Lees eerst Maverick and the Clickchick

Okay, ik weet het. U heeft in mijn vorige hoofdstuk kunnen lezen, dat ik niet meer zou schrijven.

De reden daarvoor heeft u mogelijk ook gelezen, en als dat zo is, dan weet u zo meteen dat ik uit de dood ben teruggebracht, in de armen  van een engel.

Een Lexa engeltje. Was dat nu pech, of geluk hebben? We zullen zien, maar dit moet ik schrijven; minder kan, en mag ik niet doen.

Ziek van pijn en verdriet, besloot ik er dus een eind aan te maken. Aangezien ik alleen in staat ben om de trekker naar iemand anders over te halen, en geen zin in een fucking keelontsteking had, koos ik de gemakkelijkste weg. Ik nam de honderd fucking bètablokkers. Vijf gram moest genoeg zijn. Daarvoor had ik al een strip Zopiclone genomen, om in ieder geval te slapen, wanneer de pomp zou stoppen.

Terwijl ik begon uit te zonken, hoorde ik een gebons op de achterdeur. ‘Rot op,’ herinnerde ik mij later, ‘Kom morgen maar terug. Als het haast heeft, dan ben je lekker te laat. Hopelijk krijg je nog geld van me ook.'

“Jan, Jan, wat heb je gedaan?” hoorde ik in de verte. Ik voelde dat er aan mij geschud werd. Met moeite opende ik mijn ogen en zag de vage contouren van een vrouw.

“Yvonne?” vroeg ik, ‘spaced out’ van de Zopiclone.

“Nee, ik ben het, Reina. We hadden afgesproken, dat ik naar je...”

Ik ‘crashte’ en was er God zij fucking dank uit.

Ik kwam bij, in wat een ziekenhuisbed bleek te zijn. Er stonden twee artsen en een verpleegster bij mijn bed.

“10mg Glucagon intraveneus per uur en nu nog een keer Flumenazil,” hoorde ik een arts tegen de verpleegster zeggen, “Als er geen complicaties zijn en de psychiater heeft geen bezwaar, dan kan hij morgen naar huis.”

Het ziekenhuispersoneel verdween en een jonge vrouw kwam aan mijn bed zitten, en vroeg: “Hoe voel je je, Jan?”

“Niet zo dood als ik graag zou willen zijn, Reina. Is de politie er gisteren ook bij geweest?”

“Ja, maar maak je geen zorgen over dat pistool. Dat had ik gelijk al in mijn tas gestopt. Ik hoopte dat ik het je snel weer terug kon geven.”

“Good girl! Sorry, dat je mij zo moest vinden, muff. Ik was totaal vergeten dat je naar mij toe zou komen, anders had ik dat natuurlijk nimmer gedaan. Het spijt mij oprecht.”

"Het spijt mij niet dat ik gekomen ben. Je was anders dood geweest. Vond je het zo erg, dat ik weer contact met je wilde?" vroeg zij, mijn hand pakkend, “Toen ik je belde, dacht je dat het een goed idee was.”

Ach Reina, doe niet zo gek, joh. Het feit dat ik er niet blij mee ben dat je jij me gevonden hebt, en op tijd nog wel, wil niet zeggen dat ik geen contact meer met je wilde. Hmm, dat klinkt als een oxymoron. Nee, je weet hoe ik altijd over je gedacht heb, en het feit dat wij onze eigen weg moesten gaan, lag aan ons allebei.

“Maar waarom wilde je je dan van het leven beroven, Jan, of wil je er niet over praten?”

“Ik heb er al over geschreven, maar ja, als je een paar uur hier in dit stinkende ziekenhuis wilt zitten, en je hebt er geen moeite mee om een verhaal over een andere vrouw en de dood van mijn boezemvriend aan te horen, dan zal ik het je vertellen.”

Terwijl ze verpleegster mij een shot Glucacon toediende, begon ik het Yvonne verhaal aan Reina te vertellen. Ze vond het niet leuk, maar ik vond het nog minder prettig om het verhaal weer te moeten beleven. Toen ik uitgesproken was, vroeg zij me: “En daar wilde jij je voor van kant maken? Dat meisje spoort niet, als ik jouw verhaal zo eens aanhoor, en daarnaast is het nog een leugenaarster ook. Ik denk dat je leven een beetje meer waard is dan dat. ”

“Dat, zoals jij het placht te noemen, was niet de reden dat ik het ventiel los wilde draaien. Ik ben het al een tijd zat, en eerlijk gezegd zie ik niet wat ik hier nog langer moet doen. Ik heb een geweldig leven gehad, en het is mooi geweest. De moord op mijn vriend Franco zorgde ervoor dat ik geen reden zag om nog verder te leven. Franco was mijn leven.

Yvonne was niet de reden, ik zou mij nooit om een vrouw toppen, maar aangezien zij zich ook al voorgenomen had, om er een eind aan te maken, dacht ik dat het een goed idee was om maar samen te gaan.

Wat het niet sporen betreft..., wie is nog wel normaal in deze fucking maatschappij, en wie bepaalt wat fucking normaal is. Nee, dat meisje is zeer beschadigd, maar ik houd van haar, zoals ze is. Wat die leugens betreffen, als je daar niet doorheen kunt kijken, dan heb je weinig geleerd, foof. Dat meisje, hoewel in essentie eerlijk, heeft moeten leren draaikonten om zich staande te houden, en omdat zij super onzeker is van zichzelf, heeft de laatste die voorbij komt altijd gelijk.”

“Je lijkt nogal op haar gesteld te zijn dat je het zo voor haar opneemt.”

“En jij lijkt nogal een hekel aan iemand te hebben, die je niet eens kent.”

“Ik heb een hekel aan haar, om wat ze met jou heeft gedaan.”

Ik zuchtte, en zei: “Laat maar, Reina, ik heb de zin noch de kracht om hierover te gaan debatteren met je. Ik leg je net uit dat de moord op Franco mij dwars liet flippen. Stop melken over een andere vrouw. Waarom heb je mij eigenlijk weer gebeld van de week?”

“Dat had ik je al verteld. Ik miste je.”

“Ja, je hebt mij bijna gemist. Niet half. Kom Reina, vertel mij de echte reden waarom je contact wilde hebben. Ik weet wel dat na vannacht je geen hoge dunk van mij hebt, maar ik heb je goed genoeg leren kennen in die paar weken, dat er een ander motief is. Jij bent een hele praktische vrouw en je weet het nuttige met het aangename te verenigen. Wat is het nuttige?”

Reina keek mij peinzend aan, voordat ze zei: “Je zult mij niet geloven, maar dit is de waarheid. Doe er maar mee wat je wilt. Ik had indertijd mijn zuster van onze relatie verteld. Toen ik van de week vertelde dat ik bij je zou gaan logeren, vroeg ze mij of ik aan jou wilde vragen of je geïnteresseerd zou zijn om haar te helpen met een probleem.”

“Waarom zou ik daar geïnteresseerd in zijn? Ik heb zat problemen van mijzelf, ik hoef die van een ander er echt niet meer bij te hebben. Weet je trouwens zeker dat dit de juiste volgorde was: ‘Jij miste mij en besloot mij daarom op te komen zoeken. Daarna vertelde je dat aan je zuster en die vroeg jou, om mij om assistentie te vragen. Het was toch niet toevallig andersom, dat je besloot mij te gaan missen, nadat je van je zusters probleem hoorde’”?

“Je bent een wantrouwige pleurislijder, Jan. Ik ben je ex-vriendin niet, die je voor liep te liegen.”

“Doe me lol Reina, slik die drol nu maar door. Trouwens ik dacht dat je zuster getrouwd was. Kan haar man niet dat probleem oplossen?”

“Haar man is het probleem!”

“Waarom gaan ze niet naar huwelijkscounseling? Ik ben geen fucking hulpverlener.”

“Wat ben je toch een sarcastische klootzak, Jan,” zei Reina, nu razend, “Ik had je beter dood kunnen laten gaan.”

“Had je mij dan niet gemist?” vroeg ik op verzoenende toon, “Kom foof, cool it en vertel me wat het probleem is. Ik beloof je niets, want ik ben zelf een probleem. Als ik morgen naar huis mag, kom dan naar me toe, dan kun je mij het verhaal vertellen en mogelijk een beetje motiveren, want daar ben je goed in, en ik ben er aan toe.

Ik mocht in het ziekenhuis de avond ervoor dan wel heel driftig tegen Reina gezegd hebben, dat ik ‘er aan toe’ was, maar het beviel te betwijfelen, of ik er wel aan toe zou komen. Ik was zo fucking moe dat ik wel op mijn eigen tafel kon slapen. Reina had te eten gemaakt, want ik kon amper op mijn benen staan. Vreemd wat voor een effect een paar pilletjes op een mens konden hebben.

Pilletjes. Ik vroeg Reina of ze mij de problemen van haar zuster wilde uitleggen.

“Zoals je weet zijn mijn ouders vrij vermogend. Toen Erna, mijn zuster, indertijd met haar verloofde kwam aanzetten, was het al snel duidelijk dat ze een bietser en een pannenlikker aan de haak had geslagen.

Niet alleen profiteerde Jean-Jaques van Erna’s geld, hij verplichtte haar geregeld grote leningen bij mijn vader te gaan doen, zodat hij zijn leven wat luxer kon inrichten.”

“Jean-Jaques,” vroeg ik huiverend, “Wat is dat voor een fucking naam?”

“Hij ziet er net zo uit als zijn naam klinkt. Niet dus. Ik heb nooit begrepen wat mijn zuster met hem moest, maar goed... Ze zijn nu tien jaar bij elkaar, hebben een kind en JJ gaat vreemd bij het leven.”

“Waarom scheidt zij niet van hem, en wat doet JJ eigenlijk voor de kost. Bietsen?”

“Mijn vader heeft een farmaceutisch importbedrijf en beschikt over een aantal licenties van de bekende farmaceutische industrieën, zoals Roche, Merck, SBK and Pfizer. Indertijd heeft hij JJ aangesteld als manager om mijn zuster een plezier te doen.”

“Laat mij een raden, Reina. JJ is een zaak in een zaak begonnen waarbij hij loutoffe pomppillen nu aan de klanten van je vader verkoopt?”

“Ik ben bang dat ik niet begrijp wat je bedoelt, Jan”

“Pfizer bijvoorbeeld, is de maker van Viagra. Al JJ hoeft te doen is een zootje nep, of inferieure Viagra te bestellen op het Internet, en hij kan die neptroep als authentieke waar aan je vaders afnemers verkopen.”

“Ja, maar het is erger dan dat, Jan. Toen mijn vader het ontdekte, dreigde hij naar de politie te gaan, wanneer JJ niet stopte met zijn praktijken. Toen mijn vader ’s avonds thuis kwam en zijn auto de garage inreed, stonden er twee mannen hem op te wachten. Zij vertelden mijn vader dat wanneer hij zich nog één keer met hun zaken zou bemoeien, dat zij zijn dochter Erna, en haar kind zouden vermoorden. Mijn vader en zuster zijn ten einde raad, want het is maar een kwestie van tijd voordat dit bedrog ontdekt wordt, en mijn vader de gevangenis ingaat. Het alternatief is dat mijn zuster en mijn neefje vermoord worden.

