Mijn trophy-wifey is splinternieuw -ook al is ze zesendertig- en zij blijft ook wel even nieuw als het aan mij ligt. Anyway...

Ik ben nu bezig om mijn verhalen als boek te publiceren. Wanneer u vast een 'preview' wilt hebben hoe de boeken er uit gaan zien, ga dan met de muis op één van de [Nieuw] knopjes hierboven staan. Ik hoop al mijn verhalen uit te brengen in zes boeken.

Splinternieuw is mijn laatste verhaal 'The Grifter and the Shapeshifter'. Ik heb het verhaal nu klaar en ik publiceer dit als eerste boek. Nooit verwacht dat er ooit nog een vervolg op Anouk kon komen. Maar het kon en Natasja heeft mij er bij geholpen. Natasja. Categorie: Zeer bijzondere vrouwen.

Nieuw is mijn verslag hoe de vrouw ten allen tijde de controle kan houden over een man. Ik leer haar de leugenaars onmiddelijk te herkennen. Ik vertel haar hoe de ‘players’, swingers, fucking wasters en losers uit te graven. Het gaat van de chat tot ver in de relatie. ‘Ignore this at your peril!’

Zo nieuw als mijn throphy-chick is het verslag over Badoo, de rip-off site. Ik laat niet alleen zien wat voor een zootje rattenpuin in die binaire beerput rondkroelt, maar ik toon aan dat de virtuele internetboer niet beter..., maar fucking erger is.

Zeker niet ouder is mijn verslag over Het leven op contact- en datingsites. Goede zaak datingsites, nietwaar? Zij voorzien in een behoefte. Ja, in hun eigen fucking behoeften en ‘fuck’ de fucking klant, vooral wanneer het een man is. Datingsite, de digitale hoerenkast met een cokeflash.

Net klaar is mijn verslag over Anouk. Een zeventienjarig meisje dat door mij en mijn Italiaanse vrienden was opgeleid tot ‘contractkiller’. Anouk had een missie des doods, want zij was Mal’Akh Ha-Mavet, ‘de Engel des Doods’.

Negeer dit verhaal wanneer je niet meer dan de fucking Viva kunt lezen. Lees het niet wanneer je niet van spanning en waanzinnige emoties houdt.

Bijna ook klaar zijn ‘Trash and the Honey Gash’ en ‘Tomcat and the Hell Bat’. Dit zijn twee verhalen die een beetje meer licht op de toch al zo onderbelichte Illuminati werpen. Dacht je dat de ‘Da Vinci’ code goed was? ‘Well, Keep on fucking dreaming.’ Harry fucking Potter was beter en realistischer.

Zo nieuw dat het nog in de doos zit, is mijn verslag over jonge, vaak nog minderjarige meisjes op contactsites. Ze mogen er niet zijn, maar zij zijn er toch en ze hebben allemaal een verhaal te vertellen. By fuck, het is soms hartverscheurend en wanneer jullie denken dat mijn verhalen soms verdrietig zijn, wel..., laat mij je dan vertellen dat ik menig met tranen in mijn ogen voor mijn fucking monitor heb gezeten. Het is schrijnend te vernemen wat sommige van die jonge stumpertjes al mee hebben moeten maken in hun nog maar zo korte leven. Walgelijk... in wat voor een fucking pestwereld leven wij eigenlijk? O, maar dat komt in de volgende paragraaf, mijn beste.
 
Nieuw en een oogopener zullen mijn verslagen op mijn andere website zijn. De titel van die verslagen is ‘Wie zijn de werkelijke misdadigers onder ons?’ De kranten staan vol met verslagen van misdaden en namen van criminelen. De televisie wijdt er hele programma’s aan. De sensatie is ubiquitair. Het is fanciful en fucking fashionable. Kom je niet in krant als minigoon of op de televisie als mister super fucking wiseguy, dan ben je een fucking nobody. 'Yeah right'

De misdadigers waar ik over schrijven zal, halen de kranten of de televisie niet, maar wij zijn allemaal het slachtoffer van hun onbeschrijflijke machinaties, manipulaties en misdaden tegen de gehele mensheid. Zet je maar schrap, amice. Onbeschrijflijk mag het dan zijn, maar er over fucking schrijven, zal ik.   

Wordt natuurlijk vervolgd...