Farfallina. Natuurlijk, wist ik dat ik er op een goede dag tegenaan zou lopen..., tegen mij fucking zelf dan, bedoel ik. Het is waar wat hierboven staat geschreven.

Ik weet niet meer wie het bedacht heeft, maar de bloedhond had absoluut gelijk.

Ik zal het zelf wel weer bedacht hebben, want ik blink uit in het uitvaardigen van ‘fucking wisecracks’ en dan het slachtoffer te worden van de gevaren, waar ik nota bene zelf voor heb gewaarschuwd. Anyway.

Mijn gevoelsleven –dat ik mijn leven lang had afgeschermd om niet kwetsbaar te worden- was nu radicaal de vernieling in geholpen. Het begon toen ik mijn eerste echte liefde naar Italië moest terugsturen, omdat zij te jong voor mij was. Na een jaar in dat verdriet gehangen te hebben, werd de fucking 5-O op mij geplant. De fuzz, oftewel het kitshit. Ik wist dat verhaal om te werken en hun undercover-agente Lisette en ik werden verliefd op elkaar. De dag nadat Lisette mij ten huwelijk vroeg, zag ik haar hoofd uit elkaar spatten door een kogel, die werd afgevuurd door een frontman van de Illuminati. Ik ging ‘apeshit’ en probeerde verschillende keren zelfmoord te plegen.

Franco, mijn Italiaanse vriend voor meer dan veertig jaar, stond het echter niet toe. Hij liet zijn zoon Stefano en zijn Capo Regime van de Bresciaanse mafia, Rino, bij mij achter om op mij te letten. Franco had tegen zijn zoon en Rino gezegd dat wanneer ik er in slaagde om zelfmoord te plegen, dat zij niet meer in Italië hoefden terug te keren. Na een laatste zelfmoordpoging, die weer door Rino en Stefano verijdeld werd, besefte ik dat ik dit mijn vrienden niet aan kon doen. Mijn leven raakte gelukkig in een stroomversnelling en wij brachten de Illuminati in Napels een gevoelige klap toe. Wij vermoordden hun agente Siobhán (Shevaun) en een crackteam van de Vangenati met behulp van mijn vrienden van La Sistema (Camorra) en de SAS.

Een reeks van successen volgde en ik begon langzaam aan te herstellen..., en dan..., daar is Anouk, mijn peetdochter. Een zeventienjarig meisje dat mijn hulp inriep. Haar vader -mijn oude vriend Ennio, een contractkiller voor de Camorra- was vermoord geworden door de Sacra Corona Unita, de vierde mafia in Italie. Anouk had een missie, want zij was Mal'Akh Hamavet, ‘de Engel des Doods’. Zij wilde haar vader wreken en het interesseerde haar niet dat zij daarbij om zou komen.

Nadat mijn vrienden van de Bresciaanse mafia, de Camorra en ik hadden moeten aanvaarden dat wij de wraak niet mochten uitvoeren voor Anouk en onze vermoorde vriend Ennio, hebben wij haar opgeleid tot het evenbeeld van haar vermoorde vader. Contractkiller. Haar missie werd een fenomenaal succes..., maar met een twist. Het kostte mij zowat mijn leven. Dit is het meest heavy verhaal uit mijn leven geweest. De waanzinnige haat, oneindige liefde, mateloos verdriet en extreem geweld zijn op mijn netvlies geëtst en ik zie de gebeurtenissen dagelijks voor me. Anouk, vroeg mij na haar succesvolle missie, ten huwelijk. Een dan negentienjarig meisje vraagt een oude criminele ex-pooier ten huwelijk.

Inmiddels weten we wat met vrouwen gebeurt die mij ten huwelijk vragen, nietwaar? Nimmer zal ik haar vergeten. Ze woont in mijn hart. Het verdriet was een logisch gevolg, dus ik kan er mee dealen. ‘But only fucking just!’ en ik begon nu verdriet op verdriet te stapelen. Mijn hart ziet er nu uit als het fucking hart van Dresden, dat in WWII plat werd gebombardeerd door Bomber fucking Harris.

Terwijl ik ‘on the rebound’ van Anouk was, raakte ik ontzettend gesteld op Yvonne. Een vrouw van negenendertig jaar met een massief psychisch probleem. Yvonne was een slachtoffertje van parentale incest en psychologische marteling. Men zou dus kunnen zeggen dat Yvonne niet normaal was. Wel, Yvonne was supernormaal. Zij was de meest intelligente, de meest logische en de meest humoristische vrouw die ik ooit ontmoet had. Voor mij was Yvonne geestelijk verkouden. In de tijd die wij samen door hebben mogen brengen slaagde ik, waar psychiaters, psychologen en psychotherapeuten in dertig jaar alleen maar gefaald hadden.

Met een door mij ontworpen therapie en al Yvonne’s vertrouwen brak ik haar destructieve controle. Ik leerde haar huilen..., voor het eerst in dertig jaar. Ik dreef haar pijn- en paniekaanvallen –die normaal dagen duurden- in enkele minuten uit. Ik weet dat ik goed ben en Yvonne was goed. Het mocht niet duren, want ‘too much fucking happiness can kill you too’

Wijze vrouwen hebben mij later verteld dat naast Yvonne’s problemen -waar zij vertrouwd mee was- zij nu ook zielsgelukkig was. Dat was een emotie waar Yvonne niet vertrouwd mee was en zij kon daar ook niet mee dealen. Klinkt absurd nietwaar? Wel, zo zag ik dat ook en ik stuurde Yvonne bij mij weg, omdat ik het als verraad zag.

Ik stikte van verdriet. Ik hield van Yvonne, maar ik haatte haar tegelijkertijd. Ik haatte haar omdat ik haar geheel onterecht zag als de oorzaak van mijn nu volgende verlies. Franco!

In het dieptepunt van mijn verdriet om Yvonne werd ik gebeld uit Italië. Het nieuws zorgde ervoor dat ik op de grond moest gaan zitten, omdat ik anders radicaal door mijn fucking poten zou zijn gezakt. Franco is dood! Mijn trouwe vriend, voor meer dan veertig jaar, is vermoord. Doodgeschoten als een schurftige hond door dertig Roemeense gangsters. Franco is niet meer en ik mag niet jagen met zijn zoon, mijn peetzoon..., Stefano.

Franco’s vrouw verbood mij om naar Italië te komen om, samen met haar zoon, de dood van haar man te wreken. Later vertelde de Capo Regime mij dat dit een expliciete wens in het testament van Franco was geweest. Met de kennis van terugblik kan ik nu de juistheid en de wijsheid van die clausule inzien, maar toentertijd versterkte het alleen maar mijn verdriet.

Het verdriet om Yvonne verbleekte bij dit laatste verdriet dat mij voorgeschoteld werd.

Ziek van pijn en verdriet, besloot ik er dus een eind aan te maken. Aangezien ik alleen in staat ben om de trekker naar iemand anders over te halen, en geen zin in een fucking keelontsteking had, koos ik de gemakkelijkste weg. Ik nam de honderd fucking bètablokkers. Vijf gram moest genoeg zijn. Daarvoor had ik al een strip Zopiclone genomen, om in ieder geval te slapen, wanneer de pomp zou stoppen.

Terwijl ik begon uit te zonken, hoorde ik een gebons op de achterdeur. ‘Rot op,’ herinnerde ik mij later, ‘Kom morgen maar terug. Als het haast heeft, dan ben je lekker te laat. Hopelijk krijg je nog geld van me ook.'

“Jan, Jan, wat heb je gedaan?” hoorde ik in de verte. Ik voelde dat er aan mij geschud werd. Met moeite opende ik mijn ogen en zag de vage contouren van een vrouw.

“Yvonne?” vroeg ik, ‘spaced out’ van de Zopiclone.

“Nee, ik ben het, Reina. We hadden afgesproken, dat ik naar je...”

Ik ‘crashte’ en was er God zij fucking dank uit.

Ik kwam bij, in wat een ziekenhuisbed bleek te zijn. Er stonden twee artsen en een verpleegster bij mijn bed.

De avond ervoor werd ik gevonden door Reina, een vriendin waar ik die avond een afspraak mee had. Door alle shit was ik die afspraak finaal vergeten. Reina belde voor een ambulance terwijl zij de Sig Sauer in haar tas stak. Mijn leven was dus weer eens gered. Terwijl hordes mongolen erop uit waren om mij te uit te poetsen, stonden mijn vrienden niet toe dat dit gebeurde, zelfs niet wanneer ik zelf het ventiel los wilde draaien.

De zaak waar Reina mijn hulp voor had gevraagd, was zo heavy en gewelddadig dat ik al mijn verdriet en woede in geweld kon omzetten. Ik denk dat deze affaire er voor gezorgd heeft dat ik niet krankzinnig werd van verdriet om Franco..., en ja, ook om Yvonne.

Ik vermoedde toen al dat Franco in opdracht van de Illuminati was vermoord, maar in mijn eentje kon ik Jack Shit..., fucking niets en ik mocht nog niet naar Italië komen. Dat was echter een kwestie van tijd. Het moment zou komen dat Stefano en ik de wraak zouden uitvoeren. Eerst de Roemenen en daarna de fucking Illuminati. Dat Stefano nu aan het jagen was met Rino en dat hij met de hulp van Renato en Flavio van de Camorra reeds honderd Roemenen had vermoord voor de moord op zijn vader, was slechts een teder en eenvoudig begin. Ik kon niet wachten tot het moment zou komen, dat ik naar Italië zou vertrekken. Eerst zou ik echter naar Engeland moeten.

Het was alsof het besloten en ontworpen was door de ‘headhoncho’ der fucking wrake. Terwijl Stefano de basis aan het leggen was voor ‘the endgame’ tegen de Roemenen, werd ik in staat gesteld om de fundering te plaatsten voor de vernieling van het gehele Illuminati 'wet-jobs' executie-apparaat in Engeland.

Vanny Fraser, een jonge multimiljonaire riep mijn hulp in tegen haar ex-echtgenoot en diens vader. De twee mannen ripten Vanny niet alleen uit haar rechtmatige aandeel van hun gezamenlijke onderneming, maar dreigden haar ook te vermoorden, indien zij haar aandelen niet aan hen verkocht. Om hun woorden kracht bij te zetten, hadden zij al tien Huskies van Vanny met bijlslagen laten afslachten. Na het zien van dit bloedbad, stierf Vanny’s moeder ter plekke aan een hartaanval. Toen Vanny mijn hulp inriep, wist zij niet dat zij inmiddels al gerund en gemanipuleerd werd door MI5.

Het duurde niet lang voordat ik het hele spel door had en Stefano, Renato, Rino en Flavio naar London liet komen. Zij werden ondersteund door tien Albanese huurmoordenaars. Het was een massief gecompliceerde en gewelddadige operatie, maar wij zegevierden. Mijn vrienden en de Albanezen vertrokken honderdenacht miljoen Pond Sterling rijker. De grote verliezer was MI fucking 5 met hun gekuip. De ex-echtgenoot en zijn vader hadden wij laten verdampen..., in een semtex explosie. Ik kreeg Vanny Fraser als bonus.

Onbewust hadden wij tevens de basis gelegd voor een slag waar de Illuminati niet licht van herstellen zou, maar dat gebeurde pas na dit verslag. Vanny en ik hielden zielsveel van elkaar, maar het verhaal was nu rond. The crying game! L'histoire se fucking répète. Vanny was te jong voor me en ik wilde dat zij gelukkig werd met een normale man van haar eigen leeftijd. Na een paar maanden vertrok ik naar Nederland. Ik miste Vanny waanzinnig en ik besloot geen relaties meer aan te gaan. Teveel fucking pijn. Ik leefde nu vierentwintig uur per dag met pijn en verdriet. Er moest een doorbraak komen in mijn psychische staat, want anders zou ik klinisch depressief worden..., en waar dat toe leiden kan, weten we allemaal.

Na Vanny the Trophy Fanny, begreep ik niets meer van mijzelf. Een vrouw die alles had, maar dan ook werkelijk alles, liet ik achter in Engeland. Ze was mooi, jong, intelligent, humoristisch en nog rijk ook, maar Jan fucking Shitface nam afscheid. Het geluk moest ook weer niet te lang voor hem gaan duren..., stel je voor. Stel je fucking voor dat hij een normaal en prettig leven kon gaan leiden.

Davonne. Om mijn gedachten een beetje te verzetten en mijn moraal op te vijzelen, had ik besloten om wat verhalen over jonge vrouwen te gaan schrijven. Daar ik Vanny ook op Badoo had ontmoet, had ik besloten om voorlopig maar een beetje in dat digitale 'dosshouse' rond te blijven slingeren. Het voordeel was dat ik nu niet meer hoefde te faken, terwijl het nadeel was dat ik nu niet direct vertrouwen inboezemde met die grafkop van me.

Ik had mij voor niets zorgen gemaakt, want na een paar dagen had ik een platonische vriendschap ontwikkeld met een achttienjarige superfoof. We konden het zo goed vinden, dat zij mij na een paar weken vergezelde naar Italië.

Toen wij in Brescia aankwamen, vonden wij Stefano, Rino en de mannen van Bresciaanse mafia, Renato, Flavio en hun vaders Lucio en Umberto van de Napolitaanse Camorra en honderd Albanezen klaar om een wraakactie uit te gaan voeren op een Roemeens opvangkamp in Rome. De leiding van de Roemeense gangsters, die verantwoordelijk waren voor de moord op mijn vriend Franco, hadden daar hun basis tussen de economische vluchtelingen. Ik wilde Davonne uit de vuurlinie hebben en terugsturen naar Nederland, maar ze wilde er niet van horen. Kleine meisjes kunnen heel overtuigend zijn, wanneer zij dat willen. Ik moest de aanval coördineren en leiden, omdat Stefano –zoals eerder beschreven- de aanval niet mocht aanvoeren. Dit was nog steeds een gevolg van de laatste wens van zijn vader.

De operatie VENDETTA en mijn vriendschap met Davonne zijn toen een grandioos succes geworden, al zou dat niet het geval geweest zijn, wanneer Davonne,   tijdens de operatie, mijn leven niet had gered. Twee keer!

Kort na de wraak voor de moord op Franco werd in Engeland de moeder van mijn dochter ontvoerd in opdracht van de Illuminati. De bedoeling was dat ik naar Engeland zou komen, zodat ik doorgestreept kon worden. Stefano, Perparim, Bozena Powaski en ik verijdelden niet alleen een machiavellistische samenzwering van de Illuminati, wij kidnapten één van de topmensen van Raad van Dertien en verenigden hem met zijn duivelse afgodgeit. Baphomet de gehoornde. Davonne had blijkbaar de smaak van geweld te pakken gekregen, en zij vergezelde mij weer op mijn missie. Ik vraag ik mij echter af of wanneer ik alleen was gegaan, dat ik deze keer wel met Vanny the Trophy Fanny zou zijn getrouwd.

Zo zat ik dus alweer een paar weken op dat fucking Badoo, na mijn terugkeer uit Engeland. Ik realiseerde mij dat ik een zwerver geworden was. Wanneer ik niet in Italië of Schotland was, dan was ik een fucking cyberhobo, die nu de muze, in de vorm van een dynamische vrouw zocht, om zijn verhalen omheen te kunnen schrijven. Mijn autobiografie over mijn leven was klaar en het schrijven was mij zo goed bevallen dat, de inmiddels op drieëntwintigjarige leeftijd gestorven, Mickey, uit The Chancer and de Dancer, mij had weten te inspireren tot het schrijven van deze verslagen.

Ik werd het chatten met de hoerige harpijen, vinnige venijndiva’s en andere giftige graftakken een beetje zat, doordat deze wezens cynisch en bitter waren geworden door hun eerdere en meerdere relaties, die niet gewerkt hadden... en niet geestelijk verwerkt waren. Grappig was, dat zij mij altijd op mijn uiterlijk aanvielen, terwijl ik zelf mijn foto zo had bewerkt, dat ik er uitzag alsof er een prijs op mijn hoofd stond in Transylvanië, in Roemenie. Ik leek op een kruising tussen Jesse fucking James en Graaf Vlad (Dracula). Ik had een collectie foto’s van mijn poppenkop gemaakt met rode, groene, felblauwe en kattenogen.

Het feit dat ik dat had gedaan om promotieredenen ontging die milfs, huppeltrutten, knuffelbuffels en fucking chatratten volkomen. De beledigingen namen dan een aanvang. Het dispuut eindigde dat ik ze de fucking chatbox uitschreef. Je zag ze dan even later naar een gespierde, verstandsarme chatfuckvriend rennen, om hun beklag te doen. Nou..., en dan begon het verhaal weer opnieuw..., dit keer met de Helden van Badoo.

De tieners waren vriendelijk, de twintigers vrolijk, de dertigers vaak verlegen, de veertigers meestal venijnig en de vijftigers waren vriendelijk, vrolijk, verlegen, venijnig, vals of een fucking combinatie daarvan.

Natuurlijk was het niet de hele dag fucking ellende, ik maakte ook erg leuke belevenissen mee. Ik weet niet waarom, maar van veel jonge meiden kreeg ik een geweldige respons. Natuurlijk waren ze nieuwsgierig, maar in tegenstelling met de cynische, oude azijn- en vergiftgebakjes, vroegen ze nimmer iets, totdat ze zagen dat ik niet echt eng, en zeker geen fucking exploderende testosteron bom was.

Ik ben geen wiegendief en ik haat die gore, beschimmelde spermaspechten die jonge meiden aanschreven met hun gore tat. Ik vond het echter verfrissend om met jonge mensen te praten. Ja, met jonge jongens ook! En nee, ik ben geen 'shirtlifter'

Het idee werd dan ook geboren om een verhaal over een heel jonge vrouw te schrijven. Ik had nu verhalen over vrouwen in alle gangbare leeftijdsgroepen, maar een verhaal over een achttien- of negentienjarig meisje, zou toch weer eens iets heel nieuws zijn Ik had werkelijk genoten van het schrijven van het verslag over Davonne.

Ik stelde het sommige meisjes voor, en verzekerde hen dat wanneer hun ouders het goed vonden, dat zij de uiteindelijke controle zouden behouden. Het verhaal zou pas gepubliceerd worden, wanneer zij, en hun ouders het ermee eens waren. Dit leek mij leuk. Het enige probleem echter was om de juiste inspirerende, jonge vrouw te vinden. Uiterlijk schoon speelde zeker een belangrijke rol voor de foto’s van het verhaal, maar jonge vrouwen hadden natuurlijk niet de levenservaring van een dertiger, of veertiger.

Dit was dus dilemma. Ik voelde echter dat het komen zou, en mocht dat niet zo zijn, dan had ik in ieder geval van de chats genoten.

Jonge vrouwen. Ik zat intrigerende ‘chat-up lines’ te bedenken, die ik ‘en masse’ kon wegsturen, toen dat pestbelletje van die ‘flipping chatbox’ ging.

Gestoord in mijn inspiratie, keek ik naar de ‘cyberyapmachine’. Ik klikte de actieve icoon, een foto van een oude woestijnbeer, of een andere gilf verwachtend. Maar nee, dit was een foto met absolute fucking suikerspinnenstuf. Die foof deed zo'n pijn aan mijn ogen dat ik verblind werd... men kas dus stellen dat die topsnatch inderdaad oogverblindend was.

Ik weet dat plaatjes niets zeggen in een virtuele wereld, maar het kon nu ook geen kwaad om even te reageren. Farfallina schreef: “Hoi”.

Ik antwoordde met: “Hi, mooikop, wat kan ik voor je doen?”
Farfallina vroeg of zij mijn verhandeling mocht lezen, waarin ik de vrouw leer om ten alle tijd de controle te houden en fakers, players en leugenaars te herkennen. Ik had een paar van deze verhandelingen in gesloten blogs geplaatst op Badoo. Ik opende deze literaire brandkasten met advies, wanneer ik dacht dat de vrouw in kwestie een normale vrouw was, en niet één of andere nieuwsgierige sensatie-, of vergiftbak.

 “Alleen wanneer je mij verteld hoe je echt heet. Niemand heet Farfallina,” schreef ik.

“Ik heet Natasja Bianca, maar mijn vader noemde mij altijd Farfallina.”

“Italiaanse ouders? Een wit vlindertje dus. Wat een leuke combinatie. Ja, ik zal dat album openen voor je, al vermoed ik dat ik die beslissing straks zal betreuren.”

Van de honderden vrouwen in alle leeftijdsgroepen die mijn verslag hadden gelezen, had er geen één mij geschreven dat ik ongelijk had. Ik wist ook dat ik gelijk had, maar het moet moeilijk zijn voor een vrouw om te erkennen wat bijna iedere vrouw fout deed. Erkennen wat zij fout deden..., en helemaal wanneer hen dat dan ook nog door een kerel verteld werd.

Natasja was echter niet honderden vrouwen. Natasja was Natasja en Natasja leek mij precies het type die het mij wel even snel zou vertellen, dat ik het verkeerd had. Waarom ik dat dacht, weet ik niet, maar ze was wel prachtig en de dynamiek straalde van haar af. Toen ik zag dat Natasja uit Heerlen kwam, glimlachte ik en dacht met voldoening aan Mirkie uit Weert terug. ‘Limburgse hè? De liefste en vrouwelijkste vrouwen komen uit Brabant en Limburg. Natasja, de witte vlinder uit Limboland. Wicked’

Ik opende het album met de tekst voor haar..., en dat was Natasja. Einde fucking verhaal voor die dag. Nog niet eens een bevestiging dat zij het gelezen had; de witte vlinder was al weggefladderd. Ik bekeek haar profiel eens goed en zag dat zij op alle onbenullige commentaartjes van kakzakken van kerels had geantwoord. ‘Erg vriendelijk, erg dom of een fucking narciste,’ was mijn voorlopige, maar voorbarige conclusie.

De volgende dag tikte Natasja mij aan in de chatbox: “Hey, ik vond je stukje erg goed. Je schrijft leuk.”

Ik bedankte haar en wilde mij net verliezen in een frisse, geestdriftige chat, toen ik merkte dat zij er alweer van door was.

‘Fuck, ze had toch wel even op een reactie kunnen wachten,’ dacht ik helemaal versjteerd. Nou dat had ze ook gedaan, want na mijn bedankje had ze de pleitvaart weer genomen. ‘Leuk nieze om even gezellig een goed gesprek mee te hebben,’ knieste ik. Ik keek weer op haar profiel en zag dat ze aan hardlopen deed.

‘Nou dat is te fucking merken ook, ze is sneller dan Meep Meep, the fucking roadrunner. Moet zeker haar quota aan chatezels volmaken. Fuck that!’

De volgende dagen herhaalde dit voorval zich. Iedere keer kreeg ik een paar woorden meer dan de vorige keer. Ik vroeg mij af of zij chatcontacten verzamelde voor Badoo broccoli-bonuspunten. Wat moest ze eigenlijk met me, wanneer ze toch haast niet sprak?

Eerlijkheid gebiedt mij te stellen dat ze niet één keer bijgoochem deed. Ze deed normaal, en naar gelang de chats –als je ze zo mocht noemen- langer werden, moest ik ook lachen om haar humor. Ik begon waarlijk uit te kijken naar haar minibezoekjes.

Ik push nooit, maar ik weet hoe ik een vrouw de verkering in moet schrijven. Iets zei mij echter dat niet met Natasja te doen. Ik besloot af te wachten. Ik wilde weten wat zij van mij wilde en ik wilde het flipping snel weten ook.

Ik chatte haar op vanachter de fake profielen van een heel mooie bodybuilder en een nog mooier fotomodel. Okay, Natasja was dan niet iedere vrouw, maar alle vrouwen zouden vallen voor ten minste één van..., zo niet alle twee de mannen. Niet Natasja.

Ik voelde mij vereerd want ik kreeg bij de tweede chat al meer resonantie dan ‘Chuck the Musclefuck’ en ‘Maggot the fucking Photofaggot’. Ze kregen nagenoeg geen respons. Dat was goed, nietwaar? Niet waar!

Niet waar, omdat ik mij nu moest gaan afvragen wat Natasja dan van mij wilde. Goed, ik kan een leuk verhaaltje schrijven en ik wist welke knoppen ik moest indrukken, maar daar was hier nog geen sprake van geweest. Mijn chat met Natasja was steeds op rantsoen gebleven. Mijn verhandeling die ze gelezen had..., misschien? Naaah, 'dinnie fucking think so'.

Ik besloot een opening te forceren met de waarheid. De waarheid? Ja, af en toe vertel ik die ook. Ik chatte:

“Natasja, dit is geen ‘pick-up line’ of een indianenverhaal, maar ik vind je profielfoto erg dynamisch. Je weet dat ik schrijver ben..., zou ik die foto mogen gebruiken voor een verhaal dat ik wil schrijven?

Het is geen gore flipshit, maar het wordt wel een uniek verhaal. Als je wilt, kun je mijn verhalen eerst bekijken om jezelf te overtuigen, dat ik de waarheid spreek. Jij houdt de controle en ik publiceer pas wanneer je geen bezwaren hebt. Dit is mijn verhalensite...”

Geen reactie. Vrezend dat ik haar had afgeschrokken, wijdde ik mij maar aan een paar een tieners die zo jong waren, dat ze nog naar de pisluiers stonken. Mijn hele dag was verziekt. Niet alleen had ik geen aparte foto, ik was zo goed als zeker ook Natasja kwijt..., maar dan... ik had haar nimmer bezeten. Ik trok mijzelf op aan mijn schoenveters en schreef wat korte verslagen over de shit die jonge meiden al hadden meegemaakt in hun nog maar zo korte leventje.

Toen ik de volgende dag ‘online’ ging, lag er al een chat van Natasja in de cyberklepmachine te wachten. Ik klikte de boodschap open en las:

“Jan, je kunt mijn foto gebruiken als je wilt. Ik hoop niet dat ik spijt van mijn beslissing krijg, maar je voelt goed. Je bent één van de weinige mannen hier, die normaal praat.”

Alhoewel ze niet ‘online’ was, schreef ik haar gelijk een bedankje en gaf haar de verzekering dat zij nimmer haar beslissing zou betreuren.

Wicked! Cyberchick pronto! Als Natasja als muze zou gaan dienen, dan zouden wij in ieder geval meer contact gaan hebben. Als in een telefoongesprek haar stem niet klonk als een krakende schuurdeur, dan kon ik mijn vrijersvoeten in een paar knappe versierschaatsen proppen.

We kookten nu met gas dus... Ping! Chatbelletje. Natasja!

“Jan, behalve mijn foto, heb ik nog wat anders voor je: ‘Je verhaal’”

“Natasja, met alle respect. Iedere vrouw heeft een verhaal te vertellen. Meestal is het niet leuk, want bijna alle vrouwen hebben een hoop flipshit meegemaakt. Mijn verhaal is echter over iets heel anders. Mochten wij ooit spreken, dan zal ik het je uitleggen. Ik kan dat niet op papier zetten, zelfs geen virtueel papier.”