Dit is echter niet alles, Jan. JJ heeft nu ook een internetfirma opgericht, waar hij zijn vervalste waren aanbied. Erectiepillen, uppers, downers, zonkers, Xenical en antidepressiva.”

Ik hoefde niet lang na te denken voordat ik zei: “Dit is een probleem, Reina. Dit is een fucking groot probleem, en ik zal je vertellen waarom.

Pfizer bewaakt haar sekssnoepjes nog beter dan een kloek haar kuikens. Miljarden spenderen zij aan beveiliging, opsporing en processen om hun artikel veilig te stellen, en zij slagen daar aardig in ook. Daarnaast is er die internetdrogisterij van JJ. Dat loopt stuk, daar kun je op wachten. Het is interessant te zien welke onderneming het eerste goref gaat. Ik zet mijn geld op Pfizer.”

“Maar mijn vader en zuster, Jan,” zei Reina, nu wanhopig.

“Nee, ik dol je foofie. Je hebt mijn leven gered, en daarnaast heb je mij problemen met de politie bespaard. Ik ga je helpen, foof. Al is het alleen maar, omdat de klank van de naam Jean-Jaques mij misselijk maakt.”

Reina begon te huilen van oplichting, en snotterde: “Het geld is geen probleem, Jan. Mijn vader betaalt ieder bedrag om van deze ellende af te komen.”

“Heb je het met je vader over mij gehad dan?”

Reina aarzelde even, voordat zij zei: “Ik heb hem verteld dat ik kennis aan iemand had, die mogelijk zijn problemen op zou kunnen lossen. Hij weet je naam niet, dat zweer ik.”

“En dat blijft zo. Reina, de kosten, daar kan ik nog niets over zeggen. Ik help je gratis, maar als ik steun nodig heb, dan moeten die mensen een redelijk bedrag betaald worden. Zwart!

Normaal, als het een vriendendienst betreft, dan kijken wij altijd of wij het geld bij de tegenpartij kunnen halen, zodat het de benadeelde niets kost. Ik kan dat echter niet garanderen, dus daar moeten wij het over hebben. Wij! Niet je vader en ik, begrepen?”

“Ja,” zei Reina besloten.

“Om je een beeld te geven, lieverd: in inferieure of nepmedicijnen wordt vierhonderd keer zoveel verdiend als in cocaïne. Nagenoeg risicovrij. Je kunt je dus voorstellen met wat voor mensen, of liever gezegd, organisaties wij te maken kunnen krijgen.

Het is levensgevaarlijk, ook omdat zij over de beste IT mensen beschikken. Het zijn dus niet een stelletje analfabete Roemeense afpersers. We krijgen met zeer intelligente, en zeer gevaarlijke mensen te maken. Are you still game?”

Reina knikte overtuigd dat zij de missie door wilde zetten.

“luister, ik moet eerst weten hoe groot die organisatie is. Eerder kan ik niets doen, want wij nu nog tasten in het duister. Bel je vader eens op jouw mobiel, en laat mij even met hem praten. Zeg niet mijn naam.”

Reina belde haar vader en zei dat haar kennis hem wilde spreken.

“Met Alfred Dührer,” klonk het.

“Goedenavond, mijn naam doet er niet toe. Ik ben uw dochter onder meer mijn leven schuldig, dus ik ga mijn schuld inlossen. Probeer niet van uw dochter te weten te komen wie ik ben, want u brengt ons dan allemaal in gevaar. U mag echter trots op haar zijn, mijnheer Dührer.”

“Dank u wel. U bent erg vriendelijk om ons te helpen. Ik betaal wat het ook kost, al verlies ik alles, ik wil mijn goede naam behouden.”

“Wat dat betreft zijn wij dan gelijk, maar dat zal wel het enige zijn, mijnheer Dührer,” lachte ik, “Vertelt u mij eens, wanneer de oorzaak van uw problemen een week of wat niet op zijn werk zou verschijnen, zou dat uw zaak nadelig beïnvloeden? Ik bedoel: is de persoon essentieel voor uw bedrijf?”

“Nee, absoluut niet, maar twee mannen...”

“Ik weet het. Maakt u zich niet bezorgd, mijnheer Dührer, U bent cruciaal voor uw bedrijf, dus u gebeurt niets. Voor uw vrouw, dochter, kleinzoon en Reina verzorg ik onderdak. Nogmaals, beschaam mijn vertrouwen niet, en minstens zo belangrijk: vertrouw mij. Ik ben Reina veel verschuldigd.”

De man begon te huilen aan de telefoon, en stamelde: “Ik hoor dat u in staat bent om mijn problemen op te lossen. Als dit alles over is, en de financiën zijn geregeld, doet u mij dan de eer om u uit te mogen nodigen?”

“Doe mij maar wat tabletjes, ik heb ook een beetje last met erectieproblemen,” lachte ik.

“Dus alle twee mijn dochters hebben een probleem dan,” lachte de man, nu opgelucht.

“Mijnheer Dührer, wij zien elkaar wanneer dit over is. Als Reina om geld komt vragen, is het echt nodig. Zij zal u alles uitleggen later. Maakt u zich niet druk, enne mijnheer Dührer?”

“Ja mijnheer?”

“Praat nooit ofte nimmer met de politie.”

“Ik zal precies uw instructies opvolgen. Mijn hartelijke da...,”

Ik belde af en gaf Reina haar telefoon.

De volgende dag belde ik Renato in Napels en legde hem de zaak uit. Deze wilde onmiddellijk vertrekken om mij bij te staan, maar ik vroeg hem, om het nog even af te wachten. Wel vroeg ik Renato of hij een paar vrienden van mij van Fiumicino Airport in Rome kon halen, en zonodig een paar weken onderdak te geven.

Renato was door het dolle heen. De eerste klus die ik hem regelrecht, zonder tussenkomst van Stefano liet doen.

“Hoe is Stefano, guaglione?”

“We hebben meer dan tachtig Roemenen en Bulgaren vermoord, Zio. Stefano is echter veranderd. Hij is net een robot, zio Gian,” zei Renato, “U moet komen om hem te helpen. Hij mist zijn vader en u bent bijna zijn vader. U moet hem helpen, hij verdrinkt in zijn verdriet.”

“Vengo guaglione,” verzekerde ik Renato, “Doe je vader en Umberto de groeten van me. Als die zaak in Holland uit de hand loopt, bel ik jou. Daarna wijden wij ons aan Stefano.”

Ik legde de telefoon neer en ik schaamde mij diep. Stefano die er altijd voor mij was geweest. De zoon van mijn vermoorde vriend Franco. Waar was ik nu? En ik wilde nog wel zelfmoord plegen. Hij had mij toch niet al die keren mijn leven gered, om het nu door mijzelf weg te laten gooien..., zonder hem zelfs ook maar gedag te zeggen? Het enige excuus dat ik had, was dat ik Margherita had beloofd niet met Stefano te gaan jagen en feitelijk was dat de wens van Franco geweest, maar toch. Dat was de rationaliteit, mijn gevoel vertelde mij iets anders. Ik werd nu snel misselijk van mijzelf en ik denk dat dit het moment was dat ik Yvonne werkelijk begon te haten.

“Jan, wat is er liefste? Je bent ineens zo stil en je bent helemaal grijs in je gezicht,” vroeg Reina bezorgd.

“Ik ben een hork, Reina. Ik ben een ondankbare kankerlijer, ik moest zo nodig verliefd worden en ik vergat al mijn, en mijn enige goede vrienden. Je hebt mij een grote dienst bewezen, lassie.”

Reina keek niet begrijpend, maar greep mijn hand, want ze zag dat ik emotioneel begon te worden. Ze vroeg: “Laat mij bij je blijven, Jan. Ik ben niet zo bang uitgevallen en je hebt mij nodig. Je bent nog niet over Yvonne heen en je geest is niet zo sterk, als dat die zou moeten zijn. Laat mij je tot steun zijn.”

Ik dacht na, en antwoordde: “Ja, normaal zou ik daar niet aan beginnen, maar ik ben inderdaad zwak. Je loopt echter geen gevaar, want je loopt niet in de weg, daar zorg ik wel voor. Laat mij Yvonne vergeten, Reina. Maak dat ik haar fucking vergeet. Omdat ik mij zonodig in haar moest verliezen, heb ik al een groot onrecht begaan. Zorg dat ik haar vergeet.”

Ik sprak met Reina af dat zij de volgende dag haar moeder, zuster en neefje op het vliegtuig naar Rome zou zetten. Renato zou hen van het vliegtuig halen en mee naar Napels nemen. Ik had Reina gevraagd de sleutel van haar zusters huis mee te brengen.

De volgende dag, ging ik met Reina naar het huis van haar zuster. Wij vermaakten ons een beetje met de televisie, tot ik JJ thuis hoorde komen. Zijn naam was Jean-Jaques, en hij zag er ook uit als een fucking Jean-Jaques.

“Erna, waar zit je nou verdo..., Reina, wat doe...?”

Ik duwde de loop van de Sig P220 in zijn oor, en zei: “Ga even rustig zitten, JFuck.”

JJ keek alsof hij water zag branden en zeeg in een fauteuil. Ik gooide hem een plasticuff toe, en zei hem dat ding om zijn polsen te doen. Toen hij klaar was, gaf ik er een paar rukken aan, zodat zijn handjes netjes bij elkaar bleven. Hij leek wel een bidsprinkhaan.

“JFuck, vrienden van mij hebben last van jou, dus ik heb last van jou. We kunnen dit gemakkelijk, of moeilijk doen. Ik zal je vast laten zien hoe het moeilijk gaat”

Ik pakte een automatische centerpunt uit mijn zak en zette die op zijn voorhoofd. Ik drukte, zodat de veer zich spande, en de punt drong in JJ’s schedelbeen.

De schreeuw was demonisch, prehistorisch. Reina begon over te geven.

“Doen wij dit makkelijk, of moeilijk, JCunt?”

“Makkelijk, makkelijk,” schreeuwde JJ, terwijl het bloed in zijn ogen stroomde.

“Good Boy, met hoeveel mensen werk je?”

“Ik weet het niet, het is een Canadese organisatie!”

“Ja, dat is het altijd, hoeveel mensen heb je gezien?”

“Ik ken er een twaalf, Canadezen. Daarnaast zijn er ook nog twee Hollanders die...”

“Het vuile werk doen, ja, ja. Waar is die organisatie gevestigd, waar is hun kantoor, of hun magazijn?”

“ik weet het niet. Ik krijg mijn opdrachten per telefoon, of we ontmoeten in een restaurant.”

“Maar jij bent dus wel een topman, nietwaar?”

“Nee, ik krijg betaald en voer orders uit. Echt waar.”

