dat wij ooit zoiets van je zouden denken. Je expertise is vrouwen. Anouk wil het. Mijn vrouw en schoondochter staan erachter, dus het moet goed zijn.

Daarnaast zou ik ook niet graag willen dat mijn vrouw zag, wat jij Anouk kunt leren, want dan wil zij dat ook allemaal nog even leren, en daar ben ik nu echt te oud voor.”

Stefano en zijn vrouw gierden van het lachen. Margherita keek beschaamd. Maar niet zo beschaamd als Anouk. Dit was de eerste echte emotie die ik op haar gezicht zag, na een jaar.

Ik voelde mij de klootzak, die ik was. Ten eerste hadden de vrouwen gelijk en ten tweede had ik Anouk beledigd. Een vrouw die de hele wereld kon hebben, werd afgewezen door een oude vent. Het viel mij op hoe ik nu al in termen als vrouw, over haar dacht. ‘Wicked’.

Ik stond op en liep naar Anouk, die mij onzeker aankeek. Ik pakte haar hand en trok haar zachtjes uit de fauteuil; daarna pakte ik haar om haar schouders en kuste haar op haar wang.

“Anouk, het is hier besloten dat wij het bed moeten delen om andere redenen, dan slapen alleen. Ondanks mijn aanvankelijke bezwaren, die mogelijk op misplaatst eergevoel berustten, moet ik toegeven dat alle argumenten, die vanavond aangevoerd zijn, steekhoudend zijn.

Ik ben allesbehalve eigenwijs, en ik zie inderdaad de fout die wij met je gemaakt hebben, omdat je als een vis op het droge zou zijn geweest. Zo, die taak rust dus op mij. Wil je met mij naar bed?”

“Anders zou ik er toch nooit over begonnen zijn met Margherita en Donatella, Cajun? Ik wist dat er dingen waren die ik niet wist en die mij parten zouden gaan spelen. Theorie alleen was niet genoeg, maar ik kon je heel goed begrijpen. Hoe dichter ik bij het vertrekpunt kwam, des te wanhopiger ik werd.”

“Goed, ik aanvaard het als een compliment, om wat voor reden dan ook. Welke man zou dat niet met mij eens zijn? Ik vat het als volgt samen: menige jonge vrouw van achttien jaar heeft een elementaire kennis van seks, door ervaring. Geen van deze vrouwen kan wat jij kunt, of is opgeleid als superkiller. Doordat seks inderdaad een magisch wapen is, wordt het al door een normale huisvrouw gehanteerd om haar brallerige achtgenoot aan te lijnen. Het zou dus een misdaad zijn om jou die kennis, en de aanverwante manipulatie, te onthouden. Ik verontschuldig mij voor mijn kortzichtigheid, maar nog niet voor mijn mogelijk misplaatste eergevoel. Aan jou de taak, Anouk, om mij daar overheen te helpen.”

“Weeh, weeh,” zeiden Franco en Stefano, opgelucht.

“Dai Anouk, farlo vedere una donna (Toe Anouk, laat hem eens zien hoe een vrouw eruit ziet),” zei Margherita.

“Dai Anouk,” steunde Donatella haar schoonmoeder.

Tot nu toe had ik Anouk gezien als een vrouwelijke vriend, een begaafd mens met dezelfde bezetenheid, als de mijne. Ik hield van haar, bijzonder veel zelfs, maar ik had haar nimmer als vrouw begeerd. Het kon gewoon niet. Zeker was het mij niet ontgaan dat zij zeer aantrekkelijk was, maar iedere gedachte die lust of begeerte opriep, werd onmiddellijk uitgebannen. Nu dat Anouk haar armen om mijn nek legde, twee nieuwsgierige mooikijkers in de mijne boorde en mij op mijn mond kuste, wist ik dat er iets voorgoed veranderd was.

Ik wist wat ik geweten had sinds dat Anouk in Nederland, bij mij in bed was gestapt. Ik wist toen al dat ik van haar hield. Nu wist ik dat ik van haar hield..., en haar begeerde. Ik werd verscheurd door mijn gevoel voor ethiek en liefde, maar ik wist dat de liefde zou gaan winnen. Doordat de liefde de overwinnaar zou blijken, stond het gelijk vast dat ik de verliezer zou worden. Het zou mij vernielen.

Het zou mij vernielen net zoals de liefde voor Irene –die nu meer dan een jaar terug in Italië was- mij vernield had. Iedere nacht stierf ik een beetje meer.

‘But what the fuck,’ bande ik mijn mistroostige gedachten naar de achtergrond, ‘Sommige vrouwen zijn het waard om voor te sterven..., en Anouk was daar zeker één van. Wat is het verschil om samen met haar tegen de Sacra Corona Unita te vechten, en daarbij het leven te laten..., of te sterven voor de liefde?!’

“Ben je okay, Cajun?” vroeg Anouk, terwijl zij mijn hand pakte, “Als je het echt niet wilt, dan leg ik mij daarbij neer. Je bent een man van eer, net als mijn vader.”

“Nee Anouk, ik ben cool. Echt.”

Ik wendde mij tot Stefano en zei: “Je had gelijk eerder, we hebben inderdaad een feest vanavond.”

“Klopt Zio, al zei ik dan: ‘Vanavond is er feest. Ik heb nimmer gezegd dat wij een feest zouden hebben’”

Ik keek hem niet begrijpend aan.

Franco zei: “Jan, er is een speciaal feest vanavond. Anouk kan van ons niets meer leren. Zij is met Rino en mijn zoon de meest complete vechter. Het is mij een eer om haar een jaar als huisgenote te hebben gehad. Zij gaat nu de laatste fase in, voordat zij naar Napels vertrekt. Hoewel het ons allemaal bedroeft om haar te zien vertrekken Gian, hebben wij straks weer een perfect stuk werk afgeleverd, zoals we al veertig jaar doen.”

Ik begreep er niets van. Anouk blijkbaar wel, want zij kneep in mijn hand.

“Er is feest, maar het is niet het onze. Ik wil jou en Anouk mijn huis uit hebben. Ik wil jullie niet terugzien, voordat het feest afgelopen is. Je hebt haar in Nederland psychologisch voorbereid, Gian. Het is nu tijd voor de praktijk. In Holland zou het niet goed geweest zijn, maar nu is het anders. Het is tijd dat Anouk niet alleen een vrouw wordt, maar maak haar de verleidster die zij moet zijn, om haar wraak te volbrengen. Leg de laatste hand aan een kunstwerk dat zelfs Michelangelo niet had kunnen creëren. Zorg dat onze arme, oude vriend Ennio trots op ons, maar vooral op de vrouw Anouk kan zijn. Weg met jullie nu.”

Stefano legde zijn arm om mijn schouders en ze: “Kom met mij mee, Zio.”

Ik was te verbouwereerd om ook maar iemand gedag te zeggen en liet Stefano ons leiden. Buiten hield hij de deuren van de gepantserde 4x4 Landcruiser voor ons open, en stapte toen zelf in.

“Waar gaan wij naar toe, Steffie?” vroeg ik. Als ik ooit in mijn leven voor een raadsel had gestaan, dan was het nu wel.

Terwijl Anouk en ik ons aan de dakgrepen vasthielden, roste Stefano de zware 4x4 het bergpad op. Het was een route die ik nooit eerder met hem gereden had. Het pad voerde omhoog langs steile rotswanden en diepe afgronden. Na tien minuten kwamen wij in een soort bergweide uit, waarin een grote blokhut stond. Het houten huis keek over het hele Gardameer. Stefano parkeerde de Landcruiser achter de blokhut en zei ons mee te komen.

“De vorige eigenaar gebruikte de blokhut als jachthuis, maar aangezien wij niet op dieren, maar alleen op beestmensen jagen, hebben wij er een zomerhuis van gemaakt,” zei hij, terwijl hij de deur opende.

Stefano ging ons voor de trap op, om ons de slaapkamers en de badkamers te laten zien. In één van de slaapkamers stond een hemelbed. Voor dit bed waren mijn koffers neergezet. Op het bed lagen twee zijden ochtendjassen.

“Wist jij dit?” vroeg ik aan Anouk.

Zij schudde haar hoofd, en antwoordde: “Ik wist dat er iets speciaals werd gedaan voor ons, maar waar en hoe, nee, dat wist ik echt niet.”

“Mijn God, het lijken de middeleeuwen wel; de bruid die uitgehuwelijkt wordt,” lachte ik, maar ik was diep geroerd door de empathie van mijn vrienden.

Plotseling hoorde ik een auto starten, en wegrijden. Ik keek Stefano aan, maar die glimlachte en gebaarde ons weer mee naar beneden te komen. Hij liet ons in de woonkamer, die helemaal versierd was. Het leek wel een rozentuin, zoveel rozen waren er neergezet.

In het midden stond een grote, gedekte tafel. Het kristal, tafelzilver en porcelein, op het damasten tafellaken, deed pijn aan onze ogen.

“Ooooh,” hoorde ik Anouk naast me zuchten.

Over de gehele breedte van de kamer was een spandoek opgehangen. De tekst zei: “In gamba Anouk, anche questa sfida vincerai. Sei la migliora per noi. T’auguriamo molto fortuna. (Ga er tegenaan Anouk, ook deze uitdaging zul je overwinnen. Je bent voor ons de beste. Wij wensen je alle geluk toe.)”

“Dat waren Rino en zijn mannen, die net wegreden,” zei Stefano, “Zij zijn idolaat van Anouk.”

“Dus zij weten, wat er hier gaat gebeuren?” vroeg ik geschokt.

“Gian, zoals ik al zei: zij verafgoden Anouk. Heb je gezien wat een klappen en een trappen zij vanmiddag van Anouk te incasseren hebben gehad? Zij beschouwen dat als een eer. Anouk is voor iedereen, niemand uitgezonderd, een jaar lang als een zuster geweest. Iedereen heeft mij al gevraagd om Anouk te mogen vergezellen, en te assisteren met haar missie. Ik heb geen man, die zijn leven niet voor haar wil geven. Toen mijn moeder en mijn vrouw Anouk steun hadden toegezegd, heeft Anouk het aan alle mannen verteld. Je weet hoe Rino en zijn mannen over jou denken; zij zien dit als hun sprookje en laat mij je verzekeren: ze zijn allemaal jaloers op jou, maar er is er geen één die er verkeerd van denkt. Zo, de rest van de sentimentaliteit is voor jullie. Het eten staat klaar in de oven.

Ik moet je alleen een paar dingen laten zien. Niemand kan de weg opkomen met een voertuig, want wij sluiten de weg af. In de gangkast hangen alle wapens, die, ik hoop, je niet nodig zult hebben. Als er iets is, bel me en we zijn hier in tien minuten. Houd die walkie-talkie, die op tafel ligt, steeds bij de hand. Je hebt contact met een patrouille die het huis bewaakt gedurende de tijd dat jullie hier zijn. Zij kunnen jou..., en jij kunt hen oproepen.

Alles, groter dan een hert, dat binnen een straal van honderd meter van de blokhut komt, wordt gesignaleerd en zet een alarm af. Bij de wapens liggen ook twee nachtkijkers. Nou, mocht ik wat vergeten zijn, bel me. Als jullie je even op willen frissen, dan serveer ik de pasta wanneer jullie klaar zijn.”

Niet veel later zat ik met Anouk aan een heerlijke Pasta al Tonno. Mijn oude lieve, kameraad Rino had mijn favoriete Pinot Grigio in een koeler gezet. Ik wilde de wijn al inschenken, toen ik mij herinnerde.

“Anouk, drink je nog steeds niet, lieverd?”

“Normaal niet, Jan. Maar deze dagen wil ik alleen maar genieten. Als het tegen zit, heb ik nog een jaar te leven, dus lieve Jan, verwen mij zoveel als je kunt.”

Het viel mij op hoe Anouk mij ineens Jan noemde. Iets in de status was veranderd. Zij wilde niet langer dat ik haar aan haar vader herinnerde, ze accepteerde mij nu als Jan.

Ik brabbelde niet erg elegant met volle mond: “Anouk, we kunnen alles klinisch gaan bespreken, en dat kan nuttig zijn, maar ik denk dat wij het beter kunnen laten komen zoals het blijkbaar moet zijn. Je bent besloten, dus ‘so be it’. Je weet echter dat ik heel veel om je geef, nietwaar?”

“Ja, ik heb dat gevoeld, sinds dat ik bij je in bed stapte in Holland. Eerst hield ik van je als mijn vader, nu houd ik van je als de man, die je bent. Okay, wij verschillen veel in leeftijd, maar ik leer liever van een man die alles weet en waar ik om geef, dan van een kleine testosteronbom, die niets weet of kan, en waar ik dus geen enkel respect voor kan hebben. Mag ik nog een beetje wijn?”

“Doe rustig, monster. De wijn is koud, jij bent mogelijk moe en geëmotioneerd en je bent niet aan wijn gewend.”

“Ik ben er ook niet aan gewend om met een man naar bed te gaan, Jan. Toe, een beetje. Ik ben best nerveus hoor.”

“Niet zo nerveus als ik, lieveling. Wat ben je goed geworden in dat jaar. Wat denk je van Stefano?”

“Oh Jan, hij is geweldig. Begrijpend, lief, teder en tegelijkertijd ben ik op moordmissies mee geweest, gedurende welke ik hem haast niet herkende. Hij is meedogenloos, snel, supertechnisch en een lachende moordenaar. Zo wil ik ook zijn.”

“En Franco?”

“Franco is Jan, is Ennio. Er is geen verschil tussen jullie drie. Wijs, lief, realistisch en geduldig.”

“Het is de leeftijd, foofie.”

“Jan, zoals je al zei: we hebben de theorie gehad. Leer mij de praktijk. Leer mij te genieten en leer mij hoe ik het genieten ontwijken moet. Ik moet eerst genieten om te weten, wat ik niet zal willen. Ik doe je een gelofte nu. Ik geniet met jou. Daarna geniet ik pas weer, als mijn missie voltooid is..., en weer met jou. Je hebt mij gefaciliteerd, en je hebt mij gerespecteerd. Je hebt mij Franco en zijn gastvrije gezin gegeven. Je bent mijn man.”

Om het prikken in mijn ogen te maskeren, schonk ik ons nog wat Pinot Grigio in.

“Beloof mij dat je voorzichtig bent, Anouk. Je bent erg goed, mogelijk de beste op Stefano en Rino na, maar je vijand is te groot. Je zult slagen in je aanslag, dat weet ik al, maar stop je wraak op een realistisch punt. Vermoord geen mensen die er niets mee te maken hebben, want je zult ‘gun-crazy’ gaan, en ik denk dat dat ook logisch is.

Als je ontsnapt, Anouk, nooit over de wegen, want de carabinieri werken daar voor de Sacra Corona Unita. Ga de bergen in, zoek de hoge gronden en contact mij, met je GPS coördinaten. Lucio en Umberto kunnen in drie uur bij je zijn. Stefano in acht uur, en ik in negentien uur. Ik vertrouw Stefano met mijn, en jouw leven. Leer de Napolitani kennen. Zij zijn anders, maar ook al veertig jaar mijn trouwe vrienden, Begrijp je me, Anouk?”

Anouk knikte, en ik zag hoe nu de tranen uit haar ogen drupten. Een zichtbare emotie na een jaar.

“Anouk, wat heb ik miszegd?”

“Niets Jan. Niets dat mij bedroeft. Het is dat ik steeds afscheid nemen moet.”

“Partir c’est mourir un peu, Anouk. Scheiden is inderdaad een beetje sterven, maar de kennis die je nu op gaat doen in Napels, de vrienden die je gaat ontmoeten, zullen het waard maken, amore. Maar ik zeg je dit: besluit om van je missie af te zien en ik laat je nog wat langer van je jeugd genieten. Blijf nog een meisje, Anouk, het is het waard. Ik beloof je dat Franco, Stefano, Rino en ik de moordenaars zullen uitvlakken. Denk erover, mooi lief, klein monster.”

Voor een moment dacht ik dat Anouk zou toegeven. Mij hart maakte een luchtsprong..., maar nee.

Anouk stond open en liep de keuken in, mij achterlatend in een maalstroom van gedachten, en emoties. Toen zij terugkwam, droeg zij een zilveren schotel met een lamsbout daarop. Discussie over!

Terwijl ik de lamsbout aansneed, opende Anouk nog een fles wijn. Ze wist wat ze deed, dat zag ik. Ze wist niet wat ik zou doen, of liever gezegd niet zou doen. Ze dronk zichzelf moed in. Een vrouw die in zestien seconden tien man had uitgeschakeld, dronk zich moed in.

Terwijl wij ons te goed deden aan het malse lamsvlees, vroeg ik: “Ben je nog bij de les lieverd?”

“Ja Jan, het draait wel een beetje, maar ik voel mij goed.”

“Goed, je eet nu en stopt met drinken. Je hoeft jezelf geen moed in te drinken. Vannacht gebeurt er niets, waar jij moed voor nodig hebt. Je wilde leren..., leer dan. We hebben alle tijd in de wereld. Je kunt relaxen.”

“Echt Jan? Ik ben nu wel nerveus.”

“Ik zou een slechte leermeester zijn, als ik dat niet gezien had, Anouk.”

“Dus...?”

“Nee, vannacht niet. Het zou waanzin zijn. Vanavond, en mogelijk vannacht zijn wij er voor elkaar. Ik wil dat je relaxed bent. Ik ben de fucking tandarts niet.”

“Dus wat wil je dat ik doe, Jan?”

“Eet, drink en geniet en vergeet de rest.”

“Het draait nu erger in mijn hoofd, Jan,” zei Anouk later in bed.

“Okay, ga even rechtop zitten, wacht... dan prop ik dat kussen in je rug..., houd je ogen open voor twintig minuten, dan is het over.”

Tien minuten later sliep ze. Terwijl ze de houten deuvels uit de blokhut ronkte, draaide ik mij op mijn zij, en keek naar haar. Mijn hoofd maalde met gedachten. Normaal gaan mijn ratio en gevoel hand in hand, maar nu was ik erg in de war. Ik werd verscheurd door gevoelens, mijn ratio vertelde mij nu, dat ik mij druk om niets maakte. Maar nu was er ook een ander gevoel, en het kon niet door dezelfde deur met mijn ratio.

Ik voelde voor Anouk, ik hield van haar en sinds heel kort wist ik ook, dat ik haar begeerde. Echter, mijn eigen absurde normen en principes werkten nu tegen mij. Ik had al moeite om mij, op mijn leeftijd, voor te stellen om seks met een achttienjarige te hebben, maar seks met de achttienjarige dochter van mijn vermoorde vriend, voelde als fucking verraad.

Ondanks alle eerder aangevoerde, en gezonde argumenten bleef het als verraad voelen. Ik moest namelijk Anouk iets leren, waartoe ikzelf niet in staat was. Ik moest haar leren haar gevoel en emotie uit te schakelen, gedurende het moment dat zij seks had met iemand.

Hoe kon ik dat ooit rechtvaardigen, wanneer ik mijn eigen gevoelens niet zou kunnen uitschakelen, tijdens het praktische seksonderricht? Dat kon ik niet, en ik wist dat nu al. Toch, er was een verschil: ik hield wel degelijk van Anouk, terwijl zij de mannen waar ze mee naar bed moest, haatte. Ik zou met Anouk seks hebben om haar beter te bewapenen, terwijl Anouk seks zou hebben om als overwinnaar uit een onmogelijke strijd te komen. Had ik het morele recht, of had ik dat niet? Ik hoopte dat slaap uitkomst zou brengen. Ik kuste Anouk op haar wang, kroop tegen haar aan, en pakte haar hand.