‘Zo,’ dacht ik tevreden, ‘Iedere vrouw is nieuwsgierig, dus dat gesprek zal snel komen. Het gaat beter dan ik dacht. Cosmic.’

“Je leest niet goed, Jan. Ik schreef: ‘Je verhaal’, niet ‘Mijn verhaal’. Het is een verhaal dat jij niet missen wilt, geloof me.”

De haren in mijn nek gingen overeind staan en mijn maag maakte een verticale pirouette. Ik was hier meer geweest. Mijn gevoel was dus juist gebleken. Ik schreef:

“Ik denk je te begrijpen. Wat stel je voor?”

“Kan ik naar je toekomen? Ik moet wel met de trein komen, want ik wil niet dat mijn auto voor de deur wordt gemist. Ik kan het weekend dan bij je zijn.”

Ik schreef terug: “Natasja, laat mij even wat regelen. Kan ik je met tien minuten bellen?”

“Ja, is goed. Hier is mijn nummer...”

Ik moest nu snel en goed nadenken. Door de slag die Stefano, Perparim en ik de Illuminati hadden toegebracht, was ik mijn leven nergens meer zeker, zo ik dat het al ooit geweest was.

Franco was vermoord omdat hij te statisch was geworden, ook al leefde hij in een virtuele vesting. Al dat de Roemenen maar hoefden te doen, was een patroon van zijn bewegingen maken en toe te slaan op het moment dat Franco op vriendenbezoek ging. Tegen het advies van zijn zoon Stefano, was hij vertrokken zonder lijfwachten.

Na de moord op zijn vader waren Stefano en zijn gezin nu voortdurend omringd door bodyguards. Wanneer hij zich verplaatste in zijn gepantserde A6, vertrok hij steeds in een konvooi van vijf identieke Audi’s. Zijn wagen nam nimmer dezelfde positie in het konvooi in. De Audi karavaan werd voorafgegaan en begeleid door gemotoriseerde verkenners. De motoren waren allemaal uitgerust met LAW M72A4 raketlanceerbuizen. (Zie Goof and the Gunfoof)

Ik, daarentegen, verplaatste mij voortdurend in een Mercedes vrachtbus. Ik had vier industrieloodsen gehuurd waarin eenvoudige accommodaties waren aangebracht. Iedere nacht sliep ik in een andere bedrijfsruimte. Ik had voor industrieloodsen gekozen, omdat ik dan de draadloze netwerken van omringende bedrijven kon gebruiken. Mij opsporen via mijn IP en/of RDNS nummer zou niet echt eenvoudig zijn.

De raamloze laadruimte van de Mercedesbus had ik in Italië als camper laten ombouwen, en deze bood een redelijk comfort. Daarnaast had ik ook een boerderij gehuurd, waar ik mijn gasten ontving. Deze bezoeken werden echter steeds zeldzamer omdat ik niet het risico wilde lopen dat een enthousiaste wipkip tegen iemand zou zeggen, waar zij geweest was. De situatie werd langzamerhand onhoudbaar en ik overwoog serieus om mij maar bij Stefano in Brescia, of bij Umberto en Lucio in Napels te voegen.

Het probleem was nu dat ik nog niet wist wat het fucking probleem was. Als Natasja op mij ‘geplant’ was, dan was de boerderij de laatste plaats waar ik haar wilde hebben. Aan de andere kant zou de Illuminati nimmer zo’n doorzichtige stunt met mij uithalen, alhoewel... Natasja zou met de trein komen. Ja..., ik was er. Ik Googlede wat informatie bij elkaar en belde Natasja.

“Natasja, is het lastig voor je om met de trein naar Alkmaar te komen?”

“Nee, absoluut niet, Jan. Weet je toevallig de vertrek- en aankomsttijden al?”

Ik gaf haar de tijden en zei: “Zorg dat je twee mobieltjes van verschillende ‘providers’ bij je hebt. Als je geen tweede mobiel hebt, dan koop je er maar eentje met een prepaid kaart. Ik betaal je alle kosten gelijk terug. Je sms’t mij dat andere nummer door. Zorg dat je mobieltjes aanstaan in de trein, want het kan zijn dat ik verlaat ben. Het zal niet meer dan twintig minuten zijn, maar ik bel je dat door. Als ik je niet te pakken krijg, moet ik van de ontmoeting afzien. In verband met eventueel verlies van signaal, zal ik je blijven bellen. Nogmaals, als ik je niet bereiken kan, dan kunnen wij niet ontmoeten. Kun je je daarin vinden, foofie?”

Het was eventjes stil, toen antwoordde ze: “Ja, dat is geen probleem. Ik heb een tweede mobiel. Ik zal een prepaid kopen en je dat nummer sms’en. Dat is toch wat je het liefste wilt, nietwaar?”

“Good girl! Ik zie je vrijdag in Alkmaar dan. Goede reis.”

“Dank je. Ik zie je vrijdag.”

Ik had hoog spel moeten spelen, maar ik wist nu dat de ontmoeting voor Natasja even belangrijk was, als voor mij. Ware dat niet het geval geweest dan zou ze mij snel gezegd hebben om maar een ‘running fuck’ te nemen. Niemand zou een treinreis van zes uur riskeren om mij een plezier te doen, en zich daarbij ook nog een ultimatum te laten stellen.

Natasja - The hit and the affront...

Vrijdag om 14:00 uur sms’te ik Natasja: “Ben je vertokken?”

“Ja, ik zit in de trein.”

“Let op,” sms’te ik weer, “Sms mij vanaf Weert ieder station waar de trein op dat moment stopt. Heb je dat begrepen?”

“Ja, wij gaan nu stoppen in Weert. Ik heb het begrepen.”

Ruim een kwartier later ontving ik een sms: “Eindhoven”

“Dank je.”

...

Om half vier kreeg ik een sms met: “Utrecht Centraal”

Tien minuten later sms’te ik terug: “Dank je. Let op. Over tien minuten stopt de trein in het Amstelstation in Amsterdam. Daar stap je uit en je loopt naar de taxistandplaats. Ik wacht daar op je. Ik bel vanaf nu constant je twee mobiele nummers. Wanneer er eentje in gesprek gaat, zullen we elkaar niet ontmoeten. Duidelijk?”

“Ja ik heb het begrepen. Amstelstation, taxistandplaats, niet bellen! Mag ik wel sms’n ;-)”

De ‘smiley’ gaf aan dat ze precies had begrepen waar ik mij mogelijk zorgen om maakte. Slimme dot.

Klokslag vier uur kwam Natasja het station uitlopen.

“Nu,” zei ik tegen de taxichauffeur, “Die dame met dat turquoise pakje.”

De banden van de taxi beten zich vast in het asfalt en drie seconden later stapte ik uit en opende het portier voor Natasja, en zei: “Hi, ik ben Jan. Stap in.”

Ik pakte haar weekendtas en zette die naast haar op de achterbank.

“De autobusbaan op, en alle rotondes dubbelen tot wij op de Apollolaan zijn,” zei ik tegen de taxi-chauffeur.

“Één momentje. Ik leg je zo alles uit,” zei ik tegen Natasja. Ik wilde mij er van vergewissen dat er niet iemand hard naar de taxi’s rende om ons daarna in een taxi te volgen. Ik had expres het punt van aankomst veranderd zodat een wachtend hitteam in Alkmaar niets anders kon doen, dan gaten in Alkmaarse kazen te schieten.


“Het spijt mij dat ik het zo moest doen Natasja,” zei ik toen wij later aan het eten zaten, “Ik had begrepen dat deze ontmoeting voor jou net zo belangrijk was, als mogelijk voor mij. Daar jij mij op Badoo benaderde, had jij geen enkele reden om mij te wantrouwen, maar ik mocht..., ik kon jou niet vertrouwen. De reden daarvoor weet je misschien wel beter dan ik. Hier, neem een slokje wijn, en relax een beetje.”

Nadat de taxi ons op de Apollolaan in Amsterdam had afgezet, liepen wij naar mijn Mercedesbus. Toen wij ingestapt waren, trok ik het afscheidingsgordijn open en vroeg Natasja achterin te gaan zitten.

“Je wilt dus niet dat ik zie waar wij heen rijden, Jan?”

“Het spijt mij, Natasja. Ik leg je straks alles uit. Mag ik je mobieltjes even zien?”

Natasja gaf mij het gevraagde en ik keek de mobieltjes na en trok toen de batterijen eruit, die ik in mijn zak stak. Daarna reed ik weg. Ik dubbelde de rotondes en maakte een grote een omweg om Natasja te desoriënteren. Zo waren wij bij de boerderij aangekomen, waar ik achterom het erf op..., en de garage inreed. Toen wij door de garage het huis inliepen, was het eerste dat ik deed, alle gordijnen sluiten.

Ik bedankte Natasja voor haar vertrouwen, stelde mij behoorlijk voor en vroeg of zij koffie wilde.

“Waarom wilde je mijn mobieltjes zien, Jan? Als ik niet te vertrouwen was geweest, dan had ik toch wel eerst alle compromitterende gesprekken en sms’jes verwijderd?” vroeg Natasja, terwijl zij een slok van haar wijn nam.

“Je had een GPSfoon kunnen hebben, waarmee je precies de rijrichtingen had kunnen volgen. Daarnaast ben jij mogelijk wel te vertrouwen, maar ze kunnen je traceren op de GSM cellen. Nogmaals, het spijt me, monster.”

“Nee, het is cool, Jan. We zullen elkaar nodig hebben en het is zoals je zegt, ik hoef jou niet te wantrouwen, maar jij hebt alle reden om niemand te vertrouwen.”

“Dank je wel, Natasja. Kan ik je uitnodigen om met je verhaal te komen?” vroeg ik, terwijl ik haar aankeek. Ik zag iets bekends aan haar, maar wat... kon ik nog niet zeggen.

“Ik heb niet veel mannen gehad, Jan, want ik ben niet het type die snel met iemand het bed induikt. Ik ben de mening toegedaan dat mijn lichaam een tempel, en geen rioolput is.”

Ik verslikte mij zowat in mijn pasta. Half stikkend van het lachen, vroeg ik: “Is dat alvast een waarschuwing naar mij toe, foofie? Ik kan je verzekeren dat...”

“Nee, nee, nee. Daarom zeg ik het niet. Ik weet dat je een ‘player’ bent, maar ik weet ook dat jij vrouwen respecteert. Ook al is ons probleem nog zo ernstig, Jan, wanneer ik het gevoel zou hebben gehad dat ik hier met mijn hand voor mijn doos zou moeten slapen, dan was ik niet gekomen. Jij handelt uit je logica, ik ga op mijn gevoel af.”

“Dank je.” zei ik, ons nog een glas Pinot Grigio inschenkend, “Ga door alsjeblieft.”

“Uit één van de weinige relaties die ik gehad heb, is een zoon geboren. Ik heb echter alleen nog contact met de vader, wanneer die zijn zoon wil zien. De relatie liep al fout vóór de geboorte van mijn zoon. Ricky, de vader van mijn zoon doet de Duitse Lotto bij ons in Heerlen, en omstreken...”

“Sorry dat ik je onderbreek, doll. Je bedoelt dat hij loopt te venten met legale Duitse lottobriefjes, of dat hij een bookmaker is voor een illegale lotto, die parallel aan de Duitse lotto draait?”

“Het laatste, Jan. Ricky doet niets legaals. Niet dat ik daar een probleem mee zou hebben, maar hij is volkomen eerloos en heeft geen totaal geen scrupules.”

“Voor wie of wat voor groep werkt hij? Gaat hij naar Duitland, of werkt hij voor een grotere bookmaker in Limburg?”

“Ik alleen weet dat hij voor Italianen werkt in Düsseldorf. Ze zeggen dat hij voor de ‘Ndrangheta werkt, als ik dat goed zeg.”

“Ja, dat zeg je goed, maar de ‘Ndrangheta heeft hun werkterrein naar Polen verlegd, Natasja. Ze investeren daar zo’n dertig miljard per jaar. De restanten van hun operaties hebben zij overgedragen aan de Sacra Co... O, my fucking God! Jesus fucking fuck!! Natasja, waar is je zoon nu?”

Ik zag dat haar ogen begonnen te glanzen, terwijl zij fluisterde: “Thierry, is bij zijn vader in Duitsland. Ik krijg hem niet eerder terug dan...”

“Dan dat je mij hebt opgezet voor de Sacra Corona Unita, nietwaar? Anouk? Is dat het Natasja?”

“Ja,” fluisterde ze.

Weer had het verleden zich regelrecht in mijn heden geïnjecteerd. Ik stond op..., crashte en dook regelrecht in een psychose.

Ik wilde niet dat ze mij  alleen liet, ik wilde haar iedere minuut om mij heen hebben. Ik was verliefd, ik hield van haar en ik respecteerde haar zo godganselijk veel..., maar Anouk was een jonge vrouw. Ze was uitbundig, ze wilde leven, genieten. Ik zag haar met de camera uit de blokhut komen en een sprint trekken. Wilde ze dan net zo graag bij mij zijn? Zou dat kunnen?

Anouk kwam lachend aanrennen, toen zij ineens struikelde. Eerst dacht ik dat zij zich verstapt had..., toen even later de scherpe knal van een sluipschuttersgeweer door de bergen echode. Ik liet mij op mijn buik vallen, terwijl ik de Sig Sauer van mijn rug trok en die, in de geschatte richting van de afgevuurde kogel, richtte.

In een fractie van een seconde realiseerde ik mij het nutteloze en belachelijke van dit gebaar. De schutter had minimaal een .338 Lapua Magnum kogel, met een afvuursnelheid van negenhonderd meter per seconde, gebruikt. Daar ik de knal pas vier seconden hoorde nadat ik Anouk zag struikelen, moest de schutter zich op zo’n tweeduizend meter afstand bevinden.

Ik kroop naar Anouk en bood haar dekking met mijn lichaam, terwijl ik haar voorzichtig omdraaide. Zij was door haar keel geschoten en was stervende.

“NEE! Anouk, nee, niet doodgaan, lieverd!” brulde ik, “Het komt goed, het komt goed. Anouk, laat mij niet alleen!”

Haar lippen bewogen. Ik legde mijn oor op haar mond en door de reutelende adem hoorde ik: “Jan, het is... goed... ik ga nu naar... mijn pappie en... mammie. Huil niet... om mij. Ik ben... te ver gegaan. Bedankt... voor alles... Jan. Jij hebt mij... een vrouw gemaakt. Je bent mijn... man. Ik... was altijd... geboren... om te... sterven..., lieve Jan. Ik houd...”

Anouk stierf in mijn armen en ik werd krankzinnig.

“Nee, nee, Anouk.., niet weggaan,” huilde ik, terwijl ik opsprong en de Sig leegschoot in de richting van de schutter. Ik wilde dat hij een kogel door mijn hoofd zou jagen, zodat ik met Anouk mee kon. Ik sprong, jankte, danste, schreeuwde de meest gore verwensingen en toen bad ik de schutter toen op mijn knieën om mij ook dood te schieten.

“Jan, Jan, wat is er met je? Kan ik een dokter bellen? Jan, alsjeblieft..., zeg wat!”

“Anouk?” huilde ik.

“Nee Jan, ik ben het, Natasja, weet je nog?”

...en ik zag door een waas van tranen dat er twee Toyota Landcruisers de bergweide in kwamen razen. De deuren werden opengegooid. Franco, Rino en de reusachtige Pietro sprongen uit het eerste voertuig. Uit de tweede 4x4 renden acht van Rino’s mannen naar mij toe.

Twee explosies klonken kort na elkaar. Ik zag de kogelinslagen in de ramen van de gepantserde Landcruiser. De schutter liet ons weten dat het niet om mij te doen was geweest. Anouk moest sterven en Anouk was gestorven door de hand van een ‘contractkiller’. De verschrikkelijke ironie kon mij, zelfs op dit vreselijke moment, niet ontgaan. Zij was op de wereld gezet door een ‘professional hitman’ en zij was vermoord door een ‘contractkiller’ Zij had zich de woede van de Sacra Corona Unita op haar hals gehaald..., net als haar vader.

Maar nu was Stefano er niet om mij tegen te houden, nu bepaalde ik wat er gebeurde. Terwijl Franco en zijn mannen naar mij toe renden, sloeg ik een nieuw magazijn in de Sig, brulde: “Anouk, wacht op me! Ik kom eraan, monster.”

Ik stak voor de tweede keer in mijn leven een loop in mijn mond en haalde de trekker over. Het schot ging niet af, want ik had in mijn waanzin het magazijn niet volledig doorgeduwd. De klap kwam echter wel, maar in een andere vorm dan ik hoopte. De geweldige Pietro had de aanloop al in zijn rennen..., hij nam als een volleerd rugbyspeler een snoekduik en tackelde mij. Op de grond trok hij de Sig uit mijn hand, alsof hij een kleuter een lolly uit zijn mond trok. Liefdevol hielp hij mij daarna op mijn voeten.

“Wat is er gebeurd, Gian,” vroeg Franco “Wij hoorden de schoten..., O Dio Mio, dus het is toch Anouk! Zeg mij dat het niet zo is, Gian.”

Ik viel weer op mijn knieën, en huilde: “Ze hebben haar vermoord, Franco. Door haar keel geschoten en lieten mij toen weten dat het zuiver om haar te doen was. Wat hebben we gedaan? Wat heb ik gedaan? Ik heb haar vermoord, ik heb Anouk vermoord, dat is wat er fucking gebeurd is.”

In mijn waanzin ging ik ‘apeshit’ en totaal ‘loopy’ van woede en verdriet, en er was niets dat ik kon doen. De schutter zou allang weg zijn, wanneer ik daar zou aankomen. Huilend, en verteerd van verdriet bracht ik Anouk het huis in. Terwijl ik haar voorzichtig op de bank legde, realiseerde ik mij, dat de schutter dan wel weg kon zijn, maar de Sacra Corona Unita niet. Die was statisch. Die kon niet weg. Die zou er altijd zijn..., voor mij! Voor mijn wraak! Meer dood dan dat ik nu was, kon ik toch niet zijn.

Ik pakte alle wapens en explosieven uit de gangkast, en bracht die naar de Landcruiser.

Ik begon weer bij mijn positieven te komen. Ik lag met mijn hoofd in Natasja's schoot en zij zette een glas met cognac aan mijn lippen.

De psychose verdween net zo snel als dat deze gekomen was. De realisatie van het onheil met het verdriet dat ik constant met mij meedroeg, hadden mij doen 'crashen'.

“Gaat het een beetje, Jan? Mijn god, wat heb je mij laten schrikken, wat is er in hemelsnaam gebeurd?”

Ik ging langzaam rechtop zitten en vertelde haar dat wanneer ik extreem beleefd verlies te snel combineerde met analyse en deductie, dat ik een soort van psychose kreeg.

“Het gaat nu weer, muffie. Ik ben goed en het zal ook niet meer terugkomen. Ik krijg nu een paar uur van ongelooflijke helderheid. Goh, nooit gedacht dat ik met mijn hoofd zo snel tussen je benen zou liggen.”

Natasja schoot in een snotterende lach, en zei: “Nee, en dan te denken dat ik je hoofd zelf daar heb neergelegd. Jezus, wat ben ik blij dat je weer in orde bent.”

We gingen weer aan tafel zitten en ik schonk ons een glas wijn in.

“Natasja?” vroeg ik, “Jij moest mij opzetten voor de Sacra Corona Unita, want anders zou je je zoontje niet terugkrijgen. Waarom heb je dat niet gedaan?”

Toen Ricky, de vader van Thierry, mij dat ultimatum stelde, ben ik je verhalen gaan lezen. Ik wilde weten waarom ik dat doen moest. Toen ik begrepen had wat de reden was, voelde ik dat het beter was om mij bij jou aan te sluiten. Ook als ik er in slaagde om je in de val te laten lopen, zou Ricky mij altijd weer kunnen chanteren met Thierry. Ik wil dat dit over is, en ik voel dat ik de juiste beslissing heb genomen.

“Dus je wilt je ex-partner uitgevlakt zien?”

“Het interesseert mij niet wat er met hem gebeurt, Jan. Ik wil nimmer meer gechanteerd worden met mijn kind en ik wil nimmer meer in angst moeten zitten om mijn zoon. Dat is wat ik je vraag.”

“Okay, dat is geen probleem. Weet je hier misschien een antwoord op: hoe zijn ze mij op het spoor gekomen en weten ze wel of niet, van mijn Italiaanse connecties? Alle namen, gegevens en locaties zijn namelijk veranderd.”

“Jan, het enige dat ik weet, is dat Ricky er van op de hoogte was dat je op datingsites verbleef. Omdat je in het verleden altijd vanachter fake profielen werkte, konden ze je nooit eerder vinden tot het moment dat je onder je eigen naam had ingeschreven. Tot je Skype-adres aan toe hadden ze. Over je vrienden heb ik nimmer iets vernomen.”

Ik sloot mijn ogen en zei zachtjes: “O god nee, o nee. Dat niet. Lilianalavera!”

“Wie?” vroeg Natasja op het moment dat mijn cryptofoon begon te piepen.

Ik gebaarde haar stil te zijn en keek naar het LCD scherm van de cryptofoon. Een moment later stond ik op, en drukte een knop in op de cryptofoon. Een verborgen luik in de grond sprong half open.

“Vlug, ga erin en maak ruimte voor mij. Je bent gevolgd geworden, Natasja. Zes man.”

Natasja wilde protesteren, maar ik duwde haar in het gat, en zei: “Ik weet dat je mij niet hebt opgezet, vlug nu!”

Ik sprong achter haar de kelderruimte in en trok het luik achter mij dicht. Ik ging op mijn rug naast Natasja liggen en schakelde het computerpaneel -dat tegen de vloerbalken aan was gemonteerd- in. Haar een paar oorbeschermers gevend, zei ik: “Zet die oorbeschermers op en wanneer ik je zo in je arm knijp dan doe je je ogen dicht. Je ademt uit en wacht met inademen voor ten minste vijf seconden, als ik niet eerder opnieuw in je arm knijp. Begrepen?”

Natasja knikte en zette de oorbeschermers op. Ik drukte op een paar knoppen op het ‘touchscreen’. Het licht ging overal uit in het huis terwijl de infrarood camera’s ingeschakeld werden. Op het scherm keek ik naar verschillende vensters. Twee man zou door de voordeur naar binnen komen en twee man door de achterdeur. De overige twee stelden zich op voor de ramen van de huiskamer, die nu in duisternis gehuld was.

“Dumfucks,” mompelde ik en keek naar Natasja.

Zij hield zich goed, maar blijkbaar had zij last van claustrofobie. Ik zag dat zij begon te hyperventileren. Ik trok haar oorbeschermer opzij en fluisterde: “Doe wat ik zeg, want anders ga je hyperventileren. Adem in en houd je adem in voor vijftien tellen, dan adem je langzaam uit. Doe dat tot je voelt dat je kalmer begint te worden. Begrijp je me, foofie?”

Dapper knikte ze. Ik kuste haar op haar wang en zei: “Je zult zien dat je de juiste keus hebt gemaakt, doll. Dit is even een benauwd moment, maar je doet het goed. Let op je ademhaling en doe wat ik je gezegd heb, wanneer ik in je arm knijp.”

Ik zag dat de achterdeur opengebroken werd en dat één van de 'goons' in zijn mobiel sprak om te synchroniseren met de rest van zijn team. Veel hersens hadden ze niet, maar ze waren goed in wat ze deden. De voordeur begaf het nu ook en de hel brak los.

Gelijktijdig werden twee ruiten in de woonkamer ingeslagen, De gordijnen werden weggerukt. Even was het stil en toen scheen het halogeenlicht van twee Maglite schijnwerpers de kamer in. Op hetzelfde moment kwamen de ploegen van de achter- en voordeur de kamer in. 

“Cazzo,” hoorde ik vloeken, “Sti cazzi sono andato su! Dai, venite dentro voi. Poi andiamo su noi.”

De twee raamgoons klommen door het raam naar binnen en de vier anderen maakten aanstalten om naar boven te gaan, waar zij dachten dat wij ons verschanst hadden.

Showdown. Ik kneep Natasja in haar arm en ik zag hoe zij haar ogen sloot en haar adem inhield. Om de Infrared camera’s niet te beschadigen schakelde ik die uit, en drukte een knop op mijn cryptofoon in. Apocalyps.

De simultane explosie van de vier Flash-bang stungranaten was oorverdovend en de luchtverplaatsing was dermate hevig dat ik de druk op mijn borstkas voelde. De flash was zo fel dat ik kon zien dat de kelderruimte een moment oplichtte. Nice one, but no rest for the fucking wicked!

Ik trok een derde generatie PVS-7 Cyclops NVG (nachtkijker) over mijn ogen, en schakelde die in. Het zachte zoemen was nauwelijks hoorbaar en even later lichtte alles groen op. Ik pakte een HK MP5K submachine pistol uit zijn houder en de Sig Sauer P226 X-Five van mijn rug. Ik stond op en duwde het luik omhoog. De kamer was in duisternis... en relatieve stilte gehuld. Ik schakelde het infrarood vizier op de HK MP5K in en liet het licht door de kamer dwalen. Zes Pugliese goons lagen en zaten verdwaasd kwijlend op de vloer.

Ik zag dat er geen onmiddellijk gevaar was en ik werkte mij uit de kelderruimte vandaan, terwijl ik het infrarood vizier uitschakelde. Ik kon de ‘buttonmen’ zien, maar zij mij niet. Niet dat het wat uit had gemaakt, want zij bloedden uit hun oren vandaan. Toen ik een paar korte 9mm salvo’s in drie hoofden propte, stopte het bloeden uit de oren. Mogelijk omdat er geen hoofden meer waren.

De wapens van de drie levende, verdwaasde goons wegtrappend, riep ik Natasja om uit de kelder te komen, en een zakje plasticuffs, die tegen de onderkant van de vloerplanken zat geplakt, mee te nemen.

Even later had ik de drie ‘wisefucks’ geboeid naast elkaar liggen. Met pakketplakband had ik hun ogen, oren en mond afgeplakt. Natasja herstelde snel van haar claustrofobie en vroeg mij: “Jan, wat in hemelsnaam was die explosie?”

“Flash-bang granaten, foofie. De explosie en de lichtflits zijn zo extreem, dat de slachtoffers volkomen gedesoriënteerd raken. Vond je het wat?”

“Ja, vet! Had je zo een aanval voorzien dat je alles op zijn plaats had. Je bent geen moment geschrokken, geloof ik.”

“Nee, dat lijkt maar zo, want ik scheet in mijn broek, maar zonder dollen, we moeten weg hier, want die explosie is mogelijk gehoord. Kun jij mijn Mercedesbus rijden?”

