‘Ja,’ dacht ik, ‘dat is absoluut waar. Aan alles komt een einde. Niet alleen is dit voorlopig de laatste anekdote die ik schrijf, maar ik zal ook een beetje rustig aan gaan doen met die fucking seksacrobatiek.

Nog even, en ik moet de poten van mijn bed in het gips laten zetten, omdat die op breken staan. Ik heb zoveel 'milfs', 'muffs' en 'slick-ckicks' over mijn fucking vloer gehad, dat de buren zich nu afvragen of ik een escortservice run, of dat ik er gebruik van maak.

Het is maar goed dat ik op mijn bed geen statiegeld hoef te betalen, maar Dreft per honderd liter tegelijk te moeten inkopen, kan mij ook niet langer bekoren. De winter komt aan, dus ik wil weer eens een wollen pyjama met een nachtmuts gaan dragen.’

Ik besloot dus om eens een kijkje te nemen in het duistere rijk der anonieme datingfoofs. Dit is een allegaartje van muffs, milf’s and slickchicks, die allemaal om één of andere reden hun foto niet bij hun profiel willen hebben. Het waren vaak bijzonder knappe vrouwen, die het zat waren om de onbeduidende, meestal gore opmerkingen van de manlijke cybertossers te moeten verduren. Op deze manier kregen zij helemaal geen reacties, of in ieder geval feedback van de mannen die de moeite namen hun profiel te lezen.

Dan waren er vrouwen die hun foto niet wilden plaatsen, in verband met hun werk, familie of echtgenoot. Er waren de verlegen kippetjes, de Russische golddiggers en fortuinjaagsters, de Chinese ‘ja glaag immigranten’ en de Filippijnse echtgenootontwikkelaars. Al deze anonieme 'cooches' hadden in plaats van hun foto, een oogje, een poppetje of een andere pictogram geplaatst. Dit was afhankelijk van de datingsite waar men naar ‘Anschluss’ zocht.

Om mijn verblijf waardig af te ronden, besloot ik nu mijn klinische hersenkwab eens de selectie te laten doen, in plaats van mijn begerige ogen. Ik daalde dus af in deze mysterieuze onderwereld en begon ‘oogjes’ te lezen. Sommige gegadigden konden niet schrijven, of wilden niet schrijven. Chinees kon ik niet lezen en standaard profielteksten van de Russisch Orthodoxe ‘nicknevs’, wilde ik niet lezen. Hier vond ik uit, dat ik blijkbaar nogal chauvinistisch ingesteld ben, want ik prefereer de Hollandse of de Engelse aliassen, met bloemrijke Nederlandse profielteksten.

Ping! Email! Het noodlot bracht uitkomst: een berichtje van ‘Pamela’..., een oogje! Contact!

Hi Cyberprince,

Ik zag je net in mijn winkeltje komen, terwijl ik bezig was met het helpen van een klant. Toen ik mij omdraaide, was je alweer vertrokken.

Kon je niets van je gading vinden, of had je misschien haast? Denk erom, wat we niet in voorraad hebben, kunnen wij ook bestellen, hoor;-) Alle waren zijn onder volle garantie.

Groetjes, Pamela

‘Leuk, origineel,’ dacht ik, ‘hoe oud is die muff?’ Ik las dat de schrijfster vierendertig jaar was. Precies wat ik zocht, dus ik besloot tot een communicatie met haar. Pamela noemde zich dus Pam. Zij schreef mij dat ze genoten had van mijn profieltekst. Wel, dat was wat alle foxies mij schreven, terwijl zij één oog strak op de foto’s van mijn alter ego, ‘mr Jack fucking Sixpack’ gericht hielden. God wist wat ze daarbij dachten, maar het moest romig zijn, want de reacties smolten als boter in mijn mond.

Niet zo met Pam echter. Zij bleef mij vertellen hoe strak ze mijn tekst vond. Ik besloot haar te testen door een voormalige RP, Cyberprince profieltekst naar haar te sturen, om te kijken ‘wat ze daarvan vond’. Die tekst was bijzonder leuk, maar tevens superarrogant. Het was een filter en een fuik geweest op RP en de resultaten waren fenomenaal gebleken. Helaas werd die profieltekst hier op Iwannafuckingdate niet getolereerd, dus ik moest mijn profieltekst modereren.

Pam lag in een literaire verblinding met die tekst, en schreef mij dat ook. Gedurende de volgende dagen ontwikkelde zich een geanimeerde correspondentie. Ze was een leuke meid om mee te schrijven en ze had een goed gevoel voor humor. Ook had zij zo’n beetje dezelfde kijk op de maffe wereld en zijn demente broer, als ik. Al snel besloten wij elkaar te bellen. Fijne stem! Die ging goed samen met het virtuele beeld van haar, dat ik onvermijdelijk al aan het vormen was.

Om die virtuele impressies gelijk te laten imploderen, stuurde Pam mij haar foto’s, en ik verwees haar naar de afbeelding van ‘mijn lieve smoeltje’ op mijn weblog. De communicatie ging niet alleen onverstoord door, maar accelereerde als een Ferrari, die door een Porsche werd ingehaald. Ik kon natuurlijk niet weten wat Pam van mij vond, maar mijn reactie op de aanblik van haar foto’s vertaalden zo ongeveer in: ‘Fucking awesome..., one blindingly beautiful, cyberfox’ met dezelfde vacht. Pam’s haar was nog roder dan een zonsondergang in de Schotse Hooglanden. Dit was niet zomaar een datingsite ‘chatrat’, dit was een classy cybercat.

Toen ik Pam naar mijn foto op mijn weblog verwees, moest ik haar natuurlijk ook de reden van mijn aanwezigheid op deze site geven. Het maakte Pam weinig uit, haar interesse, intonatie en geïnteresseerdheid ondergingen geen enkele verandering..., integendeel. Het leek wel alsof zij de bekentenis, die ik haar deed, als een opluchting ervoer. Het was net of zij daarop had zitten wachten, want zij vertelde mij nu dat zij ook niet naar een partner zocht. De reden dat zij op de datingsite verbleef, was dat zij contact met mensen zocht, om haar gedachten te verzetten, af te leiden..., om niet gek te worden.

“Ik heb een half jaar geleden mijn man verloren,” huilde zij aan de telefoon.

Dit was één van die zeldzame momenten, dat ik kijk als een koe en niet weet wat ik 'fuckin'g zeggen moet: “Sorry Pam, ik weet niet wat...”

“Het is okay, Jan. Jij kon het niet weten en ik ben blij dat wij contact hebben. Je weet niet half hoeveel ‘nutters’ en ‘no-hopers’ ik al heb moeten blokkeren. Het lijken wel haaien..., of ze bloed ruiken,” zei Pam later, “Zou ik je boek mogen lezen? Als je het geschreven hebt zoals je met mij schreef, kan het alleen maar erg goed zijn.”

De volgende dag stuurde ik haar het manuscript, en voor een week hoorde ik niets van haar. Ik miste haar gesprekken, maar als ik één ding niet wil zijn, is het ‘pushy’. Ik ben dat nooit onder normale omstandigheden, en in Pam’s geval wilde ik het zeker niet zijn. Pam zou wel contact op nemen, wanneer zij daar klaar voor was. Ik wist wel dat het mij zou spijten wanneer ik niets meer van haar zou horen, ook al leek zij mij niet het type die ineens, en zonder reden, incommunicado ging.

Een week later, net toen ik aan Pam zat te denken, begon mijn telefoon muziek te maken. Ik antwoordde en was blij te horen, dat ik haar aan de lijn had. Ze vertelde mij dat ze een paar dagen niet lekker was geweest, maar dat zij wel mijn hele boek had gelezen.

“Ik heb het met plezier, en vaak met afgrijzen gelezen, Jan. Het is erg goed. Ik vroeg mij af of jij geïnteresseerd zou zijn, om mij te willen ontmoeten?”

Daar deze twee zinnen haast verbonden leken te zijn, voelde ik onmiddellijk dat Pam iets van mij wilde. Het was inmiddels een bekend patroon geworden. Ik besloot niets te laten merken en vroeg Pam of ze zin had om, komend weekend, bij mij te komen eten. Net zoals in alle andere voorgaande gevallen, had ook Pam hier geen enkel probleem mee.

Het was die vrijdag dat ik voor het eerst in mijn leven een roodharig elfje zag. Ik had eigenlijk nog nooit elfjes gezien, ja, Mickey misschien.., maar als ze bestonden, dan moesten ze eruit zien als Pam. Normale lengte, slank, bevallig, genoeg ‘jugs’ om een C-cup te vullen en een ‘booty’ dat mij de expressie ‘tasty!’ ontlokte. Een vriendelijk gezicht met ogen. Ogen! Slechts één keer had ik zulke ogen eerder gezien. Ogen..., die ik nimmer meer vergeten zou. Iedere nacht..., zag ik die ogen. Iedere morgen waren die ogen weer verdwenen. Irene! De ogen van Irene! Ik wist niet of dat goed of slecht nieuws was, maar ik twijfelde er niet aan, dat ik zou het snel zou weten.

Zoals iedere vrouw, had ook Pam een verhaal. They allways did.

Onder het eten maakte zij mij er deelgenoot van, terwijl zij bedachtzaam en met kleine hapjes at. Pam dronk niet, dus ik moest voor twee drinken. Ik vond dat niet erg. Ik vond Pam’s verhaal wel erg.

“Ik werkte op kantoor bij een vastgoedhandelaar, toen ik mijn -nu overleden- man Peter ontmoette. Het was liefde op het eerste gezicht en twee maanden na onze eerste ontmoeting, waren wij getrouwd. Peter was nog zonder werk, maar ik verdiende genoeg voor ons tweeën.

Ruud, mijn werkgever, was niet blij met mijn huwelijk. Tot voor kort had hij de illusie gehad, dat ik wel aan hem zou blijven kleven, vroeger of later. Wij waren wel altijd vriendelijk tegen elkaar, dolden wat, maar ik heb hem nooit aangemoedigd; ook niet voordat ik Peter ontmoette. Ruud vroeg mij wat Peter deed voor de kost. Ik antwoordde dat Peter naar werk zocht. Het leek wel of Ruud hierop gewacht had, want hij zei dat één van zijn vrienden wel een baantje als chauffeur voor Peter had.

Peter was de hemel te rijk met zijn nieuwe betrekking, ook al werd hij zwart uitbetaald. ‘Het is een begin, Pam,’ placht hij te zeggen. Ik was er niet zo blij mee, want ik wist dat Ruud nauwe contacten met de onderwereld onderhield. Ik wilde echter niet Peter’s enthousiasme de grond in boren, al zei ik hem wel regelmatig voorzichtig te zijn.”

Pam stopte hier even, en ik zag dat zij geëmotioneerd begon te raken. Haar ogen veranderen en weer zag ik de ogen van Irene. Ik dronk te snel..., ik voelde het. De drank, het aankomende drama en de ogen begonnen bezit van mij te nemen.

Na even gewacht te hebben, vervolgde Pam: “Blijkbaar werden de ritten die Peter deed voor Ruud’s vriend steeds riskanter, want Peter raakte meer en meer geïrriteerd. Hij werd zwijgzaam en stil, dus ik vroeg hem te stoppen, maar Peter negeerde mijn verzoek.”

“Op een nacht werd ik uit mijn bed gebeld door de Politie en de recherche. De rechercheurs hadden een bevel om het huis te doorzoeken. De agenten vertelden mij dat Peter een ongeluk had gehad. Ik voelde dat Peter dood was en ik werd hysterisch. Een dokter kwam en gaf mij een kalmerende injectie. Ik ging ‘out’. Toen ik bijkwam, lag ik in het ziekenhuis, ter observatie. ’s Middags kwam er een vrouwelijke rechercheur mij vertellen, dat mijn echtgenoot betrokken was geweest in een drugstransactie. De transactie was ontaard in een rippartij met het onvermijdelijke vuurgevecht. Peter heeft nooit een kans gehad, hij was vermoord met een nekschot,” huilde Pam nu wanhopig.

De ogen! Weer zag ik Irene net zo radeloos huilen en opnieuw was ik niet bij machte iets voor Pam te doen. Het ergste moest echter nog komen, ik voelde het. Mij God, komt er dan nooit een einde aan mijn nachtmerrie?!