De geur van espresso en gebakken eieren was het eerste waar ik mij bewust van werd, toen ik ontwaakte. ‘Er zijn fucking slechtere manieren om wakker te worden,’ dacht ik. De waarheid van die gedachte werd mij duidelijk, toen ik Anouk met een dienblad voor het bed zag staan. Gedurende de nacht was het mij niet opgevallen, hoe weinig kleren dat ze droeg... Nu kon het mij niet ontgaan..., of eigenlijk wel..., want ze had haast niets aan. Een slipje.

“Goedemorgen Jan, heb je goed geslapen? Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit zo lekker geslapen heb. Ik heb wat te eten gemaakt, ik hoop dat het goed is, ik ben beter in neusbenen kraken, dan eten maken.”

“Ja goed, dank je,” lachte ik, “Lekker Anouk. Heb jij het niet warm met al die kleren aan?”

Anouk keek mij even aan, en zei toen: “ja, eigenlijk wel. Ik zal het gelijk allemaal maar uittrekken.”

“Nee, nee. Je bent okay. Kom in bed, dan gaan we eten, voordat ik in jou bijt. Mijn maag denkt dat mijn strot is doorgesneden.”

Ja, ik was goed met al mijn spitsvondigheden en mijn fucking ongein, maar ik wist dat ik nu mijn belofte waar moest gaan maken. Er was geen ontkomen aan, want als Anouk aan mij ging twijfelen als de man die veel van vrouwen afwist, dan zou zij alles in twijfel trekken. Ik moest aan de bak en ik wilde maar dat ik wakker werd uit die droom.

Waar moest ik begonnen? Leerde ik Anouk eerst het genot geven en ontvangen, of moest ik beginnen met haar het faken, en manipuleren te leren? Mijn gevoel zei mij voor het ‘faken’ te gaan, maar mijn logica vertelde mij dat ik haar niet iets kon leren faken, wat zij helemaal nog niet kon.

Anouk zag dat ik mijn eten verorberde alsof het een galgenmaal was. Ze vroeg: “Zit je er zo mee, Jan? Is het zo’n opgave?”

“Nee..., Ja...., ik weet het niet, Anouk. Ik weet niet waar ik beginnen moet.”

“Wat als je eens begon zoals je normaal doet, of wil je dat ik iets probeer. Je hebt mij genoeg verteld in Holland.”

“Nee, geef mij even een moment, Anouk. Ik probeer uit te werken hoe ik dit ga doen. Als eerste, en ik kan er niet aan ontkomen, is er hoe je genot kunt ontvangen. Dat is ook belangrijk, want anders weet je niet hoe je faken moet. Ik stel mij voor dat wanneer je genot ondergaat, dat je met een persoon van je keuze bent.

Daarnaast moet je genot kunnen geven, en wel op twee manieren. Wanneer je met de man van je keuze bent, dan laat je het genot zo subtiel mogelijk zijn, en zo lang mogelijk duren, terwijl als je seks als wapen gebruikt, dan moet het genot heel geraffineerd tot een snel orgasme bij je slachtoffer worden gebracht. Populair gezegd: ‘Hoe sneller hij klaar is des te vlugger je er van af bent’. Klinkt dat logisch, foofie.”

Anouk knikte alsof we over het demonteren van een Ingram machinepistool zaten te praten.

“Dit is mijn probleem. Seks is meer dan elkaar verwennen in bed. Het is vooral een psychische kwestie. Nou, wij, stel ik mij voor, beginnen bij het koken en we gaan voor de eerlijke seks. Ik wijs je op alle punten waar je op letten moet, maar tevens kan ik je pointers geven, die je van dienst zijn bij de manipulatieseks. Het probleem is dat zaken dan door elkaar gaan lopen en, in ieder geval ik het overzicht ga verliezen.”

“Zo waarom behandelen wij het dan niet als twee verschillende onderwerpen. We beginnen eerst met de eerlijke seks, en als wij dat een keer of vijftig geoefend hebben, starten we met de manipulatieseks. Dan weet ik tenminste..., en hopelijk, wat ik faken moet. Ik denk echter, dat ik dat wel snel onder de knie zal hebben. Je weet: ik leer erg snel.”

“Waarom moeten we dan de gewone seks vijftig keer oefenen, Anouk,” vroeg ik stikkend van het lachen.

“Ja, weet je..., ik wil er zeker van zijn, dat ik alles precies door heb. Het lijkt mij toch wel belangrijk om al die dingen te weten, te ervaren en uit te voeren,” antwoordde Anouk, mij ondeugend aankijkend.

Yeah, yeah, Ik weet het. Maar wat ik niet weet..., wat ik echt niet weet is met welk oogmerk te beginnen. Normaal zou ik zeggen, laten wij eerst elkaar leren hoe te genieten, maar als ik dat doe, ben ik bang dat ik aan de rest niet meer toe kom. Ik weet niet of je het weet, foofie, maar je bent nogal aantrekkelijk, zelfs met bokshandschoenen en voetbalschoenen aan.

We wisten alle twee dat die avond voorgoed iets zou veranderen tussen ons. Ik was er niet happy mee; okay ze was meerderjarig en menig man zou zijn rechterhand ervoor willen geven, maar omdat het de dochter van een dierbare, vermoorde vriend betrof, had ik er problemen mee; verder ben ik ook niet menig man.

Anouk voelde hoe zwaar ik het ermee had, en deed alles om mij het naar mijn zin te maken. Tijdens het koken was ze niet bij mij weg te slaan. Ze waste en sneed de kruiden, deed de afwas en toen ik in de risotto stond te roeren, leunde zij tegen mij aan en bleef mijn gezicht kussen. Als ik niet beter wist, dan had ik gedacht dat ze iets van mij wilde.

De risotto en de Pinot Grigio zorgden voor de inspiratie die ik nodig had. Tijdens het eten, trok ik mijn plan. Ik wist hoe ik het zou gaan doen, en zei dat tegen Anouk, die ineens een stuk enthousiaster in haar risotto beet.

“Het probleem was dat ik je niet kon leren faken, als je niet wist wat je faken moest, dus we zouden met de normale seks moeten beginnen. Daar lag mijn probleem. Ik heb iets bedacht, Anouk. Wanneer ik begin met je trucs te leren, dan heb ik het idee dat ik iets aan het doen ben, waar ik zelf vrede mee kan hebben.

Gedurende die tijd is het onvermijdelijk dat ik in de stemming kom. Het klinkt verschrikkelijk, om mijzelf dit te horen zeggen, maar beter wordt het niet voor me. Ik belazer mijzelf, maar ik denk dat ik het op die manier kan aanvaarden. Wat denk jij, lieverd?”

“Jan, ik vind alles goed. Het kan niet verkeerd voor me gaan. Ik begrijp wat je bedoelt, en als het zo werkt, ‘well, so be it’. Je begint met mij wat trucs te leren. In dat proces zet jij je morele overwegingen hopelijk opzij, misschien ook, omdat je mij prettig vindt. Daarna zullen wij vanzelf de seks hebben, zoals het zijn moet. Daarna, maar lang daarna leer je mij wat ik moet weten, om deze seks als wapen te gebruiken. Is dat hoe je het bedoelt?”

“Ja, precies zo,” antwoordde ik opgelucht.

De maaltijd verliep nu zoals wij het allebei eigenlijk gepland hadden. Ik ben geen slechte kok en de risotto was daar het bewijs van. Anouk ging bijzonder rustig met de wijn om. Een ander zou zich moed ingedronken hebben, niet Anouk. Die kende geen vrees. Ik vreesde dat zij meer moed had, dan ik op dit moment, maar ik had mijn besluit genomen.

Toen wij natafelden, begon ik.

“Monster, ik wil proberen de banale Nederlandse namen van lichaamsonderdelen en daden te vermijden. Niet dat ik mij daar te netjes voor voel, maar het bevalt mij niet om in die termen met een achttienjarig meisje te spreken. Als de ik nette benamingen moet gaan herinneren, of bedenken dan word ik er steeds aan herinnerd dat ik met een achttienjarige zit te praten. Dat is dus allebei niets. Normaal zou ik in metaforen spreken, of schrijven, maar dan wordt het met recht een verhaaltje. Wat ik wil doen, is gewoon de namen voor die lichaamsdelen en acties eruit gooien, zoals ik dat normaal doe, want daar voel ik mij het beste bij. Ik heb dan voor mijzelf meer het idee, dat ik met een vriend zit te praten. Het zal goor zijn bij tijden, maar in ieder geval niet zo oubollig banaal als de Nederlandse turbo-trapauto fucktaalshit.

Nog iets anders wat het voor mij en ruk makkelijker maakt. Anouk, als een vrouw seks verschaft, of haar lichaam seksueel gebruikt voor geld of ander voordeel, dan is het een hoer. Hoe je het draait, wendt of keert..., het is een hoer. Nou, voor mij heeft dat niets negatiefs. Ik heb mijn leven lang met hoeren geleefd en ik heb meer respect voor een goede hoer, dan de ‘zogenaamd nette’ huisvrouw, die de kwarkrekening gelijkstoot met de melkboer.

Je bent mij er dus niets minder om, integendeel, ik respecteer je nog meer. Maar omdat ik hoeren gewend ben, zal ik ook zo praten alsof ik tegen een hoer, of een pooier praat. Dat maakt het voor mij een stuk makkelijker. Misschien is het ‘mind over matter’, maar zo voelt het voor me. You know ‘m saying, mamma?

Anouk schoot in de lach..., en ik in mijn redevoering:

“Wanneer je seks als manipulatiemiddel gebruikt, dan houdt je twee dingen in het oog. Ten eerste wil jij er zo snel mogelijk vanaf, en ten tweede wil je dat je schaap, of de hip –zo noemen we de vent die bewerkt moet worden- het niet merkt.

Tevens wil je zo min mogelijk echt contact, al is dat niet altijd te vermijden. Het hangt van je missie af. Als de seks cruciaal is voor het slagen van de onderneming, dan zul je concessies moeten doen. Dat ga je begrijpen, maarmate wij vorderen.

De hip moet opgewarmd worden, want des te meer zin hij heeft, des te sneller is het over. Je begint met die opwarmingsprocedure al lang voordat je in bed belandt. Mogelijk uren, zoniet dagen vooraf.

Hoe vaker je uitstelt om reden waar het schaap wel begrip voor moet hebben, des te meer geobsedeerd, raakt hij. Een man maakt fantasieën over wat hij allemaal gaat doen. Als het eenmaal zover is nadat je hem hebt voorbewerkt, is het meestal snel over. Iedere man zal mij hier tegenspreken, maar ik ben ook maar twintig jaar pooier geweest, dus ik weet er maar weinig van,” gooide ik de vrolijke noot in het, voor mij, toch al zo moeilijke verhaal.

“Nou je bewerkt een man op verschillende manieren voor. Je luistert aandachtig, wanneer hij praat. Iedere vent wil praten om indruk te maken. Wees begeesterd van wat hij zegt. Uit enthousiasme en het lachen ‘dat je moet’, pak je hem af en toe ‘vol bewondering’ bij zijn arm, alsof je zeggen wilt: ‘Werkelijk, is dat echt waar?’ Luister echter goed, want veel kerels gaan doorslaan bij een vrouw waar ze indruk op willen maken. Laat hem praten. Als hij praat, maakt hij de kans op fouten, niet jij.

Als een man veel praat, dan zal hij meestal zijn verhalen herhalen. Je let dan op voor tegenstrijdigheden. Als hij trots over aantallen praat -wat dan ook- vraag hem dan na een paar dagen, of hij je nog eens dat ‘leuke’ verhaal vertelt, waar die aantallen in voorkwamen. Meestal gaat de vent daar gelijk de fout al in. Doet hij dat niet, dan merk je heel onschuldig op: 'Ik dacht dat je zei dat het er veel meer waren.' Je kijkt of het schaap in de war raakt, of hij twijfelt, of uitvluchten verzint. Denk erom dat je dit niet te vaak doet. Als je weet dat hij liegt, of bluft, dan is dat genoeg. Herhaling valt op.

Observeer hem en vorm je een beeld. Raak hem aan, ‘onschuldig’..., en ‘in je enthousiasme’. Nimmer geraffineerd. Een man mag nooit weten wat je kunt, ook de goede man niet. Die helemaal niet. Als je een open boek bent, dan word je uitgelezen. Je bent dan niet interessant meer en net als dat boek..., word je in een hoek gegooid.

Goed, voor iedere man heb je hetzelfde verhaal. Je bent aangerand als kind, maar het is gelukkig niet tot de daad gekomen. Daarna had je voor een paar weken een vriendje, maar die heeft een motorongeluk gehad, nadat je pas een paar keer intiem met hem was geweest. De man in kwestie is dan ook altijd de eerste na je vriendje. Je bent seksueel dus zeer kwetsbaar. Daar kun je je ook steeds op beroepen, zodat je het schaap twee kanten op kunt manipuleren, namelijk, met de seks... en het begrip voor je probleem daarmee. Hoe meer ze dan van je gedaan krijgen, des te gekker zij zichzelf maken.

Je bent nog jong en je kunt je dingen permitteren waar een vrouw van veertig niet mee aan hoeft te komen, zonder dat ze gevraagd wordt of ze wel goed bij haar hoofd is. Van een oudere vrouw wordt ervaring verwacht, van jou willen ze maar al te graag geloven dat je nog onervaren bent. De wens is ook hier de vader van de gedachte.

Je bent nog jong, dus je kust als een kind. Je klapt niet je tanden naar achter en je laat je geen lap tong in je bek duwen. Het is zeer intiem, en dat is niet wat je wilt. Je vecht die tong uit je mond vandaan; je stopt hem af bij het binnenkomen. Een man zal dat uitleggen als onervaren enthousiasme van jouw kant. Jij zult de voldoening hebben dat het schaap niet hele stukken schapenvlees in je waffel stopt..., en dat geldt niet voor een tong alleen. Alles wat ik je nu vertel, oefenen wij later. Wil je aantekeningen maken, Anouk?”

“Ik denk in plaatjes, dat weet je, Jan. Wat ik zie, vergeet ik nooit meer. Nee, het gaat fijn zo. Ik vind je lief. Erg lief.”

“Dat is erg fijn om te horen, Anouk. Ben je al bezig om je lessen in praktijk te brengen?” dolde ik.

Ik had beter moeten weten, Anouk kennende. Ze keek mij aan alsof ze zeggen wilde: “Jij, van alle mensen, waarom zeg je dat tegen mij? Ik zou nimmer iets -dat ik van je geleerd- tegen je gebruiken.”

Ze keek gekwetst.

“Anouk, het spijt me. Zo stom zijn kerels nu. Het was een stomme grap. Neem het me niet kwalijk lieverd. Het is mijn cynisme, en ik ben bang dat dit erger gaat worden, naarmate wij op een gelijk niveau komen, maar ook dat is goed, lieverd. Je weet dat ik het niet rot bedoelde. Vergeef me.”

Anouk pakte mij om mijn nek en duwde haar gezicht tegen dat van mij. Ze zei niets, maar ik voelde haar lippen op mijn wangen.

“Nou, alles dat ik je ga vertellen, dat oefenen wij ook, want anders denk je dat ik een lulverhaal..., met recht een lulverhaal vertel, omdat sommige dingen je ongeloofwaardig zullen lijken.

Het hangt van de man af, maar mannen kunnen sluw en intelligent zijn, een hoop mannen weten weinig, of niets van vrouwen. Ze zijn dan op onbekend terrein, waar jij gebruik van gaat maken. Des te beter je leert profileren, des te makkelijker wordt het seksverhaal.

Veel vrouwen denken dat wanneer zij laten zien hoe goed zij zijn, dat zij daar een man mee voor zich kunnen winnen, of kunnen behouden. Fout! O, ja, in het begin springen kerels door hoepels..., als ze het bloemetje maar kunnen plukken. Na vier vijf keer denken ze: ‘Fuck, dat ging lekker gemakkelijk. Ik vraag me af met hoeveel kerels ze dat al gedaan heeft; ze is mij een beetje te goed’. Dan zijn ze weg, of de vrouw wordt gedumpt.

Een man haat de onzekerheid om niet te weten of zijn voorgangers nu beter waren dan hem, of niet. Hij gaat liever weg, want dan heeft hij de voldoening dat hij de vrouw een vrijzetter heeft gegeven.

Alles wat je doet, doe je op een naïeve wijze, door ‘gebrek aan ervaring’. Mannen vinden het heerlijk om een vrouw te laten zien ‘hoe goed zij zijn’. Tevens hebben ze dan de relatieve zekerheid, dat je niet ‘zoveel gewend bent’ en dat zij dus hopelijk als de beste uit de bus komen. Heel veel mannen zijn onzeker met vrouwen, tenzij het hun eigen vrouw is. Ze maskeren die onzekerheid met alles dat je maar bedenken kunt. Het typische haantjes gedrag.

Waar je een grote voldoening aan gaat beleven, is het feit dat je penetratie –welke dan ook- tot het minimum beperkt, niet alleen in aantal, maar vooral in diepte. Of dat nu, zoals net gezegd, een tong is, of de lat van een hip in je mossel of baksnaaier, je beperkt het op een manier die hij niet door heeft. Nogmaals, je bent jong en onnozel. Maar toch ook weer niet zo onnozel, dat je er niet op aandringt dat hij een condoom draagt.

Laat je niet vangen, wanneer hij zegt dat jij dat ding er omheen moet doen..., want dat heb je nog nooit gedaan. Als hij er toch op aandringt, dan doe je het op zo een onbeholpen manier, dat hij in je hand klaarkomt. Wanneer het condoom erom zit, natuurlijk. Waarom dat condoom van cruciaal belang is, leg ik je zo uit. Je zult me niet geloven.

Goed, het ziet er naar uit dat we met gas gaan koken, dus ik begin bij de minst intieme daad. De ‘tugjob’. Hoewel er talloze variaties zijn, belangrijk is dat het schaap zo snel mogelijk aan zijn gerief komt, en het liefst met een ‘handjob’. Daar doe je het meeste van het voorbereidende werk, voor als het later tot een penetratie, ‘blowjob’ of ‘fuckjob’, komt.

Hoe langer je aan die stok zwengelt, des te korter hij hem ergens weg kan duwen. Terwijl je daarmee bezig bent, kijk je of hij zijn ogen open, of dicht heeft. Dicht is het makkelijkst, want dan maakt hij zijn eigen fantasieën. Heeft hij zijn ogen open, dan wil hij kijken. Je geeft hem dan wat te zien, maar je gaat niet wijdbeens naar hem toe liggen, want dan krijg je een paar vingers in je muff geschoffeld. Het mooiste is om je slipje zo lang mogelijk aan te houden. Voor een hoop mannen is het veel erotischer om door je broekspijpje een stukje van je vlinder te zien, of te betasten. Daar raken de meeste kerels meer opgewonden van, dan wanneer ze die vleermuis in volle glorie in het zicht hebben. Subtiel..., heet ook hier het spel weer. Ik leer je dat allemaal, wanneer wij eenmaal zo ver zijn.