“Ja, ik ben bezig mijn groot rijbewijs te halen, maar ja..., dat kan ik wel.”

“Good girl. Ik gooi dat vuil in hun eigen kofferbak, en jij rijdt achter mij aan, okay?”

Nadat ik de drie Pugliesen in de kofferbak van hun auto had gepropt en Natasja de Mercedesbus uit de garage had gereden, reed ik de tweede auto van de Italianen de garage in. Na een laatste inspectie door het huis, vertrokken wij. Even buiten het dorp op de provinciale weg, stopte ik in een parkeerhaven. Ik liep naar de Mercedes en trok het portier open.

“Geef mij je tas eens, Natasja.”

Verbaasd gaf zij gevolg aan mijn verzoek. Ik keerde de tas om in haar schoot en rommelde wat in de inhoud.

“Hoe kom je hieraan?” vroeg ik, een MP3 speler omhooghoudend.

“Ricky zei dat het een cadeautje van Thierry was, Jan. Ik heb dat ding nooit gebruikt.”

“Nee, dat geloof ik. Het heeft jou gebruikt, doll,” zei ik, de MP3 speler op straat kapot trappend, “Ik leg het je straks allemaal uit. Kijk even uit je andere zijraam.”

“Ik drukte een knop op de cryptofoon in en de hemel kleurde rood in de verte. Vier seconden later hoorden wij de explosie.”

“Oops,” zei Natasja, “Was dat wat ik denk dat het was?”

“Jah, een gezellig dineetje is in rook opgegaan. Wij gaan ook. Rijd maar achter mij aan, foof. Ik neem wat omwegen, als je denkt dat we gevolgd worden, dan knipper je je lichten een paar keer,” zei ik, terwijl ik Natasja een mobiel van mijzelf overhandigde.

Als je mij waarschuwt met je licht, dan bel ik je en ik geef je instructies wat je moet doen. Wanneer je mij wilt bellen, gewoon de ‘redial knop indrukken. Hij staat al ingesteld. Rijd niet te dicht achter mij, zodat je in de achterkant van de BMW duikt, als je iets te laat remt. Mocht ik aangehouden worden, dan rijd jij gewoon door. Ik bel je dan later op mijn mobiel. Is dat allemaal duidelijk, Natasja?”

“Ja, volkomen. Geen zorg ik houd afstand en ik kijk in mijn spiegels,” zei ze, een beetje bedrukt.

Ik keek haar en vroeg: “Ben jij okay, foofie? We zijn er zo, twintig minuten denk ik.”

“Ja. Ja, Jan. Ik ben goed.”

Een half uur later reden wij de garage van een fabrieksloods in de Waarderpolder, te Haarlem, in. Er had vroeger een autocarrosserie bedrijf en plaatwerkerij in gezeten. Nadat wij de auto’s hadden geparkeerd, liet ik de garagedeur zakken en opende de kofferbak van de BMW. De drie Pugliese gangsters keken een beetje benauwd, maar ze leefden nog. Ik trok er twee uit de kofferbak en sleurde die achter mij aan, een spuitcabine in. Mij ervan overtuigend dat er geen scherpe voorwerpen in de cabine aanwezig waren waarmee de ‘goons’ zich konden bevrijden, hoorde ik een geluid achter me. Toen ik omkeek, zag ik dat Natasja de derde gangster naar binnen had gesleept. ‘Wat een typische vrouw is het toch,’ dacht ik, ‘en waar the fuck heb ik dat gedrag meer gezien?’

Ik liep naar de Mecedesbus en pakte drie Kevlar veiligheidsgordels onder de banken vandaan. Met de gordels liep ik de spuitcabine weer in. Ik trok een gangster op zijn voeten en haakte hem met zijn geboeide handen aan een muurhaak.

“Mi sentite bene, ragazzi? (Horen jullie mij goed, jongens?),” vroeg ik.

De drie Pugliesen zwegen.

“Dat is dan goed, want wie zwijgt stemt toe,” zei ik opgewekt, terwijl ik de aan de muur gehaakte mafioso één van de gordels omgespte, “Nou, dit is wat ze noemen een veiligheidsriem. Deze is van Kevlar gemaakt en kan dus niet worden doorgesneden. Het is een heel veilige veiligheidsriem, want de riem is in twee lagen Kevlar uitgevoerd. Tussen de twee lagen Kevlar zit twee ons semtex. Nou, dat is op zich nog niet erg bijzonder. Het geheim zit hem in de gesp. Iedere poging om de riem te verwijderen, zagen, boren, hakken, snijden of fucking doorbijten, doet de riem exploderen. De gesp in het water onderdompelen? Jullie hebben het al geraden. Boem..., keer drie.

Twee ons Semtex is niet veel, maar het scheidt jullie bovenlichaam naadloos van het onderlichaam. Mogelijk hebben jullie het drinkende paard van Baron von Münchhausen wel eens gezien. Terwijl het paard dronk, liep het water uit de achterkant. Het was een half paard. Probeer de riem te saboteren..., één is genoeg... en alle drie de riemen ontploffen. De riemen zijn dan wel waardeloos, maar we hebben wel zes halve Pugliesen. Dat was het slechte nieuws. Hier is het goede nieuws.

Stel dat jullie heel vindingrijke ‘dumbfucks’ zijn en dat jullie een manier vinden om toch deze spuitcabine te verlaten..., altijd met jullie riem natuurlijk..., wel dan gebeurt er iets technisch. Ik zal proberen het zo eenvoudig mogelijk uit te leggen: als jullie buiten de afstand –die ik nu ga instellen- van deze afstandsbediening komen, dan exploderen de riemen. Komen jullie binnen een bepaald bereik..., kom, raad eens? Juist! Boem, boem en boem! Ik zie geen mogelijkheid voor jullie om te ontsnappen. Jullie wel?”

Niemand antwoordde.

“Kom, wees eens beleefd. Er straat een dame bij, wat moet zij wel van jullie denken? Antwoord me, ik vraag het niet meer.”

Niemand antwoordde.

Ik trok een ‘Cobra Spiked Warrior Knife’ uit mijn beenschede en brak de kaak van de muurhanger met de stalen punten van de boksbeugel. In één vloeiende beweging sneed ik hem met het mesgedeelte een oor af.

“Je luistert niet, dus die oren heb je ook niet nodig. Probeer eens of jullie dit kunnen horen: ‘Ik kan mij veroorloven om twee van jullie te verliezen. De laatste geeft mij alle informatie, die ik weten wil. Geloof me.’ Hebben jullie mij begrepen, of wil er eerst nog iemand gedecoupeerd worden?”

“No, no. L’abbiamo capito. (Nee, nee. We hebben het begrepen),” klonk het nu in koor.

“Zie, dat was toch niet al te moeilijk? Ik wist wel dat jullie het konden.”

Ik ontdeed de muurhanger van zijn mobiel, horloge en alle voorwerpen die hij in zijn zakken had. Daarna herhaalde ik de hele procedure bij zijn twee maten. Als laatste plakte ik een stuk papieren keukenrol met pakketplakband over de plaats waar het oor had gezeten. Ik deponeerde de gangsters weer op de grond en verbond de geboeide handen van de ene mafioso aan de geboeide voeten van de andere; ik herhaalde dat nog twee keer, tot ik een cirkeltje van hecht verbonden Pugliesen had.

Natasja had ‘geboeid’ toe staan kijken.

Terwijl wij de spuitcabine achter ons afsloten, zei ik nog: “O ja, wanneer jullie pissen of schijten moeten..., gewoon laten lopen die zooi.. Ik zet morgenochtend de brandslang wel op jullie. Welterusten. Willen jullie het licht aan of uit?.”

In het mini keukentje van het appartement maakte ik wat broodjes en trok een fles Pinot Grigio open.

“Jan, ik heb mij echt niet laten volgen,” zei Natasja terwijl zij snel haar glas wijn ledigde. Nu zag ik wat ik steeds gemist had. Natasja was een sterke vrouw. Zij was zeker in haar onzekerheid, maar zij was ‘going down’ snel nu. Haar hyperfase was over en nu na alle stress, moord en geweld, zakte de noradrenaline uit haar en zij zou depressief worden. Het viel mij nog mee, want menige vrouw had dit nimmer kunnen 'handlen'. Eerst de wetenschap dat zij haar zoon voorlopig niet terug zou zien en daarna de verplichting om iemand in een val te laten lopen.

De aanvankelijke behandeling die ze van mij had ontvangen, had ook niet veel voor haar moraal gedaan.

“Ik weet dat je dat niet gedaan hebt, foofie. Er zijn een paar mogelijkheden, maar dit is wat er gebeurd is: de MP3 speler was een tracer, en mogelijk ook een afluisterapparaat. Met die tracer konden ze jouw bewegingen volgen, maar niet over grote afstanden, want die tracer had maar een klein vermogen.

Ze moesten dus in de buurt van die tracer blijven, terwijl ik er van uitging dat zij ons in Alkmaar op wilden pikken. Daarom liet ik je ook in Amsterdam al uitstappen. Ze wisten dat je richting Amsterdam zou reizen en drie wagens zijn al voor de trein uit Heerlen vertrokken. Deze drie wagens reden gelijk naar de drie eerstvolgende stations, voor het geval jij uit de trein zou stappen, omdat ik je op zou pakken met de auto. Vanaf dat moment was het haasje over spelen.

Toen jij niet in Sittard was uitgestapt, reed de eerste wagen gelijk naar Eindhoven. Slim en een knap staaltje autorijden, moet ik toegeven. Toen jij in het Amstelstation uitstapte, pikte de daar wachtende achtervolger jouw ‘tracer’ signaal op. Daarom heb ik ook nooit een achtervolger gezien. Zij konden het zich veroorloven om uit het zicht te blijven. Ik had wel zo iets voorzien en controleerde jouw mobieltjes tegelijk. Ik denk dat wanneer ik je tas omgekeerd had, dat je gelijk weer vertrokken was.

Hoewel ik Natasja ‘down’ zag gaan, bleef zij wel bij de les, want zij vroeg: “Wat is er met die derde wagen gebeurd, Jan? Kan die ons niet weer hebben gevolgd?”

“Nee, weet je nog hoe ik die MP3 speler stuk trapte? Wel, tenzij er nog iets op je, of in je spullen verborgen is, hebben zij geen signaal meer. Voel je je beter wanneer wij alles even nazoeken?”

“Nee, ik zit ergens aan te denken, maar misschien vind je mij wel stom.”

“Hoe haal je dat nou in je hoofd? Je hebt het geweldig gedaan. Niemand had je dat verbeterd, monster. Je mag echt trots op jezelf zijn. Nee, vertel me wat je denkt..., alsjeblieft.”

“Wel, om te beginnen..., waarom hebben ze niet gewoon een paar bommen door die gebroken ruiten naar binnen gegooid? Dan waren wij volgens hun berekening dood geweest, nietwaar?”

“Ja, en het feit dat jij bij mij in de kamer was, zou hun niet gestopt hebben. De reden dat zij dat niet gedaan hebben, is omdat ze mij -indien mogelijk- levend wilden hebben. Ik denk dat zij mij wilden martelen, om te horen wie mijn Italiaanse vrienden zijn, die mij intertijd geholpen hebben.”

“Waarom denk je dat?”

“Iets dat jij eerder zei, foofie. Jij zei dat ze mijn Skypenummer hadden, nietwaar?”

“Ja.”

“Wel, dit is wat er hoogstwaarschijnlijk gebeurd is, Natasja. Je weet dat Anouk was gevonden door een herder, en zijn nichtje Lilianalavera. Zij hebben Anouk, toen zij die bewusteloos vonden, naar een grot gebracht, en haar daar verzorgd, totdat wij haar op kwamen halen.

Anouk had echter zelf al een andere grot, hoger in de bergen ingericht als schuilplaats. Ze had daar vele dingen ‘gestashed’, waaronder een laptop computer.

Omdat de Sacra Corona Unita later begreep dat Anouk de bergen was ingevlucht, zijn zij daar naar sporen gaan zoeken. Ik vermoed dat zij uiteindelijk de vluchtgrot van Anouk hebben gevonden. Zij wisten dat Anouk gewond was, maar zij hebben in die grot geen sporen van bloed gevonden. De conclusie was dus dat Anouk ergens anders verscholen had gezeten, omdat zij haar eigen grot niet had kunnen bereiken. Na zoeken zullen zij de grot hebben gevonden, waar Anouk verpleegd is, maar die door ons werd opgeblazen.

Vandaar was het nog maar een klein stapje om bij de herder en zijn nichtje te komen.”

“Je denkt dat zij...”

“Ja,” zei ik, terwijl de tranen over mijn wangen liepen, “Zij hebben de herder en het meisje gemarteld. Lilianalavera was de enige die mijn Skypenummer wist. Het feit dat ze het in Duitsland nu ook weten, vertelt mij dat de herder en het meisje mogelijk dood zijn. Ik heb ze een half miljoen euro gegeven om een ander leven te gaan beginnen, maar dat was het enige leven dat zij konden. Mijn God, dat doet pijn.”

“Het spijt mij, Jan,” fluisterde Natasja, terwijl zij mijn tranen wegveegde, “Mag ik nog één ding vragen?”

“Sure. Go!”

“Jan, waar is die derde wagen nu?”

“Wil je dat wij kijken of je nog ‘tracers’ op je... O, for fuck sake! You fucking clever thing you! Natasja, geweldig nagedacht, je bent een ster. O, mijn God, en dat ben ik nog wel op mijn heldere momenten. Ik word te oud voor die fuckshit. Ik heb je nu. Ja, natuurlijk, dat is het fucking verhaal. Met een beetje pech staan ze al voor de deur. Pfff, daar kwam je echt op tijd mee.”

“Het was maar een gedachte, Jan.”

“Een gedachte die ons mogelijk het leven redt. Die mannen in de derde wagen coördineren en zijn het contact met Duitsland. De andere twee wagens hebben ‘tracers’ ingebouwd, zodat zij elkaar niet tijdens een operatie verliezen. De coördinators hebben de explosie gehoord of gezien, waarna één signaal onmiddellijk stopte. Toen hoefden zij alleen maar het laatste signaal te volgen, wat hen hier bracht.

Ik had het moeten weten, want weet je wat ik gemist heb? Wel, al die tijd dat ik de mobieltjes van die ‘goons’ heb, is er niet één keer één over gegaan. Dat wil zeggen dat de coördinators weten hoe de vlag erbij hangt. Het voordeel is dat ze zich wel twee keer zullen bedenken, voordat ze naar binnen komen. Ze hebben de ravage van de boerderij gezien, en gehoord. Het wordt een latertje vanavond, foofie.”

“Beter laat dan dood, lijkt me.”

“Ze zullen alleen naar binnen komen wanneer het a) een redelijke kans van slagen heeft en b) wanneer ze niet schietend naar binnen hoeven te komen. In een drukke stad als Haarlem kunnen ze dat risico niet nemen. Voor ons is het echter wel beter dat zij naar binnen komen, want dan is dat gedeelte maar vast afgelopen en kunnen wij ons op de werkelijk operatie richten en je zoontje terug gaan halen.”

Ik stond op en liep naar stalen archiefkast, waaruit ik twee Kevlar vesten met Kevlar helmen, twee derde generatie PVS-7 Cyclops NVG’s, twee Heckler & Koch MP7A1 met geluiddempers en vier dertig schots magazijnen met 4,6mm natomunitie pakte.

Ik zei Natasja een kogelvrij vest aan te trekken. Ik zette een NVG op haar hoofd, maar liet de kijker nog niet over haar ogen zakken. Daarna zette ik de helm op haar hoofd. Nadat ik mijzelf ook zo had uitgerust, legde ik haar uit hoe zij het submachinepistool moest gebruiken.

“Als je schieten moet, houd de trekker dan niet ingedrukt. Je schiet een groep van vier kogels in iedere persoon die voor je voeten komt. Mocht er een groep komen dan houd je de trekker ingedrukt en maakt een korte zwaaiende beweging. Richt op borsthoogte, omdat je daar de meeste trefkans hebt. Ik verwacht niet dat je het moet gebruiken, maar er kan altijd wat met mij gebeuren. Je ziet er sexy uit zo met die kijker en die helm op je hoofd, monster,” lachte ik.

“Jij ook, Jan. Wat gebeurt er wanneer die Italianen ook kogelvrije vesten aanhebben? Moet ik dan niet op hun hoofden richten?”

“Nee, maak je daar maar niet druk over. Dit wapen is rond munitie gebouwd die op tweehonderd meter nog met gemak een Kevlar helm of Kevlar vest doorboort.”

“Dan zullen we maar hopen dat de tegenpartij deze wapens niet heeft,” zei Natasja somber.

“Die kans is wel heel klein, en daarbij zullen wij het voordeel van de verrassing hebben. Nou, het is weer ‘showtime’, voor de tweede keer vanavond. Ben je bang, muffie?”

“Niet echt, Jan. Ik voel ook dat ik minder ‘down’ ben als net.”

“Dat is de adrenaline die gaat lopen, kom maar mee.”

Ik pakte een eierwekkertje en we liepen naar de spuitcabine.

“Sorry dat ik jullie wakker moet maken,” zei ik, “Maar de coördinators zijn eindelijk gearriveerd. Misschien een beetje problemen met jullie ‘tracer’ gehad, ik weet het niet. Zoals je ziet zijn de MP7A1’s gedempt, dus we persen jullie vrienden vol met fucking Natolood. Daarna rijden we weg, in de gepantserde Mercedesbus. Je begrijpt dat we jullie niet kunnen laten leven. Kunnen we nog een boodschap afgeven aan de Santista (Hoge SCU baas) voor jullie? Vrouwen, kinderen, zeg het maar.”

Ik wond het eierwekkertje op en vroeg: “Welke twee van jullie willen dood?”

“Waarom mag er één blijven leven?” vroeg een Puglies.

“Omdat die de coördinators naar binnen laat komen, zodat wij hen dan gevangen kunnen nemen en tegen het kind uit kunnen wisselen. Die man belt met zijn mobiel en vertelt hen het verhaal, dat ik hem geef. Dat is voor iedereen beter, want dan worden de coördinaties niet vermoord, en jullie niet opgeblazen. Wij zullen dan wel het kind weer hebben. Zeg het maar. Jullie hebben nog twee minuten.”

De eierwekker tikte onheilspellend.

“Ik bel wel,” zei de Pugliees met het afgesneden oor.

“Weet je zeker dat je ook luisteren kunt met één oor? Nou ja, maakt eigenlijk niet uit, als je de boodschap maar geeft. Zijn je gabbertjes het er mee eens? Ik wil niet dat jullie er straks ruzie over krijgen in de grote pizzeria in de hemel. Één minuut.”

“Dio cane, ferma questa allarma di cazzo, faremo tutto quello che vuoi!”

“Okay, als je dat zeker weet...,” zei ik de wekker stoppend, “dan is dit het verhaal...”

Toen ik de Italiaanse ‘mobster’ had uitgelegd wat hij zeggen moest, liet ik hem zijn mobiel uitzoeken, waarna ik zei:

“Luister, ik spreek Napolitaans, Siciliaans, Calabrees en ik versta uitstekend Pugliees. Één woord dat ik niet herken, een waarschuwing, een aarzeling of wat dan ook waardoor je bazen gewaarschuwd worden..., en ik dompel je onder in een vat met zoutzuur. Denk erom dat het schrijnen gaat bij je afgesneden oor. Je vrienden blaas ik op, die krijgen een snelle dood. Zet je telefoon op luidspreker, want ik wil horen wat er aan de andere kant gezegd wordt.”

Ik sneed ‘Oortje’ zijn handen los van de voeten van zijn maatje en gaf hem de telefoon. De Italiaan pakte met zijn geboeide handen de mobiel aan en begon een nummer in te toetsten.

“Pronto,” klonk het even later uit de luidspreker.

“Paolo hier, waar zijn jullie?”, zei de Italiaan de woorden langs zijn gebroken kaak wringend.

“Waarom, is dat belangrijk?” klonk het.

“Omdat wij ons hebben kunnen bevrijden, maar we zitten in een stalen spuitcabine en kunnen er niet uit.”

“Wat klink je raar, wat is er met je stem?”

“Die Hollander heeft mijn kaak gebroken en...”

“Wat is er mis gegaan bij de boerderij?”

“Flash-bang stungranaten toen wij eenmaal binnen waren. We konden niets meer doen.”

“Met hoeveel zijn jullie daar?”

“Drie man. De andere drie zijn doodgeschoten.”

Er klonk een serie van Pugliese vloeken uit de luidspreker. Ik verstond er ‘fuck all’ van.

“Hoeveel man zijn daarbinnen?”

“Een man en de vrouw. De man is een monster, hij heeft mij een oor afgesneden, en...”

“Hij had jullie fucking nekken af moeten snijden. Alles is ‘tits-up’ gegaan, omdat jullie je hebben laten pakken door zo’n stomme, fucking Hollander.”

“Si capo!”

“Waar zijn de man en de vrouw nu?”

“Ik denk dat ze nu slapen. Daarom dorst ik ook te bellen. Ze hadden onze mobieltjes vergeten, en Pietro had gelukkig een mes in zijn zak om die ‘plasticuffs’ door te snijden.”

“Waar slapen die twee?”

“Er is geloof ik een klein appartement in die fabriek. We horen al een tijd niets meer. Ik denk dat als jullie met een half uur komen, dat zij zeker slapen.”

Het was een paar minuten stil en toen klonk het: “Goed, met een half uur precies, komen wij naar binnen. Als je iets hoort vóór die tijd..., bel me.”

“Si capo, grazie mille.”

We hadden dus een half uur. Ik boeide de Pugliees weer nadat ik hem de telefoon had afgenomen..., maar toen bedacht ik mij. Ik sneed de Italiaan weer los en gaf hem de telefoon.

“Als je teruggebeld wordt, onmiddellijk opnemen, want het is je baas die je controleert.”

Ik was geen moment te vroeg, want de telefoon ging over.

“Paolo?” klonk het uit de luidspreker.

“Si capo?”

“Geef mij Pietro eens even snel.”

Ik gebaarde met mij handen van: “Wie is Pietro?”

Pietro bleek nog compleet ingepakt op de grond te liggen, dus ik pakte de mobiel en hield die bij zijn oor.

“Si capo?” vroeg Pietro.

“Beschrijf mij de toestand eens snel daarbinnen.”

Pietro herhaalde alles precies zoals zijn maat Paolo had verteld.

“Goed, we zijn met vijfentwintig minuten binnen. Wat voor wapens heeft die Hollander?”

“Een revolver, baas.”

“Goed, tot straks.”

Ik liet Paolo ongeboeid tot tien minuten voor de inval. Ik boeide hem weer en trok toen Natasja met me mee.

“Dit is het plan, foof.” We laten weer de duisternis voor ons werken. Voor het moment dat de ploeg binnenkomt, schakel jij hier het licht uit. Je zet dan je NVG’s over je ogen, schakelt in en loopt naar de spuitcabine. Jij kunt alles zien, niemand kan jou zien. Je gaat met je rug tegen de achterwand zitten en schiet op alles dat binnenkomt, zoals ik je geleerd heb... groepen van vier schieten, borsthoogte. Let op dat ze niet met een schijnwerper naar binnen schijnen..., scherm dan onmiddellijk je NVG’s af, want in het beste geval wordt je tijdelijk verblind. Ze zijn tegen overbelichting beveiligd, maar ik heb liever dat je daar niet op vertrouwt. Schiet even boven het licht. Okay prettypoon?”

“Zul je okay zijn, Jan?”

“Ik beloof het, Natasja. Hierna gaan we je jongetje halen. Blijf bij de hoofdschakelaar staan en let op mijn teken.”

Vier minuten later hoorde ik hoe de deur in het garage-rolluik werd opengebroken.

“Nu Natasja,” siste ik.

Plotseling was het aardedonker om mij heen. Ik trok de Night Vision Goggles over mijn ogen, scakelde in en de ruimte om mij heen lichtte groen op. Ik kroop onder de achterkant van de Mercedesbus en zag Natasja naar de spuitcabine rennen. Vier paar benen liepen voorzichtig langs de bus. Het was als vissen vangen in een goudvissenkom. Ik wachtte tot de bovenlichamen in het zicht kwamen en perste toen vier groepen 4,6mm nato munitie in de torso’s. Ik hoorde alleen het gas aangedreven cilinder afvuursysteem. 4.6mm is een klein kaliber, maar de kogels zijn dodelijk door hun hoge afvuursnelheid en hun permanente weefselvernietiging. Tevreden kroop ik onder de bus vandaan, mij afvragend wat er verder nog verkeerd kon gaan.

De Kevlar helm redde mijn leven toen de brandweerbijl op mijn hoofd neerdaalde. Het duizelde voor mijn ogen en ik voelde dat ik op het punt stond om het bewustzijn te verliezen. Afgezien van het licht van een ‘penlight’ was het aardedonker, want de NVG’s waren door de klap van mijn ogen afslagen. De tweede bijlslag sloeg de MP7A1 uit mijn handen. Er was een vijfde man als ‘backup’ geweest en Natasja rekende op mij. Ik zag nu twee benen naast me. Toen de bijl voor de derde keer neerdaalde, trapte ik de knieschijf stuk van de reusachtige Pugliees.

De bijl sloeg naast mij in de betonnen vloer en de Pugliees zakte op één knie naast mij. “T’amazzo (ik vermoord je),” gromde hij, met een ‘penlight’ tussen zijn tanden.

“Zeker. Maar het zal vandaag niet meer zijn,” zei ik en trok de Sig Sauer P226 X-Five uit mijn rugholster, “Zeg eens A!”

De plotselinge paniek in de ogen van de reusachtige gangster werd geaccentueerd door het openvallen van zijn mond. Waar anders dan in dit Italiaanse spraakgat kon ik de loop van de Sig duwen?

“Muovi e mori (beweeg en sterf),” siste ik terwijl ik opkrabbelde en het gevallen ‘penlight’ van de grond pakte. Het hoofd van de Italiaan volgde de loop van de de Sig Sauer die in zijn mond stak. Toen ik stond leek het of ik hem met een pistool in zijn bek piste.

Normaal had ik hem gelijk zijn amandelen uit zijn keel geschoten, maar de gehele operatie was tot nu toe geluidloos verlopen. Wanneer ik nu zou schieten, zou het lawaai Natasja en mij nopen om weer te moeten verhuizen. Ik zou iets fantasievoller te werk moeten gaan. Ik ben geen gewelddadige man, tenminste..., dat denk ik van mijzelf en iemand in koele bloede vermoorden was nimmer een hobby geweest van me, maar ik was het nu zat.