“Je was een goede Duitse soldaat geweest, zestig jaar geleden. Maar weet je wat? Ik geloof je. Weet je waarom? Nee? Omdat je een laf zwijn bent. A waste of fucking time. Je bent a ‘piece of shit, JJ, a lump of fucking trash’

Is er iets dat je mij niet verteld hebt JFuck? Ik zal je vertellen waarom. Ik stop je nu onder de vloer. Als ik het niet overleef, wel, wie komt jou de erwtensoep dan brengen, he? Denk goed na, want het is je eigen leven waar je over denkt, dumbfuck!”

JJ had mij niets meer te vertellen, dus ik bond zijn voeten, plakte zijn mond af met pakjesplakband en haalde zijn mobieltje uit zijn zak. Altijd gemakkelijk om zijn telefoontjes aan te nemen. Daarna opende ik het waterluik in de vloer en liet hem erin zakken.

“Zorg dat je niet misselijk wordt, want dan stik je in je kots,” zei ik, om een beetje paniek te creëren.

Recce finished – Twaalf Canadezen en twee Hollanders. Ik moest Renato, of zijn vader bellen. Ik verpakte de informatie in een JPEG bestand en stuurde dat per smartphone, naar die van Renato.

Twee dagen later waren twee Santisti (hoge bazen in de Camorra) Renmato en de zoon van Umberto in Holland. Twee Santisti en twee wagens Camorristi. Een leger uit Napels.

Renato was gegroeid. Hij straalde nu kracht, zelfverzekerdheid en autoriteit uit. Stefano had hem perfect gemaakt. De zoon van Umberto, Flavio, was net zoals Renato een paar jaar terug was, Besloten, dapper en een man van eer. Umberto, zijn vader had hem goed opgevoed. Renato en Flavio, waren als Stefano en Renato en tijdje terug. God, wat ging de tijd snel. Wat een schitterende vrienden had ik.

“Zio Gian,” zei Flavio. Mijn vader groet u en heeft gezegd dat ik naar u moet luisteren.

“Fucking nonsens, Flavio,” je bent je eigen man en als je net zo goed wordt als Renato en Stefano, dan mag je vader trots zijn. Je vader is trouwens wel iemand om trots op te zijn, guaglione.

Ik legde Flavio en Renato uit dat wij op waren tegen twaalf Canadese nepgeneesmiddelen mafiafucks.

“Wij winnen of verliezen met u, Zio,” zei Renato, “Maar u herinnert zich wel dat wij niet erg schuldig aan verliezen zijn.”

De eerste plaats waar de Canadese drugfucks zouden komen kijken was het huis van JJ. Zes man bleven in de auto’s zitten, terwijl Flavio en Renato mee naar binnen kwamen. Zij stonden in contact met hun mannen met een comms set. Iedereen droeg oortjes.

De derde dag dat JJ tussen de balken lag, stopte er een auto voor de deur. Twee heren met een klembord kwamen naar de deur. Ik opende en vroeg waarmee ik hen van dienst kon zijn. De mannen vertelden mij dat zij graag JJ hadden willen spreken.

Ik zei dat JJ onderweg naar huis was en vroeg of de heren binnen wilden komen om te wachten. Op hun vraag wie ik was, zei ik dat ik de zwager van JJ was.

Ik nodigde de heren uit tot zitten en dat was wanneer Flavio en Renato opdoken en de twee gangsters een High Power Browning in hun oren staken.

“Rustig zitten blijven, anders zijn jullie straks aan één kant doof, en aan de andere kant hebben jullie geen hoofd meer.”

De twee Hollandse gangsterfucks bewogen niet, toen ik hun handen en voeten bond met plasticuffs.

“Waar is de opslagplaats van de Canadezen?” vroeg ik één van hen.

“Waarom ga je die niet lekker zelf zoeken, ouwe mafkees?”

“Het lijkt mij meer dat jij in de positie van mafkees verkeert, dan ik. Maar je hebt gelijk, ik ga zoeken. Ik ga zoeken en ik begin bij jou. Open je mond.”

De gangster negeerde mij volkomen, ondanks het pistool van Flavio in zijn oor.

Ik wenkte Reina naderbij en gaf haar de centerpunt, en zei: “Je bent nu in opleiding, foof. Je hebt het mij van de week zien doen. Nu doe jij het, en als je denkt het niet te kunnen, denk dat deze twee stukken vuil je vader hebben bedreigd met de dood van je zuster en haar zoontje.”

“O, dus jij bent de zuster? Nou we pakken jou ook als dit over is, vuile stronthoer” zei de andere gangster. Ik gaf Renato een teken, en zei: “A bocca!”

Renato draaide vliegensvlug rond en gaf de gangster een achterwaartse klap met de kolf van de HP Browning op zijn mond. De gangster stikte zowat in zijn tanden, maar slaagde erin die even later uit te spugen.

“Als je er zo op gesteld bent om die gore bek van je open te doen, dan geef je ons antwoorden. Zoniet, snijdt mijn vriend hier, je mond open van oor tot oor. Reina, de andere dumbfuck.”

Reina ging tegenover Flavio staan en zette de centerpunt op het voorhoofd van de gangster die niet begrijpend voor zich uit bleef staren.

“Doe het, doll. Geef het hem, nu,” zei ik.

Reina drukte de veer van de centerpunt in totdat deze uit zichzelf ontspande, en de stalen punt in paar millimeter in het voorhoofdsbeen van de wiseguy dreef, die gelijk alle duivels uit de hel schreeuwde. Deze keer hoefde Reina niet over te geven. Ze keek nieuwsgierig naar de krijsende gangster.

“Dat is het vriend, blijf vooral geluid produceren, dan gaan we goed.”

Ik pakte de centerpunt over van Reina en drukt die door de open mond van de schreeuwende gangster tegen één van zijn voortanden aan. Even drukken en… krak, de voortand brak af bij de wortel. De wiseguy loeide nu.

“Zo, nu zing je wel een tandje lager. Belangrijk is dat je zingt. Waar is die opslagplaats?”

“Houd je mond!” schreeuwde zijn maat, “We worden vermoord!”

“Je kunt je mond wel houden, maar je houdt er niets in. Zeg nog maar eens A,” zei ik terwijl ik de centerpunt tegen een andere voortand aanzette.

De wisefuck had genoeg gehad. Hij schudde zijn hoofd en brabbelde: “Ik vertel het wel.”

Tien minuten later wisten wij alles wat wij weten wilden. Nu moesten we het alleen nog zeker weten. Ik haalde de mobieltjes uit de zakken van de onmondige gangsters, en begon een lijst van telefoonnummers met hen door te nemen, zodat ik wist door wie ik (zij) gebeld konden worden.

Toen dat gebeurd was, liep ik naar de gangfuck met de missende voortand en vroeg hem mij het nummer van het Canadese bedrijf te laten zien, plus de nummers van iedereen die daar binding mee had. Daarna deed ik hetzelfde bij zijn maat met de missende rij voortanden. De nummers en gegevens kwamen overeen.

“Het is een makkelijk verhaal,” vertelde ik de twee ‘button-men’, “Ik ga deze data nu natrekken. Wanneer ik in het valletje loop, zullen mijn mannen dat hier merken omdat ik niet terug kom. Zij hebben dan opdracht om jullie op vrije voeten te stellen. Jullie voeten zullen volkomen vrij zijn, want die worden bij de enkels afgezaagd. Omdat het dan toch niets uitmaakt waar jullie lopen, worden jullie ogen tegelijk verwijderd. Zijn er codewoorden die ik moet weten? Nu is het de tijd om die mededelingen te doen. Wanneer jullie mij weer binnen zien komen met een kettingzaag, dan weten jullie ook hoe de vlag erbij hangt. Halfstok! Nu is de tijd om het te zeggen, straks zijn jullie alleen nog geschikt om met een bedelnap bij de ingang van het Centraal Station in Amsterdam te zitten.”

De weerstand van de twee criminele loopjongens was gebroken. Zij gaven mij alle gegevens die ik maar zou willen weten. Wij lieten de twee geboeide gangsters onder bewaking van vier camorristi, zodat Renato en Flavio met Reina en mij konden meekomen.

“Wat gebeurt er met ons,” spetterde een gangfuck met zijn bloedende mond.

“Dat hangt er vanaf of je ons alles hebt verteld,” antwoordde ik, “Ben je echt zeker dat jullie niets vergeten zijn?”

Beide gangsters bezwoeren mij dat er absoluut niets meer was wat zij ons nog konden vertellen.

“Nou dan zullen wij jullie maar geloven, soms moet een mens wel eens wat risico nemen. We zullen jullie ook niet langer hier houden dan nodig is,” beloofde ik, en vroeg Renato: “Quando siamo andati, farli far fuori, tagliarli in pezzi, imballarli in sacchi di plastica e farli buttarli dentro un canale.”

Terwijl ik vertrok met Reina en de twee Italianen, hoorde ik Renato nog tegen zijn capo regime, in het Napolitaans, zeggen: “Zo gauw wij weg zijn, afmaken die twee krengen, lijken aan stukken zagen, in plastic zakken doen en in een kanaal gooien.”

Op de gang hoorden wij twee gedempte schoten. Reina keek mij aan en vroeg: “Wat gebeurt er Jan? Ze worden toch niet…”

“Stel geen overbodige vragen en je hoort geen leugens, doll.”

“Jan, je kunt niet in koele bloede twee…”

“…gangsters laten ‘wasten’, die beloofd hadden je zuster en je neefje te vermoorden? Wat dacht je, dat wij zolang een hotel voor ze hadden kunnen nemen?”

Reina keek geschokt.

“Luister foof, wij konden ze niet eens in het huis van je zuster houden, want zodra die twee gemist worden door hun organisatie, is dat de plaats waar ze het eerst komen kijken. Dat huis moest leeg. JJ mag blij zijn als hij het overleeft. Fuck, ik vraag mij af hoe het met fucking JJ is.”

Renato en Flavio stapten bij Reina en mij in auto. De twee camorristi, die buiten in de auto hadden zitten wachten, reden achter ons aan. Ik vroeg Reina of zij haar vader kon bellen, zodat wij een onderhoud met hem konden hebben, en bij voorkeur niet in het bedrijf.

Een uur later arriveerden wij bij de villa van Reina’s vader in Heemstede. Nadat ik mijn Napolitaanse vrienden en Reina’s vader aan elkaar had voorgesteld, nodigde de vriendelijke man ons plaats te nemen.

“Het was niet de bedoeling dat wij elkaar zouden ontmoeten, mijnheer Dührer, maar dat bleek nu, onder de huidige omstandigheden niet langer te vermijden.”

“Zijn er problemen gerezen?” vroeg Dührer.

“Nee, en ik verwacht ze ook niet, mits u precies onze instructies opvolgt. Als eerste wilde ik u dit op uw hart drukken: ‘U bent nimmer bedreigd geworden bij uw garage door twee mannen. Die gebeurtenis heeft nimmer plaats gevonden. Mocht u ooit gehoord worden door de politie, die suggereert dat een dergelijk voorval heeft plaats gevonden, dan ontkent u dat ten stelligste. Kunnen wij daarop besluiten?’”