Nou, voordat we verder gaan, moet ik je op je hart drukken om op te letten, waar die vrijer van houdt. Je let op alles, want als je merkt dat hij een bepaalde aanraking prettig vindt, dan gebruik je je tweede hand om de zaak een beetje te bespoedigen. Veel mannen, maar zeker niet alle, raken super opgewonden wanneer je met hun T-pels speelt.

“Ach, je dolt me, Jan,” zei Anouk lachend.

“Nee, ik dol je niet, maar maak nooit de fout dat je die dingen meteen opzoekt, want meestal hebben vrouwen die dat doen, al wel een beetje ervaring. Mocht je je een keer vergissen en toch voor die T-pel gaan, dan heb je de kans dat die man later aan je vraagt, hoe je dat wist.”

“Mijn overleden vriendje vroeg mij dat wel eens te doen,” zei Anouk trots.

“Superdot! Ik houd ervan wanneer je meedenkt. Nou, wanneer het een ‘singlehand tugjob’ is, dan helpt de tweede hand om de man extra op te winden. Er zijn verschillende manieren, en ik zal ze allemaal met je doornemen. Fuck..., zullen we naar bed gaan? Het begint te branden bij me,” zei ik dollend.

“Ja! Kom, dan gaan we gelijk,” zei Anouk, en stond op.

“Kom, geef mij even lucht. Ik begin nu net aan het idee te wennen. Waar waren we gebleven? O, ja ‘singlehand tugjob’. Nou, onderschat het effect van twee handen gebruiken niet, Anouk. Ook al heeft de kerel een ‘willy’ ter grootte van een viltstift, je kunt altijd helpen met je tweede hand.

Wanneer de hip kijkt wat je doet, neem je hem in twee handen Je wekt dan de indruk dat hij een ‘boner’ heeft, en dat windt hem gegarandeerd op. Wat de meeste mannen niet weten, is dat wanneer je één hand zo laag mogelijk om de schacht sluit –zowat tegen het schaambeen aan- en je knijpt je duim en wijsvinger, op het moment dat die stift het hardst is, dat je dan de terugvoer van het bloed belemmerd. Het resultaat is dat het ding steeds gevoeliger wordt. Houd dat even vol en voordat je het weet, knort hij. En jij meestal ook..., en niet op de manier dat je slachtoffer het graag gezien had. Nou, herinner mij er aan dat ik dit allemaal met je doorneem. De meeste kerels waar je voor het eerst mee naar bed gaat, heb je hier al te pakken. Einde verhaal Wel, tot het weer opnieuw begint.

Voordat wij verder gaan..., ik leer je alle trucs, maar onthoud dat je beter twee stoten in je trut kunt krijgen, dan een stomp voor je kop. Als je vermoedt, of merkt dat de hip wat doorheeft, of door begint te krijgen, wel..., geef het dan maar over, en laat gaan. Je gaat er niet dood aan. Je brengt niet alleen je missie in gevaar, maar je leven ook; al ben je nog zo goed.

“Het is mij moeilijk voor te stellen, Jan. Het enige dat ik er ooit in heb gehad, was mijn vinger,” zei Anouk, quasi onschuldig.

“Jij bent ook wat hoor. Nou, hier ga je van opkijken. Je herinnert je dat ik benadrukte dat je een condoom om die stok zou doen? Here’s why.

Hoe veel je ook bereikt met je handen, in je ‘foof’ is het een ander verhaal. Ze voelen tachtig procent minder. Tachtig procent minder en in je mond ook.”

“Maar dat is dan toch alleen maar stom, als ik dat doe? Dan duurt het nog langer,” wierp Anouk tegen, “Het lijkt mij dat wanneer een man veel minder voelt, dat het nog langer duurt. Waar...,”

“Ho, ho, wacht even. Niet rennen voordat je lopen kunt. Ik zei: ‘Ze voelen tachtig procent minder’, maar ik wilde er aan toevoegen dat ze tweehonderd procent méér gaan voelen. Ze gaan, om het in ABN te zeggen, neuken zonder dat ze in je kut zitten, en ze krijgen een ‘blowjob’ zonder dat ze in je mond zitten. Nou, hoe is dat voor een maanloze nacht?”

“Ah Jan, alsjeblieft. Zullen we gewoon maar wat gaan proberen, lieverd? Ik denk dat je een beetje teveel Pinot Grigio hebt gedronken.”

Ik lachte en zei: “Ja, je denkt dat ik raaskal, hè? Nou, het werkt zo: juist omdat een man veel minder gevoel heeft, kan hij niet voelen of hij in je hand, of in je vlinder zit. Van primair belang is dat je oplet dat er geen spiegels, of sterk spiegelende oppervlaktes in de kamer zijn, waarin hij kan kijken. Als die er wel zijn..., vergeet het dan maar.

Als dat niet het geval is, kun je een paar trucs toepassen. Nogmaals, let op met wie je het doet. De gemiddelde Jan Lul heeft het niet door. Al die gegevens verzamel je gedurende de tijd dat je de man profileert.

Wanneer het voor je gevoel goed is, er zijn geen spiegels en de man dringt aan om in te dringen, leid jij hem ‘naar binnen’. Je leidt hem naar binnen, nadat je in een onbewaakt ogenblik in je rechterhand gespuugd hebt.

Je trekt je rechterbeen op en legt dat op zijn rug. Daarmee voel je of hij onverwachtse bewegingen gaat maken. Met je rechterhand ga je om je bil heen, en leidt hem waar hij graag wil zijn, met dat verschil dat je net doet alsof hij bij je binnenkomt, maar intussen houd je hem in je hand. Het is een kwestie van oefenen, maar het lukt je zo. Let maar op later.

Je leert je gezicht vertrekken, naarmate hij dieper in je (hand) dringt. Waar veel vrouwen hun bekkenbodem spieren moeten gebruiken –als ze dat kunnen tenminste- gebruik jij nu je hand. Je knijpt en maakt alle bewegingen die normaal een ‘foofie’ maakt. Dat leren we je nog. Van de honderd mannen merken negenennegentig het niet. Geloof je me niet? Hier is nog een beetje meer voor je.

Blowjob! Nog steeds met het condoom..., en zonder de spiegel. Je merkt wanneer hij je een mondvol wilt geven, maar jij bent verlegen. Je durft het wel..., maar... Je gaat met je rug naar zijn gezicht toe, naast hem zitten en je buigt je over zijn middel. Hij kijkt dus tegen je rug, en je kont aan. Klein slipje helpt. Open je benen maar niet te veel, hij moet een beetje aan je gooi kunnen zitten, zodat je hem opwindt, en afleidt. Afleiden van wat?

Je zorgt dat je een hand met spuug over die gecondomeerde ‘weiner’ haalt, wanneer je met je rug naar hem toe zit. Als je je hoofd laat zakken, dan knel je langzaam die stok onder je kin, waarbij je met één hand die lat weer dicht bij het schaambeen omvat. Net zoals bij een dubbele ‘handjob’. Met die hand doe je twee dingen: je stremt op een gegeven moment de bloedcirculatie, zodat ‘Dick Sick Prick’ sneller aan zijn gerief komt, maar tevens zorgt die hand ervoor dat het ding niet onder je kin vandaan schiet. Dat zou namelijk niet goed en erg gênant zijn.

Wanneer je hem in de juiste positie hebt, ga je met je hoofd op en neer, net als bij een ‘suckjob’. Terwijl je dat doet, maak je smakkende geluiden met je mond. Ik geloof niet dat ik je uit moet leggen waarom...”

“Niet te geloven..., je meent het echt. Kan een vent zo stom zijn dat hij dat niet merkt?”

“Het heeft niet zoveel met stom zijn te maken. Het is zo ongelooflijk, dat ze er nog nooit aan gedacht hebben, dat dit kan. En het fucking kan, dat verzeker ik je.”

“Wie heeft jou dat verteld, of heb je het zelf uitgevonden?”

“Je weet dat vrouwen vroeger mijn beroep zijn geweest. Daar in dat vak tijd echt geld is, was het van kardinaal belang om een vent zo snel mogelijk de deur uit te krijgen. Daar was alles op gericht. Nou, laten we eerlijk zijn, sommige mannen hebben hondenpikkies, terwijl de hoer in kwestie geen vleermuis, maar een ezelskruis kan hebben. De klant zou dan niets voelen..., en een half uur in de ruimte liggen stompen. Ook zou de gooi van een prostituee aardig uitgewoond worden, wanneer ze zo’n twintig klanten op een avond moest stallen. Dus slimme hoeren hebben oplossingen bedacht, die zij aan elkaar doorgaven. Nee, ik heb het moeten leren. Daarna heb ik het weer aan vrouwen geleerd. ‘Story of my fucking life’

Ik heb een keer een meisje gehad die voor mij werkte, die het beroep van een vriendin van mij geleerd had. Zij was zo goed dat ze iedere week met twintig ruggen thuiskwam. Dat was geld in die tijd, Anouk, maar het mooiste was, dat ze al haar klanten ‘op de toer nam’, zoals dat toen heette. Ze heeft het een keer gepresteerd om een jaar geen penetratie te hebben. Toen uiteindelijk een klant kwam die het spel ook kon –het was waarschijnlijk een pooier- moest ze zich laten naaien..., al was het dan met een ‘cocksock’. Ze was er doodziek van, terwijl er niets was gebeurd, waar ze niet voor zat.”

“Wat is een..., ik snap het al. Een condoom. Sorry. Dus als ik dit overleef, en ik bekwaam mij in die trucs, dan kan ik altijd nog als prostituee gaan werken?” vroeg Anouk serieus.

“Not a fucking chance, monster. De concurrentie is moordend. Veel huisvrouwen werken thuis een beetje bij en er zijn schoolmeisjes die ‘tug- and blowjobs’ geven voor tien fucking euro. Nee, dat verhaal is over, maar het was een interessante tijd. Snap je nu dat ik weet hoe kerels zich kunnen laten naaien, al is het dan niet zo, zoals zij graag zouden willen? Nou, heb je vragen, Anouk? Er is nog zat maar ik moest je eerst met het idee vertrouwd maken, dat je zelfs seks kon faken.”

“Ja, hoewel ik je onmiddellijk geloof, en ik zo groen ben als gras, heb ik wel een paar vragen. Het is jouw logica, die ik nu toepas. Ik geloof je onmiddellijk, maar ik heb een paar ‘what if’ scenario’s.”

“Go,” zei ik.

“Okay, om met de ‘blowjob’ te beginnen, Jan. Wat als die man kijken wil. Dan moet ik mij omdraaien. Wat doe ik dan?”

“Je bent verlegen en je durft, en kan het dan niet. Okay, dat is een tijdelijke oplossing, maar je wilde toch geen relaties opbouwen met je toekomstige slachtoffer, nietwaar? Het kan zijn dat die situatie zich voordoet..., wel, dan moet je je omdraaien en dan kan je niet faken. Het is dan zaak dat je penetratie tot een minimum beperkt, en zo kinderlijk mogelijk doet. Dat helpt.”

“Wat als de man dieper in mijn mond wil gaan?”

“Kun je niet. Je hebt het wel eens geprobeerd met je vriendje, maar toen werd je misselijk, en je stikte zowat. Let daar trouwens erg mee op, Anouk, want een hoop zieke kerels kicken erop om je die lat zover mogelijk in je strot te duwen, zodat je bijna stikt. Als je dan mazzel hebt dan loop jij stikkend en kotsend in de rondte, en hij heeft een mega-orgasme. Laat hem nimmer zijn handen om je keel doen, en als hij met een plastic zak aankomt, dan trek je die maar over zijn kop. Laat je nooit verleiden, vermoord dat kreng eerst, want je zult niet de eerste zijn, die het slachtoffer wordt van snuffsex.”

“Wat is snuffsex?”

“Sex waar de vrouw vermoord wordt, daar krijgen die zieke bloedhonden hun kicks van. Vaak filmen ze het sterven van de vrouw ook nog. Het is een rare wereld, Anouk.”

“Nou, als ik met zoiets te maken krijg, dan film ik de stakkerd, nadat ik hem drie vingers door zijn strot heb gestoten. Hé Jan, wat als de man –en vergeef mij, maar ik heb wel eens plaatjes gezien- een achterommetje wil maken.”

“Nog beter. Zo kan het ook. Ik laat het je allemaal zien. Weet je Anouk..., ik leer je nu..., en straks dingen om seks te ontwijken, maar er zijn net zoveel trucs –misschien meer- om waanzinnige seks te hebben. Ik zou een jaar nodig hebben om je alles te leren. Het zou wel het mooiste jaar van mijn leven worden.”

“Van mijn leven ook, Jan. Wanneer ik terugkom, nemen wij dat jaar, en dan trouwen we, want ik wil niet dat je met een trut trouwt.”

Het viel mij op dat Anouk zei: ‘Wanneer’ en niet ‘als’. Wat was dat meisje zelfverzekerd..., en ze wilde met mij trouwen. De laatste die dat wilde was Lisette geweest. De dag nadat ze mij vroeg..., werd haar hoofd eraf geschoten. Ik voelde de tranen weer in mijn ogen prikken bij de herinnering, en ik veranderde snel van onderwerp:

“Nookie, mijn mooie nookiebear, we naderen het einde van de inleiding, lieverd. Er zijn nog een paar regeltjes. Je bent niet van steen, en ondanks dat je je concentreert op andere dingen dan de seks, wil je voorkomen dat je ongewild opgewonden raakt. Concentreer je op iets dat volkomen aseksueel is. Paardrijden of zo, en anders ga je tellen. Van één tot honderd..., en dan begin je opnieuw. Zing in gedachten het Russische volkslied, denk wat je fucking wilt, ‘but don’t think fucking sex’.

Nou je hebt een paar plekjes, en wanneer die aangeraakt worden, raak je mogelijk opgewonden. Dat wil je niet.

Je T-pels. Als ze eraan zitten, vertel je ze dat je meer gevoel in de tepelhof hebt dan in de eigenlijke tepel, en dat het ook snel irriteert.

Je C-Spot. Laat ze niet met hun vingers er over of er langs gaan, wijs ze de baan naast de ‘clitbit’. Dat is die strook waar je weinig of niets voelt.

Je G-Spot. Die is nog nooit eerder bij je ontdekt, maar als ze hem weten te vinden, dan heb je een man met ervaring. Die weten ook dat sommige vrouwen er geen genot van ondervinden wanneer de g-spot gestimuleerd wordt. Jij vindt het dus altijd irriterend en schrijnend. Laat je niet te pakken nemen, want een man die weet wat hij doet, laat je tegen het plafond aan spatten. Letterlijk en figuurlijk.

Je A-Spot. De meeste mannen weten de G-Spot niets eens te vinden, dus de kans dat ze bewust je A-Spot raken, is erg klein. Toch kan het voorkomen dat bij diepe penetratie de A-Spot geraakt wordt; het is dus zaak, dat je dat soort penetratie voorkomt. Ik kom daar zo op terug en ik zal je ook met je A-Spot bekend maken.

Je U-Spot. Ik zal je die plek aanwijzen, omdat het een zeer gevoelige plekje is, maar aangezien de G- en vooral de A-Spot al onbekend terrein zijn voor de meeste mannen, is de kans dat ze je daar te grazen nemen, nagenoeg nihil.

Vingeren. Wanneer het een klootveger is die gewoon zijn vingers in de jampot wil steken, zul je er niet veel hinder van ondervinden. Mocht je onwillekeurig nat worden, zeg dan dat je naar het toilet moet.

Daar droog je die ‘figa’ met een stuk closetpapier. Dat naar het toilet moeten, is voor menige man vaak een afknapper, en wanneer hij vraagt waarom je ineens zo droog bent, dan zeg je dat je je gewassen hebt. Afknapper ‘number fucking one.’ Het is improvisatie, lieverd, en er is nog zoveel.

Dan is er Leo Likkepot. Er is weinig dat je kunt ontwijken, wanneer die kop tussen je benen zit. Je kunt een paar dingen doen: wijs hem de plek waar je het minst gevoelig bent, en laat hij zich daar op uitleven. ‘Aan je tovertip laten likken, is te gevoelig voor je’, zeg je. Geef hem een schaamlip in zijn mond, of ga wanneer hij de pan aan het uitlikken is, pissen. Niet wassen, gewoon die zeikdot weer in zijn bek douwen, wanneer je terugkomt. Veel mannen houden niet van pis, maar je kunt natuurlijk ook weer net een gek treffen die er opgewonden van raakt en wil dat je hem in zijn bek zeikt, of erger.

“Gadverfuckingdamme,” zei Anouk.

Het zijn de mooiste en de makkelijkste klusjes voor je. Ook het BDSM, het zwepen en boeienshit kun je rustig doen, zolang jij maar de dominante partij bent. Nimmer Anouk, laat je je vast vinden. Nooit, never, jamais, mai! 

Als laatste voorlopig dit: de penetratie. Het komt vroeger of later. Train je bekkenbodem spieren. Er zijn artikelen over. Neem het in je dagelijkse training mee. Je kunt door het samenknijpen van die spieren vaak voorkomen dat een man je penetreert. Hij zal dan denken dat je aan vaginisme lijdt. Jij zegt dat je erg nauw geschapen bent. De man zal nog meer opgewonden raken, en tegelijkertijd raakt hij gefrustreerd dat hij niet bij je naar binnen kan. Na een paar pogingen, verliest hij het. Ik weet nog wel honderd trucs. You say what?”

“Mijn God, Jan. Dit is een heel vak. Ik dacht altijd dat het de weg vanzelf wees.”

“Dat doet het normaal ook wel. Dat is juist het leuke van het ontdekken. Dit is niet normaal, foofie, dit is lijfsbehoud in de meest ware zin van het woord.”

“Jan, het zal misschien een domme vraag zijn, maar wat gebeurt er als ik iemand moet manipuleren, die ook weet wat jij weet?”

“In het geval van de Sacra Corona Unita..., Anouk..., dan ben je dood! Waarom? Iemand die alle trucs kent en daarnaast nog sluw en intelligent is, begrijpt dat hij gemanipuleerd wordt. Het volgende is dat hij zich af gaat vragen: waarom? Wanneer de persoon er niet in slaagt om dat te ontdekken, dan wordt in dat geval de waarheid uit je gemarteld.

Daarom is het profileren zo belangrijk, Anouk. Wanneer je er niet in slaagt om een profiel van je hip samen te stellen, dan moet je op zeker spelen. In bed ontdek je snel genoeg, hoe slim de persoon is. Als je ook maar half twijfelt, dan laat je de trucs voor wat ze zijn. Ze zijn belangrijk voor je ego en zelfvertrouwen, maar ze zijn niet zo belangrijk dat je je leven ervoor in de waagschaal gooit. Je speelt het spel dan zonder de kunstjes, uiteindelijk was je in de eerste aanleg al bereid, om seks als wapen te gebruiken. Dan moet het maar, het is niet anders. Er zijn zat kleine doorslagen die je kunt nemen.”

“Zoals? Wat blijft er dan nog over?”

“Wel, er zijn de gewone excuses die je kunt gebruiken. Bijvoorbeeld, je pretendeert dat de man te zwaar geschapen is voor je. Anouk, denk erom, het moet er wel op lijken, natuurlijk. Je gebruikt je bekkenbodem spieren en je houdt je benen gestrekt. Dat bemoeilijkt de penetratie. Als je je benen buigt en optrekt tot je wangen, dan voel je binnen de kortst mogelijke tijd, die ‘fuckstick’ daar ook.