Mijn beste vriend Ennio en zijn dochter Anouk, de liefde van mijn leven waren vermoord door de Sacra Corona Unita. De herder Todeschini en zijn lieve, intelligente nichtje van vijftien jaar waren gemarteld en hoogstwaarschijnlijk vermoord door de Sacra Corona Unita. Ik had dan wel de moordenaar van Anouk vermoord en mijn vrienden en ik hadden vier Santisti van de Sacra Corona Unita afgemaakt, maar ik leefde met verdriet. Nu verlaagde dezelfde groep zich ertoe om mij, via een vrouw en haar zoontje, te pakken te willen nemen. Ik had de boerderij verloren, ik was moe en ik wilde er een einde aan zien, maar wat ik zag..., was het gezicht van Anouk.

“Jan, lieve Jan,” klonk de stem van Anouk in mijn oor, “Doe het niet. Doe het niet want je eindigt zoals ik. Je gaat te ver liefste. Dood niet om het doden.”

“Des te eerder ben ik weer bij je, Anouk. Ik dood om te leven. Het verdriet, het gemis is verstikkend. Kom, jij bent de moordspecialist. Je weet dat Lilianalavera en haar oom, jouw redders gemarteld en vermoord zijn. Geef mij een passende oplossing voor dit secreet. Ik wil hem zien lijden. Als ik geen helm had gedragen, had mijn kop op het beton gelegen en zou er weer een jonge vrouw vermoord zijn. Toe, mooie vechtvlecht, wat kan ik doen?”

“Je hebt het net al gezegd, herhaal je woorden, lieve Jan.”

Het beeld vervaagde. Ik herhaalde mijn woorden net zolang totdat ik begreep wat Anouk mij had aangeraden. Het was ook de meest logische en juiste oplossing.

“Natasja!” riep ik, “Ben jij goed?”

“Ja Jan, jij ook?”

“Ja, luister. In die stalen archiefkast liggen plasticuffs. Zou je mij er een stuk of tien kunnen brengen?”

Ik schakelde het ‘penlight’ uit omdat het licht Natasja zou kunnen verblinden, daar zij nog steeds de NVG’s droeg.

“Al wat ik doe vanavond, is heen en weer rennen met plasticuffs,” zei Natasja even later, toen zij mij het gevraagde overhandigde.

Doe eerst je NVG’s af. Wil jij daarna het licht weer aandoen en dan even bij die vier ‘wisefucks’ kijken, hoe die erbij liggen? Let op dat je niet in mijn vuurlijn loopt. Houd de MP7A1 voortdurend op hen gericht.

Terwijl Natasja met een bocht op de vier lichamen afliep, gaf ik de Italiaan een ‘plasticuff’ en zei hem die om zijn polsen te doen. Ik haalde de Sig uit zijn mond, stak die in zijn oor en zei: “Trek de plasticuff strak met je tanden.”

De Italiaan gehoorzaamde en even later gaf ik hem nieuwe ‘plasticuff’ en zei hem die om zijn enkels te doen. Toen de gangster geboeid lag, bukte ik mij en trok de twee plastic boeien strak. Daarna liep ik naar Natasja. Het was blijkbaar een dooie boel waar ze stond, want ze zei: “Geen eentje beweegt er meer, Jan. Zijn ze allemaal dood?”

Ik pakte de Heckler & Koch uit haar handen.

“Nee, niet allemaal, maar nu wel!” zei ik, en schoot een gangster die zich voor dood had gehouden een gedempt salvo 4,6mm door zijn hoofd.

“Hij leek mij toch wel aardig dood,” zei Natasja. Weer viel het mij op hoe flegmatiek zij met de dood en geweld omging.

“Dat was zijn bedoeling ook, maar zijn adem blies rimpeltjes in het bloedplasje waarin zijn hoofd lag.”

“Wow, je mist niet veel.”

“Te veel naar mijn zin. Ga maar naar het appartement, want ik moet hier iets afmaken.”

Ik had beter moeten weten, want een Natasja laat zich niet wegsturen.

“Het wordt niet leuk, foofie.”

“Is het dan zo leuk geweest vanavond?”

We liepen terug naar de geboeide ‘wisefuck’ en ik draaide hem op zijn buik. Ik zei hem zijn handen boven zijn hoofd te strekken en ik vroeg Natasja de loop van de MP7A1 in zijn oor te steken.

“Als hij iets probeert terwijl ik zijn boeien doorsnijd, haal je de trekker over. Let op zijn arm, want die komt zo langs je. Wees op je hoede, want het is een beest.”

Nadat ik de boeien doorgesneden had, zei ik de gangster zijn handen op zijn rug te kruisen, waar ik de handen opnieuw boeide. Met twee met elkaar verbonden ‘plasticuffs’ bond ik zijn handen aan zijn voeten vast en trok de ‘plasticuffs’ aan. De gangster lag nu achterover, krom gebogen op de vloer.

Ik verbond weer twee plastic boeien met elkaar en trok die aan om zijn hals. Ik ging op mijn knieën, naast zijn hoofd, op de grond zitten. Ik keek omhoog naar waar de hemel zou moeten zijn en riep:

“Anouk, amore della mia vita, come ti dicevo: ‘La tua mancanza e il mio dolore è soffocante. Ora soffoca anche questo maiale della mala vita. Anouk, signor Todeschini, Lilianalavera, acettate il mio rispetto e l'amore per voi’”

(Anouk, liefde van mijn leven, zoals ik je al zei: "Het gemis en mijn pijn zijn verstikkend. Nu stikt ook dit varken van de onderwereld. Anouk, mijnheer Todeschini, Lilianalavera, aanvaard mijn respect en liefde voor jullie")

De gangster die verstaan had wat ik riep, raakte in paniek en begon aan zijn boeien te rukken. Hij brulde van angst.

Terwijl de tranen over mijn wangen liepen, trok ik de plastic strop rond zijn hals aan. De gangster wilde kotsen, maar niets kwam uit zijn keel en niets kwam er meer in. De ogen puilden uit zijn gezicht, dat eerst rood en vervolgens blauw begon te kleuren. Zijn tong stak reeds opgezwollen uit zijn mond.

“Jan,” gilde Natasja, “Dat kun je niet doen. Hij is weerloos, je kunt hem niet zo vermoorden.”

Ik hoorde haar niet en ik wilde haar niet horen. Gedurende het sterven van de gangster zong ik huilend:

Angela,
te chiamarano li Santi,
[De Heiligen hebben je tot hen geroepen]

Angela,
te faccette stesse Dio.
[En zo deed ook God]

Angela,
ca pe' 'tte morono tante,
[Hier sterven er velen voor jou]

Angela,
ca pe' 'tte moro pur'io.
[Hier voor jou sterf ook ik]

Se jesse in Paradise cu' li Santi
[Als ik in het Paradijs zou zijn met de Heiligen]

e nun truvasse a 'tte, me n'esciarria.
[en ik zou jou daar niet vinden, dan zou ik vertrekken]

Se jesse 'o Inferno
e te truvasse accanto,
[Als ik je in de hel naast mij zou vinden]

'stu Inferno, e' Paradise pe' 'mme sarria.
[dan zou de Hel voor mij het Paradijs zijn]

Angela,
ca pe' 'tte morono tante,
[Hier sterven er velen voor jou]

Angela,
ca pe' 'tte moro pur'io!
[Hier voor jou sterf ook ik]

Gedurende mijn trance zag ik dat Natasja de gangster dood wilde schieten om hem uit zijn lijden te verlossen. Ik keek haar aan, schudde mijn hoofd en richtte de Sig op haar. Geschrokken stapte zij achteruit.

Toen ik zong: “Hier sterven velen voor jou..., en hier voor jou sterf ook ik...”, stierf de gangster. Huilend stond ik op, maakte mijn broek los en piste over het lijk.

Een half uur later zaten we zwijgend tegenover elkaar aan de keukentafel. Iemand moest praten, maar ik wist niet wat ik zeggen moest. De adrenaline was uit mij gezakt en ik voelde dat ik ‘down’ ging. Uiteindelijk verbrak Natasja de stilte door te vragen: “Hoe moeten wij nu verder, Jan? Kunnen wij nog verder?”

“Ik zou niet weten waarom niet. Ik heb beloofd je zoontje terug te halen, en dat is precies wat ik ga doen.”

“Maar hoeveel mensen moeten daarvoor sterven?”

“Niet één meer dan noodzakelijk, en niet één minder dan nodig. Ik dood niet omdat ik het prettig vind, Natasja.”

“Wel, dat was niet de indruk die ik een half uur geleden van je kreeg.”

Ik keek haar gewond aan, en vroeg: “Als iemand, God verhoedde het, jouw kind zou vermoorden, wat zou jij doen? En nadat jouw kind dan is vermoord is en dezelfde daders proberen jou te vermoorden, ‘what the fucking fuck’ zou jij dan doen, hè? Ik hoef je niet te vertellen wat ik zou doen, want dat heb je net gezien. Anouk was niet alleen later mijn geliefde, lang voor die tijd was zij mijn peetdochter. Lilianalavera was een meisje van vijftien jaar. Haar ergste misdaad was een ander meisje, dat zwaar gewond was, verzorgen.”

“Het spijt mij, Jan. Ik kon je zo niet. Zou je op mij geschoten hebben?”

“Ja. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik dat dan moest. Het spijt me, en nee, je kent mij helemaal niet.”

Natasja dacht even na en zei toen: “Je bent in ieder geval eerlijk, Jan. Het spijt me. Als je met mij wilt stoppen snap ik het, maar als je mijn excuses wilt aanvaarden, dan ga ik graag met je door.”

“Geen excuses nodig. We leven en we leren. Luister, het is twee uur en morgen hebben we het één en ander te doen. Ik denk dat wij het beste een paar uur slaap kunnen stelen. Wat denk je?”

“Ja, ik voel nu ook dat ik op ben. Ik ben verdrietig aan het worden. Ja, laten we maar gaan slapen, Jan. Zou je trouwens echt die riemen hebben laten ontploffen, toen je dat alarmwekkertje instelde?”

“Welnee, joh. Dat was een gewoon eierwekkertje, maar het getik had het juiste psychologische effect. Natasja, als je het niet erg vindt om in mijn bed te slapen, dan ga ik wel in de bus slapen. Het bed is van de week verschoond.”

“Is dat wat je wilt?”

“Nee, want ik ben ook verdrietig, ik zou graag in je arm willen slapen, maar dat was de afspraak niet.”

“Ik ben er ook niet voor gekomen, maar er is veel te veel gebeurd vanavond, Jan. Wanneer ik zo ga slapen, als ik al kan slapen, dan ben ik morgen depressief. Laten we in elkaar’s armen slapen, als zoiets fysiek mogelijk is. Als wij elkaar met alles helpen, dan zie ik niet in waarom wij elkaar niet kunnen troosten. Misschien helpt het voor morgen.”

Terwijl Natasja een douche nam, liep ik nog even naar de spuitcabine om mij ervan te overtuigen dat de drie ‘buttonmen’ er nog goed bijlagen. Het drietal leek wel een logo, zo strak lagen ze erbij. Hier hoefde ik mij geen zorgen over te maken.

Ik liep terug de slaapruimte in en zag Natasja die net het bed in zou stappen. Het was dan wel een avond vol verrassingen en onthullingen geweest, maar nu leek het of ik met een moker in mijn gezicht werd geslagen..., nadat ik nog maar net van een botte bijlslag op mijn hoofd was bekomen.

Ineens begreep ik wat ik de hele tijd aan Natasja dacht te herkennen. De Tommy Hilfiger boxertjes die zij droeg, deden mij aan Yvonne denken. Dat was het! Er was zoveel in haar gedrag dat mij aan Yvonne herinnerde, dat ik niet begreep dat ik dat niet eerder herkend had.

“Wat kijk je vreemd, Jan? Nog nooit eerder een vrouw in haar ondergoed gezien?”

“Ja..., jawel..., natuurlijk wel, zonder ook trouwens. Natasja, ik denk dat het beter is, dat ik in mijn bus ga slapen.”

“Waarom dat? Zie ik er zo afstotelijk uit?”

“Nee, integendeel, maar je herinnert mij aan iemand, waar ik ook waanzinnig veel om gegeven heb.”

“Ook?" vroeg Natasja verbaasd, " En dat zie je nu pas? Nu, dat ik in mijn onderbroek sta?”

“Het is het onderbroekje. Ik ga even douchen en dan ga ik naar de bus. Sorry.”

“Ga douchen en kom dan hier terug, want anders kom ik ook in de bus liggen. Als ik je niet afstoot, dan zou ik het fijn vinden om in je arm te slapen..., denk ik.”

“Wat was het nou met dat onderbroekje?” vroeg Natasja nieuwsgierig, toen ik later naast haar in bed kroop.

“Je hebt het verhaal Yvonne gelezen, nietwaar?”

“Ja, dat vrouwtje met zoveel psychische problemen, toch?”

“Dat is juist. Je zult gemerkt hebben dat ik de seks nimmer beschreven heb, omdat ik dat niet juist vond. Zij droeg ook altijd die boxertjes.”

“Jezus Jan, heb je maar twee vrouwen met boxertjes gehad? Je bent dan wel een hoop tekort gekomen,” lachte Natasja.

“Doe niet zo bijdehand, foof, anders pel ik je uit je lingerie vandaan. Nee, Yvonne droeg ook altijd dat merk, maar soms trok ze wel eens oude boxertjes aan, waar de elasticiteit uit verdwenen was. Omdat ze anorectisch was geweest, slobberden die broekspijpjes om haar benen heen.”

“Zo?” vroeg Natasja.

“Wel, als ik haar over haar boxertjes streelde, dan raakte mijn hand haar foof al, voordat ik dat eigenlijk wilde. Ik zei dan: ‘Fuck sake, Yvonne. Wat heb jij nou aan? Je kut hangt aan twee kanten uit je broek vandaan'. Het was niet naar opwindend. Het werd een standaard grap en Yvonne was vrouw genoeg om te merken dat het mij opwond. Ik haat strings en alle hoerige fuck lingerie. Zal wel komen omdat ik pooier ben geweest en mijn hele leven tegen die carnavalskleding heb aangekeken.”

Het was even stil. Natasja nestelde zich in mijn armen en zei: “Mijn broekspijpjes slobberen niet.”

“Nee,” zei ik.

“Nee, ik meen het, Jan.”

“Ik geloof je, Natasja.”

“Serieus. Alle elasticiteit zit er nog in bij me.”

“Houd je gore muil, joh,” lachte ik, terwijl ik voelde dat ik opgewonden raakte.

“Meen je dat echt?”

“Nee, je voelt geweldig aan, maar ik ga daar niet.”

“Nu maak je mij nieuwsgierig. Wat als ik het zou willen?”

“Ik zou zeggen: ‘gebruik je vingers dan maar even’. Nee, zonder dollen, het zou niet goed zijn. Je zou morgenochtend een hekel aan mij en aan jezelf hebben. Het was niet bedoeld om seks te hebben en de reden dat je het wilt, is omdat je lichaam om relaxatie vraagt. Psychisch is echter een andere zaak, want zo je al tot een orgasme zou kunnen komen, komen er daarna zo veel heftige emoties vrij, dat je jezelf niet zou herkennen. Je zou daardoor morgen totaal van slag zijn. Geloof me, ik herken de tekens.”

“Dus jij kent mijn lichaam beter dan ik?”

“Nee, maar het is precies wat je zegt, ‘je lichaam’. Dat wordt aangestuurd door de geest, maar je krijgt nu de verkeerde impulsen, en ik zal het je bewijzen. Het spijt mij dat ik dat doen moet, maar ik wil niet dat je denkt dat ik je niet begeer.

Denk aan je zoon. Denk aan de momenten dat je hem mist. Denk daaraan en vraag je dan af of je nog seks wilt hebben. Samengevat is het lust, Natasja. Lust, en daar is normaal niets verkeerd mee, maar in deze omstandigheden past het niet. Ik zie je niet als een lustobject noch wens ik zo gezien te worden. Ik ben geen ‘fucking’ vibrator.”

Het was een lange tijd stil, voordat Natasja zei: “Je hebt echt helemaal gelijk, Jan. Ik schaam mij dood, vooral omdat ik ook niet zo ben. Jezus, wat denk je niet van me?”

“Dat je een mooie muff bent, en aan de vorm in die boxers te zien, heb je een prettige ‘snatch’. Onder andere omstandigheden zou ik je het wit uit je ogen wegneuken, maar niet nu. Jij bent kwetsbaar, maar ik ben het ook. Think about it.”

Na een tijdje kroop Natasja dichter tegen mij aan, kuste mij op mijn wang en zei: “Je bent lief, Jan en je bent een nette vent. Fuck, wat heb ik mij net in je vergist. Zo wreed en zo teder begrijpend. Wat als mijn zoon terug is en ik wil het dan nog, of ik wil het dan weer?”

Ik keek haar aan en zei: “Wat denk jezelf? Je bent meer dan mooi, maar daarnaast ben je ook super apart. Kom maar met je verzoek als het zover is, dan zal ik die vleermuis van je zo laten piepen, dat je denkt dat je een nest jonge muizen in je gooi hebt. Kom, draai je om en laat mij tegen die jongenskont van je aanliggen.”

Voor mij voelde de warmte van een vrouwenlichaam goed en ons besluit moest ook ontspannend voor Natasja hebben gewerkt, want na vijf minuten sliep ze. Ik kon de slaap niet zo snel vatten, want ik moest teveel dingen vooruit plannen. Daarnaast was het ook een dag met een paar hobbels geweest.

Gedurende de nacht voelde ik hoe Natasja mijn hand over haar borst legde.

Ik werd wakker van het geluid van de espresso-machine. Natasja was al op onderzoek uitgeweest, want ik rook gebakken eieren.

“Mogge foof, kon je het een beetje vinden? Hoe heb je geslapen?”

“O, je bent wakker. Ja, ik heb geweldig geslapen en ik voel mij redelijk ‘up’ ook. Moeten die mensen ook wat eten?”

“Weet je zeker dat je je wel helemaal lekker voelt? Je denkt toch niet dat ik bij Albert Heijn in de rij ga staan voor een paar van die dumbfucks?” vroeg ik, terwijl ik het dienblad met het ontbijt aanpakte.

Ik keek op mijn horloge toen Natasja naast me in bed stapte.

“Negen uur bijna, ik heb beter geslapen dan ik dacht. Lekker, ik had net trek in gebakken eieren.”

“Tenminste iets van me waar je trek in had,” zei Natasja ondeugend.

“Doe jij maar rustig aan,” wilde ik zeggen, toen mijn cryptofoon rinkelde. Stefano!

“Ciao Stefano, come stai caro?” vroeg ik met volle mond.

“Ciao Zio, (Dag oom), ja hier is alles goed. Nog wel. Waar bent u?”

“Veilig. Hoezo?”

“Ik werd net door Renato uit Napels gebeld. Hij vroeg mij onmiddellijk contact met u op te nemen. Anouk één! Sacra Corona Unita, twee! De herder en zijn nichtje zijn vermoord, drie! Honderd miljoen euro op uw hoofd, vier! Rogue outfits van de SCU in Duitsland dealen, vijf! Wij -Brescia- en La Sistema zijn nog niet aan de orde, zes.”

Ik stelde Stefano in ‘one-liners’ op de hoogte van hetgeen hier voorgevallen was en vroeg wat hij er van dacht.

“We moeten onmiddellijk actie ondernemen tegen de gehele Sacra Corona Unita in Duitsland, want als die beloning doorfiltert naar de Russen of Bulgaren, dan zie ik het voor ons allemaal somber in. Renato en Flavio kunnen onmiddellijk vertrekken. Ik kan met Perparim en Pietro in twaalf uur in Holland zijn. Met Renato en Perparim kan ik onmiddellijk honderd Italianen en vijftig Albanezen mobiliseren. We moeten zoveel van dat gespuis in Duitsland vermoorden, dat de Sacra Corona Unita in Puglia van het contract afziet. Daarna gaan we naar Puglia en doen het daar nog eens dunnetjes over. Wat denkt u?”

“Met respect. Negatief! Voor het moment althans. We kunnen niet alle pizzeria’s en alimentari’s aflopen en vragen wie er voor de SCU werkt. Geef mij een paar uur en ik bel je terug met informatie. Dit moeten wij heel anders aanpakken, Steffie.”

“Zio, ik maak mij zorgen om u. U weet dat het ons niets interesseert wanneer het uit zou komen dat de families van Renato, Flavio en die van mij er bij betrokken waren, maar ze villen u levend als ze u te pakken krijgen. Ik ben bang. Voor het eerst in mijn leven ben ik bang. Bang voor u, Zio.”

Aangedaan zei ik: “Stefano, ik bel je terug binnen een paar uur. Er is iets dat je voor mij kunt doen. Ik wil vijf lijfwachten voor Natasja, voor het moment. Mogelijk stuur ik haar later naar Italië, wanneer wij haar zoontje terughebben. Laat Pietro in ieder geval meekomen, die telt voor tien.”

“Zij vertrekken binnen het uur, zio Gian. Pietro heeft uw nummer. Hij neemt contact met u op, wanneer hij Duitsland uitrijdt. Bel mij zo snel mogelijk, Zio. Ik stuur een auto met ‘hardware’ achter hen aan.”

“Perfect, ik bel je zo snel mogelijk. In gamba, guaglio!”

“Ciao Zio.”

Natasja die mij haar naam had horen noemen, keek mij vragend aan en vroeg: “Problemen?”

Ik zei: “Dat aanbod met die boxertjes, staat dat nog?”

“Ik weet niet wat er staat, of dat het staat, maar ja. Graag. Wil je nu of na het ontbijt?”

Ik wist dat ze dolde, mogelijk ook niet. Ik begon echter steeds meer respect voor haar te krijgen.

Ik deelde haar in het kort mee wat ik vernomen had. Toen zei ik: “Met honderd miljoen op mijn hoofd, kon het wel eens de laatste keer zijn dat ik ‘slickdick’ weg kan douwen.”

“En waarom noemde je mijn naam?”

“Er zijn vijf lijfwachten onderweg voor je. Ik wil niet dat ze jou pakken, om daarna mij met jou te chanteren.”

“Jan, als ze mij hebben dan hebben ze jou ook, want ik blijf namelijk bij je. Je denkt toch niet dat ik thuis ga zitten wachten, tot ik wat hoor..., als ik wat hoor?”

“Ik wil je uit het strijdperk weg hebben..., en bewaakt zien. Zo snel als we je zoontje hebben, gaan jullie twee naar Italië. Wij moeten hier dan nog de boel opruimen.”

“Jan, probeer van deze woorden eens een mooie, lange zin te maken: ‘je, ik, bij, blijf’”

Ik lachte en schudde mijn hoofd.

Natasja vervolgde: “Ik blijf bij je. Ik doe alles wat je zegt en ik beloof je dat ik niet in de weg zal lopen, maar ik ga niet zitten wachten tot ik wat hoor van je.”

“Maar je zoontje hebben we zo terug en dan is het verhaal voor jou toch afgelopen?”

Natasja keek mij onderzoekend aan en zei: “Als dat is wat je denkt, dan ben je toch niet zo slim, als dat ik dacht. Anyway, het maakt niets uit, ik blijf bij je.”

“We hebben het er nog wel over. Ik moet nu eerst gaan bellen, om wat dingen te regelen,” zei ik en pakte de cryptofoon.

Ik drukte de ‘vijf’ op het toestel in en wachtte.

“Jan, what a pleasure. How are you my dear friend?” vroeg Michael.

“I’m cool, Michael. How are Silvana and Franca?”

Toen Michael en ik door de Britse beleefdheden heen waren, vroeg hij wat hij voor mij kon doen. Ik legde hem de zaak uit en zei dat ik hulp van een paar overheidsinstanties nodig had.

“Wil je het goede of het slechte nieuws eerst horen?” vroeg mijn vriend.

“Doe het slechte maar eerst dan.”

“Die honderd miljoen worden betaald door de Illuminati. Ik hoorde het bedrag al noemen, maar ik wist niet dat de Sacra Corona Unita de kolen uit het vuur moest halen voor de Illuminati.”

“Maar hoe weten de Illuminati van mijn probleem met de Sacra Corona Unita, Michael?”

“Wie organiseerde de mafia en bracht hen onder één noemer?”

“Giuseppe Mazzini, top Illuminati, in 1860,” antwoordde ik.

“Wat was Mazzini nog meer?”

“Zogenaamd vrijheidsstrijder aan de zijde van Garibaldi, gedurende de Risorgimento (opstanding of verrijzenis)”

“Goed zo. Wie denk je dat de Sacra Corona Unita heeft opgericht?”

“Ook die fucking Mazzini? Dat secreet heeft overal vijanden van mij neergeplant.”

Michael lachte en zei: “Jij overleeft wel. Maar nu weet je hoe het zit. Wat had je in je hoofd, Jan?”

“Een gunst, Michael. Je weet dat de Assistant Director General en de Director General van MI5 mij hebben gezegd dat ik altijd een beroep op hen kon doen, wanneer ik een probleem op het continent had. Ik heb nu een probleem..., of liever gezegd, vrienden van mij.”

“Stefano, Renato?” vroeg Michael

“Ja, en mijn vriendin. Haar zoontje is gekidnapt.”

“Shit,” zei Michael, “Jan, ik ga je helpen. Ik bel J.E. van MI5 en vraag hem zijn mening. Van wie hoop je assistentie te krijgen?”

“De Bundesnachrichtendienst of liever nog van GSG9, wanneer wij de operatie onder de cover van terrorisme kunnen laten doorgaan.”

“Okay, leave it with me. Wat is het operatiegebied?”

“Düsseldorf vrijwel zeker, maar mogelijk heel NordRhein Westfalen.”

“Someone will phone you within the next hour. Jan?”

“Yes Sir?”

“Kijk uit, kijk alsjeblieft uit. Groet Stefano en Perparim van me..., en Jan?”

“Yes Sir?”

“Kom mij, je dochter en Silvana snel opzoeken wanneer dit over is. Doe je dat? We zijn je zoveel schuldig.”

“Zo snel dit over is, Michael. Ik beloof het. Wacht even een tik...”

“Als dit over is, en alles is geregeld, heb jij dan zin om met mij naar Londen te gaan. Ik ben uitgenodigd,” vroeg ik Natasja.

“Heb ik je net niet verteld dat ik bij je bleef?” vroeg het Limburgse monster mij.

“Michael, is het goed als ik een vriendin meeneem? Het is de moeder van het kind dat gekidnapt is.”

“Jan, don’t talk fucking nonsense! Binnen het uur word je gebeld.”

“Ik maak je een nieuwe koffie, Jan, deze is steenkoud,” zei Natasja terwijl zij het bed uitstapte, “ik weet wat de Bundesnachrichtendienst is, maar wat zijn die andere namen, of mag ik dat niet weten?”