“Wat als die twee mannen het zelf toegeven?”

“Dat is het laatste wat zij zullen doen, gelooft u mij.”

“Ik geloof U.”

“Verder hebben we uitgevonden dat een er een grote buitenlandse organisatie achter JJ staat. Die hebben nu een paar dagen niets van JJ vernomen en het is niet waarschijnlijk dat zij iets van hun ‘goons’ zullen horen. De eerste plaats waar ze gaan kijken is dus JJ’s huis, waar ze niemand zullen vinden. De volgende stopplaats bent U. Ze hebben grote investeringen gedaan en zullen die willen beschermen. Ze zullen u onder druk zetten, om te horen of u iets van hun verdwenen handlangers weet. Mogelijk zullen ze u tevens bedreigen, om u vervolgens over te halen om deel te nemen in hun organisatie.”

Het gezicht van Reina’s vader betrok nu.

“U hoeft zich geen zorgen te maken. Ik laat mijn twee Napolitaanse vrienden bij u achter. Die zullen vierentwintig uur per dag bij u zijn. Mogelijk heeft u een slaapkamer met dubbele bedden, zodat er tenminste één lijfwacht altijd bij u is.

Verder, en mocht u bezoek krijgen van deze buitenlanders, zullen mijn vrienden altijd bij u zijn. Op hun bedreiging en voorstel gaat u, na een lichte, zichtbare aarzeling in. U bent vooral geïnteresseerd in uw aandeel. Is dat duidelijk tot zover mijnheer Dührer?”

“Jawel, Reina zei mij dat u Jan heet. Mag ik u ook zo noemen?”

“Zeker, en mocht er ooit een politieonderzoek komen, dan kunt u gewoon zeggen dat ik, sinds kort, een relatie met uw dochter heb. Verder weet u eigenlijk niet veel van mij.

Goed. Uw familie is veilig en u wordt dag en nacht bewaakt. Hoe voelt u zich?”

“Het is vreemd, Jan, maar het voelt goed. Het is net alsof ik na dertig jaar weer tot leven kom. Ik heb ook alle vertrouwen, nee, ik ben absoluut niet bang. Hoe moeten wij het doen met geld? Wilt u vast wat voor de onkosten hebben?”

“Nee, we kijken eerst hoe het allemaal loopt. Belangrijker dan het geld is, hoe u later met de politie dealt, wanneer die komt aankakken. Begrijp echter dat zij altijd achter het orkest aanlopen, dus u houdt vol wat wij afgesproken hebben. Het geld, wel, daar komen wij wel uit. U zou mij echter een klein pleziertje kunnen doen, als het mogelijk is.”

“Alles wat in mijn vermogen ligt, Jan. Zeg het maar.”

“U betrekt medicijnen van Roche Zwitserland, is dat juist?”

“Jawel.”

“Ik heb al zo’n dertig jaar slaapproblemen, maar het enige medicijn dat mij hielp, zonder bijwerkingen was Flunitrazepam 2mg.”

“Rohypnol, bedoelt u?”

“Dat is het, zou u mij daaraan kunnen helpen. Het is nu zo goed als verboden, of het wordt niet meer voorgeschreven.”

“Wij importeren het ook haast niet meer als Flunitrazepam, maar generiek heb ik nog wel een voorraad staan. Heeft u aan een jaar genoeg voorlopig? Dan geef ik het wel aan Reina mee, wanneer zij langskomt.”

“Dat zou fantastisch zijn. Dank u wel.”

We lieten de twee Napolitanen achter bij Reina’s vader en verlieten toen de villa. Omdat de mobiele telefoons van JJ en de twee dode gangsters al verschillende keren hadden gebeld, besloten Renato, Flavio en ik nu op een verdere strategie. Zonder een plattegrond of informatie van binnenuit, zou het waanzin zijn om het Canadese bedrijf, aan te vallen, of zelfs maar aan een onderzoek te onderwerpen. We besloten dus naar JJ’s huis terug te keren en daar de komst van meer Canadese ‘hatchetmen’ af te wachten.

Tegen een achtergrond van geopende gordijnen en gesloten vitrage besloten we dat Reina en ik, wel voor haar zuster en JJ konden doorgaan. We deden dus alsof het huishouden gewoon functioneerde. De vier Camorristi lagen te slapen op de eerste verdieping. Flavio en Renato lagen in een fauteuil te slapen, in de L-vormige kamer, waar ze niet gezien konden worden.

Ik zat na een uur Googlen, op de website van een technisch installatiebureau, dat indertijd de elektrische installatie voor het bedrijfspand, waar de Canadezen nu in huisden, hadden aangebracht. Mits zich er geen grote structurele veranderingen hadden voorgedaan, bezaten wij nu een accurate plattegrond van het bedrijfspand, dat in de Waarderpolder in Haarlem was gevestigd.

We rekenden al niet meer op bezoek, toen de voordeurbel rinkelde. Reina stond op, maar Renato was haar voor. Hij posteerde zich in de open garderobekast tussen de jassen, naast de voordeur. Flavio, die met hem meegelopen was, sprong op, zette zijn linkervoet en rechterhand tegen de gangwanden en zijn andere hand en voet tegen de tegenoverliggende gangwand. Als een grote Napolitaanse spin liep hij tegen de gangmuren omhoog, totdat hij met zijn rug het plafond raakte. Daar bleef hij kleven. Ik posteerde mij naast de binnendeur, klaar om de visite op te vangen.

Reina opende de voordeur.

Twee mannen stonden voor de deur. Één van hen vroeg: “Is mister JayJay at home, madam?”

“Yes, he is. Who can I say…”

De man duwde haar de gang in en de beide mannen stapten naar binnen. Renato volgde de hen, vanuit de garderobe en zette de achterste man een HP Browning tegen zijn schedel. Op dat moment kwamen er nog twee Canadezen door de voordeur naar binnen. Het werd een hele optocht. Terwijl de voorste van de tweede groep Canadezen een wapen trok, trok ik Reina uit de binnendeuropening weg. Tegelijk stootte ik de eerste Canadees een Sig P220 in zijn neusgat. Aldus kwam de eerste groep Canadezen de kamer in, waarvan de laatste gecontroleerd werd door Renato.

De voorste man van de tweede groep had zijn wapen al getrokken toen Flavio op hen dook. Terwijl hij met zijn benen eerst op de schouders van de achterste Canadees lande, sloeg hij met open hand onder de schedelbasis van de voorste, waarbij hij hem zijn nek, schedel, of mogelijk beide brak. Een zo goed als dode Canadees. De laatste Canadees probeerde omhoog te krabbelen tussen Flavio’s benen. Dit gelukte hem gedeeltelijk, totdat het naalddunne Napolitaanse curtiello (mes) dat uit zijn C1 of Atlas wervel stak, hem vertelde dat hij al dood was. Men zou zich op dit punt af kunnen gaan vragen of Flavio voor hersenschirurg had gestudeerd.

Twee dode Canadezen in de hal en twee verbouwereerde landgenoten met de loop van een High Power pistool in hun gezicht. Op punten stonden wij nu duidelijk voor.

De vier Camorristi die gealarmeerd waren door het lawaai, deden de plasticuffs om de handen en enkels van de twee verbaasde Canadezen, en trokken die overeind, om ze daarna ieder in een fauteuil te gooien.

“Spreekt één van jullie Nederlands?” vroeg ik.

De twee Canadezen schudden hun hoofd.

“That’s cool. I can speak the lingo,” zei ik en vervolgde in het Engels: “Wat kwamen jullie hier doen?”

“De Canadezen zwegen.”

Ik plakte de twee gangsters een strook plakband over hun mond, en zei: “Luister pillenfucks, ik heb geen tijd om het nog een keer te vragen, noch heb ik de tijd om het uit jullie te wringen. Laten wij dit maar snel doen. Blijkbaar luisteren jullie maar met een half oor naar wat ik te vragen heb, dus laten wij ons daar maar bij neerleggen.” Ik knikte naar Renato en Flavio, die beide Canadezen onmiddellijk een half oor afsneden.

Het was niet de fysieke pijn, maar de psychologische impact die de twee mannen binnensmonds deed krijsen en kotsen achter hun strook plakband, toen zij het verwijderde stuk van het oor in hun neus gepropt kregen.

“Mochten jullie wat willen gaan vertellen, steek je hand dan maar op. Zoniet, snijden we een stuk van je andere oor ook. Je zult er voor je gehoor geen schadelijke gevolgen van overhouden, maar voor de ademhaling is het funest. Jullie stikken wanneer dat tweede stuk in het andere neusgat wordt gepropt. Wat zal het zijn, boys?”

Twee handen werden gelijktijdig opgestoken.

“Mooi, dat is een wijs besluit, waarover goed nagedacht is.”

Ik deed een stuk plakband over de oren om het ergste bloeden te stelpen, en trok toen de stroken van hun mond. Het stuk oor liet ik nog maar even in hun neusgat zitten, zodat de Canadezen hun eigen bloed konden proeven. Werkt goed, hoor.

“Wat kwamen jullie hier doen?”

“We kwamen JJ ophalen.”

“Waar moest JJ naar toegebracht worden?”

“Naar ons magazijn in Haarlem. De bazen wilden hem spreken, omdat hij zich al een paar dagen niet heeft laten zien.”

Ik liet mij vertellen wie de bazen waren en waar die verbleven. Die bleken een suite in het Marriot Hotel, in Amsterdam, te bewonen. De rest van de Canadezen bleken in het bedrijfspand te wonen en te werken. Dat vermoedde ik al, want op de plattegronden waren een paar appartementen op de eerste verdieping te zien.

“Wanneer komen de bazen in het magazijn?”

“Nooit, iemand van ons moet altijd naar Amsterdam om verslag uit te brengen, en orders te krijgen.”

Ik legde Renato en Flavio uit dat de leiding nooit in de bedrijfsruimte kwam, voor het geval de operatie ‘arse-up’ zou gaan.

“Dus die twee zullen we uit het hotel moeten pulken,” zei Renato.

Ik liet mij alles uitleggen van het pillenbedrijf. Hoe de bewaking functioneerde. Waar de computerruimte was. Camera’s. Alles.

Toen ik klaar was en ik dacht alles te weten wat van belang was, vroeg ik Renato om gangster nummer twee even uit de kamer te verwijderen, zodat hij niet kon horen wat zijn maatje zou gaan verklaren.

“Wie had de opdracht gegeven om JJ’s schoonvader te bedreigen dat zijn dochter en kleinzoon vermoord zouden worden, wanneer hij niet meewerkte?”

“Renny en Jake, de bazen.”

“Zou die bedreiging uitgevoerd zijn geworden?”

“Ik weet het niet. Ik denk het niet,” zei de gangster, plotseling onzeker.

“Wat moest er nu met de vrouw en het kind gebeuren? Waarom hadden jullie een shotgun, en fosforgranaten meegebracht? Toch niet om een vrouw en een kind af te schieten en daarna het huis in lichterlaaie te zetten?”