Je mossel is schraal omdat je mogelijk ‘trush’ of Candida hebt. Dat wil niet zeggen dat je dat hebt opgelopen. Als je je ‘fuckbox’ overmatig met zeep of verkeerde middelen wast, of als je een zware antibioticakuur hebt gehad, dan heb je een gerede kans op die aandoening. Als ik lieg, dan hebben de doktoren in Schotland mij ook voorgelogen, maar zo heb ik het altijd gehoord.

Goed om het af te ronden, Anouk. Negentig procent van de kerels weet die dingen niet, dus je kansen zijn negen tegen één. Dat is een mooi voordeel. Je moet echter altijd blijven opletten. Het klinkt nu erg abstract, maar als we het straks gaan oefenen, dan zul je zien hoe gemakkelijk het gaat.

Als laatste, dit: seks is een machtig wapen, maar als je verder geen klote weet, of kunt..., vergeet het dan maar. In jouw geval schat ik het op vijf procent van het geheel. Je kunt de missie er niet door laten slagen, maar je kunt die, en je leven er wel door in gevaar brengen. Altijd de brainbox blijven gebruiken, foofie, die is machtiger dan de ‘fuckbox’”

Later in bed was Anouk erg stil. Toen ik haar vroeg of er wat was, antwoordde zij: “Ik ben erg overdonderd, Jan. Zo ik al met iets zou willen beginnen, ben ik bang dat ik mij stom voel. Ik voel mij erg onzeker.”

“Monster, kom in mijn arm liggen. Wanneer je je nu niet zeker voelt, dan stellen wij het toch uit. Ik vind het fijn als je in mijn arm ligt en wanneer je mij af en toe een zoen geeft, heb ik het echt naar mijn zin. Rustig aan, Anouk. Rome was ook niet...”

Anouk snoerde mijn mond met een kus. Een kus van een meisje, maar een meisje dat begon te leren. Een meisje dat serieus aan het leren was, want ze vocht haar tong mijn mond in, terwijl zij mijn hand pakte.

Showdown. Nu was er geen ontsnappen meer. Niet langer kon ik Anouk’s aandacht gevangen houden met mijn raadgevingen en andere ‘wisecracks’. Daar ik toch nog aarzelde om het initiatief te nemen, deed zij het voor mij. Haar hand dwong mijn hand tussen haar benen. Ik voelde wat ik gehoopt had niet te voelen. Anouk dreef. Dit zou geen subtiel en teder liefdesspel worden. Ik herkende de tekens en ik besefte dat wanneer ik de algemeen geaccepteerde volgorde aan zou houden, dat Anouk in de war zou raken. Ze volgde nu de instructies van haar eigen lichaam.

Anouk zou haar eerste liefdesgevecht aangaan, zoals zij vocht. Razend snel zou zij haar instinct volgen, elegant, maar meedogenloos zou zij zich naar de overwinning vechten, daar nu alleen de overwinning telde. Ik kon een paar dingen doen, maar ik besloot haar ongetemde, eerlijk verlangen niet te verstoren met gedachtes aan penetratie. Tijd genoeg voor die shit later. Onwillig haalde ik mijn hand tussen haar benen vandaan...

“Niet doen...,” kreunde Anouk, “Laat je hand daar nog...”

“Nee, je gaat te snel daarvoor, monster. Ga op je rug liggen en pak jezelf om je enkels en trek je voeten onder je. Doe wat ik zeg en doe het snel, voordat je het verliest.”

Anouk trok haar benen onder zich, tot zij zo strak stond gebogen als een hoepel. Ik knielde tussen haar gespreide bovenbenen en proefde wat mij nu in een vingerkommetje aangeboden werd. Terwijl Anouk eerder haar tong bij mij naar binnen gevochten had, was die noodzaak hier voor mij totaal niet aanwezig. Mijn tong zou in Anouk verdwijnen zijn, als ik dat toeliet. Het feit dat mijn ‘licker’ aan één kant vast zat, zorgde ervoor dat ik die als linguale peilstift een paar keer risicoloos in het oog van een ziedende storm kon duwen. Een siddering ging door Anouk heen, terwijl zij haar benen nog strakker onder zich trok, zodat ik mij haar ten volle kon laten smaken.

Mijn neus op de erogene feiten gedrukt, samen met de vulva-ambrosia die ik nu proefde, overtuigde mij om mijn actie nu te synchroniseren met Anouk’s verlangen. Zij wilde ontploffen..., ik zou haar nu laten exploderen. Alle reserves verdwenen, nu dat ik naar dat sidderende, strak gespannen, geopende, jonge vrouwenlichaam keek. Ik likte haar lippen af en zoog zachtjes op het puntje van mijn tong..., mijn tong..., haar tong..., tong..., haar puntje. Anouk begon haar adem in te houden. Haar spieren waren gespannen als vioolsnaren. Haar lichaam was nu zo hard als staal..., maar ik controleerde haar 'zwakke punt', die intussen ook aan het verharden was. Ik moedigde het topje aan door er een paar keer met mijn ‘licklick’ omheen te glijden. Het puntje stak nu de kop op en werd weerspannig, doordat het bloed naar zijn kopje schoot.

Terwijl mijn gehele mond haar lippen en het tipje bleven stimuleren, boog ik mijn middelvinger. Doordat Anouk met haar ‘foofie’ omhoog wees, kon ik mijn vinger maar op één manier inbrengen..., met de knokkels omhoog. De zes lippen en twee puntjes bevochten elkaar de zege, maar het was de eerste knokkel van mijn gekromde middelvinger die de overwinning bracht. ‘G-force fucking bigtime’. De stimulatie van de vóór en achterkant van Anouk’s clitbit, lieten haar stamelen: “Jan..., het is net of ik..., ik wil dat je...”

Verder kwam ze niet..., of eigenlijk, kwam ze juist wel..., en héél ver zelfs..., als ik haar niet onderschept had. Ik deed wat ik nimmer gedaan had in mijn leven..., maar ik ving haar op. Ongelooflijk! Anouk kon haar convulsies niet controleren en kwam schokkend klaar... Normaal komen de uitbarstingen uit mijn mond..., nu kwam er een tsunami mosselvocht naar binnen. Ik moest slikken om niet rijmend te stikken, maar ik vond het helemaal niet erg. Nooit geweten dat ik daar ook nog van kon genieten. Ik maakte Anouk’s handen los van haar enkels, zodat ze zich ontspannen kon.

“Mijn God,” zei ze even later, “Het was het waard om daar achttien jaar op te moeten wachten. Gaat dat altijd zo snel? Als ik wel eens met mijzelf speelde, dan kon het wel een half uur duren, en meestal gebeurde er helemaal niets. Dit was wel massief anders. Denk je dat wanneer ik op mijn buik ga liggen en dan mijn benen naar mij toe trek dat..., ik bedoel niet met je mond..., maar met je...”

Ik wist dat Anouk een snelle leerling was, maar zo veel initiatief en zo een snel voorstellingsvermogen, had ik echt niet van haar verwacht.

“Sorry Jan, ik ben helemaal in de war van die genot(s)explosie, want dat was het. Jij hebt er niets aan gehad. Ja, een mond vol met rootzooi, het leek wel of ik leegliep, dit was ‘ace’. Nou, ik kan nu in ieder geval wat van het geleerde in de praktijk gaan brengen bij je, maar dan hoe het niet moet.”

“Je bent wel een klein ranzig diertje jij, hè Anouk?”

“Is dat erg?”

“Nee, je bent zalig, en je vergist je dat ik er niets aan gehad heb, maar dat is een onderwerp voor later. Ik blijf mijzelf ook verbazen. Nou..., nu dat de druk van de ketel is bij je, bewandelen we de normale, maar zeker niet platgetreden paden. Als ik net de oubollige volgorde had aangehouden, van kusje, tepeltje, kus het tepeltje, vingertje, clitbit, liklik en een instoppertje, dan had je het halverwege al verloren. Oh, het was wel weer gekomen, maar nooit zo spontaan en heftig als nu. Er zijn meer vrouwen die in twee minuten klaar kunnen komen. Ik heb nimmer een maagd -want dat ben je nog steeds- in twee minuten zo een explosief orgasme zien krijgen, maar nu ben ik niet veel gewend ook, hoor.”

“Doen we het echt nog een keer zo?”

“Ik denk dat het nog wel lukt, foofbear.”

‘Oh, fuck it,’ dacht ik, ‘Ik ben er aan begonnen, dus nu maak ik het af. Het meisje kan er niets aan doen, dat ik zo zwak ben geweest. Ik kan haar nu niet in limbo laten hangen. Als ik dan toch alles fout heb gedaan, dan wil ik dat ze de nacht van haar leven heeft. ‘Fuck the bastards, and I’ll fuck Anouk.’

Die nacht trok ik alle registers open. Anouk genoot, maar ze genoot als een onschuldige jonge vrouw. Ze dacht dat het zo hoorde, maar dit was zeker..., ik had haar verpest voor negenennegentig procent van alle kakzakken van kerels. Het zou niet snel meer gebeuren voordat ze iemand vond, die haar kon laten genieten, zoals ik dat had gedaan. Maar was dat niet precies wat ik wilde?

Hoe? Fuck you, ik leer je niets meer. Ik wil Anouk voor mijzelf houden. Ga maar in de leer bij een oude temeier..., heb ik ook moeten doen.

Het zal een uur of twee ’s nachts geweest zijn dat Anouk promoveerde van de maagd, naar de niet meer zo maagd status. Het moest er van komen en ik had het zo lang mogelijk uitgesteld. Niet omdat ik niet wilde, ‘fuck’ nee. Maar met al mijn morele overwegingen die ik eerder opzij had moeten zetten, vond ik niet dat ik ook het recht had haar dat te ontnemen, wat ze ooit aan een jonge man van haar eigen leeftijd zou kunnen geven.

Die consideratie was nu echt wel over. Het was begonnen met een immens respect, waarnaast ik al snel van haar begon te houden, al begeerde ik haar toen nog niet. Nu was ik niet alleen verliefd op Anouk, en begeerde ik haar...., ik was fucking verslaafd geraakt aan haar.

Rond twee uur die nacht maakte Anouk mij duidelijk wat ze van mij verwachtte. Ik begreep dat ze geen tegenspraak meer duldde..., ze was besloten, en maakte dat kenbaar ook:

“Jan, alles wat je gedaan hebt, was goddelijk. Ik wist niet dat er zoveel genot voor één mens kon bestaan. Nu wil ik dat je mij bezit, want al het genot was op mij gericht. Ik wil jou nu zien genieten..., ik wil je gezicht zien als je..., wel, je weet wel...

Ik weet dat ik nog groen ben, maar ik weet dat het bij een man, die al wat ouder is, langer kan duren, of zelfs onmogelijk is. Ik weet ook, en dat lijkt mij nogal normaal dat verwacht mag worden dat een oudere man niet zoveel uithoudingsvermogen meer heeft als een jongere man. De onbelangrijkheid daarvan heb ik echter al ingezien. Het is niet belangrijk, want jij kunt mij de gehele nacht laten genieten.

Ik wil je in mij voelen..., omdat ik van je houd..., ik wil één met je zijn. Je hebt geen excuus, want ik heb die ‘fuckstick’ overal gevoeld..., behalve waar ik hem zo graag wilde. Wanneer je mij nu geen vrouw maakt, dan is dat omdat jij niet zo veel van mij houdt, als ik van jou. Dan wil ik verder ook niets meer leren.”

“Anouk?”

“Ja?”

“Je bent gestoord. Ik verafgood je. Ik heb de laatste morele barrières afgebroken. Kom..., dan neuk ik je het wit uit je ogen vandaan.”

Ik stond op uit het bed en liep naar de klerenkast. Ik pakte twee brede, leren riemen en gespte die aan elkaar, zodat er een lus ontstond. Anouk lag mij geïnteresseerd aan te kijken.

Ik stapte in bed, en vroeg: “Hoe is het met de vochtigheidsgraad daar?”

“Voel maar, ik denk wel goed.”

Het was meer dan goed. Anouk dreef uit haar ‘foof’, maar ze zou het nodig hebben. Ik wilde niet dat ze ook maar iets van pijn, of schrijnen zou voelen.

“Anouk, je bent een lenige meid. Kom op mij zitten en laat je langzaam over die ‘slickdick’ zakken. Nee, niet zo, je hurkt over mij heen. Ik wil niet dat je iets van pijn, of schrijnen voelt. Je neemt alle tijd die je nodig hebt.”

Anouk had nimmer lang voor iets nodig en twee minuten later, wilde zij al doen wat haar gevoel haar ingaf. Ik hield haar tegen en zei: “Pak mij om mijn nek en zorg dat je mij in je houdt. Ik wil op mijn knieën gaan zitten.”

Een moment later leken we wel een paar fucking uit de fucking Kamasutra. Ik zat op mijn knieën en Anouk zat kruislings over mij heen. Zij had haar armen om mijn nek geslagen en haar hoofd in mijn nek gelegd. Ik liet haar een beetje draaien en bewegen, om er zeker van te zijn dat ze geen schrijnen meer voelde.

Ik maakte haar armen los en pakte de riem. Ik deed de leren lus om onze nekken en vertelde haar achterover te leunen, totdat zij door de riem tegengehouden zou worden. In die positie had Anouk alle twee haar handen tot haar beschikking. Het was echter belangrijker, dat mijn mannelijke trots niet alleen de baarmoedermond en A-Spot raakte, maar vooral, dat de noordkant van de schacht als G-tool zou gaan dienen.

“Leun op je handen zolang als je die nodig hebt, dus hang nog niet met je volle gewicht in de riem, anders gaat je nek pijn doen, en dat leidt af. Ik wil dat je je op je ‘foofie’ concentreert. Je hebt daar spieren die je aan kunt spannen. Ze heten de bekkenbodem spieren. Ik verwacht dat jij er wel snel mee zult kunnen werken, aangezien je een wandelende spierbal bent. Probeer eens even of je wat spieren daar kunt vinden, die je kunt aanspannen.”

Ik denk dat wanneer ik niets had gezegd, dat Anouk zelf wel op het idee was gekomen. Een paar minuten later leek het wel of een vaginale hand hard in mijn prikstok kneep.

“Is dat het?” vroeg Anouk.

“Dat is het helemaal, lieverd. Dat heb je snel ontdekt.”

“Er was niets aan, het gaat vanzelf, maar het voelt wel prettig. En nu?”

“Steek je vingers van één hand in mijn mond en de andere in je eigen mond, zodat we ze goed nat kunnen maken. Dan ga je achterover hangen en je kijkt naar je ‘foof’. Met je wijs en middelvinger van één hand houd je je lippensetje open. Met de vingers van je andere hand bewerk je de C-spot, zoals jij dat het prettigst vindt. Kijk naar wat je doet. Terwijl ik jouw heupen wegduw, en weer naar mij toetrek, maak jij heel licht draaiende bewegingen. Op die manier draait de kop van ‘Slickdick’ om je baarmoedermond. Tegelijkertijd zul je een prettig, maar wat vreemd gevoel ervaren in je doos. Kun je dat allemaal onthouden?”

Anouk knikte enthousiast.

“Nou, op het moment dat ik in je benen knijp, of wanneer jij voelt dat je klaar gaat komen, begin jij je mutskoordjes beurteling te spannen en te ontspannen. Het waarom wordt je wel duidelijk.”

In die positie waren de bewegingen zeer subtiel. Ik duwde Anouk weg zodat haar G-Spot werd gestimuleerd door de schacht van mijn rijmende geslacht. Tegelijkertijd bleef Anouk haar C-spot stimuleren. De baarmoedermond en de A-Spot werden rondom geraakt. Ik moest aan autoracen of schaken gaan denken, want de opwinding van uren seks wilde zich nu laten gelden.

Ik bemerkte dat Anouk heftiger ging meebewegen; ook haar vingers bewogen sneller. Toen ik merkte dat zij haar adem in ging houden, wilde ik haar in haar benen knijpen... Het hoefde al niet meer. Anouk spande haar beurskoordjes en hield ze gespannen. Dit hield ik niet langer vol... Ik duwde en trok Anouk voor de laatste keer naar mij toe en voelde haar orgasme komen... ik keek nu naar haar... en beleefde wat ik zag... een orgasme. Twee orgasmen..., bij Anouk. Terwijl ik tegen haar baarmoedermond explodeerde, schreeuwde Anouk mijn naam en greep mij om mijn nek. Terwijl haar bekken convulsief over mij schokte, greep ik haar om haar nek en hoofd en wij werden één. Veel later draaiden wij ons, nog steeds ingeplugd op onze zijdes.

Ik moest even ingedommeld zijn, want ik hoorde Anouk vragen: “Jan, slaap je?”

“Ja, ik denk dat ik even weggezakt ben. De ontspanning zorgde daar wel voor.”

“Ben je moe? Wil je slapen?”

Anouk wist wat ze wilde en ze wist hoe het te krijgen ook.

“Ik moe? Waarvan? Ik heb niets gedaan, alleen je kont een beetje heen en weer gehaald. Wat wilde je, lieverd?”

“Ik lag net even te denken, over iets dat je mij geleerd had. Jij hebt geen condooms zeker?”

“Ga jij met een regenjas onder de douche staan? Waarom?”

“Ik wilde dat stukje eens proberen te oefenen, waarbij de vrouw dat ding van de man onder haar kin neemt, en smakgeluiden maakt. Ik ben nieuwsgierig of dat mij ook zou lukken.”

“Anouk, we hebben toch zat tijd om die dingen te oefenen. Het past er nu niet echt tussen vannacht, vind je niet?”

“Als ik het nu zou proberen en jij vindt dat ik het goed doe, dan zou ik mij nog beter gaan voelen. Begrijp je?”

“Jawel, maar ik heb geen ‘cocksocks’ dus tenzij jij er een paar hebt, is dat verhaal over.”

“Nee, we kunnen het ook zo doen dat we pretenderen dat je een condoom draagt. Ik doe dan alles wat jij mij eerder verteld hebt en heb uiteindelijk ‘Willy’ onder mijn kin. Nou, als ik alles goed doe, dan is het voor jou wel iets gevoeliger dan met een condoom, maar je kunt mij in ieder geval vertellen of ik het goed begrepen heb. Wat denk je, is dat stom?”

“Nee, je hebt wel gelijk. Is het zo belangrijk om het nu te weten?”

“Wanneer jij iets leert, dan wil je het toch ook in praktijk brengen, om te zien of het lukt? Kom Jan, laat mij het eens proberen. Ik wil alleen weten of ik het goed begrepen heb.”

“Okay,” zei ik, “Maar we hebben een klein probleempje.”

“Ja, maar dat maak ik zo groot, denk ik,” zei Anouk en sloot mijn ‘weiner’ tussen haar benen. Ook zonder penetratie wist Anouk mij op te winden. De vochtige warmte van haar vlinder en het knellen van haar dijbenen waren erg overtuigend. Dertig seconden later lag ik op mijn rug en de kompasnaald wees weer ferm naar het noorden. Het leek ‘fucking Cape Canaveral’ wel, met de Colombia die gelanceerd zou worden.

Anouk boog zich, met haar rug naar mij toe, over mijn middel heen.