“Ja hoor, MI5 is de Britse Geheime Dienst, MI6 is de Britse Militaire Geheime dienst en GSG9 is de Duitse Geheime Dienst, die gespecialiseerd is in anti-terrorisme.”

Ik pakte de koffie aan en Natasja stapte weer in bed. Blijkbaar was nachtelijke verstrengeling haar bevallen, want ze kroop zo dicht tegen mij aan dat de koffie mijn neus inschoot.

“En jij kent mensen bij al die instanties? Je bent met recht een geheimschrijver jij, hè Jan? Is die Michael je vriend?”

“Dat ook, pas geworden. Hij is één van de machtigste mannen van Europa en de partner van Silvana, de moeder van mijn dochter. Daarnaast is hij een drieëndertigste graad Scottish Rite Freemason. En lid van het Britse koninklijk huis.”

“Freemasons is Vrijmetselaars?”

“Ja.”

“Ongelooflijk, waar is het eind aan jou?”

“In je boxertje, als je niet snel dat been van mij afhaalt,” lachte ik.

“Mmmm,” zei Natasja, zij draaide zich naar mij toe en pakte mij om mijn nek. Ze zei: “Je weet dat dit gebeuren gaat, hè Jan? Ik sta versteld van mijzelf, maar mijn gevoel van gisterenavond is nog steeds aanwezig.”

“Het gebeurt niet eerder voordat je zoon terug is, maar je zult dan merken dat je het niet meer wilt, Natasja. Ik weet precies wat het is. Maar je bent mooi en je bent een echte een klassedot. Mag ik voelen hoe strak die pijpjes van die boxers zitten?”

“Jaaaaah.”

Ik raakte de camel-toe aan over haar boxertje en inderdaad, het was zo nat als een postzegelkussen.

Ik kuste haar op haar wang en zei, mooi monster, dank je wel voor het compliment. We gaan goed. Jij en ik gaan goed, ook zonder fuckshit. Geloof me. Wat ik wil...” Mijn cryptofoon ging over. MI5. J.E. de Director General.

“Jan, ouwe gangster. Michael belde mij net en gaf mij ‘the lowdown’. Heb je onmiddellijke problemen, want dan ‘liften’ we je.”

“No Sir, I’m okay now. But I need a foothold with the German spooks. Sorry, I mean... the German Secret Services.”

De Director General lachte en zei: “Ik heb net met de Director General van MI6 gesproken. Hij belt je zo op, op mijn cryptofoonnummer. Geef hem de details en een ‘outline’ van je plan. Je kunt hem vertrouwen, hij brengt je in contact met GSG9. MI6 is beter uitgerust dan wij voor die operaties, en zij kunnen ook een potje breken bij de Krauts.”

“Thank you Sir. I owe you.”

“Ja, dat doe je zeker. Take care, old boy.”

“Cheers Sir.”

“Gaat het goed, Jan?” vroeg Natasja.

“Tot zover wel ja, monster. Ik hoop dat ik snel uitsluitsel heb zodat ik mijn peetzoon kan bellen.”

“Je houdt van hem, hè Jan?”

“Meer dan wat dan ook in de wereld?”

“Meer dan wat dan ook! Zijn vader en ik hebben de Bresciaanse mafia georganiseerd tot één van de meest efficiënte outfits. Ik plande, maar was altijd het feestnummer. Franco, Stefano’s vader legde de contacten en hij hield het geld bij elkaar, want zijn motto was: ‘vul alleen onze kelken en laat de fucking menigte maar water drinken’”

De cryptofoon begon weer muziek te maken. Nummer vijf. MI6 dus.

“Hello?”

“Is that you, Jan?”

“Yes Sir!”

Natasja keek mij nieuwsgierig aan. ‘Gebeurt niet veel dat vrouwen nieuwsgierig zijn,’ dacht ik.

“Jan, J.E. heeft mij de situatie uitgelegd. Wij zijn goed met de Bundesnachrichtendienst, maar wanneer het moet kunnen wij GSG9 ook wel tot actie bewegen. Ik heb begrepen dat het operatiegebied Nord Rhein Westfalen is. Is dat juist?”

“Dat is onze laatste informatie, Sir.”

“Wat voor assistentie verwacht je precies van ons, of de Duitse inlichtingendiensten, Jan?”

“Sir, nadat de ‘Ndrangheta haar operatie gebied heeft verplaatst naar Polen hebben splintergroepen van de Sacra Corona Unita de zakenbelangen overgenomen. Na de moordpartij in 2007 in Duisburg is er veel over de structuur, organisatie en werkwijze van de ‘Ndrangetha in Duitsland bekend geworden. Ik verwacht dat al die karakteristieken gekopieerd zijn door de Sacra Corona Unita en tevens verwacht ik dat alle pizzeria’s, restauranten en alimentari zullen zijn overgenomen door de Sacra Corona Unita.”

“Dat is dus de informatie die je wilt hebben, Jan?”

“Er is nog wat meer. Het eerste is dat ik zou willen weten, is welke families van de Sacra Corona Unita in Italië, of de plaatselijk Santista’s de macht hebben in West Duitsland. Ik heb alle nodige mensen en dat is waar ik beginnen wil, want anders gaat er te veel tijd verloren met recce. Daarnaast is er nog dit: de Illuminati heeft door de Sacra Corona Unita honderd miljoen euro op mijn hoofd laten zetten.”

“Hoe kun je dat zeker weten, Jan?”

“Mijn bron is zeer goed, Sir.”

“Okay, ik geloof je. Wat wil je daaraan doen?”

“Met alle respect, Sir. MI6 voert in haar logo het ‘alziend oog’ van de Freemasons en de Illuminati. Ik weet dat MI6 nauwe banden met de Illuminati heeft. Ik meen te weten dat een paar maanden geleden Baron Redshield, top Illuminati is gevonden in een nogal vreemde staat van ontbinding. Hij zat gevild op een troon, met twee gloeilampen in zijn uitgeholde oogkassen. Hij had wel iets van Baphomet weg, met die kaars op zijn kop en...”

“Hoe kun jij dit weten? Er zijn maar een paar mensen in leven die hier vanaf weten..., tenzij..., o, my God. You?”

“Sir B. Het is de Illuminati bekend dat niet lang geleden een half miljard aan ruwe diamanten is gestolen uit Harley Street. De waarde van deze diamanten zal vijf miljard Pond Sterling zijn, wanneer de diamanten gekloofd en geslepen zijn. Wanneer de prijs op mijn hoofd niet wordt ingetrokken dan zal ik tweeëneenhalf miljard Pond Sterling betalen aan het genootschap de ‘Rode en Groene Broederschappen’ in China.

U weet dat deze genootschap zes miljoen leden telt, waaronder 1,8 miljoen Aziatische gangsters en 100,000 beroepsmoordenaars. Zij hebben de Illuminati als doelwit gesteld, wanneer deze doorgaan met hun wereldontvolkingsplannen. De leden van deze broederschap verhouden zich als 600:1. Zij weten alles van de Illuminati en de Illuminati weet niets van hen. In een maand zijn alle Illuminati vermoord. Dat is één.

Twee is, dat ik de andere tweeëneenhalf miljard geslepen diamanten op de markt zal dumpen. Ik denk dat wanneer De Beers, en belangrijker, de leden van ‘The Club Of the Isles’ dat vernemen, zij geen salto’s van vreugde zullen maken.”

“Hoe kun jij dat allemaal weten in godsnaam? J.E. van MI5 vertelde mij dat je een zeer intelligente en bijzonder capabele ex-gangster bent. Hij heeft een groot respect voor je. Waarom vertel je mij dit? Het klinkt bijna als een ultimatum. Is dat het, Jan? Een ultimatum?”

“No Sir, definitely not. Het is een mededeling, want ik weet dat u de juiste personen kunt inlichten. Wat die met de informatie doen, moeten zij weten. Ik speel nu nog rechtuit, als ik merk dat de bankiers en olieboeren dwars gaan liggen dan is er veel eerder chaos, dan dat de Illuminati lief is. Er zullen er niet veel overblijven, en dat op zich betekent al chaos.”

“Je had dit allemaal aan J.E. van MI5 kunnen voorleggen. Ik vermoed dat je dat niet gedaan hebt omdat je bevriend bent geraakt met de Director General en de Assistant Director General. Je stelt vrienden geen ultimatums. Wij zijn geen vrienden, dus ik krijg de zwarte piet toegespeeld.”

“Het spijt mij dat u dat zo ziet, Sir. U kunt de ‘intelligence’ in Duitsland beschikbaar maken. MI5 kan dat niet. Ik zou graag uw vriend willen zijn,” zei ik, nog een beetje olie op het vuur gooiend.

“Ik denk dat ik ook graag jouw vriend wil worden, want als vijand ben je mij een beetje te gevaarlijk,” antwoordde de man van MI6 lachend, “Okay, ik geef je nu alles terug in ‘one-liners’. Daarna neem ik contact met Duitsland en een vertegenwoordiger van de Illuminati op. Ik verwacht dat je binnen het uur gebeld wordt, vanuit Duitsland.”

“Thank you, Sir B.”

“Het spel gaat beginnen, monster. Ik heb een paar knoppen ingedrukt en ik verwacht dat wij over een paar dagen in Duitland zullen zijn,” zei ik tegen Natasja, nadat ik de cryptofoon had afgedrukt, “Als jij je eerst wilt gaan douchen, dan zet ik die ‘wisefucks’ even aan het werk.”

Natasja keek mij niet begrijpend aan, maar ik liep naar de spuitcabine. Toen ik de ijzeren deur opentrok, kwam de stank van urine en feces mij tegemoet.

“Jullie kunnen zo douchen, maar eerst wil ik dat jullie de bende hier even opruimen. Omdat jullie clubje mij zo nodig moest komen bezoeken, lijkt het mij niet meer dan billijk dat jullie de bende ook achter jullie opruimen.

Twee van jullie gaan hier de cabine schoonmaken. Ik zal jullie eerst een emmer met heet sop geven. De shit, pis en vooral het bloed weg schrobben. Daarna halen we er een stoomspuit overheen. Nummer drie gaat met mij mee om de hal op te ruimen. Onthoud dat wanneer jullie buiten het bereik van de afstandsbediening komen... Boem! Jullie vrienden hebben het niet gehaald, omdat zij van mening waren dat wij dood moesten. Nou, zeg nou zelf,” zei ik opgewekt, terwijl ik hun boeien lossneed, “Dat kunnen we toch niet hebben?”

Toen de derde Pugliees zijn kameraden van schoonmaakspullen had voorzien, zei ik hem ook een emmer met heet sop en borstels te pakken en mee te komen.

“Hier liggen je bazen, en naast die Mercedes ligt nog een gabber van je. Hij kijkt een beetje benauwd, maar trek je daar maar niets van aan. Ik wil dat je hen hun kleren uittrekt, want die kunnen jullie dan straks aan. Jullie meuren een beetje. Het is zo goed als nieuw spul, er zit alleen hier en daar een 4,6mm Nato gaatje. Verder..., hoe je het doet, doe je het, maar die vijf blote lijken gaan in de kofferbak van jullie BMW. Al moet je ze in stukken hakken. Ik zou wel opschieten, want ze zijn al stijf aan het worden.”

Terwijl de Pugliees zijn opdracht begon uit te voeren, ging mijn cryptofoon weer. Duits nummer.

“Ja bitte?”

“Herr Jan?”

“Jawohl.”

“Mein Name ist Johann Kaufmann. Uw vriend uit Londen heeft mij gevraagd om contact met u op te nemen. Ik kan u zeggen dat wij u al het gevraagde kunnen leveren. Wanneer u ons twee dagen kunt geven dan krijgt u alle rapporten, ook van Hessen. Waar wilt u ons ontmoeten?”

“Dank u Herr Kaufmann, zegt u het maar. Wij moeten toch naar Duitsland komen. Wat voor u het gemakkelijkst is.”

“Als u naar Mönchengladbach wilt komen dan kunnen wij elkaar ontmoeten op de ‘Joint Headquarters British Forces Liaison Organisation’ in de Wellington Road. Ik wil u graag ontmoeten, Herr Jan, maar wij kunnen niet met u gezien worden. Het hoofdkwartier van de Britse Strijdkrachten lijkt mij daarom een uitstekende plaats.

Wij begrijpen waarom het gaat en wij zullen medewerking verlenen waar wij kunnen, ook omdat wij daar belang bij hebben. Ik moet u echter wel zeggen dat wanneer mensen van u in een schietpartij verwikkeld raken en gearresteerd worden, dat wij de eerste maanden niet veel kunnen doen. Na het proces kunnen eventuele veroordeelden terugkeren. Ik moet u dit wel meedelen, want het rechtssysteem en de commandostructuur in Bondsrepubliek verschilt aanzienlijk van dat in Groot-Brittannië. Ik hoop dat u dat wilt aannemen van mij.”

“Absoluut Herr Kaufman, ik ben u dankbaar voor alle informatie, hulp en advies. Voor wanneer wilt u afspreken in Mönchengladbach?”

“Na twee dagen vertrekt u wanneer u wilt. Het moment dat u wegrijdt, belt u mij op dit nummer. Ik zal zorgen dat ik op het Britse hoofdkwartier ben, wanneer u daar arriveert. Is dat aanvaardbaar?”

“Uitstekend, dank u vriendelijk, Herr Kaufmann. Tot ziens.”

“Auf Wiedersehen.”

Natasja kwam aangelopen. Ze had net gedoucht, een gezicht opgedaan en ze zag er uit als een nieuwe euro.

“Monster, ik ga ook even douchen en een schone jurk aantrekken,” zei ik, “wil jij even op deze ‘goon’ letten? Hij loopt een beetje heen en weer met dode nudisten te slepen en daarna gaat hij het bloed van de vloer schrobben. Denk erom dat wanneer hij te lang wegblijft dat je niet gaat kijken, want het kan een val zijn. Laat je ook geen emmer met heet sop in je gezicht gooien.

Hij kan nergens heen, maar hij kan wel jou pakken en mij met jou onder druk zetten. Als hij binnen de vijf meter van je komt, schiet je. Waneer hij naar de spuitcabine loopt om zijn gabbers te bevrijden, schiet je. Niet met hem praten, geen woord. Ik ben zo snel mogelijk terug, of heb je liever dat ik hem zolang opsluit?”

“Nee, nee, ga maar douchen, Jan. Ik wil het leren. Vijf meter tenminste tussen ons en als hij kwaad kijkt of een scheet laat, dan schiet ik. Dat bedoel je toch?”

“Good girl.”

Ik kwam schoon en opgefrist uit de douche terug en zag tot mijn opluchting dat Natasja doodgemoedereerd tegen een oude auto leunde. De HK MP7 rustte achteloos op haar schouder. De lijken waren verdwenen en de vloer was zo schoon als dat deze nimmer geweest was. Ik pakte het submachinepistool van Natasja en wenkte haar met mij mee te komen.

“Kom met mij mee,” zei ik tegen de ‘wisefuck’, “Neem die stapel kleren met je mee.”

De spuitcabine was nu ook schoon en ik bracht de drie Pugliesen naar de autowascabine.

“In die cabine kunnen jullie je opknappen. Er is warm water. Gebruik maar wat autoshampoo, als zeep. Doe jullie vuile kleren in een vuilniszak en sluit die. Pak wat plastic zakjes en plakband en zorg dat er geen water bij die gespen van jullie riemen kan komen, als je vanavond tenminste je reet normaal af wilt vegen. Wanneer jullie klaar zijn, trap je maar tegen de cabinedeur.

Ik sloot de cabinedeur en we liepen naar het appartement.

“Ik moet even naar Italië bellen en dan gaan wij er vandoor, foofie. Denk erom dat je de volgende dagen zoveel rust neemt, als je kunt. Gebruik ieder vrij moment om te slapen. De operatie gaat niet alleen in overdrive nu, de stress put je ook uit. Over stress gesproken, denk je dat je mij een driedubbele espresso kunt maken, lieverd?”

Natasja begon de espressomachine te melken, en ik belde Stefano.

“Ciao Zio.”

Ik vertelde Stefano wie de beloning op mijn hoofd had gezet, en hoe ik daarop tegen MI6 had gereageerd. Ik deelde hem mede dat de Bundesnachrichtendienst ons alle informatie over de Sacra Corona Unita in Nord Rhein Westfalen en Hessen zou verstrekken. Tevens liet ik hem weten dat ik over twee dagen een afspraak in Monchengladbach had, om de informatie in ontvangst te nemen.

“Wat wilt u dat wij doen, Zio? Ik ben er niet gerust op wanneer u naar dat Britse Hoofdkwartier gaat. Wat stopt de Illuminati om u daar te pakken te nemen? MI6 heeft nu niet zo’n beste reputatie.”

“Jij, ik wil dat je op de MIB (beurs van Milaan) het bericht laat circuleren dat er voor tweeëneenhalf miljard euro aan geslepen diamant op de markt komt, voor weggeefprijzen. Dit moet onmiddellijk gebeuren. Wat je verder moet doen, is je mensen in Hong Kong het gerucht laten verspreiden dat de ‘Rode en Groene Broederschappen’ een aanslag op de Illuminati aan het voorbereiden zijn. Wanneer je dat vandaag nog kunt doen, dan hoef ik mij geen zorgen over Monchengladbach te maken.”

“Dat wordt onmiddellijk gedaan. Wat kunnen we verder doen, Zio?”

“We kunnen pas mensen op de been brengen wanneer wij precies weten hoe groot de tegenstander is. Al die informatie krijg ik in twee dagen. Stefano..., wacht één ogenblikje als je wilt.”

Ik vroeg Natasja: “Kunnen in jouw huis vijf mannen slapen? Het maakt niet uit of er bedden genoeg zijn. De mannen slapen op de grond en hebben slaapzakken bij zich.”

“Ja, dat is geen enkel probleem, Jan. Ik heb nog drie extra bedden.”

“Stefano, ik sms je het adres van Natasja. Laat Pietro en zijn mensen daar heenkomen. Hoogstwaarschijnlijk zullen wij er eerder zijn, maar laten de mannen hun auto absoluut niet voor de deur zetten en laten ze één voor één -met tussenpozen van tien minuten- naar binnenkomen.”

“Va bene. Er is iets dat mij dwars zit, Zio. Wanneer MI6 weet dat wij een aanval op de Sacra Corona Unita aan het voorbereiden zijn, dan weet de Illuminati dat ook. Verwacht u niet dat zij de Sacra Corona Unita in zullen lichten?”

“Nee, de belangen zijn te groot. Zij zullen die beloning intrekken en het spel laten uitpieteren. Daar blinken zij in uit, maar goed, ook als de Sacra Corona Unita gewaarschuwd wordt, dan weten ze nog niet waar en hoe de aanval komt. Niemand weet dat, alleen wij.”

“Ik stel voor dat ik vast ga rijden met dertig man. Ik vraag of Perparim meekomt met dertig Albanezen en Renato en Flavio met dertig Camorristi. Wij hebben dan in ieder geval negentig man om de operatie te starten, zo dat nodig mocht zijn. Waar kunnen wij het beste verblijven, Zio?”

“Ascolta Stefano, links en rechts van de A3 in Nord Rhein Westfalen zijn autobahn Raststätten met motels. Neem als eerste de Raststätte Siegburg, daar overnachten de eerste vijftien man. De laatste Raststätte is Hösel Ost vóór Duisburg. Daar overnacht de laatste ploeg van vijftien. Daar tussenin moeten de mannen zelf hotels zoeken. Tien man per hotel. Bij Hilden neem jij de A46 richting Düsseldorf. Vlak bij de uitrit Düsseldorf Süd neem je afrit Düsseldorf Eller en je vindt het Acora Hotel in ‘der Donk’ nummer zes, geloof ik. Jij kunt je daar voorlopig inschrijven, maar de andere acht ploegen moeten roteren. Wil je het opschrijven?”

“Nee, ik heb dit gesprek opgenomen. Ik neem aan dat Renato, Flavio, Perparim en ik in het Acora Hotel zullen verblijven en de acht ploegen roteren als backup. Juist?”

“Helemaal goed. Dat had ik in mijn hoofd. Dertig man over twee Raststätten verdeeld en de leiders het dichtst bij Monchengladbach. Het liefst neem ik jou mee naar die ontmoeting met die Duitser, omdat je ook Duits en Engels spreekt, maar ik weet niet of ik dat kan verlangen. Mocht het daar ‘tits-up’ gaan dan is de hele leiding weg en zijn Renato, Flavio en Perparim met recht aan de duivel overgeleverd. De Illuminati fucking duivel.”

“Wat wanneer ik naar die afspraak ga? Niemand weet wie ik ben en zo ze al iets tegen u gepland hebben, zullen ze mij zeker met rust laten.”

“Het idee is goed, maar ik houd er niet van om een ander mijn shit op te laten knappen, guaglio.”

“Onze shit, Zio. Onze shit. Als wij elkaar niet meer spreken dan zie ik u in het Acora Hotel over twee dagen, tenzij er iets voorvalt. Va bene?”

“D’accordo, ik sms je zo het adres van Natasja. Ciao caro.”

“Die ‘gangfucks’ zullen wel schoon zijn onderhand,” zei ik tegen Natasja, “We gaan rijden, monster.”

De drie Pugliesen zaten in de wascabine te wachten. Het leek wel of zij naar een feestje gingen, zo netjes zagen ze eruit. Ik opende de deur en zei: “Één van jullie heeft sleutels van de auto van jullie coördinators in zijn zak. Jullie weten welke wagen dat is, dus die zal niet al te moeilijk te vinden zijn. Twee van jullie rijden die auto en nummer drie rijdt de BMW met de lijken. Jullie mogen onder elkaar uitmaken, wie dat is. Doe die vuilniszak met vuile kleren en de rest van jullie kleren ook maar in de kofferbak. Het lijkt wel een zwart gat. Alles verdwijnt erin.

Jullie rijden achter ons aan en onderweg zetten wij de wagen met de lijken op een parkeerplaats. Zorg dat jullie onderweg de auto schoonmaken van vingerafdrukken, haren enzovoort. Wanneer de wagen met de lijken geparkeerd is, dan rijdt de chauffeur van die wagen met jullie mee. Daarna rijden wij naar Heerlen en wij ruilen jullie voor het kind.

Één ding nog: hier is pen en papier. Ik wil dat jullie onafhankelijk van elkaar al jullie contacten in Düsseldorf opschrijven. Top down. Van de hoogste Evangelista of Santista naar beneden. Ik ben niet geïnteresseerd in ‘fucking footsoldiers’. Geef mij alle locaties van jullie hoofdkwartieren, de namen van die plaatsen, de naam van de Capi Regime enzovoort. Degene van jullie die de minste informatie verstrekt, reist ook in de kofferbak mee. Dood!”

Een half uur later waren wij op weg. De Mercedes werd gevolgd door twee BMW’s. De achterste BMW hing gevaarlijk diep door zijn veren. Wij moesten ons snel ontdoen van die wagen, voordat deze aangehouden zou worden door een overijverige politieagent.

Vlak voor Halfweg draaide ik van de snelweg naar Amsterdam af, de parallelweg oprijdend. Ik reed onder een viaduct door, een parkeerplaats op. Rondrijdend gaf ik de Pugliesen een teken om de wagen met lichamen hier te parkeren. Paolo, met het missende oor, was maar al te blij om zijn lugubere lading te kunnen lossen. Hij parkeerde de BMW, sloot die af en stapte bij zijn twee kornuiten in de wagen.

Natasja en ik waren al van de parkeerplaats af, toen de tweede BMW zich in beweging zette. Blijkbaar was de wagen al een tijd niet voor een service geweest, want er bleek iets ernstig mis met de wagen te zijn. We zagen eerst een geweldige vuurbal die het dak van de auto scheurde en een halve seconde later hoorden we de explosie.

“Mijn God,” riep Natasja, “Wat was dat?”

“Ik heb altijd al gezegd dat je veiliger rijdt in een Mercedes dan in een fucking BMW,” zei ik, terwijl ik de cryptofoon weer in mijn zak stak.

“Jan..., dat heb jij gedaan! Jij hebt die auto opgeblazen!” schreeuwde Natasja, “Hoe kun je die mensen zo vermoorden?”

“Dat was makkelijk, foof. Ik liet die riemen exploderen. Stop met fucking melken, Natasja. Dit is fucking oorlog. Wat had je gewild dat ik met hen gedaan had? Een treinkaartje geven voor de InterCity naar Düsseldorf? Ze worden vermoord door hun eigen mensen..., nadat ze alle gegevens van ons hebben doorgegeven. Is dat wat je gewild had?”

“Elf mensen dood, Jan. Elf mensen. Je kunt dit niet doen,” schreeuwde ze.

“Ja hoor, ik kan het best. Elf mensen minder die mij, en mogelijk jou nu ook, naar het leven staan. Daarnaast waren het geen mensen. Het waren onmensen, en schei nu uit met je geklepzeik. Je had beloofd dat ik geen last van je zou hebben. Wil je dat ik je fucking help, of niet?”

Natasja zweeg en keek verongelijkt voor haar uit.

We reden bij Utrecht toen ze mij vroeg: “Ben je kwaad op mij, Jan?”

“Nee, het is niet dat ik kwaad ben, Natasja, maar als ik zwak ga worden om jou te respecteren, dan sterven er straks nog veel meer mensen. Goede mensen. Wanneer ik niet zoveel gunsten kon inroepen, Natasja, dan was ik echt ten dode opgeschreven. Jij had je zoontje dan wel teruggekregen, maar het kind kon steeds opnieuw als pressiemiddel gebruikt worden. Ik kan me niet veroorloven om medelijden te hebben met mensen die hetzelfde, of erger met mij zouden hebben gedaan.

Aan de andere kant is dit niet goed voor je, en dat besef ik. Ik moet je dus opnieuw vragen om mij je uit de vuurlijn te laten verwijderen, wanneer je Thierry terug hebt.”

Natasja was even stil, maar zei toen: “Nee, ik zal leren. Ik begrijp wat je zegt. Het is volkomen logisch, maar het zijn de emoties op het moment dat ik die moorden zag gebeuren.”

“Vrouwen hebben vaak dat zij hun logica en emotie niet weten te combineren. Het is niets vreemds, en nee..., ik ben niet kwaad op je.”

“Een paar uur later kwamen wij bij het huis van Natasja in Heerlen aan. Ik stapte in de camperruimte en pakte een grote koffer met spullen, die ik dacht nodig te hebben. Gewapend met een koffer en Natasja’s weekendtas, liep ik achter haar aan, haar huis in.”

“Kun je de gordijnen sluiten, muffie?”

Ik trok mijn jack uit en gespte de rugholster met de Sig Sauer om. Om mijn been bevestigde ik de schede met het ‘Cobra Spiked Warrior Knife’.