Nadat Pam een beetje kalmer was en haar tranen had gedroogd, vroeg ik haar halfdronken en verdrietig: “Waarom vertel je mij dit, Pam. Wat denk je dat ik zou kunnen doen?”

“Ik wil dat je mij alles leert, wat ik weten moet om mijn vermoorde Peter wreken. Hij is als een varken geslacht geworden. Leer mij wat ik weten moet, om mijn wraak uit te voeren. Je hoeft niets anders te doen, dan mij alleen te leren.”

“Leren? Wat leren, en met wie? Waar moet je beginnen, Pam?”

“Enkele weken na de begrafenis, keerde ik naar mijn werk terug. Ik moest iets doen om niet gek te worden, dus ik probeerde mijn werk weer op te nemen. Ruud en al mijn collega’s waren erg begrijpend. Zij deden alles voor mij, om mij zoveel mogelijk te ontzien.

Op een dag zat ik op het damestoilet, toen ik twee mannen in het aangrenzende herentoilet hoorde praten. ‘Hoe gaat het nu met je rode vlam?’ hoorde ik een onbekende stem vragen. ‘Ik moet haar nog wat tijd geven, Erik,’ zei Ruud, ‘Ze is er nog lang niet overheen. Maar ik heb geduld, het komt wel.’

Erik lachte, en zei: ‘Nou ja, haar man is er al lang overheen. Hij was ook niets voor haar, dat kreng bezeek zichzelf nog, vlak voordat we hem dat nekschot gaven!’

‘Houd je rotsmoel, idioot! Je bent betaald, dus ik wil er niets meer over horen,’ schold Ruud.

‘Okay, okay, maak je niet druk. Je hoort me er niet meer over’”

Ik onderbrak haar nu: “Je vertelt mij dat je werkgever je man heeft laten vermoorden, zodat hij jou later naar hem toe kon trekken? Is dat wat je mij vertelt, Pam?”

Pam was volkomen kalm, toen zij antwoordde: “Ja Jan, dat is wat ik je vertel, en dat is hoe het is gebeurd. Ze hebben Peter geslacht, omdat hij met mij was. Ik leef nu voor één ding en ik ben volkomen tevreden om mijn leven daarvoor op te geven, maar ik wil slagen in mijn wraak. Ik wil tenminste Ruud zien creperen, en als ik geluk heb, dan vermoord ik die Erik ook! Daarna is het niet meer belangrijk wat er mij mij gebeurt. Help mij, Jan. Leer mij wat ik weten moet. Ik ben overal toe bereid!”

Ik keek weer naar haar ogen. Ik zag niet langer meer de ogen van Irene; ik zag nu de ogen van Molly. Mateloos verdriet! Ik zag de ogen van Iona. Waanzinnige haat! Ik zag de dode ogen van een vrouw, die ieder moment van de dag opnieuw stierf.

Het effect van de drank begon weg te ebben. De emoties dienden zich nu aan. Mijn eigen verdriet vermengde zich nu met Pam’s leed. Ik raakte betrokken, maar hoe moest ik haar helpen? Hoe kon ik haar helpen om te sterven? Mocht ik dat doen? De gedachten en emoties vochten om de overhand te krijgen. Het was chaos in mijn hoofd. Ik moest meer weten! Ik moest alles weten! Onwetendheid is de basis voor iedere mislukking.

“Pam, ik moet alles van je weten, en dan nog kan ik je niet garanderen dat ik je helpen kan. Wat ik wel kan doen is dit: ik kan vrij eenvoudig een contract op beide mannen zetten. Dan zijn ze binnen een week dood. Ik kan er voor zorgen dat je bij hun dood aanwezig bent. Ik kan het zelfs regelen dat je de fucking trekker overhaalt. Dat moet toch goed genoeg zijn, Pam?”

“Nee Jan, ik wil ze persoonlijk vernielen. Alleen! Ik zal je alles vertellen wat ik weet. Daarnaast wil ik weten wat jij zou doen in mijn plaats.”

“In jouw plaats zou ik naar mij luisteren. Neem een contract, laat ze beide lichten en als je dan nog zo nodig moet, blaas hun schedels eraf. Pam, luister godverdomme naar me! Neem een contract ‘for fuck’s sake’. Al het andere is te onzeker, te gevaarlijk. Jij bent een amateur en ik ben een zowat een ouwe vent. Ik zou je dood op mijn geweten hebben!”

“Je hebt mijn dood op je geweten, als je mij niets leert, Jan,” stelde Pam, onverbiddelijk.

“Waarom loop je dan niet gewoon bij je baas naar binnen met een pistool...? Dan schiet je hem van de wereld af, als je toch zo graag dood wilt?”

“Te snel! Ik wil dat het secreet beseft waarom hij sterft, en ik wil tenminste een poging wagen die Erik ook te doen. Ruud is echter het belangrijkste; hij is de opdrachtgever..., dus de moordenaar van Peter. Die Erik is slechts het wapen. Desalniettemin, zie ik met liefde zijn kop uit elkaar spatten, nadat ik de trekker heb overgehaald. Daarna is mij alles om het even, Jan. Help mij!”

“Pam, werk je daar nu nog?”

“Ik ben met ziekteverlof, ik kan teruggaan wanneer ik wil. Ik kon dat echter niet, want ik was bang dat mijn gezicht mij zou verraden. Ik kan die Ruud niet zien, zonder dat ik moordneigingen krijg.”

“Okay Pam, dit is de deal: ik help je met alles. Als het praktisch mogelijk en uitvoerbaar is, dan laat ik je zelfs je wraak uitvoeren. Is het echter niet mogelijk, dan volg je mijn plan. Jij zult de wraak in beweging zetten, en nogmaals, als het dan mogelijk is, dan kun je zelfs de trekker overhalen. Ik leer je bepaalde dingen te doen, te laten, te herkennen, te manipuleren..., in het kort, alles wat nodig is om die twee uit hun miserabel bestaan te verlossen. Als het echter ‘tits-up’ dreigt te gaan, dan luister je naar mij. Take it, or leave it, Pam.”

Pam dacht even na, en stemde toe. Op mijn vraag antwoordde zij dat zij toegang tot de boekhouding, en alle bankrekeningen had. Ik vertelde haar precies wat zij moest doen en gaf haar een mini, externe, computerharddisk mee. Ik legde haar uit hoe zij het hele systeem naar de harddisk kon kopiëren.

Hoewel Pam die nacht bleef slapen, en wij elkaar met geen vinger aanraakten, kroop zij midden in de nacht tegen mij aan. Ze moest gedacht hebben dat ik sliep, want ik hoorde haar wanhopig fluisteren: ‘Help me, Jan. Help me’.

Een paar dagen later had ik de gekopieerde datadisk in mijn bezit. Het eerste wat mij opviel was, dat de moordzuchtige, verliefde huisbaas een wasserij van formaat runde. Duizenden reïntegratie posten, allemaal bedragen tussen de zes en de tienduizend euro. Zwart geld dat nu ‘gesmurfed’ terug in het witte circuit kwam. Blijkbaar was Ruudje een vastgoedadviseur van wereldformaat, want alle posten waren betalingen voor advies, expertise en rente voor verstrekte leningen. Een internationaal projectengenie, want de betalingen kwamen uit de Bahamas, Bahrain, de Kaaiman Eilanden, Hong Kong, Antillen, Panama, Jersey, Guernsey en Singapore.

Een financieel genie, of een sociopathische mafkees? Deze boekhouding kon geen controle doorstaan, sterker nog: dit kon ieder moment ‘belly-up’, oftewel, totaal goref gaan. Goed! Dat maakte alles een beetje eenvoudiger..., voor wat ik in mijn hoofd had.

Ik ontwierp een ‘outline’ voor mijn plan. Gedurende deze fase, dreunde het echter steeds in mijn hoofd: ‘Een financieel genie, of een sociopathische mafkees?’ Het bleef terugkomen en ik wist maar niet wat ik miste..., wat ik over het hoofd zag.

’s Nachts om twee uur schrok ik wakker, gedurende welke schok het door mijn hoofd schoot: ‘Jij bent de mafkees, Jan. Je bent een ‘dumbfuck’, je kunt merken dat je oud wordt. Die monopolieman is geen multimiljonair geworden door maar wat aan te kloten, waarbij hij hoopt dat het allemaal maar goed gaat. Je hebt wat over het hoofd gezien, achterlijke Gerrit.’

Ik stond op en liep naar mijn kantoor. Ik zette de computers aan en begon de boekhouding weer te controleren, maar nu de andere kant..., en ja hoor! Daar was het. Hier had ik al zowat gelijk een fucking fout gemaakt. Nu is het wel zo dat gedurende mijn hele leven ben ik ’s nachts vaak wakker geschrokken met cerebrale meldingen van handelingen, die ik fout ging doen, of iets dat ik over het hoofd aan het zien was. Mededelingen van dreigend gevaar, kreeg ik vaak ook zo.

Ik was zo opgewonden, dat ik meteen Pam belde: “Pam, je moet morgen gelijk naar mij toekomen, er is iets dat je moet zien. Het kan geen uitstel lijden.”

Die avond liet ik Pam mijn bevindingen zien.

“Pam, kijk hier naar de inkomende posten. Tussen de normale inkomsten van verkocht, onroerend goed, zie je allemaal posten tussen de zesduizend en tienduizend euro binnenkomen. Dit is, wat ze noemen: ‘gesmurfd’ geld. Omdat deze bedragen onder een, door de overheid vastgesteld, bedrag vallen, vallen ze als inkomende posten niet op en kunnen daarom gereïntegreerd worden. Het is dus zwart geld, dat nu gewit is, en in het legale circuit is opgenomen. Snap je dat, Pam?”

Pam knikte begrijpend, maar keek mij aan, omdat ze wel na kon gaan, dat het belangrijke nieuws nu moest komen. Voor het voorgaande detail, zou ik haar ’s nachts immers niet wakker gebeld hebben.

“Je hoeft geen registeraccountant of FIOD inspecteur te zijn om te zien dat hier iets ernstig mis is. Mr Fucking Monopoly Man is dus een achterlijke idioot, die maar wat aankloot en daarbij hoopt dat alles goed gaat, of hij is bijzonder zeker van zijn zaak. Ik neig naar de laatste mogelijkheid en dat maakt hem dubbel gevaarlijk.

Pam, neem de ‘gesmurfde’ inkomsten van het voorlaatste kwartaal en tel die op. Neem dan van de uitgaven, de posten waarvan de begunstigden je volslagen onbekend zijn. Wanneer je daarmee klaar bent, doe dan hetzelfde met het laatste kwartaal.”

Pam deed wat ik haar vroeg. Een kwartiertje later gaf zij mij de resultaten.

“Filter nu de begunstigden uit, waarvan het overgeschreven bedrag exact de helft van de ‘gesmurfde’ inkomsten van dat kwartaal bedraagt. Doe hetzelfde met het laatste kwartaal.”

“Frie Mesons B.V.,” zei Pam verbluft, ‘Exact de helft, twee keer, Jan!’

”Ja, en als je alle kwartalen teruggaat, zul je merken dat iedere keer, exact de helft van het ‘gesmurfde’ geld naar de Frie Mesons B.V. werd overgemaakt. Waarom?”

Pam zei dat ze geen idee had.

“Spreek de naam van die b.v. eens in het Engels uit, en vertaal die dan,” suggereerde ik.

“Freemasons, Vrij Metselaars,” zei Pam verbluft, “Wat the fuck zijn Vrij Metselaars, Jan?”

“Geloof me, Pam. Je wilt het niet weten. Laat het volstaan te stellen dat de Vrij Metselaars afstammen van andere geheime genootschappen die elkaar, door de eeuwen heen, in successie opvolgden, maar die hun oorsprong vinden in Babylon, zesduizend jaar geleden. Het komt allemaal neer op duivelsaanbidding, al zal iedere Vrij Metselaar dat ontkennen. Ze werken met symboliek en geheime tekens. Belachelijk, als het niet zo fucking ernstig, en triest was. Waarom? Iedereen van een beetje betekenis maakt deel uit van de Free Masons, oftewel Vrij Metselaars. Politici, rechters en andere magistraten, politiecommissarissen, professoren en andere intelligentsia, mediamagnaten en de hele fucking sjebang.