“Zo, nu spuug ik eerst in mijn hand en met mijn andere hand pak ik je zo laag mogelijk beet. Dan maak ik je helemaal nat en buig mijn hoofd naar beneden, terwijl mijn andere hand je nu goed nat maakt,” zei ze, “Goed zo?”

De mannen onder u weten wel of dat goed was of niet.

“Ja..., perfect,” kreunde ik.

“En dan doe ik hem nu onder mijn kin..., wanneer ik dan met mijn hoofd op en neer ga, dan maak ik smakkende geluiden. Klopt dat?”

“Ja, ja. Helemaal goed,” bracht ik met moeite uit.

Toen Anouk mijn trots tussen haar hals en kin klemde, vervolgens haar hoofd langzaam op en neer bewoog, wist ik niet wat ik voelde. ‘Mijn God, die kan echt alles. Daar kan geen mond tegenop...’

Ik ben niet echt een ‘blowjob lover’, ik ben meer een ‘fuckboy’, maar dit was grandioos. Yeah right!

“Anouk, vind je het moeilijk, om te doen?”

“Nee, het bvalt vel mee,” brabbelde ze met volle mond. Ondanks dat mijn ogen mijn schedel inkeken, moest ik lachen om haar fout.

“Je kunt niet met volle mond praten, foofie, maar fantastisch hoe je mij er in hebt laten lopen.”

“Wil jij het er niet in laten lopen?” vroeg mijn verleidster goor.

“Jezus ja! Je deed het geweldig, echt waar. Ik ben geen lover van ‘blowjobs’, maar je deed het zalig.”

“Dat wilde ik eigenlijk even weten,” zei Anouk, en draaide zich om, zodat ik haar tussen haar benen keek. Net op tijd, want toen ik Anouk haar lippen om mij zag sluiten, barste het geweld los en mijn hersens explodeerden in haar mond.

’s Morgens om vijf uur lag Anouk uitgeput op het kussen. Dat was geen slechte prestatie gezien haar leeftijd, conditie en stamina. Daarnaast had ik alles tegen, mijn leeftijd, mijn conditie, mijn kop en een Barolo buik.

“Jan, liefde bedrijven is zwaarder dan vechten, ik ben doodmoe. Ben jij niet moe eigenlijk?”

“Niet echt, lieverd. Je moet niet vergeten dat jij zo’n veertien keer geknord hebt, en ik twee keer. Andersom lukt nooit. Heb je het wel naar je zin gehad, vechtprinses?”

“Oh Jan, dat wil jij niet geloven. Ik kan het zelf amper geloven. Ik voel mij zo goed, zo voldaan, tevreden en ja, geloof het of niet..., ik ben verliefd..., als dat tenminste zo voelt, en ik houd veel van je.”

“Maar dat deed ik al voor vanavond ook, hoor,” voegde ze er haastig aan toe, “Je moest eens weten wat een spijt ik heb gehad, dat ik niet gewoon doorgezet heb, toen ik in Holland bij je in bed stapte.”

“Het was niet goed geweest, Anouk,” zei ik, “ik denk dat ik je toen ook wel begeerde, maar ik wilde het niet aan mijzelf toegeven. Je weet hoe ik ben. Ik heb het er nu niet zo moeilijk meer mee, maar wat moet ik ooit tegen je vader zeggen, wanneer ik hem weer zie.”

“Ik maak het wel in orde van te voren,” zei Anouk.

De enormiteit van haar uitlating zoog de lucht uit mijn longen weg.

“Anouk, zeg dat nooit meer. Je komt terug. Je kunt mij niet alleen laten.”

“Ik kom terug, Jan. Ik kom terug voor jou, want ik wil echt altijd bij je blijven. Dus als je wat voor mij voelt, dan trouw je maar met mij. Maar ik wil ook terugkomen voor Franco, Stefano en de vrouwen. Ik zeg je nog iets anders..., ik kom terug voor Rino, Pietro en alle mannen. Jullie zijn mijn familie. Ik kom gewoon terug. Ik kan klaarkomen..., nu moet ik nog terugkomen.”

Ondanks mijn bravoure vielen wij uitgeput in slaap. In elkaars armen.

Toen wij zo twee weken in bed hadden doorgebracht, kwam Stefano ons opzoeken om te zien of wij iets van voedsel of drank nodig hadden.

“Ciao Anouk, ciao Zio. Wat ziet u er uit zeg. Slaapt u niet veel, of zo? Ik kwam eigenlijk vragen of jullie iets nodig hebben. Maar ik denk dat ik het enige ben, dat jullie niet nodig hebben.”

“Nee, daar vergis je je in, Stefano. Wacht..., ik trek even wat aan, want ik wil iets met je doornemen. Anouk, niet weggaan..., ik ben zo terug. Houd de boel even subtropisch voor me?”

“Subtropisch?” vroeg ze.

“Ja, vochtig en warm,” lachte ik, terwijl ik een kamerjas aantrok.

“Stefano, ik wil iets voor Anouk laten maken. Iets dat zij met zich mee kan nemen, wanneer zij naar Puglia gaat.”

“Een verlovingsring,” giste Stefano lachend.

“Nee, het is iets waar ze wat meer aan heeft. Ik ben ziek van angst om haar. Ik wil er alles aan doen om haar haar missie te laten volbrengen, maar tevens dat zij het leven eraf brengt. Kan ik over ruim honderdduizend euro beschikken op zeer korte termijn?”

“Geen enkel probleem, Zio. Wat wilt u dat ik doe?”

De volgenden tien minuten bracht ik door met het bespreken van mijn idee met Stefano. Die zei mij gelijk al dat zijn vader daar al aan gedacht had en dat er aan gewerkt werd.

“Ik heb het met Rino en de mannen besproken, en hoewel mijn vader, u en ik het leeuwendeel zullen betalen, hebben alle mannen erop aangedrongen dat zij meebetalen. Met modificaties komt het ongeveer op honderdtwintigduizend euro. De mannen betalen twintigduizend en mijn vader, u en ik de resterende honderdduizend euro. Tevreden, Zio?”

Ik bedankte mijn peetzoon, waarna deze vertrok en ik mij weer kon verdiepen in Anouk, die zowaar zei, dat ze mij gemist had.

De volgende paar weken waren ook dat soort weken dat je tegen jezelf zegt: ‘Ik ben gelukkig, ik voel mij fucking goed. Ik hoop dat dit nooit meer overgaat, maar mocht dat onverhoopt toch gebeuren, dan weet ik..., dat ik deze weken nimmer zal vergeten.’ Ik was al mijn drempels vergeten en beschouwde Anouk nu als een volwassen vrouw, en ‘by fuck’ ze was meer volwassen, dan menige vrouw die ik ooit had gehad. Dus het geluk wordt herkend, maar tevens word ik er aan herinnerd dat iedere dag die wij doorbrengen, ons dichter brengt naar de scheiding. Dat wij elkaar een tijd niet zouden zien, verstikte mij. Ik lag uren te denken nadat Anouk in slaap was gevallen, hoe ik de situatie zou kunnen veranderen. Dat wij elkaar mogelijk nimmer meer zouden zien, ging mijn bevattingsvermogen te boven.

En dan was het de avond vóór de morgen erna. Anouk zou de volgende dag naar Napels vertrekken voor de rest van haar opleiding. Ik was troosteloos en ik wilde haar alleen maar vasthouden, en liefkozen. Anouk was erg stil. Ze lag in mijn armen en beantwoordde mijn kussen met enthousiasme, maar deed geen enkele poging om mij tot wat voor actie dan ook aan te zetten. Ik dacht..., ik hoopte dat wij hetzelfde dachten..., en voelden. Verdrietig viel ik in slaap, met Anouk in mijn armen.

De dag dat zij naar Napels zou vertrekken, waren wij allemaal aangeslagen. Iedereen wist dat ze mogelijk zou sterven bij het uitvoeren van haar wraak. Ik bedoel, we leven allemaal dagelijks met geweld en de dood, maar om die realiteit te associëren met een achttienjarig meisje, was voor ons niet te aanvaarden.

Zelfs Anouk stond er ietwat verloren bij, dus ik vroeg haar: “Heb je bedenkingen, lieverd. Je weet, je hoeft niet alleen te gaan. Wij gaan allemaal met je mee. Kom, zeg maar gewoon ‘Ja’”

“Nee Jan. Het is het scheiden. Het doet mij iedere keer pijn. Ik weet niet hoe ik daarmee om moet gaan. Jullie zijn allemaal zo fantastisch voor mij geweest.”

Iedereen stond om ons heen. Anouk had haar arm om Franco’s nek. De vrouwen huilden. Rino en zijn mannen wreven wat woestijnzand, of zoiets, uit hun ogen en zeiden: “In bocca lupo, Anouk! (Wees geweldig).”

Dan komt het moment dat Anouk iedereen vaarwel kuste. Dit was fucking pijnlijk, en waar de ‘fuck’ was Stefano? Ik vroeg Franco waar zijn zoon was, maar die wist mij alleen te zeggen, dat hij ieder moment hier kon zijn.

Even later kwam Stefano aanrijden in een splinternieuwe, blauw, gesloten Volkswagen busje. Hij stopte tussen ons, en sprong uit de Van.

“Hier is je vervoer, Anouk. Hij was net op tijd klaar. Een cadeautje, van ons allemaal.”

Anouk was sprakeloos en voor een moment leek het er nu echt op, dat ze nu zou beginnen te huilen..., maar ze vermande zich.

“Is die voor mij? Echt? Van jullie allemaal? Ik weet niet wat ik moet zeggen...”

“Zeg maar wat als je hem van binnen hebt gezien, monster,” zei Stefano, en hij trok de zijdeur open. Iedereen verdrong zich om in een compleet uitgeruste kampeerbus te kijken.

Anouk was begeesterd van haar nieuwe vervoermiddel, maar toen Stefano om wat ruimte verzocht, en hij alle kastjes van de camper begon open te trekken, viel haar mond open. Alle wapens die ze maar nodig kon hebben, waren verstopt ingebouwd in de camper. Van een Sig Sauer P220 Compact, en Sig P226 X-FI Open, Heckler & Koch MP7 A1 submachinepistool, tot een HK MG4 machinegeweer en een Diemaco C8 karabijn met een Elcan C70 Scope.

De laatjes lagen vol met semtex explosieven, detonators, messen, werpmessen. Firestorm Stunguns, Stunbatons en Flash-bang granaten. Alles wat Anouk ook maar kon bedenken, om een oorlog te beginnen, was aan boord.

“Ik hoop dat je niets van dit alles ooit nodig zult hebben, Anouk, maar mocht je dat wel hebben..., er is aan alles gedacht; tot injectiespuiten met sodium-chloride aan toe. Je hebt een moordwinkel op wielen,” lachte Stefano, “Maar kijk ook nog even naar dit, Anouk, want dat ga je mogelijk wel nodig hebben.”

Anouk en ik keken met Stefano in bestuurderscabine. Stefano drukte een knop in op de navigator en de weg, vóór en achter de Volkswagenbus, werd zichtbaar.

“Kijk even aan de voorkant van de bus,” zei hij tegen ons, en drukte een andere knop in.

Wij zagen hoe twee M72A4 LAW raketlanceerbuizen op rails onder de campervan vandaan schoven.

“Je hebt er twee aan de voorkant en twee de achterkant, Anouk. Het zijn lichte anti tank wapens, dus geen enkele auto kan nog een obstakel voor je zijn. Een zoemtoon op de navigator vertelt je wanneer de raketten hun doel hebben gevonden. Een vizier op het scherm van de navigator, bevestigt dat.

Één ding Anouk, wanneer je één of meerdere raketten hebt afgevuurd, controleer onmiddellijk, wanneer je in veiligheid bent, de onderkant van je voertuig. Ook al hebben we de hele onderkant van de Van vuurproef moeten laten maken, het is niet ondenkbaar dat de steekvlammen van de raketten schade aan het voertuig, of erger, de benzinetank zouden aanrichten. Dit is het beste dat we konden doen, op korte termijn.”

Het afscheid begon opnieuw en duurde nog ruim een uur. Iedereen werd door de camper daadwerkelijk geconfronteerd met de enormiteit van Anouk’s missie. Kan men zich een achttienjarig meisje voorstellen met een Diemaco C8 karabijn in haar handen. Met een fucking HK MG4 machinegeweer voor haar borst?

De vrouwen waren verdrietig, maar ze waren trots op Anouk. De mannen waren trots en blij voor Anouk. Zij konden zich de spanning en het avontuur voorstellen. Iedere man wilde graag met haar mee, maar buiten Stefano –en Franco vroeger- was er geen man die haar missie zou kunnen volbrengen.

En dan vertrekt Anouk. Ik kijk naar de wegrijdende VV Camper, ik kan het niet geloven. Niemand ziet de sleepkabel die aan de camper bevestigd is. Niemand voelt de pijn die ik voel, wanneer de kabel mijn hart uit mijn borstkas rukt. Net ben ik gaan houden van een vrouw..., net heb ik mij weer opengesteld voor een vrouw..., en weer wordt zij mij ontnomen. Ik moest een vrouw van haar maken, ik moest een fucking vrouw van haar maken, zodat ze mij verlaten kon.

“Nee Gian,” zei Franco, die zijn arm om mijn schouder legde, “Ze was altijd weggegaan, en je weet het. Je bent van haar gaan houden als vrouw. Ze komt terug, ik weet het. We hebben dat soort mensen meer meegemaakt, maar jij ziet het niet, omdat je –zoals ik al zei- van haar bent gaan houden.”

Ondanks hevige protesten van Franco, Stefano en de vrouwen, besloot ik dezelfde dag naar Holland terug te keren. Er was nu even teveel hier, dat mij aan Anouk herinnerde. Ik was ziek van verdriet en heimwee naar haar.

In Holland pakte in mijn gewone schrijversbestaan weer op en schreef wat dertigers en veertigers de verkering in. Iedere maand belden Renato en Anouk mij, om mij een update over haar vooruitgang te geven..., totdat ik een maand niets hoorde. Ik belde naar Napels en hoorde van Lucio, dat Anouk onverwachts vertrokken was.

Ze had een brief achtergelaten waarin ze iedereen bedankte, maar waarin ze ook stelde dat zij niet weer een keer afscheid kon, of wilde nemen. Zij vroeg iedereen te groeten en schreef dat ze van iedereen hield. Ze gaf aan dat de tijd voor haar missie was aangebroken.

‘Laat Jan sterk zijn, voor hem alleen, zal ik al terugkomen,’ schreef ze.

De volgende maanden leefde ik onder hoogspanning. Ik leek de luciferman wel. Er was heel weinig voor nodig om mij te laten flippen. Ik sneed mij af van alle vrouwen waar ik contact mee had, en ik wilde voorlopig geen vrouw meer zien. Na maanden van absolute stilte, moest ik gaan accepteren dat Anouk dood was. Zij was omgekomen in haar poging om haar vader te wreken. Ik haatte mijzelf. Ik had haar nimmer moeten laten gaan. Mijn god, ik weet dat ik voor dit leven gekozen heb, maar waarom kan ik niet gewoon kapotgeschoten worden, waarom moet ik steeds stukje bij beetje sterven? Waarom...

“Pronto? Bent u daar nog?”

Het beeld van Anouk vervaagde en ik luisterde weer naar de beller uit Italië, die mij door zijn nichtje had laten Skypen. Alhoewel opgetogen, was ik erg op mijn hoede. Ik vroeg de man: “U hebt een boodschap van Anouk?”

“Jawel, en het spijt mij u te moeten meedelen dat het niet goed met haar is. Helemaal niet goed. Als ze niet snel hulp krijgt, dan sterft ze binnen een paar dagen. Zij vroeg mij contact met u op te willen nemen.”

“Waar is zij nu, en wie bent u?” vroeg ik, nog steeds op mijn hoede.

“Ik zal u eerst twee getallen geven, dan weet u dat ik inderdaad voor Anouk spreek. Ik geef u even mijn nichtje, want ik kan niet lezen, of schrijven. Momentje.”

‘Lilianalavera’ gaf mij twee getallen. Ik opende het decodeerprogramma op mijn computer, en voerde de getallen in. De uitkomst gaf mij precies wat ik had verwacht: een lengte en breedtegraad. Breedtegraad: 41,47983 en Lengtegraad: 15,11309. Ik wist nu dat dit zonder enige twijfel Anouk was, die mijn hulp nodig had. Ik vroeg het meisje of ik de man weer mocht spreken.

“Pronto,” antwoordde de Italiaan.

“Goed, ik weet nu dat Anouk problemen heeft. Zeg mij niet door de deze verbinding wie u bent. Ik denk dat ik weet wat u bent. Zeg ook niets over locaties. Ik weet precies waar u bent. Hoe ernstig is het met Anouk?”

“Ernstig. Ze heeft veel bloed verloren. Zij heeft ons bezworen geen dokter te laten komen. Ik denk dat u wel weet waarvoor.”

“Ja, ik weet precies waarvoor. Is zij geslaagd in haar missie?”

“O Dio mio (O, mijn god), ik kan niet lezen, maar leest u geen kranten? Zij heeft een slachting aangericht. De hele provincie is in rep en roer. Alle wegen worden bewaakt door de carabinieri en..., u weet wel wie.”

“Ja, zeg niets meer. Zegt u tegen Anouk dat hulp aarriveert in vier tot vijf uur. Zij mag die hulp niet afslaan. Ik ga nu onderweg en ben binnen twaalf uur daar. Zeg haar dat alles goed komt. Heeft zij nog andere zware verwondingen, dan schotwonden?”

“Ik denk een schedelbasisfractuur, signore.”

“Goed. Zal ik u zien, wanneer wij aankomen?”

“Dat is zeker, signore. Ze heeft niemand ander dan mij en...”

“STOP!” schreeuwde ik, “Geen details geven. Ik zie u binnen twaalf uur. ”

“Grazie mille, tot ziens.”

“Nee, u wordt bedankt. Tot straks.”

Ik rekende snel de coördinaten uit en zag dat Anouk ergens in de bergen bij Volturino -ten westen van Foggia- in Puglia verscholen lag.

“Anouk, Anouk, amore mio,” raasde het door mijn hoofd, voordat ik in turbomode ging. Ik belde Stefano op een anoniem ‘prepaid’ nummer en legde hem de situatie uit.

“Wat denkt u, Zio? Ik kan nu vertrekken en u in Rome van het vliegveld halen. Wij hebben een busje dat als ambulance is ingericht, speciaal voor dit soort gevallen. Aan de buitenkant ziet het eruit als een busje van de Guardia di Finanza (soort van geüniformeerde en gewapende belastingpolitie, met de meest verstrekkende bevoegdheden in Italië). Daar kunnen wij Anouk in vervoeren, terwijl wij erachter rijden in een gepantserde en zwaar bewapende Mercedes bus. Ik kan onmiddellijk een eskader Albanezen organiseren, als rugdekking. Mijn vader zit in Milaan en blijft nog een dag weg”

“Jij bent mij best zat, Stefano, maar Anouk heeft eerder voorlopige medische hulp nodig. Ik ga nu Umberto en Lucio bellen. Misschien dat zij een medisch team kunnen organiseren in Puglia. Het probleem is het vervoer. Het kan geen wagen uit Napels zijn, want die worden door hun NA kentekens zeker gestopt. Uiteindelijk weten ze in Puglia nog niet waar de opdracht voor de slachting, die Anouk aangericht blijkt te hebben, is gegeven.