Natasja zat mij verbaasd aan te kijken, toen ik haar zei: “ik wil dat je je ex, Ricky, gaat bellen en hem het volgende verhaal vertelt...”

“... net voor wanneer je neerlegt, vraag je hem of hij alsjeblieft Thierry wil meenemen. Hij zal dat niet doen, maar het maakt alles wat geloofwaardiger.”

Ik pakte een voorgevormd plaatje, hard schuimrubber, gaf dat aan haar, en zei: “Dit is wat ik je net zei, doe dat in je mond, en bijt er steeds met je kiezen op, terwijl je praat. Nou ik hoop dat je een goede leugenaarster bent, en nog beter toneel kan spelen. Succes, monster.”

Natasja zocht het nummer in haar mobiel, drukte de beltoets in en wachtte.

“Ik ben het, Ricky,” zei Natasja bedrukt, en met verminkte spraak.

...

“Ik heb gedaan wat je gezegd had en ik ben naar die Jan toegegaan. Toen ik daar was...”

...

“Ik ben gelijk gegaan omdat ik mijn zoon terugwil. Daarom heb ik niet gewacht. Ik mis Thierry...”

...

“Er is geschoten in dat huis, maar die Jan had al gezien dat wij gevolgd werden. Hij gaf mij een stomp in mijn gezicht. Ik denk dat mijn kaak gebroken is. Ik ga zo naar het ziekenhuis...”

...

“Hoe bedoel je aangifte doen? Ik kan toch geen aangifte in het ziekenhuis doen? Wat?”

...

“Ik moet geen aangifte doen als ze de politie laten komen? Ik heb ook een portefeuille van die Jan. Ik heb die gepakt toen hij neergeschoten was, moet ik die dan in het ziekenhuis...”

... ... ... ...

“O, dus je komt hierheen? Duurt het lang want ik verga van de pijn. Zal ik niet eerst even naar het ziekenhuis gaan...”

...

“Oke, oke, maar kom dan wel snel want ik houd het niet veel langer van de pijn. O, Ricky...”

...

“Neem Thierry alsjeblieft mee, al is het maar voor een paar uur. Ik mis hem zo. Ik heb overal pijn en ik voel...”

...

“Goed dan, ik wacht hier tot je er bent. Duurt het lang?”
...

“Een uur,” zei Natasja, nadat ze afgedrukt had, “Hij moet uit Düsseldorf komen.”

“Google eens even voor het laatste nieuws. De steekwoorden zijn ‘explosie’ en ‘Halfweg’. Kijk eens of je wat vinden kunt.”

Terwijl Natasja zich aan de PC zette, nam ik plaats in een fauteuil en begon na te denken. Misschien was het beter geweest om op Pietro en zijn mensen te wachten. Het was zeer waarschijnlijk dat Ricky niet alleen zou komen, wanneer hij rapport van het telefoon gesprek zou uitbrengen. Daar de Sacra Corona Unita al zo’n achttien uur niets van hun mensen had vernomen, lag het in de lijn der verwachtingen dat zij graag even met Natasja zouden willen praten.

Aan de andere kant zou die Ricky er op gebrand zijn om weer in de gunst van zijn bazen te komen, na de ‘fuck-up’ die zijn ex had gemaakt. Hij zou mijn inziens zo snel mogelijk vertrekken, mogelijk samen met één of twee ‘footsoldiers’ uit de laagste regionen.

Wanneer de beslissing genomen moest worden door een Santista of Vangelista, dan zou Ricky er aanzienlijk langer over doen dan een uur, om te arriveren. Daarnaast was het dan onvermijdelijk dat eerst Natasja teruggebeld zou worden om te checken dat de ‘button men’ niet in een val zouden lopen. Nee, voor mijn gevoel en logica zat het wel goed. Doen maar weer.

Ik had mijn plan voor verschillende scenario’s getrokken, toen Natasja met een negatief resultaat van de PC afkwam. Dat was dus positief. De politie had kennelijk een ‘newsblock’ uitgevaardigd. Niet verwonderlijk met acht dode mensen en sporen van semtex.

“Ik ben bang, Jan,” zei Natasja.

“Ik ook, dat is normaal, lieverd. Ik ga je zo uitleggen wat wij gaan doen. Er zijn namelijk verschillende scenario’s denkbaar, maar ik moet voorbereiden voor al die scenario’s.”

Ik begin met het meest onwaarschijnlijke, maar gevaarlijkste scenario en dat is wanneer je ex-man meerdere gangsters en je zoon meebrengt. Ik kan dan geen risico nemen en ik zal onmiddellijk moeten schieten. We hebben dan wel wat rode rotzooi op te ruimen, maar met het kind kan ik geen risico’s nemen.

Scenario twee is dat je ex-man alléén, maar met het kind komt. Zeer onwaarschijnlijk, maar niettemin mogelijk. Dat wordt gemakkelijk. Ik zal dan niet hoeven schieten.

“Jan, ik moet je wat zeggen. Ik onderschat jou helemaal niet, maar onderschat Ricky niet. Het is een psychopaat en ik heb hem met vijf man op de kermis zien vechten. Als jonge vrouw ben ik daar ook op gevallen. Ik moest het je zeggen, wees niet beledigd.”

“Alleen een gek luistert niet naar raad. Dank je wel. Goed, we gaan verder. Dit is het plan wanneer je ex verschijnt met een paar ‘bodyfucks’...”

Ik pakte wat spullen uit mijn koffer en omdat Natasja mij hielp met in de weg te staan, vroeg ik haar: “Heb jij misschien een hamer en wat spijkers voor mij?”

Niet veel later stond ik spijkers in de muur van het halletje te slaan. Met de spijkers op hun plaats pakte ik een rolletje draad uit mijn koffer en begon drie lijnen tien centimeter boven de grond te spannen, zodat ze van muur naar tegenoverliggende muur liepen. Daarna spande ik een draad op één meter zestig hoog en daarvoor een draad op één meter zeventig hoog.

“Wat is dat voor een draad?” vroeg Natasja, “En waar dient het voor?”

Het is Dyneema, een polyethyleen draad met een zeer hoog moleculair gewicht, in andere woorden: het is honderd keer sterker dan een staaldraad van dezelfde dikte. De draden boven de vloer zijn struikeldraden. De hogere draden pakken het voorhoofd, en of de keel. Mocht je zoontje erbij zijn, dan zal hij misschien struikelen maar dat is alles. Maak je maar niet bezorgd, want hij zal er niet bij zijn.

Mochten ze met zijn tweeën of drieën komen, dan verwacht ik je ex voorop te lopen en dat zou ook het mooiste zijn. Jij opent de deur en laat hen, of hem binnen. Je blijft bij de deur staan totdat ik zeg dat je de kamer in kunt gaan. Nou, dat is het ideale scenario. Wanneer er een professionele gangster voorop loopt, dan zal hij jou beetpakken en voor zich uit, de kamer in duwen. De draden zijn zo gespannen, dat wanneer je de eerste mist met je voeten, dan struikel je zeker over de tweede of de derde draad.

Het ontwijken van de struikeldraden ga je zo oefenen. Wanneer je de deur opent, dan sta je gebogen met je handen over je maag, alsof je hevige maagkrampen hebt. Zo ontwijk je de draden op hoofdhoogte. We gaan dat zo heel snel oefenen. Mocht je de kamer ingeduwd worden dan stap je onmiddellijk naar rechts, zodat je uit de vuurlijn van de hal bent. Heb je dat begrepen, foofie?

Natasja knikte dapper, en vroeg: “Waar zal jij zijn, Jan?”

“Tegenover jou, tussen de jassen in de garderobe. Tenzij je naar binnen geduwd wordt, sluit jij de buitendeur onmiddelijk nadat ik achter de laatste man sta. Let op dat je niet de buitendeur in mijn snoet slaat. Okay? Zie je het al voor je, hahaha? Nou, onthoud, mochten ze je naar binnen duwen, dan is het een natuurlijke reactie om tegen te stribbelen. Doe dat niet, ga zo snel dat je ze als het ware achter je aan trekt. Zo snel je in de kamer bent, wijk je uit naar rechts.”

Ik bukte mij onder de eerste draden door en stampte daarna met mijn voeten op de vloer, zoals in die achterlijke dribbel die Yankee ‘football players’ in hun ruimtepakken doen. Ik ging dus stampend over de struikeldraden heen, en zei: “In plaats van je voeten naar voren te plaatsen, trek je lichtjes je knieën op. Dit was overdreven, maar dit is wel de beweging..., voet omhoog..., voet naar voren en voet naar beneden. Dat is alles. Nou, laat het eens zien, monster.”

Ik zette Natasja bij de deur en werkte haar voor mij uit de kamer in. Vrouwen bewegen nu eenmaal sierlijker en eleganter dan mannen, en de vierde keer, waarbij ikzelf door Natasja’s enthousiasme bijna twee keer over de draden was gestruikeld, was het perfect.

“Zo, je gaat nu de gordijnen open doen en dan ga je zo zitten dat je je ex, en zijn eventuele gezelschap aan ziet komen. Zeg, of roep niets, zodat niemand je mond ziet bewegen. Ik zal in de hal staan en wanneer je open gaat doen, dan steek je: één, twee, drie of vier vingers op. Niet praten. Je wacht tot ik met mijn vingers het aantal bevestig. Wanneer ik knik, open je de deur, afgesproken?”

Hoe bedoel je wachten duurt lang..., wanneer je tussen een partij jassen in een open garderobekast staat te wachten? Wachten op mensen die zich tot doel hebben gesteld je te vermoorden?

Het wachten duurde helemaal niet lang, want ik had net mijn eigen jack in de garderobe gehangen -zodat ik makkelijker bij de Sig Sauer kon komen- toen Natasja langs mij heen duwde. Zij stak vier vingers op. Ik bevestigde haar gebaar met mijn vier vingers, pakte de gedempte HK MP7, de Firestorm FS800 en drukte mij met mijn rug tegen de buitenmuur.

Hammerfuck. De deurbel ging en Natasja wachtte drie seconden voor zij de buitendeur opende. De vier man drongen naar binnen, Ricky voorop. Zijn voet bleef al in de eerste vloerdraad steken..., hij struikelde voorover en bleef met zijn kin in de tweede draad hangen. Nummer twee viel over hem heen en ze rolden samen over de grond.. Natasja sloot de buitendeur, ik stapte uit de garderobe en drukte de laatste gangster de FS800 Firestorm in zijn nek. Twee seconden en achthonderdduizend volt waren genoeg om hem met een mega convulsief orgasme stuiterend op de vloer te doen belanden.

De derde gangster draaide zich nu om en begon een wapen te trekken...

Ik duwde de HK MP7 in zijn oog en de FS800 in zijn keel, waarna ik de HK onmiddellijk terugtrok. Bijna een miljoen volt vertelde de gangster dat het wapen in zijn zak bleef zitten en dat zijn benen hem niet langer van dienst konden zijn. De gangster die over Ricky was gestruikeld begon nu omhoog te krabbelen, terwijl ook Ricky aanstalten maakte om zich op richten.

“De eerste die omhoog komt, pomp ik vol met fucking Natolood. Liggen blijven,” zei ik in het Italiaans, waarna ik het voor Ricky nog even in het Nederlands vertaalde. Ik pakte een handvol ‘plasticuffs’ uit mijn zak en wierp die in het groepje, terwijl ik de HK MP7 op hen gericht hield.

“Ricky, jij... kakezel, jij boeit de man die naast je ligt. Houdt jullie vier handen waar ik ze zien kan. Voor iedere hand die uit mijn zicht verdwijnt, schiet ik een oog weg.”

“Jij,” zei ik tegen de achterste, uitgeschokte Italiaan, ga plat op je buik liggen en steek je handen naar voren. Nummer twee, ga op je rug op de rug van je maat liggen. Je handen strek je uit boven je hoofd.”

“Zo, nu wordt het allemaal wat overzichtelijker,” zei ik, terwijl ik de bovenop liggende gangster een Beretta uit een schouderholster trok, en aan Natasja gaf.

“Hoe is het met de handjes van je maat, Ricky?”

“Vastgebonden,” zei deze onverschillig.

“Steek die handen eens in de hoogte, zodat ik ze goed kan zien.”

“Vaster aantrekken die strip,” zei ik, toen ik de gebonden polsen van de Pugliees zag, “Zolang ik nog een kogel tussen die polsen door kan schieten, zit dat plastic niet strak. Aantrekken, en ik bedoel vast aantrekken.”

Een kreet van de Pugliees bewees mij dat de polsen nu afdoende geboeid waren.

“Ricky, pak een ‘plasticuff’ en doe die om je eigen polsen. Met je tanden vasttrekken, en ik bedoel werkelijk vast.”

Een moment later kon ik mij aan de Pugliese sandwich wijden. Terwijl ik de bovenste gangster de HK MP7 op zijn keel hield, boeide ik zijn handen. Daarna rolde ik hem van zijn maat af op de grond. Ik ging naast de, op zijn buik liggende, gangster staan en duwde hem de loop van het machinepistool in zijn oor.

“Nou, jij bent de laatste met zijn handen nog vrij, toch raad ik je aan om niets te proberen, want anders moet jij in het vervolg met oorddopjes zwemmen.”

Toen ik ook de laatste gangster geboeid had, zei ik tegen Natasja om de gangsters één voor één hun zakken leeg te halen, terwijl ik de loop onder de kin van de gangster hield, die op dat moment gefouilleerd werd.

“Jij kunt lachen met mij, jij strontbak,” zei Ricky tegen Natasja, toen deze hem fouilleerde. Hij had een diepe bloedende snee in zijn kin van de Dyneema draad.

“Is dat zo?” vroeg ik hem, “Ik zie dat je al twee monden hebt om volop te kunnen lachen, nou, ik hoop dat je hier de humor ook van in kunt zien.”

Ik trapte hem in zijn reeds gehavende gezicht. Het werd er niet beter op want een neus doet echt geen Pinocchio tegen een Timberland bergschoen. Sinds dat ik Anouk had gewroken had, liep ik iedere dag op dit soort schoenen. Zij hadden indertijd mijn leven gered, en iets dat goed werkt, moet je nimmer vervangen. Het leek wel of er een vleestomaat openbarstte in Ricky’s gezicht.

“Je gore kop houden, anders snijd ik je aan riemen, begrijp je mij, lottofuck?”

“Ja,” spetterde Ricky het bloed in mijn gezicht.

Natasja had een aardige verzameling pistolen, messen, mobieltjes, horloges en portefeuilles.

“Adverteer dat zootje maar op marktplaats.nl,” stelde ik voor.

Vijf minuten later waren alle voeten ook geboeid en konden we beginnen met het interessantere werk. Nadat Natasja de gordijnen weer gesloten had, sleurde ik de vier man de kamer in.

“Zo,” zei ik, “Dat was even een benauwd moment voor me. Hoe was het voor jullie? Wie van jullie gaat mij helpen hier?”

Iedereen zweeg.

“Goed, jullie zijn echte professionals, dat zie ik zo. We gaan dus met het grootste ‘fuckface’ beginnen. Ricky, hahaha, jij hebt echt een ‘fuckface’ nu, dus we beginnen met jou.”

Ik wil weten, waar je je zoontje hebt verstopt. Ik heb niet veel tijd, want er zijn vrienden van mij onderweg. Ik wil graag aan mijn vrienden laten zien, dat ik ook wat kan. Dus hier is de vraag: ‘Waar is je zoontje, of liever gezegd, het zoontje van Natasja, want daarvan kunnen we in ieder geval zeker zijn. Je hebt dertig seconden.’”

Ricky was supercool, want hij spuugde een straal bloed op de vloer..., en zweeg. Zijn Italiaanse vrienden knikten goedkeurend.

“Ik begrijp het. Jij moet wat aangespoord worden. Nou, dat kunnen wij hoor,” zei ik, terwijl ik Natasja’s gereedschapkist uit de garderobe ging halen.

“Kom eens hier een ogenblikje, Natasja,” riep ik vanuit het halletje.

Zij verscheen in het halletje, terwijl ze mij vragend aankeek.

“Luister, dit wordt niet leuk, foof. Wanneer je denkt het niet aan te kunnen zien, ga dan zolang boven zitten. Als je er bij blijft, wil ik niets van je horen. Er zal pijn zijn, want anders zegt die 'fuckup' niets, maar het psychologische effect is veel groter en ik wil niet dat je dat doorkruist. Begrijp je me?”

Ze knikte dapper en zei: “Nee, ik heb het idee dat ik hiervan ga genieten. Je zult geen kind aan mij hebben, want ik wil mijn kind terug.”

Ik keek haar aan... en ik geloofde haar.

In de kamer pakte ik een rol pakketplakband en ik plakte Ricky’s ogen en mond af, de oren en de neus vrijlatend.

“Geloof me Ricky, je wilt niet zien wat ik ga doen. Aan de andere kant wil ik niet dat je over mij heen kotst, dus ik heb je mond afgeplakt. Als je moet kotsten, dan doe je dat maar door je neus. Timing is dan alles. Haal op tijd adem als je kotst..., als je dat dan nog kunt. Als je wilt praten, dan steek je gewoon een hand op..., als je dat dan nog kunt. Kom..., even op je buik liggen, Ricky boy.”

Ik draaide de lottorunner op zijn buik en deed een ‘plasticuff’ om iedere pols, deze verbindend met een derde plastic handboei. Ik knipte de eerste handboei stuk, zodat Rick zijn handen nu ongeveer vijf centimeter kon spreiden. Ik rommelde wat in de gereedschapskist en haalde er een zes inch (15cm) lange draadnagel uit. Ik nam de draadnagel in mijn hand en liet de kop van de grote spijker tegen mijn handpalm aanrusten. De rest van de draadnagel stak door mijn vingers naar buiten, net als een priem.

Ik pakte de pols van de minigangster en legde zijn hand plat op de vloer. Ik hoorde hoe de ademhaling van ‘lottofuck’ hoorbaar en aanmerkelijk versnelde, voordat ik de draadnagel door zijn hand sloeg en deze drie centimeter diep de vloerplanken in dreef. Ricky loeide vanachter het plakband van de pijn en wilde zijn hand wegtrekken, wat hem nog meer pijn veroorzaakte. Ik hoorde hem vomeren achter het plakband.

“Jij stikt zo in je eigen kots, Ricky boy, maar ja, dat is jouw keuze. Je sterft als een kotsende held in ieder geval. Geef je andere hand eens.”

Ik rommelde wat in de gereedschapskist voor de vorm, want ik wist al dat Ricky het niet zou halen. Ik zei opgewekt: “O, deze spijker is maar vijf inch (12,5cm). Hij gaat wel door je hand heen, maar niet zo diep in de vloerplanken..., tenzij ik een hamer gebruik natuurlijk.”

Ricky begon te stikken in zijn braaksel. Het spoot zijn neus uit. Ik kon hem rood zien worden en keek naar Natasja. Ze stond erbij alsof ze naar een nest jonge katjes keek. Wat een wonderlijke vrouw was ze toch.

Ik verplaatste mij naar Ricky op de vloer en brulde in zijn oor: “Je bent erg dapper, vriend, maar het gaat aflopen. Het is nu knikken of stikken. Als je knikt, praat je. Knik niet en je sterft. Dat kind vinden we wel, zit daar maar niet over in. Ik persoonlijk, heb liever dat je niet knikt. Ik pak je hele familie aan, want daar ben jij al mee begonnen.”

De lottorunner schudde als een bezetene zijn hoofd en hij knikte tegelijk, toen ik zei: “Nog even en de kots loopt terug in je fucking longen, is dat wat je wilt? Is dat een knikkie, Ricky? Nee, of ja? Knikken als je niet wilt stikken en niet knikken als je je kots weer in wilt slikken.”

Er kon geen twijfel over bestaan. Ricky was aan het knikken alsof zijn leven ervan afhing, en mogelijk had hij dat ook wel goed gezien. Ik ging naast hem staan, om de straal braaksel te ontwijken die uit zijn mond spoot, toen ik daar met een ruk het plakband vanaf trok. Ik denk dat hij een minuut later gestikt zou zijn. Ik liet het plakband over zijn ogen nog even zitten.

“Ricky, zojuist is de rest van je leven begonnen. Verknoei het niet. Waar is Thierry?”

“Bij mijn zuster in Düsseldorf,” kotste Ricky de woorden samen met de restanten van zijn maaginhoud eruit.

“Je zuster in Düsseldorf, mmm. Ken jij zijn zuster?” vroeg ik aan Natasja.

“Ik heb haar één keer gezien, Jan, maar dat was nog voordat Thierry geboren was.”

“Okay, dingen beginnen te dagen nu. Wil de echte zwager opstaan,” zei ik in het Italiaans. Niemand bewoog, dus ik vroeg: “Ricky, je bent nu toch lekker aan het babbelen..., wijs jij je zwager eens aan hier.”

Na enig aarzelen, wees Ricky de man aan die over hem gestruikeld was.

“Sei morto, tu, figlio di putana. (Je bent dood, hoerenjong),” gromde de grote Pugliees.

“Nee, jij bent dood,” zei ik, terwijl ik de man wat porseleinen kronen zijn keel intrapte met een Timberland bergschoen, “Wat is dit, een familiebedrijf dat gespecialiseerd is in het chanteren van moeders met hun gekidnapte kinderen, zodat ik door jullie vermoord kan worden? Nou, nu wordt het pas echt leuk. Hoor je dat Ricky? Je zwager zegt dat je zuster een hoerenkind is. Het kind is dus bij familie, en aangezien we er vanuit gaan dat je de vader bent, neem ik ook aan dat het kind niets zal overkomen. Verder dacht ik...”

Op dat moment hoorde ik dat mijn prepaid mobiel overging. Pietro.

Ciao Pietro, dove sei caro? (Dag Pietro, waar ben je?) vroeg ik de Capo Regime van Stefano.

“Ciao Don Giovanni. Ik ben bij het huis, maar de gordijnen zijn dicht. Ik dacht: ‘Ik bel eerst even. Is alles goed bij u?’”

“Ja, kon niet beter, Pietro. Vraag maar wat.”

“Waarmee, en tegen hoeveel man vocht ik, toen wij onze wraak op de Pugliesen uitvoerden, nadat zij Anouk hadden laten vermoorden?”

“Twee bijlen, tegen drie Pugliesen,” zei ik zonder aarzelen, “Kom maar naar de voordeur. Mijn vriendin doet open voor je.”

“Gian, Gian, mi sei mancato (Jan, Jan, ik heb je zo gemist),” zei de grote Bresciaanse mafioso aangedaan, terwijl hij mij omarmde. De tranen stonden in onze ogen. Ik zei: “Natasja, dit is de man die mijn leven gered heeft. Hij heeft drie kilometer gestrompeld en gehuppeld met een gebroken been om hulp voor mij te halen. Geef Pietro één van je liefste kussen.”

“Pietro, dit is Natasja en die heeft ook mijn leven gered. Zij draagt heel leuke boxertjes. Omhels haar.”

Terwijl de reusachtige Bresciaan met een rood hoofd zijn kus in ontvangst nam, zag ik dat de zwager het verhaal van de boxertjes aan Ricky vertelde. Ricky keek niet blij..., maar dan..., dat wilde ik ook helemaal niet. Ik zou in een slechte staat van onderhoud verkeren, wanneer Ricky blij had gekeken.

Een paar minuten later kreeg Pietro een telefoontje van zijn eerste lijfwacht. Pietro vertelde hem naar het huis te komen. Ruim een half uur later waren de vier lijfwachten in het huis, en had ik Pietro verteld wat er zich afgespeeld had. Toen vroeg ik: “Waar is de ‘hardware’ wagen, Pietro?”

“Ik heb de chauffeur in een motel ingeboekt, Gian. Te veel risico om hem rond te laten rijden met een wagen vol met wapens en explosieven. Dus we gaan het zoontje van Natasja nu ophalen?” vroeg Pietro.

“Als je het niet erg vindt, Pietro, dan kunnen jij en twee lijfwachten die lottolummel en zijn Pugliese zwager meenemen en halen jullie het kind op.”

“No, sara un onore! (Nee, het zal mij een eer zijn),” zei de geweldige Bresciaan. Alhoewel hij een jaar lang niet verder had kunnen kijken dan Anouk, zag ik dat hij Natasja al in zijn hart gesloten had.

Ik pakte twee semtex veiligheidsriemen uit mijn koffer en gaf er één aan Pietro, die hem bij de vader van het ontvoerde kind omgespte. Nadat ik de Pugliese zwager zijn riem had omgedaan en hem de handleiding had uitgelegd, zei ik: “Leg jij het maar aan Ricky uit, ik word er een beetje moe van. Vergeet het gedeelte niet dat wanneer jullie buiten het bereik van de afstandsbediening geraken, dat jullie een kortere halveringstijd hebben dan polonium-214. Als orgaandonor zijn jullie dan ook geen ‘flying fuck’ meer waard.”

Ik pakte een knijptang en trok de draadnagel uit ‘tricky’ Ricky’s hand, waarna ik hem de strip plakband van zijn ogen aftrok en aan hem gaf.

“Hier doe dat maar om je zere hand, en jank niet, joh. Straks gaan we even met je naar het ziekenhuis voor een tetanusinjectie. Schrijf eerst even hier met je goede hand het adres van je zuster op. Nee, niets zeggen, schrijven!”
“Zo,” zei ik tegen zijn zwager, “En nu wil ik van jou het adres van je vrouw even horen. Wij willen niet dat mijn vrienden in een Sacra Corona Unita valletje lopen, nietwaar?”

Het adres bleek te kloppen en ik liep met Ricky, zijn zwager, Pietro en de twee lijfwachten naar de auto’s. Ik gaf Ricky zijn mobiel, en zei: “Je laat je zuster met je zoon naar buiten komen, je zoon gaat onmiddellijk in de wagen bij Pietro. Je dacht toch niet dat wij achterlijk zijn en dat we je zoon bij jou zouden zetten, hè? De bom zou niet veel waarde meer hebben dan. Jij bent in staat om je eigen kind te gebruiken, om jezelf te beschermen.”

Ik zag aan zijn gezicht dat dit precies was, wat hij in zijn hoofd had. Ik lachte, en zei: “Je moet nog veel leren, fuckface.”

Ik vertelde Pietro wat ik net tegen Ricky had gezegd. Pietro lachte en vroeg mij in Bresciaans dialect: “Wat doe ik met die secreten, wanneer wij het kind hebben? Wil je ze terughebben?”

Ik knikte Ricky bemoedigend toe, en ik zei in Bresciaans dialect tegen Pietro: “Kom over Monchengladbach terug en verlies hen allebei in de bossen van het natuurpark Maas Schwalm Nette. Niet met de bom, want we hebben er net drie bij Amsterdam gebruikt. Geef ze allebei een nekschot, maar zorg dat het kind het niet ziet. Begraaf ze daarna. De lijken mogen voorlopig niet gevonden worden, anders krijgt de vrouw last. Neem hun auto mee terug, want die hebben wij nog nodig.”