Ik zag dat mijn veronderstelling de juiste was, en riep Renato de andere ‘dumbfuck’ binnen te brengen, waarna ik dezelfde vragen stelde. De gangsters begonnen nu in paniek te raken.

“Dat dacht ik al,” zei ik tegen Renato en Flavio, “Vrouwen- en kindermoordenaars. Hebben we plastic zakken genoeg? Hoe hebben je mannen het hier eigenlijk zo schoon weten te houden, na die eerste twee.”

“Mijn mannen doen hun patiënten altijd even in de badkuip, voordat ze gaan zagen. Ze hebben een tijd op een abattoir gewerkt in Napels.”

Ik schoot in de lach. Reina, die mij verbaasd had met haar snelle aanpassingsvermogen, vroeg mij wat zo grappig was. Ik besloot haar, ondanks haar succesvolle debuut in de criminaliteit, niet de letterlijk vertaalde versie van Renato’s verklaring te geven. Het feit dat ze een half uur geleden ‘een zalig, relaxend bad’ had genomen, droeg daar mogelijk aan bij. Ik maakte mij er dus met een dooddoener van af, zeer tot Reina’s ongenoegen die mij wantrouwend aankeek, en zei: “Mannen…”

“Jij kent maar één echte man, en dat ben ik. Ga je spullen inpakken, foof, want we gaan zo weg hier,” zei ik, terwijl ik verder ging in het Italiaans tegen mijn vrienden, en de Camorristi, “Wij moeten nu zo snel mogelijk van wiek hier, want wanneer het fucking Canadese hoofdkwartier geen feedback meer krijgt van deze vier ‘gangfucks’, dan kunnen we wel raden waar ze komen kijken. Aangezien dit voor hen nu wel aardig op een verdwijnhuis moet gaan lijken, heb ik geen trek om hier te blijven wachten, tot er een granaat naar binnen wordt gezwiept.

Ik stel voor dat jullie met Reina en mij naar hun bedrijf in Haarlem komen, om de boel te observeren. Zo gauw je vier mannen hier klaar zijn, komen die ook naar ons toe. We wachten tot er een onderzoeksploeg van hen uitgezonden wordt, en dan gaan we dat pillenpaleis in. Hun strijdkrachten beginnen ondertussen aardig uitgedund te raken. Het lijkt mijn haar wel..., misschien hebben ze daar ook wat ‘fucking tabs’ voor. Hebben je mannen een navigator in de wagen, om dat adres in Haarlem te vinden?”

Flavio knikte en gaf zijn mannen opdracht het huis brandschoon achter te laten, en vroeg: “Wat wilt u dat we met JJ doen, Zio Gian?”

“Laat het op zelfmoord lijken,” zei ik, Reina’s ogen vermijdend, “Die bloedhond was in staat om zijn schoonvader, vrouw en eigen kind met de dood te laten bedreigen. Ik wed je dat hij dat na morgen ook niet meer doet, die teringbak.”

Renato reed onze wagen, en Reina vroeg mij op de achterbank: “Ik hoorde dat Flavio iets over JJ vroeg. Ik kan beter maar niets vragen hè, Jan?”

“Vraag niet, opdat gij niet bedrogen zult worden. Mattheus vers 17/3, of zoiets in ieder geval.”

Reina legde haar hand op mijn been en vleide haar hoofd tegen mijn schouder, terwijl Renato de wagen door de nacht boorde.

“Ik oordeel, of veroordeel je niet, Gian. Ik houd van je en ik weet dat je een goed mens bent, maar hoe kun je zo makkelijk met mensenlevens omspringen? Ik begin eraan te wennen, maar de vraag... ik wil begrijpen hoe zoiets kan. Is dat gek?”

“Je zult het nooit helemaal kunnen begrijpen, omdat wij totaal anders zijn opgegroeid. Mijn reden is, het verscheiden van mensen die voor mij niet bestaan, kan mij niet bedroeven. Mensen die geen recht hebben om te bestaan, of dat recht verspeeld hebben, weten dat zij dood zijn. Ik ga mijzelf niet zitten rechtvaardigen, maar ondanks alles, weet ik dat ik mens gebleven ben. Ik ben goed voor degenen die goed voor mij zijn, en die ik respecteer. Ik ben goed voor mijn vrienden, vriendinnen en iedereen waar ik van houd. Ik had mijn leven graag voor dat van Franco gegeven, ik doe het nu onmiddellijk voor Stefano, Lucio, Umberto en Renato. Geef mij nog een paar uur met Flavio, en hij hoort er ook bij. Vriendschap en respect, dat is het hoogste goed. Dat is tussen mensen, werkelijke mensen, echte mensen. Geen politieke partij klonen.”

“En je had je leven voor Yvonne gegeven?” vroeg Reina mij nu.

“Met haar..., zeker, voor haar... ja ik denk het wel,” zei ik terwijl tranen mijn ogen vulden.

“Voor mij?” vroeg Reina.

“In een actie zoals deze, onmiddellijk. Je bent een dierbare vriend.”

“Maar niet zoals Yvonne?”

“Vraag mij niet over Yvonne, Reina, ik smeek je in de naam van onze vriendschap en liefde, die wij hebben. Yvonne is iets wat ik nimmer heb kunnen begrijpen. Ik weet niet meer of ik waanzinnig veel van haar houd, of haar extreem haat. Mogelijk beide. Stop vragen, lieverd, ik kan nu niet zwak worden. Probeer mij te begrijpen.”

“Het spijt mij, Jan. Het zijn alle emoties en gewelddadige indrukken, die mij van het pad af duwen. Het spijt me, je bent een goed mens.”

In stilte bereiken wij het industrieterrein de Waarderpolder in Haarlem. Ik schudde de melancholie van mij af, schroefde een geluiddemper op mijn Sig P220, en vroeg Renato: “Hoe zitten we voor wapens, figlio?”

“We hebben allemaal HP Brownings, stunguns, HK MP5SD3’s met integrale geluiddempers en Flash-bangs, is er iets anders dat wij nodig kunnen hebben, Zio?”

“Nee Renato, maar we kunnen niet veel lawaai maken. Holland is klein en erg dichtbevolkt, de politie is er in vijf minuten.”

“Flavio en ik kunnen in ‘hand to hand combat’ nu ook aardig uit de voeten. Stefano heeft mij werkelijk alles geleerd en Flavio is een natuurtalent. U moet hem zien, Zio.”

Twee Canadese goons verlieten het pand en Renato’s mobieltje begon de Tarantella Napolitana te spelen. Remato luisterde even, en zei toen: “Mijn mensen zijn met vier minuten hier.”

Ik klokte de camera’s aan de voorgevel van het pillenpand. Twee camera’s keken langs de gevel. Ik trok denkbeeldige lijnen waar het gezichtsveld stopte. De camera boven de deur keek alleen naar wie er voor de deur stond.

Reina, jij gaat naar de voordeur, als je durft. Renato en Flavio staan aan tegen de gevel, uit het gezichtsveld van de camera’s. Ik sta achter je, uit het gezichtsveld van de camera boven de deur. Je draait je half om, wanneer je hoort dat de deur geopend word. Wanneer de deur open is, laat je je op de grond vallen, zodat wij over je heen kunnen springen. Daarna wacht je op ons in de auto. Als de politie komt, dan rijd je onmiddellijk weg, zodat de link naar je vader niet gelegd kan worden. Capisci?”

Reina keek mij aan, en vroeg: “Als deze operatie succesvol afloopt, zul je mijn rol dan aan mijn vader vermelden?”

“Als jij dat wilt, foofie.”

“Ja Jan, ik wil dat mijn vader ook een keer trots op mij kan zijn. Hij had liever een zoon gehad, maar hij moest het met mij doen.”

Ik herinnerde mij mijn zoon die ik in Italië had. Een liefdeskind.

“Jouw vader zal trots op je zijn, Reina. Geen zoon had dit ooit kunnen verbeteren. Okay, ik laat je geen risico lopen, maar je bent toch in de vuurlijn. Stoort je dat, hoochie?”

“Nee Jan, net als jij leg ik mijn leven op de lijn voor hogere waarden. Als je mij maar niet gebruikt. Ik weet dat je niet van mij houdt als van Yvonne, maar het is genoeg als je zegt, dat je van mij houdt.”

“Je gaat goed, lass. Let maar op.”

“Renato, Flavio, kan ik jullie een gunst vragen?”

“Certo,” antwoordden de twee knappe Napolitanen.

“Reina’s leven gaat voor het mijne vanavond, okay?”

“Dat ging het evengoed al, Zio,” lachte Renato. Flavio keek verlegen.

De twee Italianen stelden zich op met HK MP5’s uit het zicht van de camera’s. Ik stond als een oude dronkaard aan de overkant van de straat.

Reina belde, en toen zij zich omdraaide, klonken er twee, haast onhoorbare, salvo’s uit de gedempte MP5’s van Renato en Flavio. De drie camera’s aan de voorgevel waren uit het beeld verdwenen. Ik was ik als eerste aan de overkant. Vraag me niet hoe. Ik was dan wel een oude zeikzak met een Sig P220 in zijn hand, maar ik was daar toch als eerste.

Reina had zich op de grond laten vallen, toen ik door de deur naar binnen stormde..., en viel. Gelukkig sprong Renato over mij heen en maakte Flavio een salto over ons beiden, want anders was de uitkomst nog niet duidelijk geweest.

Terwijl ik de Sig in het kruis duwde van degene die de deur had geopend, brak Renato, nog in de sprong, de man zijn nek met het schouderstuk van de HK MP5SD3. Flavio die de salto over ons allen had gemaakt, zat op één knie in het voorportaal en maakte halfcirkelvormige bewegingen met zijn torso, het portaal voor hem met zijn MP5 bestrijkend. Een tel later zat Renato naast hem en de cirkel was compleet.

Tot nu toe was de operatie vrij geluidloos verlopen, maar we wisten van de verhoorde, vermoorde Canadezen dat de monitoren vierentwintig uur per dag bemand werden. We konden dus ieder moment ‘security’ verwachten.

“Drop the fucking guns, or the bitch gets it,” klonk het in de gang achter ons. De twee eerder vertrokken Canadezen waren op hun schreden teruggekeerd. We waren in de val gelopen.

De Canadees die achter Reina stond, hield een 38 Smith & Wesson Snub Nose tegen de zijkant van haar hoofd. Op dit moment gingen er in de hal een paar deuren open en nog zes gewapende Canadezen kwamen de hal in. Renato en Flavio hielden hun machinepistolen gericht op de binnenkomende Canadezen. Impasse.