Als jij zo snel mogelijk kunt vertrekken en mij op het vliegveld Fiumicino in Rome kunt afhalen, dan ga ik nu naar Napels bellen.”

“Va bene, Zio. Sms mij uw aankomsttijd even, wanneer u die heeft. Ciao, buon viaggio!”

Ik boekte een vlucht naar Rome en sms’te Stefano dat ik om 21.25 zou landen. Daarna belde ik Lucio in Napels.

“Ciao Giowa (Hey Jan),” antwoorde Lucio, “Heb je het al gehoord?”

“Ja net. Is dit nummer nog schoon, Lucio?”

“Absoluut, Alleen jij hebt dit nummer. Heb je iets van Anouk gehoord, want een paar dagen geleden heeft ze tijdens een zilveren bruiloft een hele Sacra Corona Unita familie vermoord. Naar wij vernomen hebben, heeft ze kunnen ontsnappen.”

“Lucio, Anouk is zwaar gewond, ze heeft dringend medische hulp nodig. Ze heeft veel bloed verloren en ze heeft mogelijk een schedelbasis fractuur. Ik ben onderweg met Stefano, maar wij komen pas diep in de nacht aan.

Ik wilde vragen of jij medische hulp kan verzorgen. Ik kan je de coördinaten geven. Ze ligt in de bergen, en ik vermoed dat ze door een schaapsherder gevonden is.”

Ik deelde Lucio mee, wat ik eerder aan de Skype telefoon vernomen had.

“Ja, ik ga het onmiddellijk in orde maken. Ik moet even een kentekenplaat uit Puglia laten maken, want iedere auto uit Napels, Sicilië en Calabria wordt gestopt. Ze denken dat het een gangvete is. Ik laat Renato binnen het uur vertrekken met een medisch team. We hebben haar bloedgroep. Arme Anouk, we hebben zo lang niets gehoord van haar. We waren ziek van angst, en nu heeft ze haar missie toch volbracht en haar vader gewroken. Wat een vrouw, Gian, wat een vrouw. Wil je dat we haar mee terug nemen naar Napels?”

“Als het mogelijk is, laat je jongens wachten in de bergen tot wij er zijn. Neem 4x4 vervoer en een GPS systeem mee. Ik vermoed dat ze hoog in de bergen, verscholen ligt.”

“Va bene, Gian. Ik stuur twee back-up teams achter mijn jongens aan. Meld je per sms, op dit nummer wanneer je de coördinaten nadert, zodat wij jullie niet voor de vijand aanzien. Wacht met naderen op bevestiging. Ik neem geen risico met Anouk’s leven. We schieten op alles wat beweegt.”

“Lucio, wat als we geen signaal in de bergen krijgen?”

“Je gaat door tot je het signaal verliest. Dan keer je terug tot het punt waar je het signaal weer hebt. Je kijkt op je navigator op hoeveel afstand je van de coördinaten zit. Je weet dan de geschatte aankomsttijd. Dat sms je door.”

“Wat als het reddingsteam geen ontvangst krijgt?” vroeg ik.

“Het reddingsteam heeft ‘long-distance walkie-talkies’ en kortegolf communicatie, die in verbinding staan met dit telefoonnummer. Dit gaat werken, Gian. Hier is een tweede sms nummer, voor het geval dat er iets met het eerste nummer niet werkt. Andere provider. Gaat alles mis dan, coördineert Umberto. Niet naderen zonder akkoord, we schieten fosforgranaten. Het risico is te groot. Gian?”

“Si, Lucio?”

“Bid met me voor Anouk. Ze is zo fucking speciaal. Nu dat wij haar gevonden hebben, willen wij haar niet meer verliezen, Gian. Wij zullen niet falen, cumpare!”

“Lo so, Lucio. (Ik weet het, Lucio) Stefano, jij en ik zullen niet falen. Let op dat de herder, of wie het ook is, niets overkomt. Ik wil hem belonen en ik wilde je daarom vragen om mij vijfhonderdduizend euro te lenen. Je krijgt het weer terug als ik weer met de auto naar Italië kom. Ik kan het onmogelijk in het vliegtuig meenemen.”

Lucio beloofde en bezwoer dat niets een probleem was. Alles zou verlopen als klokwerk. Iedereen hield van Anouk, niet alleen ik. Alleen Anouk had nooit van Anouk gehouden.

Ik had dertig jaar niet gevlogen, omdat ik geen vertrouwen had in de commercie rond het vlieggebeuren. Voor Anouk had ik mij echter ook een paar fucking vleugels aan laten meten, als het moest, dus om kwart over tien die avond omhelde ik Stefano, op het vliegveld.

Hij reed de gepantserde bus met Albanezen achter de gecamoufleerde ambulance. Hij stelde mij snel aan het medisch team en de leiding van de Albanezen voor, toen hij zei: “Gian, het is goed mogelijk dat wij het leven laten in deze onderneming. Anouk is veel te ver gegaan, ze heeft alle grenzen overschreden, maar ik ben er klaar voor. Wat zeg jij, oom?”

“Anouk heeft de grenzen overschreden, omdat wij haar niet beter geleerd hebben. Sorry, ik. Dat was mijn taak. We hebben er een ‘fucking cock-up’ van gemaakt. Ik sterf voor haar..., graag, als ik alleen haar leven maar redden mag. Teveel is gebeurd, Steffie.”

Stefano en ik zouden de gepantserde bus rijden om te zorgen dat de ambulance door kon rijden. Als het tot een vuurgevecht zou komen, dan zouden de Albanezen, het gevecht aangaan en ons de tijd geven om door te rijden.

En zo vertrokken veertien man van Fiumicino, vastbesloten om een negentienjarig meisje, die een hele familie van de Sacra Corona Unita -de vierde mafia organisatie- uitgemoord had, te redden.

We reden tweehonderdtwintig kilometer richting Napels, voordat wij bij Maddaloni links af sloegen, om het Apennijnen gebergte in te rijden. Het was nog een tweeënenhalf tot drie uur rijden door de bergen naar Volturino.

Ter hoogte van Colle Sanita in het midden van de Apennijnen werd ik gebeld door Lucio, die ons waarschuwde voor wegversperringen, zo gauw wij Puglia in zouden rijden.

“De wegversperringen blokkeren hoofdzakelijk de wegen die uit Puglia voeren, maar er zijn ook dubbele wegversperringen, Gian.”

“Hoe hebben jullie die omzeild?”

“We hadden een patiënt in de ambulance, die voor een levertransplantatie naar het ziekenhuis in Foggia moest’” lachte Lucio.

“Fuck, dat was clever. Goed idee. Lucio, ik wil niet onbeleefd lijken, maar hoe is onze vriendin?”

“We zijn er nu een paar uur, Gian... ze moet het kunnen halen, maar nog een halve liter bloedverlies had ze zeker niet overleefd. Ik wil verder geen details geven. Ik zie je snel. Doe voorzichtig en geef mijn respect aan Stefano. Meld je als je binnen bereik komt.”

Ik vertelde Stefano van het ambulance idee, en die lachte.

“Helaas kunnen wij dat niet doen, want zieken worden niet vervoerd in Guardia di Finanza wagentjes, al zitten er dan wel vaak wel patiënten in.”

Het weer werd slechter en op de hoogste punten viel er al natte sneeuw. De navigator gaf aan dat wij in het gunstigste geval een uur later zouden aankomen, en dan wisten wij nog niet eens hoever wij moesten lopen naar Anouk’s schuilplaats. Ik sms’te Lucio om er rekening mee te houden dat wij minimaal een uur vertraging hadden opgelopen. Een minuut later had ik de bevestiging.

Wij waren nog niet over de provinciale grens van Puglia, of wij werden in de bergen gestopt door een dubbele wegversperring. Het waren geen carabinieri, maar zes plaatselijke stropers die hand en spandiensten voor de Sacra Corona Unita verrichtten. Het zwaarste wapen dat ze bezaten, was de lupara, het afgezaagde jachtgeweer. De belastingpolitie-ambulance voor ons werd doorgewuifd. Wij moesten stoppen

“Nou ja,” zei Stefano, “ik moest toch stoppen om de kentekenplaten te verwisselen. Denk erom, Zio, geen overlevenden, want anders wordt het signalement van de bus doorgegeven.”

Hij sprak in de intercom en zei tegen de Albanezen dat wij gestopt zouden worden, en dat zij niet uit de auto moesten komen. Mocht de achterdeur geopend worden, dan moesten zij gelijk schieten om te doden.

Stefano stopte de bus en liet het raam zakken. Één van de plaatselijke bandieten vroeg: “Wat vervoert u?”

“Wij hebben Roemeense gastarbeiders die wij naar Foggia brengen,” antwoordde mijn peetzoon.

“Is dat geregeld met het plaatselijke commando?”

“Welk commando? Ze hebben allemaal hun papieren.”

“U weet niet van het commando? Stapt u beiden even uit de auto.”

Stefano knoeide wat met het contactslot, om mij de kans te geven om rond de voorkant van de auto te lopen, zodat wij tegelijkertijd konden vuren.

Terwijl wij bedremmeld naast elkaar stonden, met onze handen op onze rug, liepen twee bandieten naar de achterkant van de bus. De ploeg hoopte natuurlijk goederen in de bus te vinden, zodat ze ons belasting konden laten betalen, of om de handel te rippen.

We hoorden dat de achterdeuren opengetrokken werden en het vuur van automatische wapens.

De vier stropers die bij ons stonden, waren een moment verbijsterd, en gaven ons genoeg tijd om onze wapens uit onze rugholsters te trekken. Ik trok de Sig Sauer, maar Stefano vuurde al uit zijn High Power Browning. Een fractie nadat hij de twee linkse bandieten midden in hun gezicht schoot, vuurde ik twee series van twee in de hartstreek van de rechtse twee stropers, waarna ik hen twee keer door hun hoofd schoot, als bonus. Stefano hoefde dat niet te doen, want die schoot net als zijn vader, Franco. Fenomenaal.

“Perparim,” schreeuwde Stefano, “Alles geregeld hier!”

“Hier ook, Stefano. Ik kom nu om de bus heen, dus schiet niet.”

De Albanezen stapten uit en begonnen onmiddellijk de doden te verzamelen, en in hun voertuigen te proppen. Terwijl zij verderop de auto’s, met de nog bloedende inhoud, een ravijn in duwden, verwisselde Stefano de kentekenplaten. Alleen een beetje bloed op de weg getuigde van de slachtpartij. Een hoop gemzen, herten, konijnen, hazen en vogels waren nu een langer leven beschoren.

“Hè,” zei Stefano, “Dat beetje frisse lucht heeft me goed gedaan, Zio.”

“Ik vind het anders wel een beetje fris worden. Ben jij voor iets aan het sparen of zo?”

“Hoezo?”

“Wel ik vind wel dat je een beetje zuinig met je munitie omspringt. Vind je het niet fijn, om af en toe een beetje te schieten?”

“Ik bewaar mijn kogels liever voor het moment dat ik ze echt nodig heb,” wees Stefano mij vlijmscherp terecht.

Een kilometer verderop, stond de Guardia di Finanza ambulance op ons te wachten.

Een uur later sms’te ik Lucio dat wij binnen een paar kilometer van de coördinaten waren. Ik kreeg onmiddellijk een bevestiging om op hun ambulance en auto’s te letten, en daar ook te parkeren.

Inderdaad, een paar minuten later zagen wij een ambulance, met een kenteken uit Puglia en nog een paar auto’s met het NA kenteken. Twee gewapende Camorristi, die al gewaarschuwd waren door Lucio, wezen ons, en onze ambulance bij het licht van halogeen Maglite lampen een plek om te parkeren, zonder dat we de bodem van de voertuigen openscheurden over de rotsen.

“Weeh, buona notte Don Stefano, buona notte Don Giowa,” zeiden de twee Camorristi respectvol. Wij groetten de mannen terug en Stefano vroeg waar zij de Albanezen wilden hebben.

“Ik denk als u ons vier man kunt laten, dan kunnen wij een verkenningspost, lager op de weg opzetten. De andere mannen vormen een welkome aanvulling op onze groep, die de schuilplaats afschermen.”

“Okay,” zei ik, “Vast hartstikke bedankt voor jullie snelle hulp aan Anouk. Ik weet niet wat ik zeggen kan om jullie allemaal te bedanken.”

“Zeg ons straks, dat zij beter wordt, Don Giowa. Wij houden van Anouk. Wat een vrouw is het. Wat een vrouw heeft u.”

Ik keek de Napolitaan verwonderd aan. Dus onze ‘cursus’ was ook al tot in Napels doorgedrongen.

Wij lieten vier man bij de Napolitanen en ik pakte de Garmin GPS handontvanger, een paar halogeen Maglite’s en twee Heckler & Koch MP7 A1 submachinepistolen uit de bus. Met de overige zes Albanezen en het medisch team, togen wij op pad. Een snelle berekening leerde ons dat wij het doel in ongeveer zes minuten moesten bereiken.

En dan stonden wij plotseling voor een struikgewas, waarbij twee zwaar bewapende Camorristi stonden.

“Buona Sera, signu’,” zeiden de Napolitanen.

Wij groetten terug en het struikgewas werd opzij getrokken. Één voor één bukten wij ons, om door de opening in de rotsen te stappen. Wij kwamen in een grot die hel verlicht was met halogeen lantaarns.

Ik zag Lucio, Renato en nog een paar mensen van het Napolitaanse medische team.

Het weerzien was een enorme opluchting voor ons allemaal. Wij omhelsden elkaar alsof we elkaar jaren niet hadden gezien.

Lucio nam Stefano en mij mee, dieper de grot in.

En dan zag ik Anouk. Ze lag op een brancard met een bloedplasma infuus in haar arm. Tevens was zij verbonden met de kabels van een draagbare hartmonitor. Haar hoofd was verbonden, net als haar armen en benen. Ik herkende haar haast niet, maar haar magnetisme trok mij op mijn knieën naast haar. Een jong meisje, dat gehurkt naast Anouk zat en haar hand vasthield, stond op en maakte plaats voor me.

“Anouk, Anouk,” fluisterde ik, “We zijn er lieverd. Het komt allemaal goed nu. Je bent veilig mijn lieverd.”

Ze sloeg haar ogen op en keek mij aan.

Na een moment zei ze: “Jan, Cajun... mijn lieve man. Je bent gekomen... je bent gekomen voor me...”

Ze sloot haar ogen weer.

“Ze is onder zware verdoving, signore,” sprak een man die mij nog niet opgevallen was. Een eenvoudige boerenman. Het accent vertelde mij dat hij uit deze streek kwam. Naast hem stond nu het meisje, dat ik een jaar of zeventien schatte.

“U bent de man met wie ik gesproken heb over de Skype telefoon?”

De man keek naar het meisje naast hem, die knikte.

“Jawel signore, mijn naam is Fausto Todeschini en dit is mijn nichtje Liliana. Wij hebben Anouk gevonden en verzorgd, nadat zij ontsnapt was na haar aanval uit Lucera.

Wij vonden haar ongeveer een kilometer van de grot hier. Zij was er heel slecht aan toe. We hebben gedaan wat wij konden, maar wij hebben niet veel, en wij dorsten ook geen dokter te laten komen, want de hele streek is op zoek naar haar.”

“Wie bent u en waarom heeft u haar niet aangegeven, als iedereen haar zoekt?”

“De vijand van mijn vijand is mijn vriend. Mijn ouders zijn jaren geleden uit Lucera verbannen door de Sacra Corona Unita. Als herders hebben zij zich in het leven moeten houden. Ik ben ook een herder. Anouk heeft gedaan wat ik eigenlijk had moeten doen, maar ik ben een eenvoudige man. Ik kan niet veel, alleen maar schapen hoeden en mijn haat koesteren. Anouk is een engel voor mij. Gelukkig heeft Liliana mij geholpen om met u in contact te komen. Ik begreep niet veel wat Anouk zei, wanneer ze helder was, maar Liliana begreep haar prima. Dat is eigenlijk alles, signore.”

“Dank u, signor Todeschini. Mag ik één momentje met mijn vrienden beraadslagen?”

De herder knikte.

Ik liep met Stafano naar Lucio en vroeg: “Lucio, had je de vijfhonderdduizend euro nog meegebracht?”

“Ma certo, Giowa,” zei Lucio, terwijl hij een koffertje van Renato aannam, “Je geeft dit aan de herder?”

“Ja. Vierhonderdduizend voor hem, en honderdduizend voor het meisje.”

Lucio knikte goedkeurend, en zei: “Nadat je mij had uitgelegd hoe de zaken erbij stonden, hadden wij evengoed geld meegenomen. Ook om autoriteiten om te kopen als dat nodig mocht zijn. Ik geef je vijfhonderdduizend, maar ik leen je tweehonderdvijftigduizend euro. Wij betalen de andere helft. Anouk is ook van ons.”

“Ho, ho, wacht even,” zei Stefano, “We betalen allemaal een derde. Ik heb haar een jaar lang opgeleid. Ze hoort van mij ook.”

Wij omhelsden elkaar. Ik was zwaar aangedaan en kon niet veel zeggen van emotie. Vrienden voor veertig jaar. Jammer dat Franco niet mee was kunnen komen.

Stefano en Lucio liepen naar de medische teams om alles voor te bereiden voor Anouks’s transport naar de ambulance. Ik liep naar Anouk en gaf het koffertje aan Fausto Todeschini.

“Een vijfde gedeelte is voor uw nichtje. De rest is voor u. Ik sta voor mijn leven lang bij u in de schuld. Mocht u ooit hulp nodig hebben, wel, Liliana weet hoe ze in contact kan komen.”

“Ik wil geen geld, signore. Anouk heeft mijn leven weer zin gegeven.”

“Ja, dat doet ze..., met iedereen..., en de rest vermoordt ze. Alstublieft, neem het aan. Het maakt misschien een beetje goed voor uw ouders en uw harde leven.”

“Signor Gian, zullen we Anouk ooit terugzien? Ik wil haar zo graag bedanken voor wat ze gedaan heeft.”

“Ik beloof het u. Misschien dat wij Puglia een beetje moeten vermijden in de toekomst, maar dan komt u met Liliane naar Brescia, of naar Holland.”

De herder nam het koffertje aan en gaf het aan zijn nichtje. Ik knielde weer naast Anouk, want in een paar minuten zou zij vervoerd worden.

“Monster, monstertje, lieve Anouk, ben je wakker?”

Anouk leek te slapen, en ik wilde al opstaan, toen zij met haar verbonden hand mijn arm pakte.

“Jan, Jan, je bent gekomen... voor mij. Nadat je... gezorgd hebt dat ik alles... kon leren, ben je nu... gekomen om mij naar huis te brengen. Houd je... mij altijd bij je?”

“Dus je wilt leven, Anouk?” huilde ik.

“Ja Jan..., teveel dood. Ik wil... nu leven. Bedank je mijn... redders van mij?”

“Dat is al gebeurd, foofie, je gaat nu naar huis.”

“Goed... Jan. Ik houd veel...”, en weg was ze weer.

Stefano vroeg aan Lucio: “Heb je een ‘exit’ strategie? We hebben namelijk wat Sacra Corona Unita  handlangers moeten uitpoetsen, even voorbij de Ponte de 13 Archi.”