“Cosa vuole fare con loro, Don Giovanni?” vroeg één van Pietro’s  Bresciaanse lijfwachten mij, toen ik weer binnenkwam.

“Wat ik met hen wil doen?” antwoordde ik in het Italiaans, zodat de twee Pugliesen mij konden verstaan, “Wel, dat hangt er van af. We kunnen ze een nekschot geven, maar dan moeten we de lijken opruimen. We kunnen ze ook bij hun bazen op de stoep gooien, dan hebben wij die ellende van het opruimen niet, want door hun ‘fuckup’ worden ze toch afgeschoten, dat is een zekerheid, want de Sacra Corona Unita weet nu dat ik gewaarschuwd ben, maar ze weten weer niet wat hun twee ‘wisefucks’ aan mij verteld hebben. Hoogstwaarschijnlijk worden ze eerst een beetje gemarteld.”

“Wat hebben jullie het liefste, jongens?” vroeg ik de twee Pugliesen, “Een snelle schone dood, of een langzame dood met een beetje fantasievol martelwerk erbij? Zeg eens: ‘wisten jullie dat Ricky zijn ex chanteerde met een kind, zodat zij mij op zou zetten voor jullie outfit’?”

De twee Italianen schudden hun hoofd. Eentje zei: “U zult ons niet geloven Don Giovanni, maar Mauro, die met de Hollander’s zuster is, zei ons mee te komen, omdat hij problemen met wat Hollanders verwachtte. Wij zijn nog niet eens ‘Picciotti’ (Laagste rang in de SCU) omdat wij nimmer ingewijd zijn. Wij komen niet uit Puglia, maar uit Molise.”

“Problemen met wat Hollanders, hè? Een man en een vrouw, dat zijn Hollanders, en ik ben er één van. Nu hebben jullie problemen met de Bresciaanse mafia, La Sistema (Camorra) en de fucking vijftig families van de Sacra Corona Unita. Niet slim, nee... echt niet slim. Wat zouden jullie doen, wanneer we jullie lieten gaan?”

“Teruggaan naar Campobasso,” zei één van de Italianen, waarop de ander geestdriftig knikte.

Ik dacht even na en vroeg toen: “Zijn jullie bereid om een verklaring af te leggen van alles wat jullie weten, in ruil voor twee treinkaartjes naar Campobasso? Voordat jullie 'ja' zeggen, denk erom dat we het verhoor opnemen. Wanneer jullie je niet melden in drie dagen bij vrienden van mij in Napels, dan gaat die film naar de Sacra Corona Unita.”

“We vertellen alles wat we weten, als wij zo een kans zouden krijgen. Het is net wat u zegt, de Sacra Corona Unita had ons zeker vermoord. Vraagt u maar wat u wilt en wij vertellen u alles wat wij weten, nietwaar Giorgio?”

“Assolutamente,” bevestigde zijn stadsgenoot.

“Jullie worden één voor één, dus apart, verhoord. Zoals ik als zei: ‘We nemen de verhoren op video op’. Wanneer jullie verklaringen niet kloppen, trek ik mijn handen van jullie af. Zeg het maar.”

Een moment later gaf ik de verklaringen van de drie, in Halfweg ontplofte, Pugliesen aan Lino, Pietro’s lijfwacht, en fluisterde: “Verhoor hen vooral op basis van deze gegevens. Ik wil weten wat zij weten. Alles. Ik ben vooral geïnteresseerd te weten van wie zijn hun orders kregen. Namen! Over het algemeen zullen zij hun opdrachten wel van de ‘Picciotti’ hebben gekregen, maar dan wil ik weten waar. Locaties! Ik ben erg geïnteresseerd in patronen. Wanneer zij rechtuit spelen, kunnen ze naar Italië vertrekken.”

Terwijl de verhoren een aanvang namen, besloot ik een uur slaap te stelen.
Ik zakte onderuit in de leunstoel, sloot mijn ogen en...

... toen ik mijn ogen weer opende, was het drie uur later en kwamen Pietro en zijn twee mensen binnen. Ik zag hoe Natasja Thierry in haar armen sloot. Arm kind. Eerst was het jongetje gekidnapt en nu werd hij zowat doodgeknuffeld. Als ik twijfels zou hebben gehad over de operatie..., wel dit was het moment dat iedere scepsis verdween. Het gezicht van Natasja maakte dat ik mij net zo gelukkig voelde als zij, terwijl ik ook wist dat mijn euforie niet lang zou duren. Ondanks alle heavy shit, had ik genoten van Natasja’s gezelschap. Nadat wij amper een etmaal samen waren geweest, wist ik al dat ik haar zou gaan missen.

“Right Natasja, pak spullen voor een paar weken, want je gaat met Thierry naar Italië. Twee van Pietro’s mannen begeleiden jullie, want je kunt hier niet blijven. Jij hebt jouw gedeelte van onze deal gedaan en ik heb mijn schuld ingelost. Dit is waar onze wegen scheiden, ik wil je niet langer aan gevaar blootstellen. Je kunt terugkomen wanneer alles achter de rug is.”

Een gepijnigde blik verdreef de lach van Natasja’s gezicht. Ik zag hoe haar ogen begonnen te glanzen. Thierry bemerkte de verandering in zijn moeders stemming, en vroeg: “Wat is er, mama?”

“Niets lieverd, ga maar even op je kamer met je gameboy spelen. Mama komt zo weer bij je.”

Ze wachtte tot zij Thierry’s kamerdeur hoorde gaan en richtte toen een vinger op me. Ze begon te huilen, en snotterde: “Jij! Jij, je bent een woordbreker, Jan”

Ik zag dat woede en verdriet nu om de overhand vochten bij haar.

Pietro ze: “Scusate Don Giovanni, ik denk dat het beter is dat wij de twee Italianen naar de trein brengen, tenzij er nog iets is.”

“Nee, nee, Pietro, dat is goed. Koop hen een treinkaartje en geef ze alle twee duizend euro voor de eerste kosten. Zeg dat wanneer zij zich in drie dagen niet melden bij Renato..., dat ze dood zijn.”

De twee Molesini wilden mij uitbundig bedanken, maar ik wuifde hen weg. Ik keek Natasja aan en vroeg: “Waarmee heb ik je voorgelogen?”

Natasja was witheet en nu dat wij alleen waren, schreeuwde zij: “Zijn dat weer twee mensen die je in koelen bloede laat vermoorden, Jan? Je houdt je woord niet en je vermoordt mensen. Waarom moeten Pietro en vier man die twee gevangenen vergezellen, anders dan om hen te vermoorden? Je bent een beest, Jan. Je bent een leugenachtig beest en je hebt geen gevoel. Ik had je moeten laten vermoorden.”

Ik liep naar haar toe, en sloeg haar op haar wang. Haar mond viel open en haar driftbui verween zo snel als dat die op was komen zetten.

“Luister Natasja, ik heb niet tegen je gelogen. De twee Italianen worden naar het station gebracht en vertrekken naar Italië. Het waren loopjongens voor de Sacra Corona Unita en zij hadden niets tegen mij, net zo min als ik iets tegen hen had. Zij zijn wat ik was. Ik heb ze allebei duizend euro laten geven voor de eerste kosten. Vraag Pietro, hij spreekt redelijk Engels en hij kan tegen jou niet liegen, hij ziet jou als Anouk. Dus dat is wat betreft de mensen die ik nu weer laat vermoorden. Waarmee heb ik tegen je gelogen?”

Het duurde een moment voordat Natasja van haar sprakeloosheid was bekomen. Weer stak zij beschuldigend haar vinger naar mij uit, voordat ze zei: “Je hebt mij beloofd dat wanneer Thierry veilig terug was en ik wilde nog steeds..., wel, je weet wel... dat je het dan zou doen. Maar nu wil je mij wegsturen.”

“Wil je dat ik met je naar bed ga, Natasja? En als ik dan met je naar bed ben geweest, ga je dan wel naar Italië met je kind?”

“Het is niet..., het is niet het naar bed gaan. Ik wil bij je blijven... Zo, nu weet je het.”

Ik dacht even na en besloot toen om helemaal eerlijk tegen haar te zijn. Ik zei: “Natasja, ik denk dat ik bij jou wil blijven..., feitelijk..., ik weet dat ik bij jou zou willen blijven, maar wees eerlijk tegen jezelf. Als jij bij mij blijft en er gebeurt wat met je, wat moet er dan van Thierry worden? Nee..., laat mij uitpraten. Hij heeft geen vader en als er wat met jou gebeurt, wat moet er van hem worden? Nee..., wacht even, ik ben nog niet klaar.

Het is niet alleen dat Thierry zijn moeder dan verliest, maar jij zult ook je kind niet zien opgroeien. Je zult Thierry niet zien opgroeien, omdat je dood bent.”

“Je hebt het beloofd,” mokte Natasja.

“Ik heb beloofd om met je naar bed te gaan indien je dat nog wilde, nadat Thierry veilig zou zijn. Nou, hij is veilig, dus ik zal mijn woord gestand doen. Wil je neuken? Kom, dan is dat wat wij gaan doen en daarna ga je naar Italië, want je hebt dan geen argumenten meer.”

Ik pakte haar bij haar hand en pretendeerde haar mee te willen trekken met me.

“Jan, wacht. Wacht even. Ik weet niet hoe ik het zeggen moet, maar de gedachte dat ik niet bij je kon blijven, deed mij mijn kalmte verliezen. Ik weet niet wat het is. Ik ben niet verliefd op je..., althans ik denk het niet, maar alles wat we hebben gedaan, voelde goed. Zelfs de ruzies voelden goed en toen je net een paar uur lag te slapen, heb ik naar je zitten kijken. Het is net of ik je mijn hele leven al ken. Natuurlijk ben ik extatisch dat Thierry terug is, echt geloof me. De gedachte echter dat je er morgen niet meer bent..., Jan, ik weet het niet. Ik weet dat je gelijk hebt, laat mij dan maar naar Italië brengen, maar ik voel dat ik je nimmer meer zal zien en die gedachte kan ik niet verdragen.”

Afgezien van haar jongetje, die ik nog helemaal niet kon, voelde ik het eigenlijk net zo. Alles had goed gevoeld, vanaf het moment dat ik haar weekendtas had aangepakt, voordat ze in Amsterdam in de taxi stapte. Ik wilde haar ook niet moeten missen, maar ze had een kind, en even belangrijk..., het kind had een moeder en ik wist dat ik verantwoordelijk voor beiden was.  

“Natasja, om eerlijk te zijn, vind ik de gedachte dat ik je, op zijn minst, een tijdje niet zal zien, ook niet leuk. Wat jij daarnet zei, geldt voor mij ook. Alles wat we gedaan hebben, voelde goed, meer dan goed. Het lijkt mij echter dat wij geen keus hebben, lieverd. We hebben het er al over gehad. Wat moet er van Thierry worden, wanneer er wat met jou gebeurt?”

Natasja zei niets. Ik vond dat ik haar de meest duidelijke, logische en belangrijkste reden had gegeven waarom ik haar uit de vuurlijn wilde hebben. Maar terwijl ik dat had gedaan, had ik mijzelf en Natasja geen plezier daarmee gedaan. Ik wist dat ik haar maar node kon zien vertrekken. Ongelooflijk dat ik zo gesteld was geraakt op een vrouw die ik nog geen twee hele dagen kende. De neuronen gierden de synapsen in, want mijn hersens werkten in turbomode. Er moest een oplossing zijn, ook al was het dan maar een tijdelijke. Tijdelijke! Yes! Ik was er... Wel, voor het moment dan.

“Natasja, de eerste week zal er nog geen heavyshit plaatsvinden. Ik ontmoet Stefano over twee dagen in Duitsland en dat is tevens wanneer ik de informatie van de Bundesnachrichtendienst krijg. Daarna zal ik moeten plannen, en daar gaan wel een paar dagen overheen. Heb jij iemand, een vertrouwd persoon, misschien familie, waar jij Thierry die week zou kunnen onderbrengen? Ik zal vanavond zeggen waarvoor.”

“Ik zou hem naar mijn zuster in Nijmegen kunnen brengen, maar Ricky weet dat ik daar een zuster heb. Wanneer hij ons hier niet meer vindt, zal hij zeker in Nijmegen komen zoeken.”

“Ik denk dat wij dat als risico wel kunnen uitsluiten, Natasja,” weerlegde ik.

“Hoezo? Hij heeft er hier dan misschien niet veel van terecht... Jan?!”

“Ja?”

“Is Ricky dood?”

“Laten wij het zo zeggen,” ontweek ik, “Thierry heeft van Ricky geen gevaar meer te duchten.”

Het was even stil voordat Natasja zei: “Nou, in dat geval kan ik met een gerust hart mijn zuster gaan bellen? Wat had je in je hoofd, of mag ik dat niet weten?”

“Ja hoor. Is het goed wanneer ik je dat vanavond vertel, maar wat belangrijker is: ‘Is het goed dat Pietro en zijn mensen Thierry naar je zuster brengen, zodat er geen tijd verloren gaat?’”

Natasja keek even bedenkelijk, maar zei: “Pietro is natuurlijk uitstekend, het is alleen dat ik dacht Thierry nog een paar uur langer te kunnen zien. Aan de andere kant..., ik heb hem nu sneller terug dan ik ooit had durven hopen en na een week zullen wij dan voorgoed samen zijn, nietwaar?”

“Zo is het precies, monster. Pak een koffer met wat kleren voor een paar dagen. Neem wat mee, zodat ze ons binnenlaten in een restaurant. McDonalds, of zoiets. De rest van je kleren kopen we onderweg wel. Doe ook even een gezicht op.”

Een paar uur later zaten we in het gerieflijke restaurant van het fantasievol genoemde Moselhotel, im Moseltal. Niet alleen genoten wij visueel van het magnifieke panorama over het Moezeldal, maar wij verlustigden ons tevens aan een Teutoonse, culinaire salto mortale. Multitasking big time. De in boter gebakken zeetong en de nieuwe aardappeltjes werden ondersteund door een zeer fraaie, droge Riesling. Maar al dat culinair en aanschouwelijk genot verzonk volkomen in het niet bij het intense genoegen dat ik aan Natasja beleefde...

...Er komen veel mensen voorbij in een leven en het is maar goed dat ze niet stoppen. Ik verbeeld mij niets, maar ik heb vanaf mijn jeugd een afkeer gehad van mensen die niet kunnen, of weigeren te denken. Hoe weet ik dat? Eenvoudig, die mensen stemmen op politici. Beste mensen hoor, het zal heus wel, maar ik hoef ze niet. Ik koop van ze en ik betaal ze. Ik verkoop aan ze, en zorg er voor dat ik mijn molm krijg. Ik zeg wat ze willen horen als ze iets vragen, maar in alle gevallen probeer ik hen te vermijden. Niemand die iets aan mij merkt. Ik ben een fucking shapeshifter en Dick Cheney van de Illuminati ‘reptilian bloodline’ is maar een kaaimuur kruipende, kleffe kameleon bij mij vergeleken. In conclusie..., de mensen met de zalmkleurige, rubberen petten en 4x4 Nakio, grootbeeld plasma-ogen doen het niet voor mij.

Soms komen er mensen langs en die stoppen een moment. Sommigen zijn zo bijzonder dat je ze nimmer meer uit je leven laat verdwijnen. Man of vrouw..., het doet er niet toe. Belangrijk is dat er zulke mensen zijn. Franco, Umberto, Lucio, Ennio. Mannen. Joke, Melinda, Irina, Lisette, Anouk, Honey en Vanny. Vrouwen. Een dag nadat ze in je leven zijn gekomen, houd je al van ze. En dan verdwijnen ze uit je leven. Niet omdat zij dat willen..., zeker niet omdat ik het wilde. Franco, Anouk en Lisette. Dood. Melinda en Irene..., gewoon weg. Het leven besloot anders dan dat ik wilde. Pijn en verdriet... En dan daar is Natasja. Natasja. Over fucking ‘shapeshifters’ gesproken, Natasja veranderde haar persoonlijkheid sneller en met meer gemak, dan de reeds besproken Tommy Hilfiger boxertjes.

Het is niet overdreven om te stellen dat ik in nauwelijks dertig uur Natasja, in even zovele persoonlijkheden gehuld heb gezien.
Koel en zakelijk wees zij mij gedurende de chat erop, dat ik een probleem had. Nuchter en gehoorzaam had zij mijn instructies opgevolgd. Verdrietig en toch beheerst had zij mij verteld over haar zoontje. Angstig, maar dapper had zij met mij onder de vloer gelegen, net voor de aanslag. Beheerst en kalm had zij de Mercedes bus achter mij aan gereden. Quasi ongeïnteresseerd, alsof het oudejaarsavond vuurwerk betrof, had zij de hemelsvaart van de boerderij gadegeslagen. Spijkerhard, en consequent had zij een geboeide gangster achter mij aan gesleept. Heldhaftig had zij zich met een Heckler & Koch MP7A1 tussen gangsters begeven en emotieloos keek zij hoe ik het laatste leven uit een Pugliese wisefuck schoot. Gedegen, en tegelijkertijd super erotisch had zij mij daarna in bed beschreven dat haar foof niet uit haar boxertjes viel. Tevreden had zij in mijn arm geslapen.

Woest viel zij mij aan toen zij dacht dat ik, zonder noodzaak, drie gangsters had laten exploderen. Vol vertrouwen had zij mijn aanwijzingen opgevolgd, om haar ex en zijn ‘henchmen’ in de val te laten lopen. Zonder blikken of blozen, zag zij hoe ik haar ex martelde om haar zoontje terug te krijgen. Totaal onverschillig had zij haar ex en zijn partner af zien voeren; nog onverschilliger was zij toen zij begreep dat beide mannen vermoord waren. Ze ging ballistisch toen ik haar niet bij mij wilde houden, ondanks dat ze net haar kind terug had..., en als een kind had ze naast mij in de cabine van de Mercedes vrachtwagen gezeten, toen ze begreep dat wij een paar dagen samen zouden doorbrengen...

Als een veelvraat zat zij nu haar gebakken tong naar binnen te schoffelen en zij liet zich daar door de Riesling bij helpen. Zo had ik Natasja gezien en zo heb ik haar beschreven..., maar hey..., ik heb zojuist de vrouw beschreven..., zeker..., niet iedere vrouw, maar veel vrouwen waren als Natasja..., en Natasja was de vrouw! Even in mijn leven gestopt... en ik wist nu al dat ik het verrot moeilijk, zo niet onmogelijk zou vinden om haar weer uit mijn leven te zien vertrekken.

“Weet je, Jan?” zei Natasja, toen zij later in bed in mijn arm lag.

“Ik denk haast dat ik gelukkig ben. Kan dat? Ik bedoel..., zoveel is er gebeurd in een korte tijd, en zoveel doden. Ik zou een nerveus wrak moeten zijn, maar ik voel mij goed. Te goed als je het aan mijn muts vraagt,” zei zij ondeugend.

“Maar goed dat we het niet aan die kaalgeschoren bever vragen dan, hè? Ik weet echter wat je bedoelt, ik voel mij ook goed. Het is fijn om naast je te liggen, Natasja.”

“Het is fijn, en het voelt veilig om naast jou te liggen, Jan. Was alles maar vast afgelopen, maar ik denk dat het ergste nog moet komen, nietwaar?”

“Ik ben bang van wel, foofie.”

“Zal het heftig zijn? Ik bedoel..., is er een kans dat...”

“Ja, monster. Die kans is er zeker, maar we hebben een geweldig voordeel. Stefano, Renato, Flavio en Perparim komen hierheen. Met hen en Pietro kan ik alles aan.”

“Is Pietro zo goed, Jan? Je zou dat niet zeggen. Het lijkt zo’n vriendelijke, zachtaardige en lieve man.”

“Dat is hij ook. Dat is hij, Natasja,” antwoordde ik en ik vertelde hoe Pietro in een gevecht, met twee timmermansbijltjes, drie Santiste van de Sacra Corona Unita had vermoord.

“Hij heeft de wraak van al Franco’s mannen uitgevoerd voor de moord op Anouk. Toen hij de lijken onthoofd had, piste hij over die hoofden heen.”

“Mijn God, jij deed dat ook, Jan,” zei Natasja, terwijl ze tegen mij aankroop.

“We doen dat uit opluchting, wanneer de uitkomst van een gevecht zeer onzeker was. We laten onze minachting blijken, maar eigenlijk is het onze angst.”

“En hoe is het nu met je angst, mijn held? Ben je nog bang of denk je dat wij het gevecht voor de nacht kunnen aangaan?”

“Je bedoelt zo, alsof het bij afspraak gaat? Je bent wel een ranzig diertje jij, hè Natasja? Ik zal je wat zeggen, muff, die foof die blijft in je broek zitten. Het is niet dat ik je niet wil..., integendeel, maar het gaat mij te klinisch. Ik vind dat wij beiden beter verdienen dan een ‘dirty weekend’, ook al zijn wij zo dicht bij het paradijs, als dat wij maar kunnen zijn. Ik wil genieten van je en ik wil je laten genieten. Je gaat helemaal nuchter in die prikpartij, en niet omdat je gruizig bent, omdat je een slok op hebt.”

“Jij hebt iedere keer een andere uitvlucht, hè Jan? Wist je dat ik mij nimmer aan iemand heb aangeboden, zoals ik nu de laatste twee nachten heb gedaan. Is er soms iets niet goed met me..., of met jou soms?”

Ik schoot in de lach en antwoordde: “Nee, je bent perfect, geloof me en ook al geloof je dit niet: ‘aan mij mankeert niets’. Ik weet wat ik doe, en geloof dat nu maar weer wel.”

Ze dacht even na en zei toen: “Ja, ik denk dat je inderdaad weet wat je doet. We hebben alleen een probleempje, ik kon mijn muts niet in mijn boxertjes laten zitten, Jan.”

“Hoe bedoel je: ‘Ik kon niet...?’”

“Mijn broekje ligt op de grond, voel maar,” zei Natasja en duwde haar dot tegen mijn bovenbeen aan.

“Mens, je drijft door je foof naar buiten. Is het zo erg met je?”

“Mmmm,” bevestigde Natasja.

 “Laat eens zien dan,” zei ik, en ik sloeg de dekens opzij. Farfallina, de witte vlinder keek mij met geloken oogleden aan, terwijl ik haar vlinder zachtjes op mijn vinger wilde zetten. Het lukte niet, het beestje kreeg geen houvast omdat mijn vinger al nat en glad van de honingdauw was. Ik aaide het diertje teder tussen haar vleugeltjes. Nieuwsgierig richtte het haar kopje op om te kijken wat ik aan het doen was, en met goede reden.

Natasja was in het bezit van zeer bijzondere vlinder. Wanneer men een vlinder echt als een insect wilde beschouwen dan was Natasja een libelle, want haar vlinder had een dubbel setje vleugels aan iedere kant. Voorzichtig streek ik aan beide kanten van het kopje tussen de dubbele vleugeltjes, maar Natasja manoeuvreerde haar vlinderdoosje zo, dat ik steeds het kopje weer streelde.

“Wat doe je?” zuchtte ze.

“Ik ben een lepidopterist, ik verzamel vlinders..., in het bijzonder nachtvlinders. Veel vrouwen willen vlinders in hun buik voelen, jij, mogelijk omdat je Farfallina heet, hebt een vlindertje aan je buik..., dat is mooi, want dan kan ik haar ook voelen tenminste.

“Jan, je bent gestoord, jij,” murmelde Natasja, “Ik heb een koninginnenpage.”

“Dat zou niet goed zijn, monster, want dan had je de grootste vlinder van Nederland. Die zijn zo’n vijftien centimeter in doorsnee. Het lijkt mij meer een bont dikkopje, of een kleine vuurvlindertje.

Nee, het is een mooi vlindertje, het kopje is in precieze verhouding tot haar vleugeltjes. Het is niet zoals je bij sommige vlinders meemaakt dat ze de vleugels van een gier en het kopje van een koolmees hebben, of erger nog... een set vleugels van een Pterodactylus en een kop van een neushoornvogel. I like your butterfly, butterfly. Ik noem het een butterfoof nu, of beter... een honeyfoof,” deelde ik haar quasi serieus mee, terwijl ik plagend haar vlinder bleef verwennen.

“Waarom plaag je..., o shit... me? Je wilt... ah..., ow... mij niet, anders was je... ow..., was je wel bij mij gekomen,” kreunde Natasja, haar klagen overstemmend.

“Ik plaag je niet, honeyfly. Ik kijk naar je. Je bent mooi, erg mooi. In feite ben je prachtig... en je voelt fijn. Kom, ontspan je en focus je alleen op het genieten, niet op de ontlading. Hoewel mijn compositie nu ‘Flight of the Butterfly’ zal heten, in plaats van ‘Flight of the Bumblebee’ van Rimsky Korsakov; bereid je er op voor dat je aan het einde geprikt zal worden.  

“Ja, ja, prikken, ace,” zuchtte mijn witte vlindervrouwtje, “waarom... pfff, waarom prik je... autsj... mij nu..., oooo... niet?”

“Is dat het enige en het liefste dat je zou willen? Is dat al dat je wilt?”

“Nee, nee, aaaw.., ik wil alles..., alles, maar ik ben... oh fuck,... ... bang dat er wat... mmmm... tussen komt, Jan.”

“Dat gebeurt op zeker, butterfoof. Kom, open die mooie lange paradepennen eens, ik wil die vlinder nu ook wel eens close-up zien.”

“Jan...,” vroeg Natasja.

“Ja prinses?”

“Maak mij niet gek. Dol mij niet. Aaah..., ik ben op je gesteld..., Jan..., geraakt. Nu weet je het. Pest mij niet.”

“Zie ik eruit alsof ik je wil pesten, honeyfoof? Ik wil die vlinder van je, vlinder. Die wilde ik al toen je hem in die Hilfiger boxertjes verpakt had, maar als ik heel eerlijk moet zijn... toen ik je foto op Badoo zag. Natasja, relax, relax en geniet ervan..., het is goed foofie.”

Terwijl dit normaal het punt is waar het verstand van de meeste kerels hun scrotum wordt ingeschoten; voor mij is het vaak het moment dat ik even goed nadenk wat ik precies bereiken wil, en belangrijker..., wat ik denk dat de vrouw wil. In dit geval wilde Natasja het genot, dat was duidelijk, maar zij zocht het genot, omdat haar gevoelens de laatste twee dagen met een staafmixer waren bewerkt.