“If you hurt the woman with your fucking toygun, your fucking friends get it straight away..., after that I lift your fucking skull ” bedreigde ik de man die Reina controleerde. De andere Canadees, die mee naar binnen was gekomen, duwde langs zijn maat en Reina, om mij mijn pistool af te pakken. Hij was op een meter afstand, toen ik hem drie keer midden in zijn gezicht schoot. Ondanks dat de vuursnelheid van mijn kogels was gereduceerd door de geluiddemper, spatte het gezicht van de Canadees uit elkaar in een rode wolk. De bloederige stukken bot en hersens spatten over Reina en de Canadees. Reina begon weer te kotsen en boog voorover... waarop ik gerekend had. Ik wilde haar bewaker nu ook in zijn gezicht schieten, maar hij was al dood. Toen hij voorover op zijn gezicht viel, zag ik eerst één van de, op tijd gearriveerde, Camorristi zichtbaar worden. Daarna zag ik dat er een naalddun Napolitaans mes achter uit de bovenste nekwervel van Reina’s belager stak.

De vier Camorristi kwamen allemaal gewapend met HK MP5SD3’s de ontvangsthal in. Ik keek een moment of Reina okay was, en zei haar toen in het halletje te blijven wachten, tot de ‘stand-off’ over was.

Een scherp commando van Renato deed iedere Camorrista een verschillend doel uitkiezen, zodat iedere Napolitaaan een MP5 op een Canadees gericht hield, en vice-versa. De Canadezen dorsten niet te beginnen met schieten, daar, ook al zouden zij hun tegenstander kunnen raken met hun revolvers, de MP5 was op hun gericht en slechts de lichtste druk op de trekker zou genoeg zijn om aan een moordend spervuur van 5.6 NATO munitie blootgesteld te worden. Zoals gezegd, het was een impasse, want twee groepen van zes hielden elkaar onder schot.

Geen impasse. Ik liep de ontvangstruimte in, zo nu hielden zeven van ons, zes van hen onder schot... wel, niet noodzakelijk. Ik vroeg: “Who’s the fucking headhoncho here?”

“De dichtst bij mij staande Canadees antwoordde: “Dat ben ik. Heb je een voorstel om dit op te lossen, of zullen we het er maar op wagen?”

“Als je, met die zielige Colts, denkt een kans te maken tegen zes maal 800 kogels per minuut, ga gerust je gang. Ik heb een voorstel: ‘Jullie leggen je wapens neer en jullie blijven nog een tijdje leven’”

“Wij zouden wel gek zijn, ieder van ons kan één van jullie meenemen. Dat risico nemen jullie ook niet.”

“Dat is waar je je vergist. Wij zijn nu zeven tegen zes, dus jullie komen een man tekort... en nu twee,” zei ik, terwijl ik de leider twee negen millimeters in zijn voorhoofd schoot.

“Zo wie is nu de leider?”

Niemand antwoordde er.

“Ik stel nogmaals voor dat jullie die wapens neerleggen, want ik schiet jullie één voor één dood. Zo gauw je je wapen op mij richt, schiet je tegenstander je neer. Wie wil eerst, wie is het flinkst? We zijn geen fucking weerloze zeehondenbaby’s. Neer die wapens nu, want ik pak nu nummer fucking twee!”

De Canadezen keken elkaar aan en legde aarzelend hun revolvers op de grond.

“Wapen naar het midden schoppen, zakken leegmaken en op jullie knieen gaan zitten,” beval ik, “REINA!”

Terwijl Reina binnenkwam, deden de Canadezen wat ze was opgedragen.

“Uit de vuurlijn blijven, Reina,” zei ik, terwijl ik haar een hand vol plasticuffs gaf, “Achter de Canadezen omlopen en hun handen op hun rug boeien. Denk erom dat ze geen ruimte tussen hun polsen houden. Controleer dat er geen vinger meer tussen hun polsen gaat. Daarna doe je de enkels. Als laatste controleer je ze op extra wapens en mobieltjes.”

Nadat de Canadezen geboeid waren, lieten wij hen achter onder bewaking van de Camorristi. Renato, Flavio, Reina en ik gingen op onderzoek uit. De loods stond tot aan het dak toe vol met grote dozen. Allemaal kwantumverpakkingen voor medicijnen van bekende farmaceutische industrieën zoals: Johnson and Johnson, Pfizer, GlaxoSmithKline, Novartis, Hoffmann–La Roche, AstraZeneca, Merck & Co, en nog vele andere.

“Een waar pillenparadijs,” zei Flavio.

“kijk eens of je een aspirientje voor mijn hoofdpijn kunt vinden,” schertste Renato.

“Dollen jullie maar,” zei ik, “Hier staat jullie inkomen voor deze week.”

Ik liep het kantoor in waar drie spamcomputers op volle toeren stonden te draaien. Een ander systeem verwerkte de kredietkaart- en andere ‘online’ betalingen. Ik liep naar de administratiecomputer en opende het boekhoudprogramma. Voor mijzelf ben ik nimmer goed geweest in het bijhouden van een boekhouding, maar in het napluizen van die van een ander, had ik nog nooit een probleem gehad.

Tien minuten later zei ik tegen Renato en Flavio: “Er staat hier voor een verkoopwaarde van driehonderd miljoen euro aan medicijnen. De inkoopwaarde is zestig miljoen. Dat wil zeggen dat zij niet de producenten zijn, en dat is ons geluk.”

“Driehonderd miljoen. Cazzo! We kunnen die loods toch leegrijden, Zio,” zei Flavio, “Dan kunnen wij de pillen zelf verkopen in Italië.”

“Ik zou dat niet aanraden, zoon. Het werk is gigantisch. Je moet de beste spammers ter wereld hebben. Voor de distributie heb je mensen nodig. Je moet met banken werken die zich voor het accepteren van die betalingen willen lenen. Er moet een legaal bedrijf achter staan. De farmaceutische industrieën gaan op je jagen, en daar heb je nog het meeste van te vrezen. Het transport, de opslag en het werk... Nee, ik zou zeggen, niet doen. Er is een betere manier. Minder geld, minder werk en minder risico.”

“Maar Zio…”

“Luister naar de man, Flavio,” zei Renato nu geïrriteerd, “Luisteren kost niets. Zio laat ons doen wat wij willen, maar ik heb het idee, dat wij dat straks niet meer willen.”

“Flavio, je bent de zoon van een groot man. Umberto is een ‘galantuomo’ en zeer wijs. Ik respecteer hem als Lucio, en als Franco, toen die nog met ons was. Je hebt de hersens en de moed van je vader, maar je bent nog jong, zoon. Leer van een oude Hollandse pooier, dat als je het onderste uit de kan wilt hebben..., wel dan krijg je het deksel riant in je porem geslagen. Flavio, pak de zekere winst en vermijd de risico’s. Me dunkt dat wij al genoeg risico’s nemen. De winst zal het nog altijd waard zijn, geloof je ouwe oom Zio nu maar.”

Flavio keek beschaamd en zei: “Chiedo scusa, Zio”

“Het is goed zoon. Ik ben jaloers op je, want eens was ik net als jij en Renato, alhoewel, met vechten zijn jullie veel beter dan ik ooit was. Ik ben trots om met jullie te mogen werken.”

Wij omhelsden elkaar, terwijl Reina er eigenlijk verloren bij stond. Toen omhelsden wij haar, één voor één. Renato en Flavio namen er de tijd voor. Respectvol!

“Waar is al die vreugde voor, Jan?” vroeg Reina blozend.

“Je vader hoeft geen cent te betalen voor de assistentie. De jongens hebben zojuist ieder vijftien miljoen euro verdiend, en wij mooie seksheks, wij hebben ieder vijf miljoen euro verdiend.”

“Werkelijk? Jan, werkelijk waar?”

“Ja monster.”

“Nou, dan heb ik ook wat te vieren,” jubelde Reina en ze kuste beide Italianen één voor één op hun mond. De zonen van mijn beide vrienden keken mij aan alsof ze zeggen wilden: “Daar konden wij echt niets aan doen, Zio.”

“Kalm aan, Reina. Je bent me een beetje te enthousiast met je kussen.”

“Moet je zien wat ik voor jou straks heb. Neem maar vast een paar van die pilletjes uit die Pfizer doos. (Viagra)”

Toen wij het hele gebouw hadden doorzocht, keerden wij terug naar de ontvangsthal. Op de vraag van Renato wat er met de Canadezen moest gebeuren, vroeg ik hem of zij een videocamera bij zich hadden. Zoals ik al gehoopt had, had één van de Camorristi een camera meegenomen om vakantiefilmpjes, voor thuis te maken.

Ik gaf Renato en Flavio instructies om overal in het warenhuis brandbommen te plaatsten met een cellphone-ontsteking. De beide jonge Camorra Santisti bekeken mij bedenkelijk, maar dat ging over in regelrechte verbazing toen ik hen de rest van mijn plan gaf. Renato vroeg aan de Camorrista met de video-camera, of zij die van hem kopen konden.

“Wie van jullie,” vroeg ik de Canadezen, “heeft enige praktische ervaring met het jagen op zeehondenbont?”

Drie Canadezen staken hun handen op.

“Die worden het,” zei ik tegen Renato. We spraken af dat ik de volgende morgen terug zou komen. De Napolitani zouden alle werkzaamheden uitvoeren, waarbij ze ook in het warenhuis zouden blijven slapen.

“Voor vijftig miljoen wordt het even afzien, boys,” zei ik dollend, Reina met mij meetrekkend.

’s Nachts zei Reina tegen mij: “Jan, je bent veranderd. Ik ken je als een sympathieke, manipulerende ‘loner’. Nu maak je mij bijna bang. Je vermoordt je tegenstanders left, right en fucking center, of laat ze vermoorden. Wat is er met je gebeurd? Je was nooit zo.”

“Reina, ma petite, ik was altijd zo, maar ik werd ouder en milder. Nu, herken ik wederom dat de mensen gewoon achterlijk zijn. Alle fucking shit accepteren zij van welke suffe regering zij dan ook kiezen. Een zootje, semi-intellectueel eliteshit dat de mensen losmaakt onder het mom van moneylaundering, terrorisme, georganiseerde misdaad. Zijn de mensen fucking blind? Pensioenen zijn betaald sinds fucking Drees. Waar is de ‘fucking money’ nu, Reina? De mensen zijn net schapen. De wereld draait door, Paul de fucking Zeeleeuw. Wat gebeurt er? Een bloemenman die twee bossen verkochte rozen niet declareert, wordt beschuldigd van witwassen. Waar zullen we de regeringen eens van beschuldigen? Wat hebben ze met miljarden duur belastinggeld gedaan? Wit belastinggeld verdwenen in de trog van de deftige, duivelse duistermakers. En nu dat de centen op zijn, weten ze van gekkigheid niet wat ze verzinnen moeten, om het klootjesvolk weer een nieuwe poot uit te rukken.

Een stelletje gore nepotistische dieven in iedere regering; en daar tegenover hardwerkende mensen die hun bestaan zijn kwijtgeraakt door de eindeloze machinaties van dat stelletje dieventuig. Het is te om te lachen, als het niet zo treurig was. Een vrouw die ik heb leren kennen, en waarvan ik heb leren te houden; er was geen fucking geld voor haar aandoening. Ze moest met een totale ‘burnout’ anderhalf jaar wachten, voordat zij opgenomen kon worden. Ze was niet gek, maar ze was wel stukgemaakt, en geld voor reparatie was er niet. Mijn hart huilt, Reina. Ik houd van jou, ik houd van Yvonne, begrijp mij..., ik houd van alle vrouwen, maar ik houd niet van legale misdadigers of sociopatische, gedegenereerde criminelen, in wat voor vorm dan ook. Ik maak ze af, de krengen.