Dit fenomeen is trouwens wereldwijd. Er zijn nog een paar van die organisaties: de Illuminati in de USA, Skull & Bones en dan is er de Bilderberg Group. Zonder verder in details te treden, deze genootschappen maken uit wat er in de wereld gebeurt. Oorlogen, hongerepidemieën, de presentatie van het nieuws, alles. Big fucking Brother, fucking big time,” zei ik nu razend.

“Dus dat moordende beest betaalt de helft van zijn inkomsten aan de Vrij Metselaars voor bescherming. Dus daarom kan hij zich veroorloven zo laks te zijn met zijn wasserette,” vroeg Pam.

“Nee, was het maar zo gemakkelijk, en eenvoudig. De naam van de Besloten Vennootschap verwijst naar een organisatie met onbeperkte macht. Het verwijst alleen, het heeft niets met de werkelijke genootschappen te maken, behalve dat er personen in zitten die onbeperkte macht, in beide, hebben. Onbeperkte macht voorwaar het de autoriteiten in Nederland betreft. Ik heb er goed over nagedacht, en ik kan niet tot een andere conclusie komen, dan dat Frie Mesons b.v. een front is voor een justitiële opsporingsorganisatie. Ik zou niet durven gokken welke, maar misschien wel voor meerdere, al dan niet met medeweten en toestemming van de betrokken regering,” eindigde ik.

“Maar met wat voor doel, Jan?”

“Mr Fucking Monopoly Man verdient zijn geld met drugs. Hij stoot de helft af naar de justitie, en die laten hem zijn gang gaan. Voor het geld? Nee, absoluut niet. Met het geld kan de opsporingsorganisatie -die wij voor het gemak maar even ‘CATCH’ zullen noemen- drugsonderzoeken financieren; dus de dealer betaalt mee aan zijn eigen arrestatie. Het wordt echter erger, want om de zoveel tijd zet je baas een val voor een grote drugshandelaar, en levert die dealer over aan CATCH. Zo blijft Monopoly Man interessant voor CATCH, zijn rustig leven is gewaarborgd en zo lang hij blijft leveren, wordt hij met rust gelaten. Het spreekt vanzelf dat Monopoly Man een maximale bescherming geniet, en daar wil ik het nu juist met je over hebben, Pam.”

“Dat is ongelooflijk, Jan. Kunnen wij daarmee niet naar de kranten?”

“Ben je wel goed bij je hoofd? Het maakt allemaal deel uit van een groot raderwerk. Ooit van Berlusconi, één van de grootste mediamagnaten ter wereld, gehoord?”

“Ja, natuurlijk. Dat is die gekke Italiaan, net Mussolini,” zei Pam

“Hij is niet zo gek,” zei ik, “Maar behalve miljardair, is hij ook een toplid van de P2, oftewel PiDue (Propaganda Twee), de Italiaanse tak van de Vrij Metselaars. Wilde je nog naar de kranten gaan?”

Pam schudde haar hoofd. Toen vroeg ze: “Wat houdt dit voor ons in, Jan?”

“Veranderingen, Pam. Dit is te groot. Ik kan je niet aan laten blunderen, want er komt niets van terecht…”

“Jan, je vertr…”

“Pam, luister! Ik heb je gezegd dat ik je help, en ik help je. Ik help je ook omdat ik die voornoemde organisaties, en alles wat ermee samenhangt, haat. We doen het echter op mijn manier, of we doen niets. Dit is te groot, te complex en te gevaarlijk. Ik moet de cavalerie te hulp roepen, want alleen maak ik ook niets klaar. Ik ben een ouwe vent, die met een beetje geluk zich nog uit een bruine papieren zak kan vechten, maar dan heb je het wel gehad. Dit wordt hersenwerk, geen handenwerk. Het resultaat is echter hetzelfde. Ik zorg dat jij Monopoly Man zijn schedel kan versplinteren. Erik is klein goed, die gaat mee in de opruiming. You say fucking what, Pam? Deal?”

Pam dacht even na, zag de logica, en het gevaar.

“Deal! Wat kan ik doen? Ik wil wat doen, Jan!”

”Jij start de operatie, en jij rondt het af. Daartussen doe ik alles. Mijn mensen en ik, bedoel ik te zeggen. Pam, dit zal ons hoogstwaarschijnlijk het leven gaan kosten, maar ik ben het toch al een tijdje zat, dus dat is ‘cool’. Ik wil echter niet het slachtoffer van een paar duivelsaanbidders en moordende megalomanen worden, dus ik vraag onvoorwaardelijke gehoorzaamheid. Tenzij jij een beter plan hebt dan ik, luister je naar mij!”

Pam knikte.

Ik keek haar aan en zag dat zij overtuigd was. Ik begon met het uitleggen van de operatie: “Over een week geef ik je een computerprogramma dat je installeert op het boekhoudsysteem. Dit programma hackt in het boekhoudprogramma, met als resultaat dat de overboekingen die eerst naar Frie Mesons B.V. gemaakt werden, nu in tweeën worden gedeeld. De ene helft gaat naar de originele begunstigde, terwijl de tweede helft nu naar onze Frie Mesons Ltd in Zwitserland wordt overgemaakt. Van daaruit wordt het gelijk overgeboekt naar een rekening in Andorra. Daar wordt het onmiddellijk in contanten opgenomen. Hiermee gaan wij door, tot net voor de afloop van dit kwartaal. Dan moeten we stoppen want anders mist CATCH de helft van haar molm. Ik verwacht dat we dan twintig miljoen euro afgeroomd zullen hebben. Op dat moment verwijder jij het programma van de computer. Ik maak het zo dat het een autonoom programma is, en dus geen haken in het Windows register achterlaat. In twee minuten is het programma dan ook spoorloos verdwenen.

Mr Fucking Monopoly Man zal dan twintig miljoen van zijn eigen euroshit moeten ophoesten aan CATCH…, als hij tenminste niet ernstig in de problemen wil komen. Dat, Pammetje wordt de val, want Monopoly Man gaat achter de centen aan, met zijn sidekick Erik. Het bedrag is hoog genoeg voor hem, om een man of tien te charteren voor de opsporing en de eventuele oorlog. Dat is ook het moment dat jij verdwijnt, want het vereist geen hersenchirurgie om uit te puzzelen dat jij de hand in deze overboekingen hebt gehad.”

Ik gaf Pam een mobieltje, en zei: “Verwijder mijn nummer uit je eigen mobieltje en alle verwijzingen naar mij, waar dan ook. Bel mij niet meer, en ik bel jou niet. Als wij contact moeten hebben, rijdt degene die sms’t tien kilometer van zijn huis vandaan, alvorens de sms te verzenden. Nooit enige details in de tekst zetten. Het enige wat wij teksten is: ‘ik zie je donderdag’. De dag dat wij elkaar werkelijk zien, is altijd de dag daarvoor, dus in dit geval woensdag. Iedere verzonden sms verwijder je uit het geheugen. Als je mij werkelijk moet bellen, dan bel je mij op dit prepaid nummer. Daarna gooien wij allebei de prepaid kaarten weg. Dit is dus voor noodgevallen. Dat is alles wat je tot zover moet weten, Pam. Heb je dat allemaal begrepen?”

Pam knikte, en vroeg: “Dus als ik het goed begrijp, ben ik het lokaas? Als Ruud merkt dat ik mogelijk de hand in de verdwijning van twintig miljoen heb gehad, dan komt hij achter mij aan. Zie ik dat goed?”

”Zo ongeveer, Pam. Hij is natuurlijk het meest in het geld geïnteresseerd, maar aangezien jij de sleutel bent, moet hij wel achter je aan komen. Maak je echter niet bezorgd, Pam. Je zult volkomen veilig zijn. Mr bastard Monopoly Man gaat een uitwedstrijd spelen, want die zijn altijd moeilijker te winnen. Heb je een probleem met het feit dat je het lokaas wordt? Hij moet achter iets aan komen, we kunnen hem niet uitnodigen, om hier te komen eten.”

“Nee, helemaal niet. Ik vind het heerlijk dat hij gelijk al weet dat ik dat geld heb laten verdwijnen. Hij zal denken dat ik hem heb willen rippen, want hij kan niet weten dat ik weet, dat hij Peter heeft laten vermoorden. Nee, prima zo, want dat is alvast een fijne slag in zijn gezicht. De eerste. De laatste zal met een moker zijn, als ik het mocht zeggen.”

“Jij mag het zeggen, Pam,” lachte ik.

Pam besloot om te blijven eten, en nu ook een glas wijn te nemen. Wij hadden uiteindelijk iets te vieren. Wij hadden besloten op het plan om Pam haar wraak uit te voeren..., en het voelde fucking goed. Wat het voor mij extra goed maakte, was het feit dat ik een slag uit kon delen aan die vrije metselpadvinders. Het was dan wel geen directe aanval, maar twintig miljoen weg, blijft twintig miljoen weg. Het ging mij niet om het geld, maar ik heb altijd al een hekel aan geheime genootschappen gehad, waar ‘de groten der aarde’ in deelnamen. Waarom? Wanneer de resultaten van die samenzweringen goed waren voor de ‘groten der aarde’, dan volgde het automatisch, dat deze resultaten altijd ten koste van de samenleving zouden gaan. Anders hoefde er toch immers niet zo geheim over gedaan te worden?!

Pam dronk meer dan goed voor haar was, en het was onvermijdelijk dat haar emoties de overhand zouden nemen. Op het einde van de avond begon ze mr. Monopoly Man te vervloeken en daarna begon ze wanhopig te huilen. In bed kroop ze nu gelijk tegen mij aan en wij hielden elkaar de hele nacht omarmd. Ik wist precies wat ze voelde. Het gemis. Hetzelfde gemis, dat ik nu al bijna twee jaar voelde, nadat ik Irene naar Italië had teruggezonden. Iedere nacht, zoals reeds gezegd, stierf ik een beetje meer..., door dat verschrikkelijke gemis. Terwijl ik wist dat Irene nog leefde, moest Pam aanvaarden dat haar geliefde dood was. Dat was zo onherroepelijk..., het was zo wreed. Mijn hart huilde nu voor Irene en Pam. Het was prettig om haar warmte te voelen. Het voelde veilig..., vriendelijk..., en we hadden het beiden nodig.

De komende week kreeg ik weinig slaap, want ik moest een vrij complex programma schrijven. Ik besloot het ook iets anders te maken, als dat ik aan Pam had uitgelegd. Ik kon het programma, eenmaal geïnstalleerd, via het internet besturen, en vernietigen. Ik had Pam dit niet verteld, want dat zou haar aandeel in onze samenzwering gereduceerd hebben. Nu had ik haar gevoel voor eigenwaarde zo groot mogelijk gelaten, terwijl ik volkomen controle had over de gang van zaken. Het zou niet lang duren dat ik uit zou vinden, hoe goed mijn vooruitziende blik was geweest.

De volgende weken verliepen vrij rustig. Iedere dag controleerde ik de rekening in Andorra, die ik indertijd met een vals paspoort had geopend. Het bedrag liep met zo’n driehonderdduizend euro per dag op, zodat ik aan het einde van iedere maand naar Andorra La Vella moest, om zo’n tien miljoen euro in kontanten op te nemen. Het was alsof ik een honderd euro biljet kwam wisselen. In Andorra maakten ze zich niet zo druk over de Europese reglementen. Ja, ik moest een verklaring tekenen dat het geld niet van belastingfraude of misdaad afkomstig was, maar dat kon ik gemakkelijk doen met mijn valse paspoort.

Met de tien miljoen euro in de auto reed ik langs de gehele Zuidfranse kust. Ik passeerde Nice, Monaco en reed toen Italië in. In Brescia, Noord Italie, zocht ik mijn oude partner in de misdaad, Franco, op. Veertig jaar deden wij al samen. Veertig jaar hadden wij elkaar geholpen en veertig jaar was er geen onvertogen woord tussen ons gevallen. Rispetto!

Ik gaf Franco de tien miljoen euro en vertelde hem het hele verhaal.

“Ik hoef er niets aan ter verdienen, Ciccio,” zei ik, “jij en Pam kunnen die twintig miljoen samen verdelen. Als ik uit de kosten kom, ben ik meer dan tevreden.”

“Ma non, Giova,” protesteerde Franco, “Ik doe het voor niets, geen enkel probleem. Geef het geld aan Pam, het geeft haar haar man dan wel niet terug, maar het maakt haar wraak nog zoeter en haar leven wat makkelijker. Als wij onze kosten eruit halen, dan ben ik tevreden. Wat heb je nodig?”