Lucio dacht even na en vroeg toen wat zijn zoon, Renato dacht.

“De snelste weg uit Puglia is dezelfde weg die wij gekomen zijn, maar die wordt zwaar bewaakt, als die lijken gevonden zijn. Het is nu bijna zes uur. Mogelijk zullen we ons door een versperring van de carabinieri moeten vechten, maar iedere andere weg is tien keer zo gevaarlijk. Naar de Ponte de 13 Archi is ruim twintig kilometer, dus met een half uur kunnen we uit Puglia zijn.

Mag ik een strategie voorstellen, Papa?”

De oude Camorrista knikte.

“We rijden in konvooi, maar houden, door middel van ‘comms sets’ een tussenruimte van driehonderd meter aan. Voorop gaat een wagen verkenners. Die gaan onafhankelijk van het konvooi zo snel mogelijk vooruit. Die kunnen ons waarschuwen als er een wegversperring is.

Tevens geven die door of het voor ons haalbaar is, om ons door die versperring te vechten, of dat de rest van het konvooi om moet draaien, voor een alternatieve route.

Onze lege ambulance gaat daarna met gillende sirenes, als eerste in het konvooi. Die wordt gegarandeerd aangehouden. Daarachter rijdt jullie, als belastingpolitiewagen vermomde, ambulance. Waarschijnlijk, wordt die weer doorgewuifd.

Mocht die wagen echter wel gestopt worden, dan gaat het hele konvooi accelereren, zodat de achterdeuren van de belastingwagen nog dicht zijn, als de rest van het konvooi aankomt.”

Achter de bus van Stefano rijdt een wagen van ons. Die versnelt tot deze vlak achter de bus van Stefano rijdt, zodat de carabinieri die wagen niet zien komen. We zullen in dat voertuig vier M72A4 raketlanceerbuizen hebben. Op de eerdere aanwijzingen van de al gepasseerde verkenners en het teken van Stefano komt dit voertuig achter de bus vandaan. De inzittenden schieten door het open dak een paar raketten in de militaire voertuigen. Dat maakt ruimte om te passeren.

In de consternatie die ontstaat, komen de Albanezen uit de bus met vier M202A1 FLASH fosforgranaatlanceerbuizen. Onder machinegeweer dekking van hun landgenoten, schieten ze een paar fosforgranaten in de mannen van de carabinieri. Dit zal de gemoederen wel wat verhitten, maar het geeft al onze manschappen de kans om uit hun voertuigen te komen en het karwei af te maken. Zo zie ik het, maar het is van cruciaal belang dat we de afstanden in het konvooi handhaven.”

Lucio, Renato, Stefano, Perparim, alle capi regime en ik bespraken de strategie, over en over, voordat wij Anouk zouden gaan vervoeren. Nu konden wij nog improviseren, eenmaal onderweg zou dat nagenoeg onmogelijk worden. Zonder dat ik erom hoefde te vragen, waren alle leiders het er over eens dat het leven en de veiligheid van Anouk, de absolute prioriteit had.

Acht mannen zouden de brancard dragen. Ieder handvat had een leren riem die om de nek van een tweede drager was gehangen. Als één van de twee dragers zou struikelen, dan zou de brancard evengoed horizontaal blijven. Lucio vroeg aan de herder, of zij de grot nog nodig hadden. De herder schudde zijn hoofd en Lucio gaf zijn mannen opdracht om springladingen te zetten. Wij begaven ons op weg. Anouk ging naar huis.

Twee man liepen naast de voorste vier brancarddragers en verlichtten de weg voor hen. Onderweg sloten steeds meer Camorristi zich bij ons aan. Het waren de soldaten die het terrein rond de grot hadden bewaakt. Ondanks dat het een lugubere processie leek, waren wij allemaal hyper. Tachtig procent van onze missie was geslaagd en wij zouden ons niet meer door een miserabele twintig procent laten stoppen. Achter ons klonk een doffe explosie toen de grot opgeblazen werd om te voorkomen dat er enige sporen achter zouden blijven. De hele tijd liep Liliana naast de brancard en hield het plasma infuus omhoog.

De Camorristi en de Albanezen deden hun mutsen af toen Anouk in de ambulance geschoven werd. Alle mannen waren doodstil. Toen vroeg Lucio welke twee mannen mee in de ambulance zou rijden om Anouk te verdedigen, als alles verkeerd zou gaan. Niemand kon mij tegen houden en ik was blij en opgelucht dat Renato de positie als tweede man, voor zich opeiste. Wij plugden allemaal de oortelefoontjes van de ‘comms setjes’ in, brachten de keelmicrofoons aan. Lucio belde de coördinator, zijn broer Umberto om deze mede te delen dat wij op het punt stonden om te vertrekken.

De schaapsherder en Liliana stonden hand in hand. Zij huilden, toen wij in onze voertuigen stapten, en wegreden. Een paar honderd meter verder stopte Stefano de bus, en liet de laatste vier Albanezen instappen. De voorste wagen met verkenners was al vertrokken.

De lege ambulance gaf iedere minuut zijn coördinaten door, zodat de chauffeur van de belastingambulance, en alle bestuurders van de wagens achter ons hun snelheid kon aanpassen om de benodigde tussenruimte te houden. Renato en ik zaten naast de slapende Anouk.

Wij hadden allebei een Heckler & Koch MP7 A1 submachinepistool op onze schoot liggen. Na tien minuten kwam er een melding van de verkenners op de comms: “Wij zijn bijna bij de Ponte de 13 Archi en er is nogal een commotie gaande hier.

Twee gewone politiewagens, een paar kraanwagens, ambulance en lijkenwagens. Dat zullen die stropers wel zijn. We voorzien hier geen problemen. De politiemannen staan relaxed te roken in een groepje.”

Anouk sloeg haar ogen op, en vroeg: “Jan..., gaan we naar huis?”

Ik pakte haar hand, en antwoordde: “We gaan naar huis lieverd. Probeer zoveel mogelijk te rusten, want het wordt een lange reis, maar we gaan goed, mooi monster. We zul..”  

Op dat moment klonk het in mijn oor: “Wij zijn net een wegversperring van de carabinieri gepasseerd. Het geschatte aantal militairen is twaalf. Twee Alfa Romeo’s zijn dwars over de weg geparkeerd. Het ziet er naar uit dat iedere auto hier gestopt wordt. Geschatte staat van alertheid van de militairen... vier van tien. Renato’s strategie moet hier lukken. Voorste ambulance nadert met sirenes. Anouk’s ambulance, versnel en halveer de afstand met de voorste ambulance. Raketwagen afstand met de bus dichtrijden. De rest houdt tweehonderd meter afstand.”

Niet lang daarna passeerden wij de takelwagens en de Polizia Urbana. Op de video schermen, die een driehonderdzestig graden blikveld verschaften, zagen wij dat de politiemannen de belastingwagen groetten. Geen problemen hier.

Het was bij de wegversperring dat de problemen zouden beginnen.

Onze belastingwagen moest stoppen.

“jullie zijn vroeg op pad,” zei de Maresciallo van de carabinieri, “Of is het laat?”

“Nee, het is vroeg. We hebben een illegale grappa-stokerij in Gambatesa,” antwoordde de chauffeur van onze Guardia di Finanza wagen.

“Jesu, moeten jullie daarvoor uit Foggia komen, hebben ze geen mensen in Campania?” vroeg de Mareschiallo.

“Hebben jullie het nog niet gehoord dan?”

“Wat?” vroeg de Maresciallo.

Ik zag de bus van Stefano in de verte aan komen rijden. Renato en ik pakten de HK MP7 A1 en grendelden de wapens.

“De Guardia di Finanza uit heel Campania werkt samen met de lokale Carabinieri om een sigarettentransport uit Napels te onderscheppen.”

“Dus jullie moeten nu het werk van... Wel, rij maar snel door dan, des te eerder is dat karwei ook weer geklaard.”

De Maresciallo gaf een teken en de twee bestuurders van de, over de weg geparkeerde, Alfa Romeo’s reden achteruit.

We waren erdoor! Nu Stefano nog...

“Mijn god!, schreeuwde ik in de intercom tegen de chauffeur van onze ambulance, ”Zo snel je kunt weg hier en bij de eerste de beste inrit, of parkeerplaats, zover mogelijk van de weg af! RIJDEN!

Renato keek mij vragend aan, en ik zei: “Als die raketschutters die Alfa’s missen, dan krijgen wij een hete prop in onze reet gepompt. Die projectielen zijn hittezoekend.”

Onze ambulance schoot vooruit. Renato en ik legden de HK MP7 A1’s op de grond en hielden de brancard van Anouk stabiel. Na ongeveer honderd meter zag de bestuurde een uitsparing in het rotsmassief. Hij reed het voertuig erin, stopte en reed gelijk zo ver mogelijk achteruit. De wagen was nu uit de vuurlijn.

Renato en ik openden de achterportieren en sprongen uit de ambulance, net op tijd om de Napolitaanse Alfa van de Camorra, achter de bus van Stefano vandaan te zien komen. Lang voordat we de explosies hoorden, zagen wij de twee over de weg geparkeerde Alfa’s in een vuurbal veranderen. Toen wij het gehuil van een, met zevenhonderdtwintig kilometer per uur, passerende raket hoorden, was deze al tweehonderd meter verder tegen een rotswand geëxplodeerd. De nog levende carabinieri stonden een moment als versteend, want op dat ogenblik was er geen zuurstof meer in de lucht..., een moment dat lang genoeg was voor de Albanese M202A1 FLASH fosforgranaatschutters, om hun vurige lading in de overgebleven carabinieri te duwen.

De verzengende hitte-explosies zorgden ervoor dat de carabinieri in enkele seconden, net zo zwart waren als hun uniformen. De nu uit hun wagens gesprongen Camorristi schoten maar een beetje doelloos in het vuur. Het was meer een gebaar. Een gebaar dat zei: “Don’t try to fuck our Anouk about, because we will fuck you right back, and fucking waste you!”

“Pfoe,” zei Renato, “Dat is nog eens wat anders dan het embleem dat de carabinieri op hun petten dragen. Een bom en een vlam. Nou, daar zijn zij mee bediend geworden. Jammer, ik mocht die Mareschiallo wel. Het leek mij een warme persoonlijkheid.”

De zware Mercedesbus van Stefano duwde de nog brandende overblijfselen van wrakken van de Alfa Romeo’s opzij. Enkele minuten later reden wij weer achter de ambulance van de Camorra. De bus en de rest van de voertuigen hadden de rij weer gedicht. De verkenners zouden de eerste vijftig kilometer nog ver voor ons uit blijven rijden, al was het dan zeer onwaarschijnlijk dat wij nog een keer gestopt zouden worden.

“Fuck..., Jan,” zei Renato nu, “Dat was een stomme fout van me. Die raket had ons allemaal het leven kunnen kosten. Zal je me mijn vader horen, straks.”

“Wij kunnen er toch niets aan doen dat hij zulke slechte raketschutters heeft?” deed ik de zaak af, “Jezus Renato, niemand van ons allen heeft daar rekening mee gehouden. We waren te gefocusseerd op de ‘exit’ strategie. Wel, en die was perfect. Complimenten, guaglio. (Napolitaans: jongen)”

“U ook Zio, u ook. U dacht er gelukkig nog op tijd aan. Figa di putana (hoerenkut), we zijn er door.”

“Renato?” vroeg Anouk zwakjes.

“Ja lieverd, hoe is het met je?”

“Je blijft een... vunzige smeerlap. Hoe gaat... het met je?”

“Goed Anouk, goed. We zijn op weg naar huis, lieverd.”

“Jan is goed... hè, Renato?”

“Ja lieverd, hij is de beste. Een lelijke vent, maar ik wil hem niet kwijt.”

“Ik ook..,” en weg was ze weer.

De rest van de reis verliep verder gelukkig zonder problemen en we gebruikten de comms setjes om een beetje te kletsen. We waren euforisch met het behaalde succes, en extatisch van blijdschap dat Anouk het er levend af zou brengen.

Bij Maddaloni scheidden onze wegen van die van mijn Napolitaanse vrienden. We stopten en wilden elkaar omhelzen, toen Perparim, de reusachtige Albanees met een fles Grappa kwam aanlopen.

“Ik ben dan wel een Moslim van geboorte, maar voor deze gelegenheid, zal Allah mij wel willen vergeven.”

“Perparim,” vroeg ik, “Met respect, maar als je geheelonthouder bent, waarom draag je dan een fles Grappa met je mee?” vroeg ik, nieuwsgierig als altijd.

“Omdat ik wist dat het alleen maar goed af kon lopen, signor Gian. Ik denk dat we iets te vieren hebben.”

“Fucking right,” vloekte ik, en nam het eerste glas aan.

Stefano vertelde mij later dat de Albanezen -met wie Anouk ook gewerkt had, gedurende haar lessen bij Stefano- haar verafgoodden. Zij konden maar niet begrijpen dat een vrouw, een meisje minstens drie van hen waard was. Stefano vertelde mij ook dat Perparim ieder van zijn mannen een ‘sterfgelofte’ had af laten leggen. De mannen mochten alleen mee op de missie, wanneer zij vrijwillig hun leven wilden geven, om dat van Anouk te redden. De Albanezen hadden zowat gevochten om geselecteerd te worden voor de reddingsmissie.

Toen wij allemaal ons beetje Grappa hadden gedronken, namen wij afscheid van de Napolitanen. Ik moest Lucio beloven om langs te komen met Anouk, zodra zij hersteld was.

“Vergeet niet 333.332,00 euro mee te brengen, dolde Lucio,” terwijl hij instapte. Ik kuste Renato vaarwel en zag de Camorristi met tranen in mijn ogen vertrekken.

Stefano legde zijn arm om mijn schouders, en zei: “Kom Zio, we gaan naar huis.”

Ik stapte weer in de ambulance bij Anouk. Nu dat ik uit de stress begon te komen, leek het wel of ze mijn adrenaline afgetapt hadden. Ik had niet meer geslapen sinds de nacht voor het Skype telefoontje. Ik gooide een paar dekens op de grond, legde de HK MP7 A1 naast mij, en ‘crashte out’.

Gedurende de rit naar het Garda meer, werd ik één keer wakker. Ik voelde hoe de hand van Anouk over mijn gezicht streek, maar mogelijk heb ik het mij verbeeld.

Ik werd weer wakker toen Stefano de deuren van de ambulance opende.

We waren bij zijn vaders huis aan het Garda meer, want ik zag Rino en Franco naast hem staan. Ik brabbelde een excuus en krabbelde overeind.

“Hoe is het met Anouk, Zio?” vroeg Stefano.

“Ik weet het niet echt, want ik heb de hele tijd geslapen,” antwoordde ik beschaamd.

“Het is de leeftijd, Gian,” zei Franco, “We worden oud, vriend.”

Ik was hem dankbaar voor het spreken in meervoud. Ik keek naar Anouk, die met haar ogen open lag.

“Ben je wakker lieverd? We zijn thuis, we hebben het gehaald. Je gaat leven nu en we...”

Ze pakte mijn hand en tuitte haar lippen. Zachtjes drukte ik een kus op haar mond.

“Jan,” zuchtte ze, “Ik ben zo blij.”

“Ze is goed, Stefano,” zei ik, terwijl ik zo stijf als een plank uit de ambulance stapte. Terwijl de Albanezen afscheid namen, droegen Rino en een paar van zijn mannen Anouk het huis in. Franco had een slaapkamer in laten richten als ziekenkamer. Alle essentiële medische apparatuur stond naast een professioneel ziekbed opgesteld. Twee doktoren en een verpleegster stonden al te wachten.

Terwijl Stefano en Franco het huis inliepen, bleef ik in de ziekenkamer om te horen hoe Anouk er aan toe was. Na een onderzoek van een half uur, vernam ik: “Ze heeft veel bloed verloren, maar ze heeft geen schedelbasis fractuur, wel een zware hersenschudding. Ze heeft ook een paar nare schotwonden, die correctieve chirurgie vereisen. Haar pols is nu sterk en regelmatig en haar bloeddruk is 115 over 75. Toch nemen we Anouk morgen even in een ambulance mee, naar onze praktijk voor wat röntgenfoto’s. Het lijkt er echter op dat het meisje erg veel geluk heeft gehad. Bent u haar vader?”

“Ja,” zei ik, “Zo kunt u het wel noemen.”

Drie weken later zat Anouk in haar ochtendjas bij Franco, Stefano, hun vrouwen en mij in de kamer. Haar wonden waren goed aan het genezen, en de dokters hadden haar verzekerd dat na de correctieve chirurgie zouden er nauwelijks nog littekens zichtbaar zijn.

Daar zij zo een onbreekbare wilskracht had getoond, verbaasde het niemand dat men het herstel van Anouk zich kon af zien spelen, voor hun ogen. Drie maanden later liep ik met Anouk de gymzaal van Stefano in. Gedurende haar genezing had zij iedere dag oefeningen gedaan, om haar spieren soepel en sterk te houden, maar nu zou ze een solo schijngevecht uit gaan voeren. De kans op verwondingen waren daarin sterk gereduceerd, al bezwoer ik haar om het rustig aan te doen.

Ze had een audiëntie waar de ballerina van Degas trots op had kunnen zijn, maar Anouk was beter dan welke fucking ballerina dan ook. Franco met zijn vrouw en schoondochter, Rino’s vrouw, de tien mafiosi en hun vrouwen stonden tegen de muren van de gymzaal. Ik zocht een plaatsje naast Pietro, één van Rino’s mannen en als sinds jaren een vriend van mij. Terwijl Anouk zich zonder schaamte uitkleedde en zich in een trainingsbroek met uitlopende broekspijpen en een T-shirt stak, stelden Rino en Stefano zich op in het midden van de gymzaal.

Ze stonden ongeveer anderhalve meter apart, toen Anouk naderde met twee vlijmscherpe messen. Ze droeg de messen met de lemmeten naar achteren wijzend, zoals veel Shilat Pentjak vechters dat doen.

Ze ging tussen de Stefano en Rino in staan met haar armen langs haar lichaam gestrekt, de heften van de messen naar de grond wijzend, zodat de punten bijna haar ellebogen raakten. De paar seconden dat zij haar ademhaling regelde, leek het wel alsof Anouk in trance was.

Zij stapte naar achter en maakte een voorwaartse salto. Toen zij weer stond, wezen haar handen naar de kelen van de beide mannen. De lemmeten van de messen, lagen tegen de kelen, voor een fractie van een seconde. Dodelijk. Anouk kruiste haar armen voor haar borst, stapte naar voren en maakte een achterwaartse salto, kwam neer met nog steeds gekruiste armen, zij sloeg haar armen uit elkaar, zodat zij op een zwaan met gespreide vleugels leek. Het volgende moment hadden Stefano en Rino ieder de punt van een mes onder hun kin. Dodelijk. Als Stefano of Rino hadden bewogen gedurende Anouk’s kata, dan zouden ze dood geweest zijn.