“Je bent bitter geworden, Jan. Je bent een misantroop.”

Nee, foofie. Dat is tijdverspilling. Ik haat geen mensen, mensen laten mij onverschillig. Als je op straat in elkaar zakt, dan stappen ze over je heen. Ik ga voor mijn vrienden en vriendinnen, en ik laat de rest een dikke snor groeien. We leven in een wereld van zieke mafkezen, met een paar families, die blijkbaar de globaal de dienst kunnen bepalen. So fucking be it, then.

Nu dat ik over het verdriet heen begin te komen, dient de woede zich aan. Nou, daar kan ik iets mee. Kwaadheid is een uitstekende motivator. Ik had dit karwei nodig, want het had niet goed met mij gegaan. Verdriet en emotie vernielen mij. Het is beter dat ik verniel..., dat houd ik langer vol.

Ik ben dus een moordenaar, maar ik vermoord moordenaars. Moordenaars van vrouwen en kinderen en moordenaars van weerloze zeehondenbaby’s, vermoord ik makkelijker dan dat ik een scheet laat. Ik ben cynisch, ik weet het, maar ik leef, en ik sterf mijn eigen fucking leven.

’s Nachts werd ik schreeuwend wakker. Nu dat ik weer uit de stress begon te komen, de stress van het verdriet om Yvonne, werd ik weer overvallen door dezelfde nachtmerrie. Dezelfde incubus die mij al dertig jaar lang gedurende de nachten overviel.

“Mijn God!” riep Lino, “de vrouw heeft zichzelf met de vrachtwagen opgeblazen…”

Lino en jij renden naar Renato, die bewegingloos in het zand lag. Hij was door zijn hals geschoten, maar leefde nog. Uit de mouw van zijn jack stak een vreemd glimmend voorwerp. Luigi lag een eindje verder dood in het zand. Renato had zijn keel doorgesneden, nadat hij hem onderuitgetrokken had.

“Wij moeten een dokter voor hem zien te halen, Cajun!” schreeuwde Lino.

Renato opende zijn oog en vroeg zwak: “Nanda?”

“Ze heeft zich met de truck opgeblazen, Renato,” zei jij.

Je stem brak.

“Huil niet, mijn vriend… Nanda is gestorven zoals ze geleefd heeft, en dat… Het is goed zo. Zij was de zuster van mijn aanstaande vrouw. Haar man was… degene die samen met mijn verloofde en mijn ongeboren kind in Rome… doodgeschoten zijn. Straks zullen we weer samen zijn, allemaal…”

Renato probeerde nog iets te zeggen, maar zijn stem was bijna niet meer te horen. Je boog je voorover en hield je oor bij zijn lippen: “Laat mij niet hier op het strand achter voor het politievuil. Begraaf mij op zee… Alsjeblieft, mijn Hollandse vriend…”

Met een verstikte stem vroeg je: “Waarom, Renato…? Je moet dit geweten hebben, waarom…?”

Een zwakke glimlach trok over zijn gezicht. Hij hijgde: “Mijn binnenzak, vergeet…”

Zijn stem ging over in gereutel, en een ogenblik daarna staarde je in het gebroken oog van een gestorven vriend. Je vriend voor het leven. Toen je met betraande ogen om je heen keek, zag je Lino terug komen lopen van de geëxplodeerde truck. Je zag ook dat Umberto en Andrea een man vasthielden.

“Nanda heeft zich voor niets opgeofferd, Cajun,” vloekte Lino. “De Don is ontkomen!”

Jan, Jan, wordt wakker, wat is er, lieverd. Heb je een nachtmerrie?

Ik schrok wakker van Reina, die zachtjes aan mij schudde. Ik merkte dat de tranen uit mijn ogen liepen. Ik had dus weer van de dood van Renato gedroomd.

Reina omarmde mij, kuste mijn tranen weg en vroeg: “Was het zo angstig, Jan?”

“Het is iets uit mijn verleden van dertig jaar geleden. Wanneer ik uit de stress kom, dan krijg ik migraine-aanvallen en steeds dezelfde nachtmerrie.”

“Wil je erover praten, lieverd?”

“Het is in mijn boek, en dat koste mij al genoeg moeite om het bewust weer te herleven. Nee, liever niet, Reina.”

Ik begon nu te rillen van de kou, die de nachtmerrie altijd opvolgde en Reina hield mij de hele nacht omarmd.

De volgende morgen was ik weer nieuw, maar ik besloot de stress op te voeren. Ik had nu geen zin in nachtmerries, want ik had mijn ratio en mijn krachten veel te hard nodig voor wat ik ging doen.

Wij reden al vroeg naar Haarlem om de videocassette op te halen. Renato en Flavio kwamen met ons mee terug naar mijn huis. Ik startte mijn systemen en begon de videotape te converteren naar het ISO formaat om een DVD van te branden.

“Denkt u niet dat het te heavy is, Zio?” vroeg Renato, toen wij even later de opnames bekeken. Ik had Reina gevraagd of zij koffie en ontbijt voor ons wilde maken. Dit was een passage die zij echt niet wilde zien, besloot ik voor haar.

“Het kan nooit te heavy zijn, figlio,” antwoordde ik tevreden, “Met dat Canadese tuig op onze ‘patch’ kunnen wij ons niet veroorloven lief te zijn. Ze draaien miljarden winst wereldwijd, en om die winst te beschermen, zijn, en moeten zij meedogenloos zijn; als zelfs vrouwen en kinderen aan hun moorddadige acties blootgesteld worden, wordt het tijd dat wij net iets meedogenlozer zijn en ze van onze ‘turf’ af rotten. Dat is taal die ze begrijpen. Hadden je mannen er problemen mee?”

“Wel Zio,” zei Flavio lachend, “Het is dan niet iets dat ze iedere dag doen, maar ze zijn er in geslaagd een goede film te produceren. Voor Italië moet die film wel ondertiteld worden, want we verstaan er niets van wat die Canadezen zeggen.”

Ik pakte de DVD uit de brander en wij namen plaats aan de ontbijttafel, die Reina voor ons gezet had. Ze wist dat ze vandaag niet met ons mee kon en ze keek niet blij. Ik kende het gevoel. Adrenaline werkt zeer verslavend, en Reina was aardig op weg om een C9H13NO3 junkie te worden, en terwijl we het over junkies hebben. Espresso, espresso en meer espressoshit. De pompen moeten gaan.

Het was uur nul. Wij stonden geparkeerd in de Vondelstraat, om de hoek bij het Marriot Hotel. Wij hielden de wagen van de Canadese bazen onder observatie. Ik had een laptop in de wagen en ik pakte nu de mobiele telefoon van één van de Canadese gangsters, en belde headhoncho Renny.

“Yo Tim, how are you diddling, you old mugger?” klonk het in mijn oor.

“He’s not. You’re talking to the man who has killed Tim, and some more of your goons. Nou, wees een slimme Canadees, want dat rijmt niet alleen, maar het bespaart je ook miljoenen en miljoen euro’s, je voorraad pompillen en de rest van je snoepjes. Heb ik je attentie?”

“I’m listening.”

“Het hele warenhuis is ‘geboobytrapped’ met fosforbommen, die met een ‘cellphone’ tot ontploffing kunnen worden gebracht. Zo gauw wij vreemde bewegingen waarnemen, heb je geen pillen, pillendozen, pillenkisten, pillenpersoneel en geen pillenpakhuis meer. Dus als je van je molm en je medicijnen af wilt..., vooral mensen sturen.

Als je miljoenen wilt uitsparen en fijn een slimme Canadees wilt zijn..., dan praat je met ons.”

“Wat stel je voor?”

“Laten wij maar ontmoeten, dan kunnen wij praten. Geen flipshit met wise-guys of button-men, want je verliest onmiddellijk zestig miljoen inkoop, een paar ‘gangfuck’s en op zeker jullie leven. Er staat nu een contract op jullie hoofd, tot wij gesproken hebben.”

Wij spraken af te ontmoeten in een restaurant in de Waarderpolder in Haarlem, lekker dicht bij hun warenhuis. Dat was echter niet zoals het zou gaan. Flavio stapte uit en liep naar de Jaguar van de Canadezen. Hij pakte een hexcode-scanner uit zijn zak en even later klikten de deursloten open. Flavio opende de achterdeur van de Jaguar en liet zich tussen de stoelen glijden.

Een paar minuten later kwamen de beide Canadezen aangerend en stapten in de Jaguar, om... allebei een HP Browning in hun nek gedrukt te krijgen. Renato en ik liepen vlug naar de Jaguar en stapten in naast Flavio.

“Hi guys,” zei ik joviaal, “Wij zijn van de plaatselijke belastingen. We wilden het zo doen: jullie komen achterin zitten dan kunnen jullie even op je gemak naar de situatie kijken zoals die er nu voor staat. Een plaatje zegt meer als duizend woorden, dus we hebben het maar even op DVD voor jullie gezet. Die kunnen jullie op de laptop bekijken. Daarna praten wij. Okay?”

“Zo je wilt.”

De Canadees en ik stapten uit en wij wisselden van plaats, terwijl ik de Sig op hem gericht hield. Hetzelfde tafereel herhaalde zich met de chauffeur en Renato. Nadat Flavio de Canadezen gefouilleerd had, stapte deze uit en liep naar onze auto.

Terwijl de twee auto’s achter elkaar aan reden, bekeken de twee Canadezen achter in hun auto, de DVD. Zij zagen op een gegeven moment hoe de fosforbommen in het warenhuis werden aangebracht. Daarna veranderde het tafereel in de ronde receptiehal. Drie van de Canadezen lagen gebonden op de grond. De met bivakmutsen gemaskerde Camorristi stonden om hen heen, gewapend met honkbalknuppels. Op een teken van hun leider begonnen zij op de drie gebonden Canadezen in te slaan. Vanuit de laptop klonk het schreeuwen van pijn van de slachtoffers.

“Ze lijken er nog niet erg op,” klonk het in het Napolitaans, hetgeen ik vertaalde voor de twee leiders.

“Ze lijken niet op wat? Waarom worden weerloze mannen zo gesla...”

“Nee, nee, dat zijn geen weerloze mannen, kijk zie je die man met die bijl aankomen?”

Vergezeld gaand van prehistorisch gekrijs, liet het scherm nu zien hoe een gemaskerde Camorrista, de armen en benen van de drie Canadese gangsters afhakte, zodat er drie rompen met twaalf stompen lagen. De slachtoffers leefden nog.

“Zie je?” vroeg ik, “Het zijn net zeehondenbaby’s nu.”

“That’s sick,” schold één van de Canadezen.