“Allereerst een plaats om de lijken te laten verdwijnen. Een goed team dat een strijd aankan met, ik schat, een man of tien in het ergste geval. Wapens. Kevlar kogelvrije vesten en dijbeenplaten. Een locatie waar de confrontatie plaats kan vinden..., en dan nog wat kleinigheden.”

Ik gaf Franco een lijst met alle benodigdheden en vereisten. Hij keek deze door, en begon te lachen. “Jij gebruikt altijd de meest vreemde wapens, Giovanni. ‘Muizeval’ handschoenen met Firestorm koppeling. Wat is er verkeerd met een goede Sig Sauer P228 XFive?”

“Die moet ik ook hebben, plus een automatische SIG556 met 5.56 Nato munitie, lukt dat,  Ciccio?”

Franco verzekerde mij dat het geen enkel probleem was en dat hij uitzag naar de strijd, en vooral, om Pam te ontmoeten.

Twee dagen later was ik weer in Nederland. De derde dag zat ik naast Pam haar bed..., in het ziekenhuis. Ik kon niet geloven wat ik zag. Pam haar hoofd was vierkant. Geslagen! Haar ogen zaten dicht, haar neus en kaak waren gebroken en ze miste verscheidene tanden. Haar pols was gebroken en haar milt was gescheurd.

Ik werd waanzinnig en huilde: “Pam, Pam, hoe is dit gekomen? Wie heeft dit gedaan?”

Pam lispelde zwak: “Ruud. Eerst Ruud en toen Erik”

Ik flipte diagonaal en liep de ziekenzaal af. Een half uur later was ik gekalmeerd, en ging opnieuw naast Pam zitten. Weer een half uur later wist ik de gehele toedracht. Met horten en stoten had Pam mij verteld wat er gebeurd was.

Mr. fucking Monopoly Man had Pam na werktijd benaderd en ‘zijn liefde voor haar’ verklaard. Pam had hem gevraagd of hij wel goed bij zijn hoofd was, met haar man nog zo kort geleden vermoord. Fucking Ruud bleef fucking aandringen, totdat Pam het verloor. Ze werd wild en zei dat het zijn schuld was, dat haar man was vermoord. De Monopoly man werd nu ook woest en sloeg Pam een paar keer in haar gezicht, waarop Pam hysterisch werd en schreeuwde: ‘Ik krijg jou wel, kankerlijer, let maar op, vieze bloedhond!’ Daarop was ze het gebouw uitgestormd en naar huis gegaan. Afgezien van de emotie en de klappen in haar gezicht was er toen nog niets mis met haar. Dat veranderde echter snel.

s’ Avonds werd er aangebeld en toen Pam de voordeur ontsloot, werd zij met deur en al naar binnen geduwd. Twee mannen kwamen in de hal en toen Pam wilde gillen, kreeg zij gelijk de slag die haar kaak brak. “Schreeuw, en wij vermoorden je, stinkslet,” zei de man, die zij aan zijn stem, als Erik herkende.

“Wat bedoel jij dat Ruud jouw man’s dood op zijn geweten heeft?” siste Erik en trok Pam’s hoofd aan haar haar achterover.

Pam had huilend van pijn haar hoofd geschud, waarop Erik haar systematisch in elkaar begon te slaan. Stompte haar een paar keer vol in haar gezicht en bewerkte haar lever, milt en nieren. Toem Pam op de grond lag, trapte hij haar pols stuk, waarna hij vroeg: “Wat bedoel jij dat Ruud jouw man’s dood op zijn geweten heeft?”

Half bewusteloos had Pam gemompeld: “Als Ruud… hem niet die baan had verzorgd..., dan had… Peter nog geleefd.”

Daarna had zij het bewustzijn verloren. Toen zij bijkwam waren de mannen verdwenen. Met moeite was Pam naar haar mobieltje gekropen en had de politie gebeld. Even daarna arriveerde er een ambulance die haar naar het ziekenhuis had gebracht. Toen Pam’s pols was ingegipst en haar wonden verzorgd waren, kwam er een politieagente die haar had gevraagd of zij de daders kende, en of zij wist wat de reden van die mishandeling was geweest. Pam had steeds zwakjes beweerd dat zij de mannen niet had kunnen zien, omdat zij gelijk een slag in haar gezicht had gehad. Tevens ontkende zij dat zij wist, wat de reden van de mishandeling was. De agente was onverrichter zake vertrokken.

De tranen liepen mij weer over mijn wangen, toen ik zei: “Pam, het spijt mij zo. Ik kan je niet zeggen hoezeer het mij spijt. Wat ik wel kan zeggen, is dat je erg dapper bent geweest, Pam. Erg dapper, want als je gepraat had tegen de politie, dan zou het onmogelijk geweest zijn, om je wraak nog uit te voeren. Erger, je zou vermoord zijn geworden, nog voordat zij ontdekken dat het geld weg is. Ik bewonder je, Pam.”

Pam keek mij aan, en lispelde zwakjes: “Dat heb ik mij ook gerealiseerd, Jan. Het doet mij niets. Als dit de prijs is die ik betalen moet, dan betaal ik die graag nog een keer. Het is het eindresultaat dat telt, nietwaar Jan?”

Ik stikte zowat van medelijden en woede, maar ik zei: “Zo gauw je hier uit bent, ga je weg Pam. Ik heb onderdak voor je geregeld, en er is niemand die je kan vinden. Niemand die je kan vinden, totdat ik wil dat ze je vinden. Dat is de eindstrijd, Pam. Dan worden alle rekeningen vereffend, lieverd.”

Ik omhelsde haar voorzichtig en beloofde haar de volgende dag weer te bezoeken.

Thuis startte ik de computers op en begon met de improvisatie. Ik had Pam’s wraak nu tot een persoonlijke vete gepromoveerd. Dit is het moment dat de emotie je lichaam verlaat en dat je doet, wat je moet doen. Ik logde in met het FTP programma op mijn website, en ‘uploadde’ een nieuw instructiebestand voor het boekhoudprogramma van mr. fucking Monopoly Man.

Vanaf dit moment zou er geen vijftig procent meer naar Frie Mesons B.V. meer overgemaakt worden, maar het hele bedrag zou nu overgeboekt worden naar Zwitserland. Het eindbedrag zou dus geen twintig miljoen euro meer zijn, maar we ripten Monopoly Man nu voor een bedrag rond de dertig miljoen euro. Tien miljoen extra voor Pam. Compensatie! De tering voor de teringlijders!

Een week later mocht ik Pam mee naar huis nemen. Dat deed ik ook en Pam woonde de volgende paar dagen bij mij. Toen ze voldoende opgeknapt, en haar gebit gerepareerd was, boekte ik ‘online’ een vliegticket naar Milaan voor haar. Daarna belde ik Franco.

“Si, pronto?”

”Ciao Franco, sono Io, Gian”

Ik vertelde Franco wat er was voorgevallen en ik zag de rook uit de telefoonhoorn komen. Ik kan een aardig bekkie schelden en vloeken, maar van Franco kon ik nog steeds wat leren. Net als ik, kon Franco het ook maar matig waarderen wat er met Pam gebeurd was. Hij beloofde haar van het vliegveld Linate, bij Milaan, op te halen en haar daarna constant onder bewaking te houden. Toen ik hem vertelde, dat ik de eindsom op dertig miljoen euro had besloten, wilde Franco daar nog steeds niets over horen.

“Non mi interessa un cazzo, Giova! De kosten. Als we uit de kosten komen is het goed, en als we niet uit de kosten komen, dan is het ook goed! Figli di brutte puttane sporche e veneriche. Bastardi, pezzi di merda, zozoni,” schold Franco, “Gian, als er en momentje overblijft, dan zou ik ook graag even met die twee willen spelen!”

“Dan moet je echt bijzonder snel zijn, Ciccio. Er zijn nog twee wachtenden vóór je!” zei ik, en belde af.

De volgende dag nam ik, op Schiphol, afscheid van Pam. Ze huilde en omarmde mij verschillende keren. Ik vroeg haar huissleutel en bracht haar toen naar de check-in. Wij huilden allebei toen wij elkaar’s handen vasthielden. Ik wachtte tot Pam uit mijn gezichtsveld was verdwenen, en liep toen naar mijn auto.

Mijn huis voelde vreemd en leeg, toen ik thuiskwam. Pam was net weg en ik miste haar nu al. De dagen voor het eindspel kropen om, ook al belde Pam mij iedere dag. Mijn enige hoogtepunten gedurende die dagen, waren het bekijken van de rekening in Andorra. Die werd iedere dag omhoog gepompt met zo’n zeshonderdduizend euro. Leuk om te zien, maar ik realiseerde mij dat twintig miljoen euro een volume van zo’n 50 x 15 x 8cm vertegenwoordigde. Niet het grootste pak, maar de inhoud van een VHS videorecorder. Ik besloot om het geld onder de achterbank te verbergen. Uiteindelijk, wanneer ik gestopt zou worden en mijn auto werd doorzocht, dan wisten autoriteiten iets. Tegenwoordig werd haast niemand meer gestopt. Ja, de Fransen wilden de reizigers uit Andorra nog wel eens stoppen en op accijns- en deviezenovertredingen controleren. ‘Nou ja, die brug nemen we wel als we er zijn,’ dacht ik

Een paar dagen voor mijn vertrek naar Andorra en Italië, bevond ik mij in de straat waar Pam woonde. Ik moest een ticket op haar computer gaan boeken en sporen achterlaten, die naar haar ‘schuilplaats’ zouden leiden. Terwijl ik een paar dunne, transparante, plastic handschoenen aandeed, liep ik de straat een keer rustig op en neer en zag onmiddellijk dat er een wagen met ‘spotters’ stond. Twee man in een auto, die het huis van Pam in de gaten hielden. Ik kon dus niet ongezien in het huis komen. Nog een keer langs de auto lopend, zag ik dat het geen recherchewagen was, dus het waren de loopjongens van die fucking Erik fucking gangsterfuck. Die had zich natuurlijk afgevraagd waarom Pam geen aanklacht had ingediend tegen hem, uiteindelijk had zij zijn gezicht gezien. Goed gedacht, in zijn plaats zou ik zou mij daarover ook verwonderd hebben. Tevens zou ik mij afvragen of er mogelijk een wraakactie onderweg was, temeer daar Pam al een paar weken niet thuis was geweest.

De straat was verder stil en verlaten. Toen ik ongeveer vijftig meter achter de spottersauto was, haalde ik een negen millimeter Glock 17 en een geluiddemper uit mijn zak.

Terwijl ik de demper op het wapen schroefde, liep ik terug naar de ‘spotters’. Toen ik onder de juiste hoek met het achterraam van de auto stond, schoot ik het magazijn leeg in het achterraam van de auto. De kogels sloegen het achterruit eruit en verlieten de wagen weer door de zijramen, zonder de inzittenden te raken.

Het leek wel of die op een dergelijk voorval hadden zitten wachten, want ik heb nimmer een wagen zo snel horen starten, en zien wegrijden. Ik schroefde de demper van het wapen af en verving de lege kogelhouder met een vol magazijn, terwijl ik snel naar het huis van Pam liep.

In het huis startte ik haar computer op, tegelijkertijd een externe mini USB harddisk aansluitend. Ik kon natuurlijk geen ticket naar Milaan gaan boeken, want iedere onderzoeker zou onmiddellijk zien dat de datum niet klopte, want Pam was al een paar weken niet thuis geweest. Ik had dus de ‘online’ bestelling en bevestiging van het originele ticket van mijn computer gekopieerd, alsmede de gehele Internet Explorer geschiedenis en het ‘index.dat’ bestand. Toen ik even later Explorer opende, kon ik eenvoudig de boeking en bevestiging terughalen. Ik schakelde de computer weer uit en stak de USB disk weer in mijn zak. Ik legde een bloknootje neer, waarop de gegevens van het adres waar Pam ‘verbleef’ doorgedrukt waren. Dat die gegevens goed te lezen waren, daar had ik thuis al voor gezorgd.

Als laatste liep ik naar de telefoon en toetste het nummer naar Italië, naar ‘Pam’s schuilplaats’, in. Pam wist dat dit telefoontje moest komen, dus zij nam op, maar zei niets. Ik legde de telefoon weer neer. Alle sporen naar het strijdtoneel waren nu op hun plaats. Ik verliet het huis en terwijl ik naar mijn geparkeerde auto, een paar straten verderop liep, zag ik dat er geen nieuwe spotters waren.