Zij verhoogde nu haar tempo en maakte draaisprongen en overslagen uit het Batay Kréol om de mannen heen, en tussen hen door. Iedere keer dat zij stopte, rustte een lemmet of de punt van een mes tegen de huid van één of beide mannen, op een plek waarachter een vitaal orgaan, of slagader huisde. Nog steeds verhoogde zij haar tempo, het was moeilijk te volgen, wat zij precies deed. Vanuit een overslag liet zij zich vallen en met de bewegingen van een ‘breakdancer’ draaide zij om de mannen heen, en tussen door; zij leek niet meer te kunnen stoppen, maar het volgende ogenblik stond zij doodstil, voorover gebogen tussen de twee mannen. Haar armen waren gespreid en de punten van de messen rustten tegen het scrotum van haar sparringpartners. Nu liepen de rillingen mij wel even over mijn rug en ik hoorde de tien mafiosi en Franco zuchten.

“Mamma mia,” fluisterde de reusachtige Pietro, ontzet.

Nu draaide Anouk om haar eigen as, zoals een schaatsenrijdster, of een ballerina, alleen ze was voor het oog niet meer te volgen. Ze wervelde tussen de mannen door, en om hen heen. Haar armen bewogen nu razend snel. Het ene moment rustte een messenpunt tegen de leverstreek, het volgende moment sloeg ze het heft, zodat de zware achterkant van het mes de slaap, of de kaak zou breken. Ze leek nu wel een wervelende Kozak, of een dolle derwisj. Dit kon niet veel langer doorgaan, voordat zij haar balans moest verliezen. Ze stopte, gooide de twee messen in de lucht, maakte een salto, ving de twee messen tegelijkertijd op en gooide die van zich af. Zij nam een aanloop en terwijl de twee messen trillend in de houten lambrisering, twintig centimeter naast mijn hoofd ploften, maakte Anouk een dubbele salto, waarna zij op Stefano’s schouders belande.

Zij nam zijn hoofd in haar armen en kuste hem waar ze hem raken kon. Stefano tilde haar van zijn schouders, nam haar in zijn armen en zei luid: “Welkom Anouk, welkom thuis.”

De mafiosi werden dol en begonnen te klappen, terwijl Anouk nu Rino omhelsde en kuste. Ik had tranen in mijn ogen; ik was de enige..., met Franco, Margherita, Donatella en tien mafiosi met hun vrouwen. Wat was ze goed geworden en wat hadden Stefano en Rino een ongelooflijk vertrouwen in haar gehad. Ze was al goed met messen, voordat ze naar Lucio en Umberto in Napels vertrok, maar wat had ze daar nog veel geleerd.

Anouk kwam naar me toe en vroeg: “Ben je wel trots op mij, Jan?”

“Trots? Ik was al trots toen je meer dan een jaar geleden naar Napels vertrok. Je vader moest je kunnen zien, Anouk. Werkelijk. Hoe voel je je nu, na je eerste zware oefening?”

“Goed lieverd, echt voldaan. Wat een compliment van Stefano en Rino, hè?”

“Ben je gelukkig, Anouk?”

“Ja, Jan. Meer dan jij ooit kunt vermoeden. Wat een vrienden heeft mijn vader. Het is echt ongelooflijk.”

“Zo Gian,” ze Franco, “Ben je klaar voor de volgende verassing?”

Ik keek hem verbaasd aan, maar zei: “Zo klaar als jij, mijn oude vriend. Maar dit is een van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb. Wat een vertrouwen moeten Stefano en Rino in dit monster hebben gehad.”

“Het is een mooi compliment voor alledrie, Gian. Zij hebben Anouk ook geleerd, dus ze wisten waar zij toe in staat was. Kom, lopen jullie even mee.”

We liepen achter Franco aan, die ons naar de eetzaal bracht. De reusachtige eettafel was voor dertig man gedekt. Twee mafiosi, Margherita en Donatella kwamen binnen met een massief bloemstuk, dat zij midden op de tafel zetten. Er hing een lint omheen dat zei: “Anouk, we zijn vereerd om je als lid van onze familie te mogen beschouwen. Als Stefano een zuster had gehad, dan was jij dat geweest.”

Anouk greep mijn hand en kneep er hard in. Ik moest slikken. ‘Fuck’, dit waren fucking emotionele dagen.

Alle mafiosi kwamen binnen met hun vrouwen. Rino en zijn vrouw kwamen met Stefano binnen. Ik legde Anouk uit dat Franco, ieder jaar een paar keer een diner gaf voor zijn mannen.

“Ik weet het, lieverd. Ik heb hier een jaar gewoond, Jan. Weet je nog?”

Voordat wij gingen zitten, kwamen de vrouwen van de mafiosi één voor één, vergezeld van hun criminele echtgenoot om Anouk te feliciteren met haar geslaagde missie, haar redding en haar genezing. Anouk, die de echtgenoten allemaal bij hun voornaam noemde, kuste de vrouwen en bedankte hen, en hun eega’s. Nu begrijp ik hoe Prinses Diana zich gevoeld moet hebben..., niet zo fucking goed als Anouk.

Het diner werd een succes, zoals dat alleen maar in Italië mogelijk is. Franco had een catering team en bediening laten komen. Ik was blij, en trots als ik naar Anouk keek. Zij zat met alle vrouwen te praten, alsof ze op het plaatselijke marktplein stonden. Stefano en ik moesten vertellen van onze reddingsmissie. De mannen waren begeesterd, maar hoewel er door niemand op zijn strepen werd gestaan, gaf iedereen respect.

Één van de mafiosi vroeg: “Stefano, waarom mochten wij niet mee om Anouk te redden. We hebben niets tegen de Albanezen, integendeel, maar wij zijn toch ook net zo goed..., en wij hielden, en houden zoveel van Anouk.”

Deze vraag was bij Umberto en Lucio met bloed beantwoord geworden.

Stafano antwoordde: “Tito, mijn vader was die dag weg naar Milaan. Ik kan niet zonder zijn toestemming over de organisatie beschikken. We hebben ook nog steeds last met de Roemenen. Ik dacht dat een ieder op zijn plaats moest zijn, waar hij het beste functioneert. Ik kon het niet aan de Albanezen overlaten hier, anders had ik zeker Rino wel meegenomen. Is dat een goed antwoord, Tito?”

“Mi scusi, Don Stefano,” antwoordde Tito, terwijl hij de klap op zijn kop van zijn vrouw afweerde.

Voor weer één van die zeldzame momenten was ik weer gelukkig in mijn leven, maar ik wist al dat het niet mocht duren. Hoe weet iemand dat? Ik voelde het, iedere keer weer. Ik mocht nooit lang gelukkig zijn. Maar voor nu interesseerde het mij niet, als Anouk en mijn vrienden maar gelukkig waren.

Na het diner werd er gezongen, mensen vertelden hun belevenissen die grappig waren. Geen oubollige tv-shit moppen, zoals in Holland. Iedereen liet iedereen praten. Iedereen nam deel, ook de obers en de caterers. Het was mateloos gezellig, totdat een van de obers vroeg: “Signorina Anouk, met uw permissie, vertel ons eens hoe u uw missie heeft uitgevoerd...”

“Tssjttt, no, no, no” sisten de mafiosi.

“Mamma mia, Madonna Santa,” gilden hun vrouwen.

“NEE!” brulde ik, “Nee, ze moet daar nog niet over praten, gek dat je bent.”

De man had het nooit slecht bedoeld, maar nooit zal een burger de ‘malavita’ (onderwereld) begrijpen.

Anouk dacht na..., aarzelde even en zei toen: “Ik kan niet..”

Ze werd lijkwit. Haar ogen draaiden weg..., zij stond op, terwijl ze zei: “Wraak. Ik moet mijn vader wreken. Houd mij niet tegen. Jan, help mij, ik moet weer doden.”

Ik werd opzij gegooid, en Pietro pakte Anouk op. Hij nam haar als een baby in zijn armen en zei: “Het is goed Anouk, Jan is hier met mij. Je hoeft niet meer te doden. Wij doen dat nu.”

Anouk was goed. Ze was sterk. Ze was snel. Pietro hield haar echter in een beschermende ‘bear-hug’, waaruit zij zich niet kon ontworstelen. Huilend kuste hij haar gezicht en mompelde: “Anouk, Anouk, wij zijn allemaal hier, het is goed. Het is goed.”

Stefano kwam al aangerend en duwde een injectienaald in Anouk’s arm. Vijf minuten later sliep Anouk. Ik stond te kotsen van ellende. De mafiosi waren opgestaan en renden naar de ober toe. Zij wilden hem aan stukken snijden, maar Rino schoot een kogel over hun hoofden, en Franco bracht hen verder tot bedaren.

“Het diner is afgelopen. Anouk is ziek, en wij moeten ons nu om haar bekommeren. Wie de ober kwaad doet, zal niet langer onze vriend meer zijn. Het was geen opzet, onthoud dat,” zei Franco.

Stefano, Pietro en ik brachten Anouk naar de ziekenkamer.

“We moeten haar armen en benen vastmaken,” zei ik, “Ze gaat ‘apeshit’ als ze bijkomt. Ze schiet nu regelrecht in een psychose of Acute Stress Disorder. Dit was de trigger.”

“Don Giovanni,” vroeg Pietro huilend, “Hoe kon dat nu? Ik wist, ik voelde..., iedereen voelde dat wij niet daarover moesten praten, maar Anouk ging zo goed. Waarom gebeurt dit?”

Ik pakte de reus zijn handen, en zei: “Anouk heeft nimmer kans gehad haar stress te verwerken. Ze was ‘doped up’ met haar eigen adrenaline na haar missie, en haar ontsnapping. Niet lang daarna raakte zij bewusteloos en werd onder verdoving gehouden. Half bewusteloos komt zij hier aan. Terwijl de dokters en plastisch chirurgen aan haar werkten, had zij de stress die ieder persoon heeft, die in een ziekenhuis komt, of die zware behandelingen ondergaat. Die stress nam over van de onderliggende, onverwerkte stress van de moordpartij. Dan is zij hyper, wanneer zij begrijpt dat zij nog leeft en dat zij een normaal leven kan gaan leiden. Ze kijkt uit naar haar herstel. Ze traint en traint en zij verricht een klein wonder, waar wij allemaal getuige van zijn geweest. Dan was er het diner en met de wijn ging haar geest ontspannen. De vriendelijkheid, de euforie van haar geslaagde oefening en de gezelligheid en hartelijkheid van iedere aanwezige nam haar onbewuste alertheid weg..

Haar geest was op dat moment ontwapend. De vraag van de ober bracht alles in één keer terug. Veteranenziekte. Zijn vraag triggerde het syndroom. Ze heeft vanaf nu een Acute Stress Disorder, als ze gelukkig is. Het kan ook een Post Traumatisch Stress Disorder worden en dan kon het wel eens chronisch blijken. En mogelijk gaat zij in een klinische depressie. Mijn God, waarom moest dit gebeuren? Weer heb ik gefaald. Ik had haar moeten voorbereidden, maar omdat de dokters er niets over zeiden, heb ik gedacht..., heb ik gebeden dat dit niet zou gebeuren, maar het is gebeurd, Pietro, het is fucking gebeurd.”

Het feest was afgelopen. De ober werd door Stefano naar huis begeleid, want hij was er niet zeker van dat zijn Rino’s mannen deze keer naar hun orders zouden luisteren.

“Waarom lig ik vastgebonden, Jan?” maakte de stem van Anouk mij wakker. Weer lag ik in het noodbedje in de ziekenkamer, waar ik eerder al een paar weken in had doorgebracht.

“Anouk, lieverd..., je hebt een aanval gehad gisterenavond. Voor je eigen veiligheid moesten wij je vastbinden, maar de dokters komen zo. Heb even geduld, lieverd.”

“Ja..., ja..., natuurlijk, Jan. Wat voor aanval heb ik dan gehad? Is het gevaarlijk? Zal ik nog kunnen trainen?”

“O ja, het is niets fysiologisch. Het is een soort stress aanval, Anouk. Wil je dat ik je erover vertel?”

Ik legde haar alles uit over hoe het gekomen was en Anouk leek het te begrijpen.

“Je zei mij indertijd dat ik mogelijk een Personality Disorder zou gaan ontwikkelen. Denk je dat dit gebeurd is?”

“Nee, dan hadden we het al geweten, lieverd. Ik denk dat het een Stress Disorder is. Als we geluk hebben, dan is de aandoening acuut. Dan is het met een maand, twee maanden over. Het kan echter ook chronisch worden, en dan is het iets wat je leven zal gaan beïnvloeden. In beide gevallen wil ik eerst even horen wat de dokters zo zeggen. Daarna leg ik je alles uit. Is dat okay, lieverd?”

Anouk knikte. Franco kwam binnen met twee heren, die een psychiater en psycholoog bleken te zijn. Franco ze: “Ik heb mijn vrienden al het hele voorval, en de geschiedenis uitgelegd, zodat zij Anouk niet onbewust triggeren.”

De psychiater bevochtigde Anouk’s hoofd met een contactvloeistof en zetten haar de elektrodenmuts op van de draagbare Elektro-encefalograaf. Tevens werd zij aan een hartmonitor gelegd en werd haar bloeddruk gemeten. De psychiater stelde Anouk enkele vragen en bestudeerde haar hersenactiviteit.

Na een half uur zei hij: “De Alfa- en Gammagolven vertonen geen afwijking. Ik zou willen dat u haar heel licht ‘triggert’, signor Gian.”

“Anouk, vertrouw je mij lieverd?”

“Natuurlijk Jan, waarom?”

“Ik ga je nu een vraag stellen, waardoor je je misschien rot gaat voelen. Als dat gebeurt geven we je gelijk een verdoving. Het spijt mij lieveling, maar we moeten zien of er een hersenafwijking is.”

“Doe wat je wilt, Jan. Ik vertrouw je, maar blijf wel bij me.”

“Anouk..., kun je je nog herinneren dat je gewond de bergen in vluchtte?”

Ik zag haar aarzelen..., weer werd ze bleek, maar haar ogen bleven normaal. Ze antwoordde: “Ja..., Ja..., veel pijn Jan. Ik herinner mij de pijn nadat er op mij geschoten...”

“Stop!” zei de psychiater, “Dat is genoeg. Dank je wel Anouk, je bent erg flink geweest. Slim, signor Gian, om aan het eind te beginnen.”

Ik haalde mijn schouders op, terwijl de psychiater Anouk een mild sedatief injecteerde.

Daarna stelde de psycholoog Anouk verschillende vragen, terwijl de psychiater alle uitlezingen vergeleek. Niet veel later kwamen de twee mannen tot de conclusie dat er in ieder geval de aanwijzingen waren voor een Acute Stress Disorder.

“Om te voorkomen dat ze in depressie gaat, willen wij haar alvast op antidepressiva zetten, daarnaast geven wij haar angstremmers.”

“Wat voor type antidepressiva had u haar willen geven?”

“SSRI’s (Selective serotonin reuptake inhibitor)”

“No fucking way,” zei ik, “Ze heeft nog geen één van de klassieke stress symptomen vertoond. De Fluoxetine, Paroxetine of Sertraline gaan allemaal pas na minimaal vier weken werken. Dan hebben we een goed idee of haar aandoening chronisch is. U kunt Oxazepam uitschrijven voor angst, maar dan wil ik het ook in intramusculaire of intraveneuze vorm hebben. Dan kan ik het inspuiten, wanneer ze een acute angstaanval krijgt.”

“Maar de SSRI’s werken ook tegen woede-aanvallen, signor Gian,” zei de psychiater.

“Nogmaals, ik heb nog geen enkele van de klassieke symptomen gezien. Ik zal haar zelf begeleiden, en gelooft u mij, ik experimenteer niet met een persoon, die mij het liefste in deze wereld is. Als ik dingen ga herkennen, dan ben ik de eerste om ze te melden. Vooralsnog is het middel erger dan de kwaal. Ik baseer het voorgaande op een logische veronderstelling.”

Ik vertelde de beide doktoren van de trainingssessie van Anouk met de messen, met Stefano en Rino.

“Daar zij bezig was moordaanslagen te trainen, had dat een grotere ‘trigger’ moeten zijn. Niets was minder het geval. Haar bewegingen en aanvallen waren meer dan honderd procent gecoördineerd. Er is een andere ‘trigger’, en die zal ik ontdekken gedurende haar therapie.”

De psychiater knikte en liet mij een uitdraai van de hersengolven zien.

“Kijkt u hier naar de Gammagolven en dan kijkt dan hier weer naar de Gammagolven. Op het moment dat Anouk over uw vraag nadacht, gingen de Gammagolven ‘haywire’. Houd u dat in gedachten als u met haar therapie begint, maar wat voor therapie wilt u toepassen? U hebt net zoals u al zei, ook nog geen symptomen waargenomen. Dit is geen kritiek, maar ik ben zeer benieuwd naar de verdere ontwikkelingen, zo die er al zullen zijn. Ik verzoek u mij van alles op de hoogte te willen houden; voor Anouk maar zeker omdat ook wij verkiezen, dat u slaagt op uw manier. Wij hebben de wijsheid niet in pacht, en alles dat helpt is goed. We zijn zeer benieuwd.”

De psychiater gaf mij zijn kaartje, en zei: “U kunt mij altijd bellen op dit nummer, dag en nacht.”

De psycholoog zei: “Ik heb iets dergelijks nog niet eerder meegemaakt. Uw redenering is mogelijk juist, omdat u logisch denkt met de nodige kennis. Ik zou u willen verzoeken om ons iedere dag een update te geven per email. Wij berekenen niets voor ons onderzoek, maar mogelijk kunnen wij tijdig iets herkennen, dat u van nut kan zijn. We werken dus ‘in tandem’”

Ik kon mij daar volkomen in vinden en deed de twee medici uitgeleide, waarna ik weer naar Anouk terugkeerde.

Ze was een beetje ‘dopey’ toen ik binnenkwam, maar ze zei: “Je houdt echt van mij, hè Jan? Je beschermt mij zelfs tegen doktoren.”

“In Holland mag jij mij weer tegen mijn vijanden beschermen, Anouk. Eerst gaan wij beter worden.”

“Wij?”

“Ja wij, lieverd. Dit is iets wat wij samen moeten doen.”

Alles is je nog gelukt met mij, mijn opleiding bij jou, Stefano en in Napels. Mijn redding en weet je nog wat je mij allemaal geleerd hebt...”

“Stop het boefje. Ik zal het echt nooit vergeten, lieveling.”

“Ik ook niet. Ik heb er nog vaak aan gedacht, het was zo mooi, en fijn. Maak me beter, Jan. Neem mij mee naar huis, beloof mij dat. Ik vertrouw je, maar dat deed ik al gelijk. Ik vertrouw je en niet omdat ik zoveel van je houd.”

De volgende dag trok ik met Anouk in de blokhut, waar wij eerder zo gelukkig waren geweest. Ik voerde nu een zware strijd met mijzelf, net als de eerste keer. Ik zag mij nu als haar hulpverlener, en het zou niet juist zijn om met haar naar bed te gaan. Aan de andere kant hielden wij van elkaar en het was ook niet de eerste keer dat wij elkaar ‘aan de praat hielden’.

Ik besloot dat haar gezondheid boven alles ging en om mijzelf weg te cijferen. Wanneer Anouk kenbaar maakte dat zij meer van mij verlangde dan mijn support, dan liet ik haar relaxen en genieten tot zij half dood op het kussen lag. Ik ging voorbij aan mijn behoeftes, maar meer nog aan mijn gevoelens. Als zij ’s nachts in mij arm sliep, of als zij tegen mij aan lag, dan genoot ik van haar warmte. Zo deed ik dat gedeelte ‘Honi soit qui mal y pense’, you fucking ratbags.