“Nee, weet je wat ziek is? Weerloze zeehondenbaby’s neerknuppelen en dan levend villen. Dat is fucking ziek,” antwoordde ik.

De Camorristi vervingen nu hun honkbalknuppels door vlijmscherpe fileermessen en begonnen de rompen van hun huid te ontdoen. De drie Canadezen werden vakkundig gevild. Renny begon achterin zijn auto te kostsen en Jake begon te schelden.

“Dat is monsterachtig! Waar is dat voor fucking nodig? Hadden jullie ze niet gewoon dood kunnen schieten?”

“Ja, dat hadden wij wel gekund, maar dan hadden jullie niets geleerd. Jullie hebben nu geleerd wat er met je gebeurt wanneer je besluit om een man zijn dochter en kleinzoon met de dood te bedreigen. Dat, mijne heren, is net zo monsterachtig, en dat met die zeehondjes heeft mij trouwens toch nooit aangestaan. Val Alfred Dührer, iemand van zijn familie, of iemand van zijn personeel nog eens lastig en we beginnen met jullie. Wat denken jullie, heeft Alfred Dührer, familie of bedrijf nog last van jullie, na vandaag?”

De twee Canadezen schudden verslagen hun hoofd, terwijl het gekrijs op de laptop nu langzaam verstomde.

“Goed, dan kunnen wij nu tot zaken komen..., of niet natuurlijk. Jullie kunnen jullie eigen pillenvoorraad terugkopen voor vijftig miljoen euro. Cash!”

“Vijftig fucking miljoen?” schold Jake, “Die handel kost ons vijftig miljoen.”

“Dat is wat ik zeg. Vijftig miljoen als je het van ons terugkoopt en zestig miljoen als je het van je leveranciers terug moet kopen. Je winst? Tien miljoen.”

“Never,” zei Jake.

“Never it will be then,” zei ik en pakte de cellphone en drukte het nummer in.

“Druk jij nu even op het hekje, dan gaat je handel de verbrandingsoven in,” stelde ik voor, “Dan kun je zeggen dat jezelf zestig miljoen hebt verbrand. Zal je jullie baas in Canada wel leuk vinden.”

Ik blufte, maar het werkte.

“Wacht,” zei Renny, Wanneer wij de handel terugkopen voor vijftig miljoen, kunnen wij het dan wel hier in Nederland verkopen?”

“Voor mijn part. Voorwaarde is dat Alfred Dührer er helemaal buiten wordt gelaten. Geen Canadees invasieleger laten komen, om rancune te nemen, want dan zijn het jullie vrouwen en kinderen die gevild worden,” blufte ik.

“Wanneer en hoe willen jullie het geld hebben?” vroeg Jake.

“Duizend pakjes van vijftigduizend in vijfhonderd eurobiljetten. De biljetten worden één voor één gecontroleerd in jullie bijzijn. Dus geen funny business. In die week worden de detonators gecontroleerd door druksensors, die wij activeren met de telefoon. Als er een poging wordt gedaan om in het gebouw te komen, door bijvoorbeeld een deur, raam of gat in het dak of muur, dan verandert de druk in het gebouw. Resultaat: inferno. Duidelijk?”

“Fuck sake, je hebt het wel gepland, moet ik zeggen,” gaf Jake toe, “Je kunt beter voor ons komen werken. Waar wil je het geld afgeleverd hebben?”

“In het magazijn van Alfred Dührer. Jullie komen zelf met een bestelbusje. Het geld zit in medicijnendozen. We controleren daar ter plaatste; als alles is zoals het moet zijn, krijgen jullie het mobieltje om de druksensors en de fosforbommen te deactiveren. Okay?”

De twee Canadezen keken elkaar even aan en zeiden toen: “Okay.”

Een week later veranderden wij, op het allerlaatste moment, de plaats van de geldoverdracht. Een dag van tevoren waren de Camorristi het pillenwarenhuis in de Waarderpolder binnengegaan, en hadden daar kamp opgezet voor de nacht, nadat zij de druksensors hadden gedeactiveerd.

Toen het vrachtbusje van de Canadezen het warenhuis in kwam rijden, stonden Reina, Renato, Flavio en ik in het midden van de hal van het pakhuis. De Camorristi –allemaal gewapend met HK MP 5SD3’s met intergrale geluiddempers- hadden zich verdekt, en op strategische punten, opgesteld, ‘just in case’.

Onze voorzorgen bleken gedeeltelijk overbodig. Renny en Jake kwamen keurig met het bestelwagentje het geld afleveren, dat klopte tot op het laatste vijfhonderd euro biljet. De bodylanguage van de twee Canadezen vertelde mij echter dat het nog niet over was. Hier zou een vervolg op komen. Het zeehondjesgebeuren was ons blijkbaar niet in dank afgenomen. Represailles uit Canada, maar zover was het nog niet..., noch zou het zover komen.

“Jake, Renny, zijn jullie tevreden hoe wij de zaak opgelost hebben met jullie?”

“Wel, tevreden,” zei Renny, “Het heeft ons een extra vijftig miljoen gekost, nietwaar?”

“Ja, dat is waar, maar kwam dat niet een beetje omdat jullie het bedrijf van een gewoon, keurig zakenman hadden laten ‘hijacken’”

Renny haalde zijn schouders op, en zei: “Vijftig miljoen was wel erg duur!”

“En omdat jullie het te duur vonden, hebben jullie besloten om een wraakactie te laten volgen?”

“Hoe bedoel je wraakactie? We hebben ons toch keurig aan onze afspraak gehouden?”

Ik gaf Renato een teken en hij liep naar de bestelwagen van de Canadezen. Hij rommelde wat in het interieur en kwam even later met het gezochte terug. Hij liet ons een mini-videocamera zien.

“Wat dachten jullie? Een paar leuke opnames van onze vijanden voor in de familie-videotheek, thuis in Toronto? Wat visuele herinneringen gedurende de koude Canadese winters? Jullie zijn de enigen die onze gezichten hebben gezien van jullie outfit. Wel de enigen die nog in leven zijn… conclusie? Jullie zijn niet alleen een potentieel gevaar, jullie maken ook video-opnames zodat het nog gevaarlijker voor ons wordt. Dat kunnen wij niet toestaan, guys, no can do.”

Renny en Jake trokken hun revolvers en richtten die op ons groepje.

“Dat is niet verstandig, boys,” zei ik, “Kijk eens goed om jullie heen.”

De Canadezen ontwaarden nu de zes Camorristi, die hun machinepistolen op hen gericht hielden.

“Wij worden neergeschoten, maar jij gaat met ons mee, smartarse,” dreigde Jake, terwijl hij de Smith & Wesson 357 Magnum op mijn hoofd richtte.

Stalemate. Hulp kwam nu uit een heel onverwachte hoek.

Reina sprong voor me en schreeuwde tegen Jake: “Jij filthy gangsterfuck, ik heb Jan zijn leven niet gered om het door jou te laten afnemen, rottige pillenpusher. Schiet mij maar neer, want dat is het moment dat jullie beginnen met sterven.”

Zij draaide zich om, greep mij om mijn nek, kuste mijn gezicht en zei: “Ik ben niet bang om te sterven, Jan. We hebben toch al gewonnen van dat schorem. Houd mij vast als ik ga, Jan.”

“Met vijftig miljoen, Reina? Je bent toch niet dol? Wij gaan nergens heen.”

“Genoeg drama! The bitch stapt opzij, want ander sterft zij als ee...”

Op dat moment explodeerde de granaat die Renato in de cabine van de bestelwagen had gelegd, tijdens zijn speurtocht naar de videocam. De twee Canadezen draaiden zich vliegensvlug om naar het nieuwe gevaar. Het ging te vlug voor het oog. Renato en Flavio leken wel afgevuurd te worden uit hetzelfde dubbelloops jacht geweer.

Onder twee hoeken van vijfenveertig graden renden zij tegenovergesteld aan elkaar naar de gangsters, die hun wapens nu op de twee Napolitanen richten, zodat Reina en ik uit de vuurlijn waren. Terwijl de Canadezen begonnen te schieten, maakten Renato en Flavio tegelijkertijd een koprol, ik duwde Reina opzij, spreidde mijn benen in vuurstand, trok de Sig P220 uit mijn rugholster en schoot... een fractie te laat.

Te laat, want Renato en Flavio hadden ieder al vier HP negen millimeter kogels in het hoofd van de gangsters geschoten, tijdens hun koprol. Checkmate.

Game over – Status closed.

Een paar dagen later zaten Renato, Flavio, Reina, haar vader en ik te barbecuen op het terras van Alfred Dührer. De Camorristi waren al vertrokken, want zaken in Napels gaan gewoon door. Er was al een ‘furgoncino di contrabande’ (smokkelvrachtwagen) uit Napels onderweg om de dertig miljoen euro naar Italië te vervoeren. Reina’s moeder, zuster en neefje zouden de dag erna met het vliegtuig uit Rome arriveren.

Daar er geen overlevenden aan de kant van de oppositie waren, kon ik Alfred Dührer een indicatie geven van de rol die zijn dochter Reina had gespeeld. Één verklaring van horen zeggen zou nimmer genoeg zijn voor een politieonderzoek, laat staan veroordeling.

“Ze heeft nu twee keer mijn leven gered, mijnheer Dührer, u mag werkelijk trots op haar zijn. Ze is meer kerel dan een zoon ooit had kunnen zijn.”

De oude man keek schuldbewust, en zei: “Ik ben trots, Jan. Ik ben trots op mijn dochter, maar ik ben ook een idioot geweest. Ik ben zo trots op je mijn kind en ik ben je zo dankbaar. Jan, ik heb een cadeautje voor je vrienden gekocht, denk je dat ze het niet als een belediging op zullen vatten?”

Ik verzekerde hem dat dit niet het geval zou zijn. Reina’s vader verdween in het huis en kwam terug met twee leren dozen. Toen de Napolitanen de dozen hadden geopend, bleken dezen een Audemars Piquet horloge van meer dan honderdduizend euro te bevatten. ‘Voor mijn Napolitaanse vrienden – Een dankbare vader,’ zei de inscriptie. Nou, drama is Napolitanen ook niet vreemd, dus even later zaten we allemaal te blabberen.

“O, dat vergat ik nog bijna,” zei ik en pakte mijn mobiel. Ik toetste een nummer in en luisterde. Een moment later drukte ik het hekje in en deed de telefoon weer in mijn zak.

“Niemand thuis?” vroeg Reina.

“Zo te horen niet. Nou ja, misschien maar beter ook,” antwoordde ik.

Tien kilometer verderop barste een warenhuis uiteen in één laaiende, infernale vuurbal. De hemel boven Haarlem was verlicht en de giftige rook werd zichtbaar.

Ik probeerde mij te herinneren hoeveel tegenstanders wij vermoord hadden. Het lukt mij niet, maar het maakt niet uit. Het voelde sowieso beter dan fucking zelfmoord, en ik had weer een doel. Reina.

Wordt vervolgd…,  hoe het afloopt weet ik nog niet...