Thuisgekomen pakte ik een koffer met kleren, en startte de computer. In Andorra lagen nu tweeëntwintig miljoen euro op me te wachten. Ik startte mijn FTP programma en opende mijn website. Ik verving het instructiebestand met een digitale bom. Wanneer de systeemcomputer van mr. fucking Monopoly Man de volgende morgen opgestart zou worden, dan zou mijn programma een ‘low level’ harddisk formattering uitvoeren. Niet alleen mijn programma, maar alle gegevens zouden onherroepelijk verwijderd worden. Niet meer terug te halen, ook niet door whizz-kids die beter dan ik, met computers waren.

Een week later, arriveerde ik met tweeëntwintig miljoen euroshit in Brescia, Noord Italië. Nadat ik mij los had kunnen worstelen –ik vocht niet echt hard- uit Pam’s talloze omhelzingen, werd ik omhelst door mijn ‘compare’ Franco, mijn partner en bloedbroeder voor de laatste veertig jaar, zijn knappe en lieve vrouw Margherita en zijn superknappe en ‘niet zo lieve’ zoon Stefano. Daarna was het de beurt aan Stefano’s vrouw en kinderen. Ik ben normaal een Einzelgänger, maar hier met mijn vrienden in Italië, vierden mijn sociale karakteristieken hoogtij. Ik hield meer van hen dan van mijzelf en mijn vrienden hielden van mij, alsof ik een kind van hen was.

Stefano hield al van Pam. Hij volgde haar als een schoothondje, maar zijn vader Franco was een goede tweede. Men zou mogen verwachten dat Margherita en Stefano’s vrouw, Donatella, op zijn minst jaloers zouden zijn. Niet zo! Zij verafgoodden Pam die als een rood elfje door hun huis dartelde. Buiten vader en zoon had zij ook constant een gevolg van kinderen, die haar naliepen. Iedereen was dol op Pam. Ik was dol op Pam, maar ik hield nog van Irene. God, wat miste ik haar, speciaal tijdens gelegenheden als deze.

Vlak voor het avondmaal diende zich een andere bezoeker aan. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ermanno Ricci, het hoofd van de Staatspolitie, die mij indertijd verhoord had, inzake een aanklacht die tegen mij en Irene waren ingediend. Later kreeg hij opdracht om mij te helpen, zodat het proces tegen Irene op zijn kop kwam te staan. Ik was hem veel verschuldigd, en dit was de eerste gelegenheid om hem te bedanken, dus ik omhelsde hem in goede, oude mafia stijl.

“Gian,” vroeg de politieman mij, tijdens het avondeten, “Waarom heb je nooit een aanklacht tegen die pedofiel ingediend, nadat je hem ten gronde had gericht? Je weet dat jij hem voor zes jaar de gevangenis in had kunnen laten gaan?”

“Ik heb nimmer iemand aangegeven bij de politie. Ik ben geen verrader. Ik vermoord pedofielen, maar ik geef ze niet aan,” antwoordde ik verstoord.

“Ja, dat dacht ik al. Waarom leeft die pedofiel dan nog?”

“Hoezeer ik hem ook haat voor wat hij Irene heeft aangedaan, ik kan hem niet laten vermoorden. Als ik dat zou doen, dan zou ik de hele familie van Irene uit moeten laten roeien, tot haar moeder aan toe. Die waren stuk voor stuk erger dan de pedofiel. De pedofiel is ziek. De familie is berekend, die hebben Irene haar hele leven uitgebuit en toen het kind hun hulp nodig had tegen die Pedo, keerde de hele familie zich tegen Irene en spanden samen met de Pedo. Hoe kan ik de familie van een vrouw, waar ik van houd, laten vermoorden? Irene houdt van haar familie, hoe slecht die haar ook behandeld hebben.”

Ik vertaalde het besprokene snel voor Pam, en legde haar de geschiedenis met Irene uit.

“Wilt u weten hoe het met Irene is, Zio (oom)?” vroeg Stefano mij.

Franco keek zijn zoon verstoord aan.

“Als zij weer het slachtoffer van haar familie is, dan wil ik het niet weten, Steffie. Ieder ander nieuws..., graag.”

“Zij woont samen met een man van haar leeftijd..., sinds een jaar. Zij heeft een jaar gewacht of u haar nog terug wilde nemen. Nu heeft ze een baby met die man. Het is een serieuze man en een harde werker. Ik heb haar constant onder observatie laten houden,” zei Stefano.

Ik knapte aan de zomen en begon te huilen van jaloezie en opluchting. Franco begon tegen Stefano te schelden.

“Nee, nee, Franco! Het is goed wat je zoon heeft gedaan. Het doet natuurlijk pijn, maar ik ben blij om te weten dat Irene nu gelukkig is. Dat is het beste nieuws dat ik kon krijgen, werkelijk. Zij wilde zo graag een kind, maar ik wilde het haar om reden van mijn leeftijd niet geven.”

“Als je zoveel van Irene hield, waarom heb je haar dan teruggestuurd naar Italië, Jan?” vroeg Pam.

“Ik houd zo zielsveel van haar, dat ik haar in haar eigen land gelukkig wil zien worden met een man van haar eigen leeftijd; maar dan wel een man die net zoveel van haar houdt, als ik. Zij heeft die twee jaar in Nederland echt haar best gedaan om er iets van te maken, en ik bewonder haar daarvoor. Ik zat de hele dag achter de computer te werken en zij liep maar naar werk te zoeken. Maar je kunt niet dag in, dag uit, het huis schoon blijven maken. Ze zei wel eens dat de dagen eindeloos lang duurden, totdat we gingen eten. Etenstijd was ons mooiste moment en dan hielp ze me bij het koken. Dan vleide ze zich tegen me aan in de keuken. Aan tafel kwam zij dicht naast mij zitten. Tot wij in slaap vielen, bleef ze mij haar warmte geven.

Nu ik alleen ben en haar zo waanzinnig mis, kan ik me bijna niet meer op mijn werk concentreren. De dagen komen niet om, het is een marteling en ik wil er niet aan denken wat het voor haar geweest moet zijn. Nee, ik kan alleen maar bewondering voor haar hebben, en ik zal haar eeuwig dankbaar zijn voor alle mooie momenten die ik met haar nog heb mogen beleven. Het was een wonder rond de zestig, maar de ironie was dat toen Irene op 12 november 2006 vertrok, mijn favoriete Napolitaanse zanger van levens- en onderwereldliederen, Mario Merola, stierf. Die dag huilde heel Napels om het verlies van hun koning. Italië rouwde om een geliefd zanger, maar een oude ex-crimineel treurde om het verlies van zijn geliefde driftkoningin, die hij nota bene zelf weggezonden had,” antwoordde ik in het Engels, zodat iedereen, behalve de kinderen het konden verstaan.

De vrouwen begonnen te huilen en Franco, Stefano en de politiechef wreven in hun ogen.

Na de maaltijd stonden de vrouwen op, zij namen Pam en de kinderen met zich mee.

“Gian,” vroeg Franco, “Wil jij de gehele operatie coördineren, of wil je dat ik dat doe?”

“Ik zou tevreden zijn als jij dat wilde doen, Franco, zolang ik de finale kan regisseren.”

Franco keek de politiechef aan en nodigde hem met een handgebaar uit het woord te nemen.

“Gian, hoeveel 'wise-guys' verwacht je dat er meekomen uit Holland? Geef me een idee wat we verwachten kunnen.”

“Afgezien van de twee bazen, verwacht ik in de top..., tien man. Het geripte bedrag is hoog genoeg om zoveel ‘manpower’ te rechtvaardigen, Ermanno.”

“Dus op zijn minst drie wagens,” stelde de politiechef vast, “Kan ik over een budget van honderdduizend euro beschikken? Zo ja, dan zal ik jullie mijn plan uitleggen.”

Franco en ik antwoordden tegelijkertijd: “Si, certo!”

“Okay, ik hoef niets te hebben, maar ik betaal het bedrag aan een vriend van mij, een Maresciallo van de Carabinieri.”

Franco en ik trokken een vies gezicht, maar de politiechef lachte, en vervolgde: “Als jullie een ploeg Albanezen moeten inhuren, ben je meer kwijt. Daarnaast wordt het een bloedbad en het kan niet gegarandeerd worden dat de Polizia Urbana of de Carabinieri daaruit blijven. Te veel onzekere factors, te veel onnodig geweld.

Wat ik voorstel is dit: er is één weg die de Hollanders kunnen nemen om de weg te bereiken, die naar de villa van Franco leidt. Zij komen uit het oosten, of uit het westen. De Maresciallo laat twee wegversperringen opzetten. Die staan er normaal al zowat iedere dag, dus dat valt niet op. De Hollanders komen hoogstwaarschijnlijk in auto’s met Hollandse kentekens, daar zij wapens moeten vervoeren. Die kunnen zij niet meenemen in het vliegtuig.

Het maakt echter niet uit, want ook al het niet locale Italiaanse vervoer wordt gecontroleerd. We stoppen de wagens van de 'wise-guys' en laten de auto met de bazen doorgaan. In het slechtste geval krijgen jullie dus met vier man te doen.”

“Wat gebeurt er met de inzittenden van de twee andere wagens,” vroeg ik.

“Die worden meegenomen naar de kazerne voor onderzoek. Als de finale over is, dan worden zij meegenomen door een arrestatieteam en in het midden van de heuvels losgelaten. Zij zullen te voet, zonder telefoons en zonder geld zijn. Dat wordt een leuke reis terug naar Holland.”

“Wat als de leiders wel per vliegtuig komen en een auto huren op het vliegveld,” vroeg Franco terecht, “Uiteindelijk kunnen de handlangers de wapens over de grenzen rijden. Dat lijkt mij het meest waarschijnlijke scenario”.

“Nee,” wierp ik tegen, “Als zij met het vliegtuig naar Italië komen, laten zij sporen achter. Zo achterlijk zijn zij niet.”

Ermanno hernam het woord: “Iedere auto met een kenteken, anders dan ‘BS’, wordt aangehouden en gecontroleerd. Ik verwacht eigenlijk ook dat, vroeg of laat, de leiders opduiken in een Italiaanse auto, zij moeten uiteindelijk de omgeving gaan verkennen. Het maakt niet uit, want op de weg naar de villa van Franco, zullen ‘spotters’ in burger staan. Denk erom, jullie vijanden hebben geen enkele reden om te veronderstellen dat ze verwacht worden.”

“Dat is niet noodzakelijk waar, Capo,” zei ik, “Van de mishandelde boekhoudcomputer en de inmiddels ontdekte overboekingen naar Zwitserland, mogen zij opmaken dat Pam professionele hulp heeft gehad. Ik zou er wel degelijk rekening mee houden. Het is niet waarschijnlijk, maar we moeten het incalculeren.”

Mijn toehoorders knikten, maar Ermanno zei: “Zelfs in dat geval, maakt het niets uit. De leiders worden voortdurend geobserveerd, zij kunnen nergens gaan, zonder dat wij..., en dus jullie weten, waar zij zich bevinden. Jullie mogen zelf ook wel iets doen, of moeten wij ze soms nog afschieten ook voor jullie?” vroeg de politieman lachend.

Iedereen lachte en wij namen nu de details door. Het was goed om weer onder vrienden te zijn. Het werd besloten dat Ermanno Ricci de planning van de ouverture zou coördineren. De grappa-fles werd duchtig aangesproken, maar het werd een schitterende avond.

Later in bed kroop Pam weer tegen mij aan, en wij hielden elkaar weer omarmd. Na een tijdje vroeg Pam: “Waarom mocht ik er niet bij zijn, Jan?”

“Pam, allereerst is het gewoonte in Italië, dat vrouwen buiten de ‘zaken’ worden gehouden. Het was niet persoonlijk. Verder had die persoon nooit gesproken, of zelfs maar zijn medewerking verleend, wanneer een vrouw bij het gesprek had gezeten, ook al spreekt zij de taal dan niet. Nogmaals, het is niets persoonlijks. De man heeft mij al eens een keer eerder geholpen, en ik ben goed groots met zijn hulp. Hij coördineert de inleidende fase, zodat ik mij op de finale kan concentreren. De finale waarin jij je wraak kan uitvoeren.”

Pam keek mij aan, en vroeg weer: “Het gaat om het eindresultaat, nietwaar Jan?”

“Ja, en die zal zijn zoals jij het wilt. Mocht je om één of andere reden die wraak niet kunnen, of willen volbrengen, dan zijn er hier twee Italianen, die deze taak graag van je overnemen. Je hebt jezelf vrienden hier gemaakt, Pam. Een mens doet niets zonder de juiste vrienden, dus zit over de rest maar niet in.”

“Mis je Irene zo erg, Jan?”

“Ik praat er nu liever niet over, Pam, als je het niet erg vindt.”

”Nee, ik begrijp het, Jan. Ik denk dat ik weet wat je voelt. Denk je dat het verkeerd is, als wij elkaar troost verschaffen?”

“Nee, verkeerd zou het niet zijn, maar het is beter als wij ons op onze taak concentreren, zonder de zaak met meerdere emoties te compliceren. Ik voel genoeg voor je Pam, maar ik moet nu de juiste gevoelens hebben. Geen vriendelijke gevoelens, en zo moet het bij jou ook zijn. Het wordt al moeilijk genoeg voor je, let maar op.”

De volgende dag gingen Franco, Stefano, Pam en ik de bergen in. Wij reden achter Franco aan. Ik zag dat Pam zat te branden om te vragen wat wij gingen doen, dus ik zei: “Je gaat je eerste lessen krijgen, Pam.”

De auto’s werden op een parkeerplaats gezet en Franco nam een canvas zak uit de kofferbak. Wij liepen een smal pad af tot wij op een open ruimte in de bergen kwamen, die door de plaatselijk jagers als oefenschietbaan werd gebruikt. Franco gaf mij de twee Sig Sauer’s, een SIG556 machinepistool en de P228 XFive. Aan Pam gaf hij een Glock 28, een superlicht .380 semi-automatisch pistool. Zij koesterde het, alsof een baby was. Ik vroeg mij af wat er door haar heen ging. Wat een vrouw.

Terwijl Stefano zielsgelukkig was, om Pam te leren schieten, hielden Franco en ik weer een wedstrijd. Een wedstrijd die, als immer dezelfde winnaar had. Franco was ambidexter en schoot tegelijkertijd het machine-pistool rechts en de zware negen millimeter Sig links. Het was weer een genoegen om naar hem te mogen kijken.

Met twee handen gericht schieten, evenaarde ik Franco wel, maar beter dan dat, werd het niet voor me.

Aan het eind van de dag gingen Franco en ik bij Stefano en Pam kijken. Pam haar gezicht was zo rood als haar haar, van opwinding. Stefano zag ook rood, maar dat was van een andere opwinding. Hij verafgoodde Pam, en zij was wel gecharmeerd van de aandacht van de knappe, jonge Italiaan. Niets voor Franco en mij om ons zorgen over te maken: Franco had zijn zoon goed opgevoed, Stefano zou eerder zijn handen er af hakken, dan disrespectvol te zijn tegenover de vrouw van een vriend. Pam was mijn vrouw dan wel niet, maar voor de twee Italianen maakte dat geen enkel verschil. Geweldig! Respect!

Pam had een natuurlijke aanleg. Zij trok de Glock vanuit een rugholster, plaatste haar voeten uit elkaar, boog haar knieën lichtjes, richtte de Glock voor haar gezicht, waarbij zij haar linkerhand over haar rechterhand sloeg, voor maximum stabiliteit van het wapen. Ze schoot zeven uit tien, wat een fenomenale prestatie was voor een eerste dag. Ik prees Stefano met zijn leraarskwaliteiten, en vroeg hem of er nog meer was, dat hij Pam graag zou willen leren. Franco brulde van het lachen en Stefano draaide zich gegeneerd om. Het duurde zeker tien minuten, voordat hij weer tegen mij sprak.

Het was een geweldige dag geweest, maar toen Pam en ik ’s avonds in Franco’s villa aan tafel zaten en de telefoon rinkelde, beseften wij dat de eindstrijd nabij was. Ik pakte het tweede oorstuk en Pam antwoordde in de telefoon: “Con Pam, chi parla?”

Het bleef even stil aan de andere kant..., toen werd er opgelegd.

“Dat zijn ze, Pam. Ze hebben de sporen gevonden, die ik bij je thuis geplaatste heb. Een paar dagen, maximaal een week, en ze zijn hier. Ze komen voor jou, ze willen hun dertig miljoen euro terug. Ben je zeker van je zaak? Wil je doorgaan?”

“Absoluut, Jan!”

“Okay, dan beginnen wij nu met de strategie hier in het huis, omdat de strijd zich hier zal afspelen. Eerst echter wil ik je met een ander wapen vertrouwd maken.”

Ik pakte een doos die ik van Franco gekregen had, en opende die. Ik haalde er een paar dunne, vleeskleurige, nappa handschoenen uit, en deed die aan. Aan de boorden van de handschoenen zaten twee metalen drukknopen. Ik pakte een apparaat uit de doos waar twee draden met dezelfde drukknopen aanzaten. Ik klikte die over de drukknopen op de handschoenen en schakelde het apparaat in, en draaide aan een knop.

“Let op, Pam,” zei ik.

Ik boog mijn wijsvinger en duim voorzichtig naar elkaar toe. Voordat de vingers elkaar raakten, ontstond er een lange, bliksemschicht tussen beide vingers. Ik opende mijn vingers en de bliksem verdween. Pam keek gefascineerd toe.

“Op de knokkels van de handschoenen en tussen de duim en wijsvinger zitten elektroden die verbonden zijn met de stungun hier,” zei ik, terwijl ik op het apparaat wees, “Als je iemand een stomp geeft, je vuist tegen die persoon plaatst of hem vastpakt, krijgt die persoon een schok van achthonderdduizend volt. Niemand is daar tegenop gewassen, en ze gaan gegarandeerd liggen, als je ze even vasthoudt. Houd ze langer dan tien seconden vast, en ze zijn kapot. De stungun zelf draag je op je heup en de draden gaan door je mouw naar de handschoenen. Ik wil dat je hiermee van de week oefent, totdat je het blindelings aan kan brengen, en kan bedienen. Okay Pam?”

Pam knikte en wilde gelijk beginnen, maar ik zei haar nog even te wachten. Ik pakte een twee glimmende, roestvrijstalen blokjes uit de doos, en schoof die in de daarvoor bestemde zakjes in de palm van de handschoenen.

“Leg eens twee appels voor mij op tafel, Pam,” zei ik, op de fruitschaal wijzend.

Pam legde de appels voor mij neer, en ik hield mijn open handen boven de appels. Ik spreidde mijn vingers van mijn twee handen en er klonken twee klikken. Ik drukte mijn handpalmen op de appels en toen ik mijn handen weer optilde, zaten de appels aan mijn handen vast.

“Hoe deed je dat…”

“Til de appels eens heel voorzichtig van mijn handen af, Pam”

Pam pakte de appels heel voorzichtig van mijn handen en keek naar twee vlijmscherpe, stalen mesjes, van ongeveer vier centimeter, die uit mijn handpalmen staken.

“Mijn God,” zei ze verbijsterd, “wat gebeurt er wanneer je daar iemand een klap mee geeft?”

“Niet veel, tenzij je die persoon er mee op de juiste plaatsen slaat, of snijdt. Dit zijn levensredders en moeten op het precieze moment gebruikt worden. Je kunt er mee steken en snijden. Ze zijn zo ontworpen dat ze niet in de weg zitten bij het normale gebruik van je handen. Maar ik wil dat je eerst traint met blote handen. Je spreidt je handen ongeveer tachtig centimeter uit elkaar, en doet dan of je hard in je handen gaat klappen. Echter je moet altijd stoppen, zodat er tien centimeter ruimte tussen je handen blijft. Zo hard mogelijk klappen, en op tijd stoppen. Dit is om te voorkomen dat je jezelf in je eigen handen zou steken, wanneer het object dat je slaan wilt –een hoofd bijvoorbeeld- weggetrokken zou worden. Oefen hierop, Pam. Het kan je leven redden.”

De volgende dagen oefende ik alles met Pam. Het holsteren en trekken van de vederlichte Glock. Het aantrekken van het Kevlar, kogelvrije vest. Het aanbrengen van de beenplaten. Ik leerde haar de handschoenen met de messen te gebruiken en ik liet haar zien waar een persoon te pakken om de stungun functie te gebruiken. Ik liet haar oefenen hoe een persoon een vinger in zijn oog te steken en demonstreerde een open handklap, die onder de neus geplaatst diende te worden, zodat het neusbeen de hersens inschoot. Ik was bang! Ik was bang, dat er ondanks onze planning en voorzorgen, iets met Pam zou gebeuren. Iets onherroepelijks. Het was niet logisch, maar toch.

Niet zo lang geleden was Irene bijna het slachtoffer geworden van mijn arrogantie. Ik wist het op tijd recht te trekken, maar dit mocht nimmer meer gebeuren.

Pam was begeesterd en wild enthousiast. Zij leefde voor haar wraak, maar ik wilde niet dat zij erdoor zou sterven. Ik gebruikte de avonden om haar psychologisch voor te bereiden. Ik ‘psychte’ haar op en ik bracht haar naar de rand van depressie. Ik herhaalde dit tot de curve zich begon uit te ‘levellen’ naar een bijna rechte lijn.

Het wachten werd goed gebruikt om Pam voor te bereiden, maar het was martelend. Hoe zekerder Pam werd, hoe angstiger ik werd voor haar. Ik was van haar gaan houden, in deze dagen. Ik was bang dat haar iets zou overkomen. Ik wilde de operatie veranderen en Pam uit het doelgebied verwijderen, toen…

De telefoon rinkelde. Stefano!

”Zio, de twee Hollandse wagens zijn net aangehouden door de carabinieri. Mijn vader is al onderweg naar u, en ik ben er over een uur of twee. Vanavond gebeurt er niets. Uw vijanden moeten eerst het terrein verkennen, maar de ‘spotters’ zijn al aanwezig. In bocca lupo, Zio!”

Ik bedankte de zoon van mijn vriend en legde de telefoon neer.

“Het is ‘zero hour’, lieveling. Morgen gaat het gebeuren, Pammetje. Ben je besloten?”

“Meer dan ooit, lieve, lieve, Jan. Ik ben je zo dankbaar..., en Jan...”

“Ja, Pam?”

“Ik geef veel om je, Jan. Stefano is mooi. Jij bent prachtig!”

Franco kwam binnen en we begonnen de strategie door te nemen. Mijn vriend voelde hoe gespannen ik was, en vroeg mij of ik emotioneel bij Pam betrokken was geraakt. Ik bevestigde dit en Franco zei mij Pam uit de vuurzone te verwijderen. Ik antwoordde dat dit nimmer lukken zou, waarop Franco zei dat hij een ploeg Albanezen zou laten komen als backup. Ik dacht een moment na en zei toen: “Ciccio, ik heb nimmer van een vrouw zo gehouden als van Irene. Ik leef nu de laatste twee jaar als een dode, door het gemis. Ik moet dit ding doen, Franco. Ik begin mijzelf te haten, anders. Ik wil dat je mij iets belooft, omwille van een veertigjarige vriendschap, compare.”

“Wat je wilt Giovanni, wat je wilt,” antwoordde Franco, aangedaan.

“Als de hel losbreekt, dan wil ik dat jij en Stefano jullie op Pam’s welzijn concentreren. Ten koste van mij, als het moet. Ik ben niet belangrijk, Pam begint net te leven; bescherm haar!”

Franco zwoer, met tranen in zijn ogen, dat hij mijn wens zou eerbiedigen, toen Stefano binnenkwam. In strak bergdialect communiceerde Franco mijn laatste wens aan Stefano, die ook niet vrolijker ging kijken.

“Zio, ik zou altijd Pam beschermd hebben, u bent een oude kerel, net als mijn vader. Net zo lelijk ook trouwens. Pam is veilig!”

Ik omhelsde Stefano eerst, en toen Franco. Franco en ik hadden dit eerder meegemaakt. Nu waren er echter twee jonge mensen bij. Het was anders. Ik vroeg: “Franco, ben je niet bang voor je zoon?”

“Giova, siamo vecchi (wij zijn oud) Stefano is beter dan jij en ik ooit waren. Hij sterft voordat er iets met Pam gebeurt. Hij is een man van eer geworden. Geef hem de kans, de kans die wij genomen hebben. Mijn hele familie, tot zijn vrouw aan toe, staan er achter.”

Ik was tot tranen geroerd, maar daar was toch al niet veel voor nodig geweest de laatste weken.

Franco, Stefano en ik bespraken nu de eindfase.

Franco begon: “Het huis heeft allemaal zware houten luiken voor de ramen. Ik stel voor dat wij die allemaal sluiten, behalve die van het vertrek, waar wij ons bevinden en waar de strijd dus plaats zal vinden. Ik verwacht dat ze het raam er uit zullen slaan en jou en Pam onder schot zullen houden.”

“Waar zijn jij en Stefano, op dat moment?” vroeg ik.

Franco nam mij mee naar één van de twee Chinese kasten. Hij opende de deur van de kast, die tot aan het plafond reikte. Hij nodigde mij uit erin te stappen, en sloot toen de deur. Door het ingenieuze vlechtwerk van manou, in één van de deurpanelen, kon ik zowat de hele kamer overzien. De wanden van de kast waren bekleed met schuimrubber, zodat ieder geluid in de kast gedempt werd. Er was zelfs een zitje in het achterpaneel aangebracht. Ingenieus.

“De deuren zijn gepantserd, Jan,” hoorde ik Franco zeggen, “we hebben al meer situaties gehad, en ik heb die kasten speciaal daarvoor laten maken. De deuren sluiten geluiddicht, alleen moet je op het moment van aanval niet door het vlechtwerk kijken, om voor de hand liggende redenen.”

“Perfetto,” zei ik, terwijl ik uit de kast stapte.

“Ik verwacht de aanvallers kogelvrije vesten te dragen,” zei ik, “dus wanneer wij niet schieten om te doden, gebruik dan de Sig P228’s om in het vest te schieten. De kracht van de inslag schakelt de getroffene tijdelijk uit. Wanneer ze meer permanent uitgeschakeld moeten worden, gebruik de SIG556, om in de ledematen te schieten. De Nato munitie maakt weliswaar een kleine inslag, maar nare uitgangswonden. Schiet in de handen, bovenarmen, knieën en onderbenen. Bij levensgevaar voor Pam, twee plops in het hoofd met welk wapen dan ook.”

In bed vroeg Pam mij: “Wat was dat allemaal met dat omhelzen van Franco en Stefano, Jan?”

“Nostalgie, Pam. Nostalgie. Het herinnerde ons aan vroegere tijden.”

“Bullshit, fucking bullshit. Jullie hadden het over mij. Ik zag Franco en Stefano beurtelings naar mij kijken.”

Ik trok haar in mijn armen, en zei: “Pam, ik voer jouw wens uit. Respecteer dat, en respecteer mij. Vraag niet verder. Ik kan je niet antwoorden.”

Ik zag Pam nadenken, voordat zij zei: “Jan, morgen kan ik dood zijn, morgen kun jij dood zijn. Ik wil dat wij deze nacht beleven, alsof het onze laatste is.”

“Pam, doe ons dat niet aan. We worden er zwakker door. Ik houd van je, maar zie daar vanaf. Zo gauw het over is, tussen het bloed als het moet. Waar jij het wilt, daar krijg je het. Het zal goed zijn. Nu is het als een wanhoopsdaad, het maakt ons zwak. Het moet een daad van victorie worden. We neuken op de lijken van mr. fucking Monopoly Man en die fucking gangsterfuck. Niet eerder!”

Pam kuste mij op mijn mond en ik vrat haar tong zowat uit haar bek vandaan. Na vannacht zou ons beider leven voorgoed veranderen.

Zero hour – De ‘spotters’ hadden net gebeld dat een auto, met een kenteken uit Brescia, onderweg was naar de villa. Er zaten vier man in de auto. Franco en Stefano hadden al in de Oosterse kasten plaatsgenomen. Op de driezitsbank zaten twee etalagepoppen naar de televisie te kijken. Eén pop had een vuurrode pruik op, terwijl de tweede pop een gesoigneerde, grijze pruik droeg. Pam en ik zaten op de grond, met onze rug tegen de muur.

Ik had Franco en Stefano geïnstrueerd niet eerder tevoorschijn te komen, als dat de tegenpartij in de kamer was..., ten koste van alles.

Vier man waren onderweg om ons af te slachten. Zij hadden er al moeten zijn...

Glasgerinkel! Eén van de ramen versplinterde, en er rolde iets op de grond.

“Stungranaat!” schreeuwde ik “Ogen dicht, mond open en handen op je oren, Pam.” Franco en Stefano zouden het al wel begrepen hebben, en die waren toch beschermd in hun kasten. Ik kon de, normaal oogverblindende, lichtflits door mijn gesloten oogleden zien, de explosie was evengoed nog oorverdovend en de ontploffing drukte mijn borstkas in. Op dat moment hoorde ik vaag dat een plastic kneedbom de voordeur eruit blies. Een man sprong door het versplinterde raam.

Een moment later waren er vier gewapende mannen in de kamer, terwijl wij nog half verdoofd waren.

“En hier is ons Pammetje,” hoorde ik een sarcastische stem zeggen, “En wie is dit oude baasje?”

“Ik ben Pam’s vader,” stamelde ik, “Ik woon hier.”

Pam en ik moesten aan de tafel gaan zitten. Wise-guy nummer één hield een oogje op haar.

“Het geld, Pam. Waar zijn mijn dertig miljoen?” vroeg mr. Monopoly Man.

“Zij weet niet waar het geld is,” zei ik, “Ik heb het geld opgeborgen!”

Ik moest nu opstaan en één van de wise-fucks hield een oude Mauser op mij gericht. Erik vroeg mij: “Dus je bent Pam’s vader, maar wat ben je eigenlijk?”

”Ik ben een schrijver,” antwoordde ik, en begon mijzelf op te psychen.

“Een schrijver, nog wel. Toe maar. Waar zijn de centen?”

“Begraven, hier in de heuvels, je vindt het geld nooit. Als je me doodschiet, vind je het zeker niet. Het is zo makkelijk als dat!”

“Sjaak, als dat oude kreng niet praat, dan snijd je Pam een oor af. Begrepen?”

Sjaak nam het pistool in zijn linkerhand, en pakte een mes. (Goed, pistool links) Hij liep naar Pam en zette het mes op haar gezicht. Pam zag zo wit als een doek, maar niet van angst.

Erik gooide mij een pen toe, en zei: “Wel schrijver, teken nu maar eens voor de verandering. Teken een map, en beschrijf hoe wij bij het geld komen. Je dochter gaat mee. Geen geld..., no more daughter. Get it?”

Ik giechelde, terwijl ik de pen oppakte.

“Wat is grappig, opa?”

“Wel, er is een gezegde dat zegt: ‘De pen is machtiger dan het zwaard’ Ken je dat?” vroeg ik, terwijl ik de pen als een zes inch spijker in mijn hand nam.

“Nee, maar ik ben zeker dat je mij gaat vertellen hoe dat zit,” lachte Erik.

“Too fucking true,” zei ik. Ik draaide uit de richting waarin de Mauser wees en sloeg achterwaarts de pen als een spijker in de wise-fuck’s linkeroog. De pen verdween tot aan mijn hand en wise-fuck begon een St. Vitus dans uit te voeren.

De inslag van de kogel in mijn Kevlar vest, voelde aan als een mokerslag en gooide mij omver. Ik viel op de grond, maar terwijl ik viel, schreeuwde ik: “Mo! (Nu!)” Pandemonium. Stefano trapte de kastdeur open en schoot het pistool uit Erik’s hand. Daarna schoot hij twee negen millimeter kogels, in die hand, terwijl Franco een serie van vijf, uit de SIG 556 in Ruud’s schouders, en onderbenen plopte. Ik trok de Sig P228 van mijn rug en schoot de dansende wise-fuck’s schedel weg.

Pam, die het gevaar gezien had, greep de andere wise-guy en diende hem een singleshot 800.000 Volt, uit één van haar handen toe. De gangster leek wel een trekpop, zo zwabberden zijn ledematen..., voordat hij viel. Hij zou niet meer overeind komen, want Stefano schoot hem twee keer in zijn voorhoofd.

Ik kwam overeind en richte de Sig op mr. fucking Monopoly Man en zei: “Laat dat pistool vallen, want ik perforeer je, kankerhond!”

Finale - Pam! Ze beval Erik aan tafel te gaan zitten. Daarna liep ze naar hem toe en zei: “Weet je nog hoe Peter zich bezeek, voordat je hem dat nekschot gaf?”

Erik begon te kotsen, toen Pam de Glock op zijn verpletterde hand sloeg. Franco en Stefano stelden zich in de in de linker- en rechter oosthoeken van de kamer op. Franco lachte, en Stefano riep: “Dai Pam, farlo vedere (Toe Pam, laat hem het eens zien)”

Pam aaide de kotsende Erik over zijn hoofd en legde de Glock op tafel voor hem, en zei: “Hier is je kans, dat is meer dan je mijn man gegeven hebt. Pak die kans, want je sterft binnen twee minuten.”

Erik kon zijn ogen niet geloven en greep de Glock met zijn linkerhand. Op dat moment spreidde Pam haar armen en sloeg toen haar handen in elkaar. In elkaar..., met het hoofd van Erik ertussen. De messen drongen de oren binnen en Erik schreeuwde alle duivels uit de hel.

Pam opende haar armen en sloeg haar handen in elkaar rond Erik’s nek, waarna zij haar handen naar zich toetrok. In een ruk sneed zij zijn halsslagaders door. “Dai Pam, dai, dai,” riep Stefano, lachend. Erik viel stuiptrekkend uit zijn stoel, en rolde op de grond. Ik plopte vier schoten door zijn armen en benen.

Monopoly Man had het hele schouwspel aangezien alsof hij er niet bij hoorde, maar nu begreep hij, dat het zijn beurt was. Hij zei stamelend: “Pam, Pam, ik heb altijd van je gehouden. Alsjeblieft, Pam. Laat mij leven!”

Pam ging achter hem staan en wreef hem over zijn hoofd, en zei: “Ik laat je leven, Ruud, maar ik wil dat je iets begrijpt. Ik hield van Peter! Begrijp je dat?”

Ruud knikte driftig, en stotterde: “Ja.., Pam, ja, ja ik...”

“Waarom zie je dat dan niet, Ruud?”

“Ik zie het, Pam, ik zie het nu!”

”Nee, Ruud. Je hebt het nooit gezien, en nu ook niet,” zei Pam, en zij sloeg haar handen voor Monopoly Man’s ogen. Toen zij haar handen wegtrok, had Ruud geen ogen meer.

“Hoor je me Ruud?” schreeuwde Pam, hysterisch.

“Ja,” kermde Ruud.

“No, you fucking don’t! Not anymore,” zei Pam nu kalm, en sloeg haar handen op Monopoly Man’s oren. De messen doorboorden zijn trommelvliezen en sneden door zijn hersenvlies.

“Pam, stop nu. Stop voor jezelf. Je vermoordt jezelf nu,” schreeuwde ik.

“Naaah, ik vermoord dit stuk vuil hier,” zei Pam en sloeg haar gezonde hand op Monopoly Man’s schedel. Het mesje drong door het cranium in de hersens van de huizenmagnaat. Het reeds dode lichaam ging in convulsies, en Pam ging ‘apeshit’ Zij hakte op het lichaam in, totdat Stefano een salvo 5.56 door zijn schedel blies.

Game: Over!
Status: Finished!

Ik schoot twee kogels door Erik’s stuiptrekkende hoofd, en zei: “Het is over, Pam. Je hebt Peter nu gewroken, lieverd! Er is niets meer te doen.”

De adrenaline stopte vloeien en Pam dreigde in elkaar te zakken. Stefano ving haar op en koesterde haar. “Pam, Pammie, gioia, sei stata cosi brava. Calmati ora! (Pam, lieverd, je bent zo dapper geweest. Kalmeer nu, het is over)”

Pam zeeg in elkaar in Stefano’s armen als een roodharig hoopje ellende. Stefano pakte haar liefdevol op en bracht haar naar bed, in één van de slaapkamers. Franco en ik omhelsden en kusten elkaar. Veertig jaar fucking strijd, en we hadden geen er geen één verloren.

“Wat doen we met de lichamen?” vroeg ik even later aan Franco.

“Die gaan in het archief,” antwoordde mijn vriend, “Stefano, doe die lichamen in plastic zakken, dan slepen wij ze naar de garage.”

In de garage liet Franco een elektrische katrol zakken en bevestigde de haak aan en ijzeren ring in de vloer. Even later werd er een vierkante meter beton, uit de vloer omhoog gehesen. Een diepe put werd zichtbaar.

“Blijf wel bij die put vandaan, Zio,” zei Stefano, terwijl hij het plastic van de lichamen begon te verwijderen. Één voor één schoof hij de lichamen in de put. Hij pakte een waterslang en hing die in de put, waarna hij een kraan opende. Een heftig gesis werd hoorbaar.

“Ongebluste kalk,” zei Franco, “Over een maand zijn die lichamen ook kalk. Werk jij het hier af, zoon. Bel daarna ons ‘schoonmaakteam’ om hier op te ruimen en de wapens te laten verdwijnen. Doe ook wat met die voordeur en het raam. Wij gaan ondertussen naar huis.”

Ik maakte Pam wakker en liet haar 25mg valium nemen. In de auto sliep ze alweer. Ik moest ook moeite doen om wakker te blijven, want de adrenaline liet het nu afweten. Franco reed alsof hij net opgestaan was. De ‘spotters’ zwaaiden naar ons en de carabinieri van het wegversperringteam, salueerden.

We bleven een maand te gast bij mijn vrienden. Pam was erg stil de eerste weken. Gedurende de nachten droomde ze veel over het gebeurde. Ze werd dan in paniek wakker en huilde wanhopig. Ik was uren bezig met haar te troosten, en haar uit haar schuld vandaan te praten.

“Ik ben een moordenares, Jan. Ik ben net zo laag als de personen die ik gedood heb. Jan, wat heb ik gedaan, wat heb ik gedaan...?”

“Pam, Erik en vooral Monopoly Man, doodden in koelen bloede, en zonder enige noodzaak. Jij hebt je man gewroken, terwijl de uitkomst van die strijd toch niet zeker was. Ze hebben dus allemaal de kans gehad, die Peter nooit heeft gehad.

Erik heeft je het ziekenhuis ingetrapt, je kaak, neus en je pols gebroken. Je kon niet minder doen Pam. Je man zou trots op je zijn, als hij je nu zag. Ik ben trots op je. Franco, Stefano en de hele familie zijn trots op je. Kom Pam, aanvaard het, ‘shit happens’, maar jij hebt je gewroken. De dromen zullen minder worden. Je leert er mee te leven, en leven ga je. Je hebt bijna dertig miljoen euro om dat te realiseren.”

Na een paar weken was Pam weer haar oude zelf. Stefano hielp daar niet een klein beetje aan mee. Hij nam Pam en zijn vrouw en kinderen iedere dag voor uitstapjes, terwijl Franco en ik de boel bijpraatten.

“Franco, er ligt tweeëndertig miljoen euro. Laten we die Maresciallo honderdduizend geven zoals afgesproken, maar ik ben er voor om Ricci, de chef van de Staatspolitie ook honderdduizend euro te geven. De man heeft mij nu twee keer geholpen. Daarnaast wil ik dat jij vijf miljoen…”

“Giova, schei daar nu over uit! Betaal mij mijn kosten, jij hebt kosten gemaakt, verreken die en geef Pam de rest. Wil je een schone rekening voor haar in San Marino hebben?”

“Ja, met uitgangen naar Luxemburg en Zwitserland. Dat is goed, doe dat maar.”

Wij regelden alles voor Pam, zodat geldzorgen in ieder geval niet meer één van haar problemen zouden zijn.

Vlak voordat wij zouden vertrekken, kwam Stefano naar mij toe en zei: “Zio, (oom) ik wilde u iets laten zien. Heeft u zin om een paar uur met mij mee te gaan?”

Ik stond op en wilde met hem meegaan, maar Stefano zei dat het beter was om Pam ook mee te nemen.

“Rijdt u maar met uw auto achter mij aan, Zio,” zei Stefano.

We volgden hem naar Sarezzo, de plaats waar mijn ex-geliefde Irene woonde. Vlak bij haar huis reden wij een bergweg in. De weg klom steil omhoog. Na een tijdje kwamen wij op een parkeerplaats, die op een caravan na, volkomen verlaten was. Aan de achterkant van de caravan was een dertig centimeter satellietschoteltje gemonteerd, dat niet omhoog, maar het dal inkeek. ‘Vreemd,’ dacht ik.

Stefano pakte een koffertje uit de auto en nodigde ons uit de caravan in te stappen. We namen plaats in de zithoek en keken uit over het dal. Op tafel stond een fles Grappa met twee glazen. Ver in de diepte kon ik het huis van Irene’s moeder ontwaren. Stefano opende het koffertje en pakte er een decoder en een 19” laptop uit. Hij sloot de decoder aan op de schotel, en de laptop.

“Ik ga nu weg, Zio. Wanneer ik vertrokken ben, start dan de computer op. Het programma waar het om gaat, start gelijk met Windows op. Veel plezier.”

Ik had geen flauw idee wat Stefano voor me bedacht had, maar al ben ik dan geen vrouw, ik was verschrikkelijk nieuwsgierig. Toen ik zijn auto niet meer kon zien, startte ik de computer.

Windows was klaar met laden van de ‘drivers’ en het register en ik keek nu naar een vergroting van een stukje van het dal voor ons. Ik pakte de muis en ‘zoomde’ in. Ik kon niet geloven wat ik zag. Het scherm was gevuld met het ouderlijk huis van Irene. Ik voelde de emoties van liefde en woede, van een paar jaar geleden, weer in mij opkomen. Klaarblijkelijk had Stefano een camera geïnstalleerd en het signaal ‘gerelayed’ naar de caravan. Ik kon zelfs de camera laten ‘tilten’ en ‘pannen’

Pam zat mee te kijken, maar veel begreep zij er niet van. Ik legde haar uit, waar wij naar keken. Op dit moment ging de deur van het huis open en drie mensen stapten naar buiten… Irene, een man en een klein kind. Mijn keel werd dichtgesnoerd en mijn ogen begonnen te prikken. Pam greep mijn hand en streelde die.

Ik ‘zoomde’ verder in en vergrootte Irene’s gezicht totdat dit het scherm vulde. Het leek of ze recht in de camera keek. De ogen! Ik huilde geluidloos en de tranen stroomden nu over mijn gezicht. Irene’s lippen bewogen en zij leek ‘Gian’ te zeggen. Op dit moment kwam er een sms van Stefano binnen: ‘Zij weet dat u haar ziet, Zio’

Het was duidelijk dat Stefano zat mee te kijken op een lagere locatie. Wat een bijzondere vrienden had ik toch. Het werd mij nu duidelijk dat Stefano Irene twee jaar had laten observeren. Een gevoel van dankbaarheid en warmte doorstroomde mij nu. Irene wist dat ik haar zag…

Ik zoomde uit naar het gezicht van haar partner. Een vriendelijk, maar dom gezicht. Je kon zien dat het een harde werker was. Ik ‘zoomde’ weer uit en toen in op het kind. Ik dacht van Stefano begrepen te hebben dat zij een baby had, maar dit kind liep al.

“Zoom eens in op het gezicht van het kind, Jan,” zei Pam en schonk mij een glas Grappa in.

Ik deed wat zij mij vroeg..., en ik keek in de spiegel.

“Dat is jouw zoon, Jan,” zei Pam. De hele, vreselijke waarheid werd mij nu duidelijk. Toen ik Irene terugstuurde naar Italië, was zij zwanger. Zij had mij dit nooit verteld, maar ik begreep nu waarom zij mij een half jaar lang had gebeld, om te vragen of zij terug mocht komen.

“Mijn God,” huilde ik, “Zij wist dat ik geen kinderen meer wilde en heeft het mij nooit gezegd. Met alle problemen die ze in Italië tegemoet ging, was ze ook nog zwanger. Wat heb ik gedaan Pam, wat heb ik fucking gedaan?”

Irene kreeg blijkbaar een telefoontje, want ze zette haar mobieltje aan haar oor. Ze luisterde even, en klapte de telefoon toen dicht. Zij bukte en zei iets tegen het kind..., mijn zoon. Ze wees daarbij in onze richting. Het kind..., mijn zoon zwaaide naar mij en ik zag dat Irene huilde…, toen ook zij naar mij zwaaide. Ik verborg mijn gezicht in mijn handen..., maar ik moest kijken. Dit was de laatste keer dat ik Irene zou zien. De man zwaaide nu ook naar mij, en ik brulde nu van verdriet. Verdriet, het verscheurende verdriet en het gemis, maar ik voelde nu ook een opluchting.

Het was goed met Irene. Het was goed en zij had het kind dat zij altijd wilde hebben. Mijn kind. Mijn zoon. Ik nam een slok Grappa, want ik voelde mijzelf zwak worden. Ik keek weer naar Irene. Zij huilde nu ook hartverscheurend. De man legde een arm oom haar schouder en probeerde haar te troosten. Het kind..., mijn zoon zwaaide nog steeds. Pam huilde nu ook. Zij schonk ons een nieuwe Grappa in.

Irene zwaaide huilend naar mij en maakte toen aanstalten om naar binnen te gaan. De man zei iets, en nam mijn zoon mee naar binnen, terwijl Irene de vingertoppen van haar handen kuste en die kus toen naar mij wierp. Ik zag haar zeggen: “Ti amo Gian, ti amo così tanto. Sei la mia vita!” (Ik houd van je Jan, ik houd zoveel van je, je bent mijn leven)

Ik kuste mijn vingertoppen en wierp de kus naar haar, en snikte: “Irene, amore mio. Mi manchi da morire e ti amo da morire. Sarai sempre nel mio cuore, amore.”

Het scherm werd duister. Stefano had de verbinding verbroken.

Als verdoofd zat ik de Grappa te drinken. Pam streelde mijn hand. Ieder woord zou nu teveel zijn. Het einde van twee jaar verdriet kwam nu aan een eind. Ik wist dat het goed was met Irene, ik wist dat ze nu het kind had dat ze altijd had willen hebben. Ze had mijn zoon. Wat had ik dan nog te willen, of te klagen? Ik moest nu gelukkig voor haar zijn.

Halfdronken kwamen wij later bij mijn vriend aan. Onderweg had ik Pam om een gunst verzocht.

“Neem zoveel geld als dat je nodig hebt, Jan. Het geld is voor mij niet belangrijk. Neem wat je nodig hebt voor Irene, en de opvoeding van je zoon.”

Ik omhelsde Stefano en bedankte hem voor alles wat hij voor mij, Pam en Irene gedaan had. Stefano was duidelijk verlegen met mijn dankbaarheid en emotie, maar Franco knikte goedkeurend, toen ik vroeg: “Stefano, kun je met je vader samen een toelage voor de familie van Irene in orde maken? Zet vijf miljoen euro vast en laat de rente maandelijks naar hen overschrijven. Het kapitale bedrag is voor mijn zoon, wanneer deze eenentwintig wordt. Verder zou ik graag op de hoogte gehouden worden van de vorderingen van het kind..., mijn zoon. Hoe heet hij eigenlijk?”

”Gian,” antwoordde Stefano, “Net als zijn vader.”

Ik stikte.

Een week later waren Pam en ik onderweg naar Holland.

“Wat gaan wij in Holland doen, Jan?” vroeg zij mij.

“Ik weet het niet, had je iets in je hoofd?”

”Je bent mij nog iets schuldig Jan. Je had mij iets beloofd, namelijk.”

“Wat dan?” vroeg ik suf.

“We zouden neuken temidden die vermoorde pleurislijers, om de overwinning te vieren,” zei Pam ondeugend.

“Oh, als het anders niet is. Ik heb zat vijanden, dus ik vermoord er wel een paar. Ik weet genoeg teringlijders in Holland.”

“Misschien kunnen wij beginnen temidden een paar flessen Champagne, Jan. Om te wennen.”

“Wat jij wilt, Pam. Het is steeds jouw feestje geweest. Weet je zeker dat je dat zou willen?”

Pam greep mijn hand en duwde die onder haar rok.

“Voel eens, wat denk jij zelf?”

Met mijn rechterhand in een zwembad, probeerde ik met mijn linkerhand de wagen uit de vangrail te houden. Lekkah!

Lees deel II - Brainbox and the Fuzzfox...