Teveel heftige emoties en spanningen, daarom wilde ze ook niet dat ik haar weg stuurde. Ze zou mogelijk ingestort zijn, realiseerde ik mij nu. Ze had de stress en de emoties door mij, en samen met mij geaccumuleerd, en dat in een veel te korte tijd. Nu wilde zij ook de ontspanning met mij, om het evenwicht te herstellen. Ze zocht de relaxatie in het genot, om op een fijne, en voor haar zinvolle manier rust in al haar sentimenten te brengen. Andere mensen gaan daarvoor naar een psycholoog, of een fucking kuuroord.

Wanneer ik in het bedrijven van de liefde, net zo lomp, stom en egoïstisch zou zijn als de meeste mannen, dan zou Natasja  teleurgesteld zijn. Tevens zou zij zich dom voelen, omdat zij mij zoveel vertrouwen met de ‘heavy shit’ had gegeven. Behalve wanneer het zuiver een ‘fuckding’ is, of dat de vrouw in kwestie een gillende nimf is, willen vrouwen tederheid van een man. Helaas worden ze daar maar al te vaak in teleur gesteld.

O, de man kan voor een uur de mascarpone uit de tiramisu-schaal likken, maar dat heeft niets met tederheid te maken. Dat is net zo prestatiegericht als drie uur als een waanzinnige te liggen kierstompen. Daar heb ik nimmer wat in gezien. Wanneer het je in een half uur niet lukt met ‘hotrod’, dan red je het in drie uur zeker niet, al val je er wel van af. Je doet dan iets verkeerd, de vrouw is geremd, of allebei.

Ik zou niets verkeerd doen. Ik zou mij uitsluitend richten op het verschaffen van genot voor mijn tweedagsvlinder. Wat er later voor mij overbleef, kon daardoor alleen maar beter blijken. Vastbesloten vervolgde zette ik de ouverture van mijn compositie, ‘The flight of the Butterfly’, in.

Waar in het originele muziekstuk de prins in een hommel transformeert, in mijn samenstelling laat ik mijn prinses in de vlinder, Farfallina veranderen.

Als gevolg van mijn eerdere verzoek, spreidde Natasja nu haar benen. Ik plaatste mij ertussen en terwijl ik vaststelde dat zij inderdaad overal even mooi was, vroeg ik haar mij mijn twee kussens te willen geven.

“Je bent prachtig, foofie,” zei ik, terwijl ik de twee kussens onder haar bonkadonk schoof, zodat de vlinder in een verhoogde staat van elatie en elevatie verkeerde. Natasja zuchtte, en vroeg: “Echt, of zeg je dat alleen, omdat je weet dat ik het fijn vind om te horen?”

“Je bent goddelijk voor een oud wijf. Nee echt, je hebt één van de weinige muffs, waar ik graag naar kijk. Ik had het al gevoeld, maar nu zie ik het ook. Wil je wat voor mij..., voor ons doen, Farfallina?”

“Mmmm..., ja.”

“Je heet vlinder en ik wil nu dat je jezelf een vlinder voelt. Ik wil dat je je op de thermieken van genot mee laat voeren. Verbeeld je dat je vliegt. Hoe intenser het genot, des te hoger je vliegt. Je vliegt omhoog... en omhoog..., de zon tegemoet..., om daarna weer op een mooie bloem neer te strijken. Terwijl jij je tegoed doet aan de nectar van de bloem, zal ik genieten van jouw bloem..., en je ambrozijn. Kun je het voor je zien?”

“Ja, ja... o ja Jan. Moet ik mijn ogen dicht doen om dat te kunnen dromen?”

“Je kijkt wanneer je kijken wilt, daarom heb ik jou je kussens gelaten, maar je moet je inleven in je rol als vlinder. Het genot dat je voelt, is de nectar die je proeft. Okay?”

“Mmmm,” zoemde Natasja.

De oorspronkelijke compositie was gebaseerd op een verhaal van Poesjkin, terwijl de bezieling voor mijn linguale palet mij inspireerde, nu dat ik met mijn ‘kin op een poesje’ lag. De analogie was duidelijk.

Ik merkte dat Natasja wegvloog, want haar benen openden zich nog verder, toen ik de vlinder eerst een moment op mijn tong liet zitten, om daarna het kopje tussen mijn lippen te nemen.

Natasja klaagde zachtjes.

“Blijf even op mijn tong zitten, witte vlinder, want mijn tong en het kopje maken nu kennis. Ik geloof dat ze elkaar leuk vinden. Wil je dat je vlindertje wordt gekust?” vroeg ik met volle mond.

“Jan..., Jan, ik houd dit..., o mijn god..., niet lang, aaah..., niet lang meer vol.”

“Vlieg mijn vlinder, vlieg terwijl ik van je honing geniet.”

De snelle, neergaande toonladderfiguur die ‘De vlucht van de Hommel’, kenmerkt, verving ik door een aanvankelijk langzame reeks van klimmende tongvallen. De openingsmaten ervan dienden ook hier niet alleen als introductie, maar vooral om de inhoud aan te geven. Inhoud als in: ‘Vlinder, vlindertje geniet! Je hebt het verdiend, Farfallina. Je bent prachtig, je was goed..., je was uniek, maar nu is het tijd dat je geniet.’

De ‘zoemgeluiden’ die het orkest gewoonlijk produceert, voordat de solist zijn opwachting maakt, kwamen nu van de audiëntie, mijn vlinderprinses. Het gaf blijk van haar instemming en tevredenheid dat haar solist zo goed van de tongriem was gesneden.

Ik omcirkelde het vlinderkopje met mijn tong. Het diertje vertrouwde mij volkomen, want het stak nu haar tere kopje tussen mijn tanden. Ik hield de vlinder voor een moment met mijn tanden gevangen, terwijl mijn tong even over, en om het kopje raasde.

Natasja duwde mijn hoofd achterover, zodat zij kon kijken wat er in de bloementuin gebeurde. Zij keek, maar ik betwijfelde of haar ogen zagen. Zij zag wat zij voelde..., de vlinder vertelde haar wat zij voelde.

Normaal heeft het orkest een begeleidende rol, maar ik liet het achterste van mijn tong zien aan mijn orkestrale begeleiding, tevens mijn publiek..., madame Butterfly.

Natasja, mijn witte vlinderprinses, vloog nu. Zij kon haar benen niet verder spreiden, maar ik voelde de vleugeltjes zwellen. Zij was nu een moment overgegaan in zweefvlucht. De vleugels en het kopje van de vlinder waren nat en kleverig van de nectar. Hoe meer ik er van proefde, des te meer ik er van wilde. Ik werd hongerig, de zoete honing wekte mijn eet- en alle andere lusten op.

“Vlieg mijn prinses, laat je naar ongekende hoogten voeren door mijn tong. Voel de warmte van de zon, ervaar hoe je vleugeltjes gekoesterd worden. Bemerk hoe ik je vier vleugeltjes kus en beleef hoe je de nectar gaat verliezen.”

Mijn smaakorgaan, net als de solocello schetste nu ook in mijn voorstellingsvermogen een levendig beeld van het bekende vliegende insectje. Het riep de sfeer en tevredenheid op van warme zomerdagen.

Net als in het bekende muziekstuk liet ik de melodie variëren. Omhoog en omlaag, om daarna weer naar zichzelf terug te keren en in intensiteit toe te nemen, daarbij gebruik makend van alles wat een liklik maar te bieden heeft. Ik zou verloren zijn geweest wanneer ik, conform het muziekstuk, met een cello, in plaats van mijn tong, had moeten ‘performen’.

Ik kon echt niets met een cello, maar ik ben een virtuoos wat de viool betreft, al behoort dat muziekinstrument dan aan de vrouw. Het feit dat Natasja de snaren had verwijderd, deed niets af aan het succes van de uitvoering. Het gezegde ‘een muff zonder haren is als een viool zonder snaren, bleek hier volslagen onjuist.

Natasja was de trotste bezitster van een originele vlinderviool van Vaginani, in plaats van dat stuk jankend zoethout van maestro Paganini. Later in het concert zou blijken dat zij een viool bezat die met graagte aan mijn strijkstok bleef hangen. Maar dat zou pas veel later zijn. Ik rammel geen drie uur als een bezetene voor ‘Britain’, maar ik laat een vrouw genieten van zonsonder- tot zonsopgang.

Ik voelde de vlinder sidderen. Het nu gezwollen vlinderkopje bleef weerspanning mijn tong uitdagen, de nectar liep in mijn mond en ik voelde de vleugelspieren zich aanspannen. Ik legde mijn handen op de buik van mijn vlinderprinses en voelde hoe zij naar een orgasme perste. Ik tikte haar zachtjes op haar buik en zei: “Relax Farfallina, ontspan. Het voelt veel beter wanneer je een landing maakt uit een zweefvlucht -dus volkomen ontspannen- dan wanneer je jezelf in een geforceerde buiklanding perst. Had ik je eigenlijk al gezegd dat je een zalige kut hebt?” sprak ik tussen onze zes lippen door.

Dat was waar ik haar in volle vlucht raakte. Waar in het muziekstuk de melodie klimt tot bovenin de toonladder en afsluit met een zacht akkoord in pizzicato, introduceerde ik in mijn compositie een paukenslag. Voor alle ‘sex airplane talkers’..., jullie verliezen de strijd! Het gore is de volgende keer niet goor en opwindend genoeg meer. Praat net zo als alles voelt, als jullie tenminste kunnen voelen.

Natasja explodeerde in mijn mond nadat de resonantie van paukenslag het hoogtepunt bereikte. Zij perste haar vlinder tegen mijn lippen, en ik voelde wat ik zo vaak gezien had. Alle nectar die zij gedurende haar vlucht verzameld had, liep nu langs haar gezwollen vleugels in mijn mond. Ik moest haar met beide handen op haar buik drukken, anders had zij mogelijk mijn nek gebroken met haar schokkende heupen.

Zij moest eerder inderdaad zowat uit haar zomen zijn geknapt, want dit was een extreem snel, en voor een clitorale climax een bijzonder heftig orgasme. Natasja bevestigde dat even later, terwijl ik mij onledig hield met het zachtjes liefkozen van de rustende vlinder, want ik denk dat Natasja mij nog niet goed begrepen had.

“Lingua placabilis – Zoete tong,” prees mijn vlinderprinsesje mij, dromerig genietend, “Jammer dat het over is. Misschien geloof je mij niet Jan, maar ik ben nimmer eerder op deze manier klaargekomen. Daarbij heb ik ook nog nooit zo een snel... en zeker niet zo’n heftig orgasme gehad.

Mijn ex probeerde het ook wel zo, maar ik weet niet wat hij dacht dat hij precies aan het doen was, want ik moest er altijd bij helpen. Af en toe lukte het helemaal niet, maar dit was goddelijk. Mijn God, ik sta in brand, en dat terwijl ik drijfnat ben.”

“Jij praat alsof het al afgelopen is, foof, we zijn net begonnen.”

“Ik zou het zeker niet erg vinden om dat nog een paar keer mee te mogen maken, maar ik weet uit ervaring dat deeg bij mij geen twee keer rijst. Vaak had ik al moeite met één keer. Het geeft niet, ik heb echt genoten. Wil je dat ik jou...”

“Ik heb net jouw lippen gelezen, alle vier, dus lees nu die van mij. Die zeggen: ‘Het is nog niet eens goed begonnen, prinses’. Ik wil niet dat je in je eigen nonsens gaat geloven, want dan wordt het een psychologisch obstakel. Vond je het fijn? Ja? Okay, er is meer onderweg. Jij hoeft..., jij moet je niet inspannen. Ik doe het werk en jij doet wat ik je vraag, afgesproken?”

“Deal! Ik ben benieuwd of je dat kunt, want je hebt mij nu ook nieuwsgierig gemaakt.”

“Ook?” vroeg ik onschuldig, “Wat heb ik je nog meer gemaakt, prinses? Belangrijker, ben je dat nu niet meer, want dan laat ik je met rust. Wanneer dit genoeg voor je was, dan zal ik niet aandringen. Ik ben bang dat bij jou de vaart eruit is.”

Gelijk dat ik dit gezegd had, wilde ik dat ik mijn tong had afgebeten, want ik keek Natasja aan en ik zag dat haar ogen begonnen te glanzen. Ze vroeg:

“Waarom denk je dat ik geen zin meer heb, Jan?”

“Het was de zekerheid waarmee je stelde dat je toch niet meer kon komen. Het klonk zo definitief.”

“Ik heb dat ook nimmer gekund. Mijn ex zei altijd dat ik een frigide trut was.”

“Ja, dat zeggen veel kerels tegen vrouwen. Ze zeggen dat om hun eigen straatje schoon te vegen. Ze kunnen een vrouw het niet echt naar haar zin maken, of ze hebben er geen interesse in. Meestal beiden. Sorry dat ik dat zo stelde, ik weet nu wat er aan de hand is, prinses.”

“Jan, het was een te fijne ervaring om boos te worden erna, maar waarom dacht je dat ik geen zin meer heb? Ik voel mij alsof ik van binnen verbrand en tegelijkertijd van buiten verdrink.

“Dus je animo is niet verdwenen?”

“Hoe haal je het in je hoofd, maar ik was al zo gelukkig met wat er eerder uitgekomen is. Letterlijk en figuurlijk. Nee, ik verlang naar je, maar ik wilde niet dat jij het mij naar mijn zin zou proberen te maken en dat ik je moest teleurstellen.”

“Nee, dat gaat niet gebeuren, vlinder. Het is niet dat ik prestatiegericht ben en dat ik mijzelf wil bewijzen, dat je nog veel meer ‘sexplosies’ kunt krijgen. Ik weet dat er nog veel meer in je zit. De vaart is er nu uit en we zijn het onderwerp aan het bepraten, alsof we in een fucking forum zitten."

"Ben je boos, Jan?"

“Nee, ik ben niet boos. Ja, ik ben wel boos. Ik ben kwaad op mij zelf, maar hoe kon ik dit voorzien? Ik wist dat je uit zou ‘levellen’ na het orgasme, maar wat ik niet kon vermoeden, was jouw vastbeslotenheid dat het kriebelverhaal voor jou over was. Het komt een beetje als een koude douche.”

“Ik heb je net gezegd dat mijn zin niet over is, maar wat is het probleem, Jan? Het is toch geen aangenomen werk?”

Dit viel dus duidelijk niet goed bij me en ik maakte daar geen geheim van: “Er is geen probleem, het probleem is opgelost in het uitgevoerde werk. Dat beetje zin gaat wel over. In ieder geval is de druk van de ketel af. Ik ben er dan misschien niet aan toegekomen om te doen wat ik beloofd had, maar je ziet dat ik mijn best heb gedaan. Laten wij maar gaan slapen, Natasja.”

“Ik zei je al dat het aan mij lag. Mijn ex had wel gelijk.”

“Ga niet de fucking drama-queen uithangen, foof. Hij heeft gelijk wanneer jij wilt dat hij fucking gelijk heeft. Je hebt het nooit een kans gegeven. Nou, daar hoefden wij niet zo’n komedie voor te maken. Dit had ik in de loods in Haarlem ook wel even kunnen doen. Met recht een karweitje tussen neus en lippen door.”

“Je bent onredelijk nu. Ik heb je net aangeboden om het bij jou...”

“Wat? What the fuck denk je dat dit fucking is? A tit for tat job? Ik verzorg jou even en als beloning help je mij van de bullekoppies af? Een ‘tugjob’, een ‘suckjob’ of als het helemaal moet een ‘fuckjob’? Wat denk je dat ik ben? Een staafslaaf die aan zijn fucking gerief geholpen moet worden. Nou, ik heb nieuws voor je, muff. Het is net als pissen..., ik kan het heel lang ophouden, dus spaar je de fucking moeite.”

Natasja schrok van mijn uitval en keek daarna alsof ik haar geslagen had. Ze zei: “Je kwetst me, Jan. Waarom doe je dat? Ik had je gezegd dat ik op je gesteld geraakt was, maar dat zul je nu ook niet willen geloven.”

De tranen rolden over haar wangen. Ze huilde geluidloos en het was eng. Ik was kwaad, want zij had mij ook gekwetst. Mogelijk onbewust -daar zou ik nog wel achter komen-, maar zij had mij pijn gedaan. Het ging mij nooit om mijn portie in de ‘fuckshit’, maar ze had het genot gebruikt om emotioneel te ontladen. Hoewel daar niets verkeerd mee was, maakte zij een ‘fuckup’ van de finale. Geen enkele tederheid mijn kant op, en ze maakte het veel te snel kenbaar dat ze nimmer een tweede keer kon komen. Ze was bevredigd en klaar om het huis te gaan opruimen, wanneer wij bij haar thuis waren geweest. Ik moest weten waarom dit gebeurd was, dus ik moest haar hard aanpakken. Het feit dat ik kwaad was, maakte het makkelijker. De realiteit dat de tranen over Natasja’s wangen stroomden, maakten het fucking moeilijk.

“Huil niet, Natasja. Dit is het leven en ‘shit happens all the time’. Jij hebt mogelijk mijn leven gered en ik heb je jongetje teruggehaald, dus wij zijn elkaar niets meer schuldig. Je wilde met alle geweld met mij naar bed en ik heb daaraan proberen te voldoen. Je hebt gezien dat ik niet op mijn eigen plezier ben gefocusseerd, maar op het jouwe. De afloop weten wij allebei. Laten wij maar gaan slapen. Morgen bespreken we waar je naartoe gaat, en wanneer je daar naar toe gaat. Je bent pas veilig wanneer die shit in Duitsland is opgelost. Laten we als vrienden scheiden.”

"Vind je het goed als ik tegen je aan kom liggen?” vroeg zij mij later.

“Als je dat absoluut wilt, maar liever niet, want ik ben niet van steen, ook al kan ik mij goed beheersen.”

“Maar je hoeft je toch niet te beheersen? Ik vind het prettig om te horen dat ik je opwind.”

“Het is teveel wat jij prettig vindt, Natasja, maar als jouw pret over is, dan verwijder je die van mij ook gelijk..., en dat..., is niet zo prettig.”

Het was even stil voordat Natasja zei, terwijl ze tegen mij aankroop: “Jan, ik heb er over nagedacht en ik denk dat ik weet wat er gebeurd is. Het is geen excuus, en als dat het blijkt te zijn, dan zul jij het gelijk weten. Kan ik je vertellen, wat ik denk dat het is?”

“Ik weet wat het zou moeten zijn, en er is maar één logische verklaring voor. Die verwacht ik dan ook te horen, maar waarom wil je het vertellen?”

“Ik heb begrepen dat jij klaar met mij bent. Ik kan daar niets aan veranderen, al zou ik het wel heel graag willen. Ik wil echter dat je weet hoe het mogelijk gekomen is, want anders blijf jij met het gevoel zitten dat ik je gebruikt heb. Is dat goed, Jan?”

“Nee, en ik zal je vertellen waarom. Ik wil voor mijzelf weten, hoe het is. Wanneer je mij iets vertelt, kan ik altijd twijfelen. Ik zeg hiermee beslist niet dat je liegt. Ik zal jou vertellen hoe het zit. Ik zal aan je gezicht zien, of ik gelijk heb. Doe gewoon zoals je normaal doet. Kijk niet verbaasd of bevestigend. Geef het toe wanneer het zo is, wanneer ik je daarom vraag. Als je liegt, zal ik het zien. Daarna, als ik het goed heb, zal ik je iets van mij vertellen. Okay?”

“Ja Jan, alles is goed om vast te stellen dat ik je niet met opzet gekwetst heb, want ik ben vrouw genoeg om te zien, dat ik dat gedaan heb. Je bent echt de allerlaatste die ik pijn wil doen.”

“Goed,” zei ik, en draaide mij naar haar toe, “Blijf mij in mijn ogen kijken, terwijl ik tegen je praat.

Je vertelde mij dat je ex ook uit de jampot likte, maar dat hij er niet veel van bakte. Vaak hielp jij er zelf bij om tot een orgasme te komen. Ik stel mij voor dat wanneer je niet tot een orgasme kwam, dat hij je bij de eerste de beste ruzie een frigide trut noemde.

Om dat bij volgende gelegenheden proberen te vermijden, stimuleerde jij de clitbit dan zelf. Vaak tot het punt dat het begon te irriteren, of zelfs pijn begon te doen. Hoe dan ook, en of je klaarkwam of niet, jij was blij wanneer het dan achter de rug was.

Wanneer hij daarentegen zijn eind wegduwde, werden er met jouw gevoelens nog minder rekening gehouden en zo snel als dat hij zijn plakkerige lading had gedumpt, stapte hij van je af, pakte een blik bier en zette de televisie aan. Dat, of hij draaide zich om en ging slapen. De seks was daarmee gereduceerd tot een kwestie van, ‘klaar..., over!’

Omdat die seksbeleving was zoals die waar jij aan gewend bent geraakt, bestond er ook nimmer de behoefte om een tweede keer klaar te komen, ergo, het stond voor jou al vast dat je niet nog een keer kon komen. De eerste keer was al moeilijk genoeg geweest. Om een soortgelijk scenario met mij te vermijden heb je je onbewust op de enige manier opgesteld waar je vertrouwd mee was, maar..., daarnaast wilde je je mij ook niet laten uitvinden, dat ‘je een frigide trut was’. Na je heftige orgasme kon immers niemand dat meer beweren.”

Ik zag dat ik de spijker op de kop had geslagen, en vroeg: “Lijkt dat er een beetje op?”

Natasja knikte heftig, en zei: “Maar de meeste dingen heb ik je toch ook gelijk verteld?”

“Ja, maar het was het moment. Het moment en de manier waarop. In het heet van de strijd moet je echt wel een sterke kerel zijn om de redelijkheid daarvan te willen aannemen, en het in te passen. Dat is nagenoeg onmogelijk. Daarnaast was alleen het allerlaatste gedeelte van belang. Jij wilde niet dat ik uit zou vinden, dat je mogelijk frigide was.”

“Ja, maar ik wilde ook niet dat je een tijd voor niets bezig zou zijn.”

“Voor niets, voor niets? Telt het genot niet mee? Moet er altijd een resultaat zijn? Ooit in je opgekomen dat ik geniet van wat ik doe?”

“Vond je het echt ook prettig dan?”

“Niet zo slim doen, foofie. Tart je geluk niet, die kunsten ken ik al.”

Natasja lachte, en zei: “Ja, maar het klonk ook prettig om dat te horen. Sorry.”

“Goed, nu mijn kant van het verhaal. Ik hoef je alleen maar Natasja te beschrijven, want je bent overal bij geweest. Ik heb je leren kennen als de complete vrouw. Alles wat je gedaan hebt in het hele verhaal, was uitstekend. Je was zo goed dat ik in de vooravond in het restaurant een mentale opsomming van al je kwaliteiten maakte. Ik kwam tot de conclusie dat je een unieke vrouw was. Meer en beter kon niet. Je zat zo gelukzalig te eten, dat je er niets van gemerkt hebt. Kun je je herinneren dat je mij eerder vertelde, dat je op mij gesteld was geraakt?”

“Ja..., zeker, maar ik vertelde een leugen, Jan. Het is veel meer dan dat. Ik ben niet verliefd, want ik weet niet eens hoe dat voelt, maar ik ben van je gaan houden. Ik kan mij het leven zonder jou niet meer voorstellen. Ook ik heb jou zitten optellen, maar ga door als je wilt.”

Ik vervolgde: “Natasja, ik voelde dat ik om je gaf toen wij onder de vloer in de boerderij lagen. Het moment dat ik je een zoen op je wang gaf. Herinner je je dat?”

“Ja, natuurlijk. Ik voelde mij toen ook al aangetrokken. De combinatie van extreme wreedheid, buitengewone tederheid, gevoeligheid en kalmte brachten mij steeds dichter naar je toe. Sorry, ga door.”

“Je deed dus alles beter dan ik ook maar verzinnen kon. Je vertrouwde mij met je leven. Verschillende keren. Zonder protesteren. Is dat juist?”

“Ja, absoluut.”

“Waarom vertrouwde jij me dan niet toen ik je zei dat de seks, sorry..., het genot nog lang niet over was? Je vertrouwde mij met je leven..., waarom twijfelde je aan mijn woorden, Natasja? Je hebt mij tot dusver niet horen bluffen. Wat ik zeg, doe ik.”

Het was een lange tijd stil, voordat ze antwoordde: “Ik weet het niet, Jan. Ik twijfel helemaal niet aan je. Ik heb ook nimmer bewust gedacht dat het je niet zou lukken. Het was hoe het altijd ging. Ik weet het niet, want ik was al extatisch met hetgeen er al gebeurd was.”

“Kun je je nu voorstellen, hoe ik mij voelde op dat moment? Ik voelde mij net een fucking clown.”

“Ja, ja, ik zie het nu voor me. Het spijt mij, Jan. Ik wilde dat het nooit voorgevallen was. Ik had beter naar je moeten luisteren. Ik wilde maar dat ik het goed kon maken. Godverdomme, je hebt volkomen gelijk. Als het om mijn leven ging, vertrouwde ik je blindelings. Je brengt mij naar een ongekend orgasme, en ik moest zo nodig zeggen hoe slecht ik was met die dingen. Ja, ik zie het nu. Daarna maakte ik het nog erger door je twee keer aan te bieden om jou...”

“Zou je mij een volgend keer vertrouwen?”

“Absoluut! Ja natuurlijk.”

“Luister, ik ga je nu voor eens en voor altijd van die maffe twijfels afhelpen. Doe je wat ik zeg?”

Natasja pakte mij om mijn nek en kuste mijn gezicht, voordat ze zuchtte: “Ja, ja, ja!”

“Eerder, op het punt waar wij afgebroken hebben, was je in de ‘mood’. Als het lukt, dan was het op dat moment eerder gelukt dan op een moment dat je helemaal niet in de stemming bent, zoals nu. Ik...”

“Dat is niet waar, Jan. Ik verlang nu ook naar je.”

“Jawel, maar dat is wat anders. Je doet nu wat ik zeg. Je werkt niet tegen en je vertrouwt me. Blindelings. Ik bewijs je dat ik je vanuit het niets –waar jij ons in hebt gebracht- in enkele minuten klaar laat komen..., meerdere keren en veel heftiger dan eerder. You say what?”

“Graag. Alles wat je zegt, maar je bent niet kwaad wanneer het niet lukt?”

“Nee, maar je moet niet tegenwerken. Je hoeft niet te helpen, maar je moet gewoon laten gaan. Als je mij met opzet wilt bewijzen dat het toch niet lukt..., wel mogelijk lukt het mij dan evengoed. Maar laten gaan en doen wat ik zeg. Beloofd?”

“Ja, hoe wil je me?” lachte Natasja. Zij bereidde zich voor om riant op haar rug te gaan liggen..., toen ik zei: “Ik wil dat je op je knieën gaat staan in bed. Rechtop, en niet op je hielen zitten.”

Ik pakte een paar handboeken uit de badkamer en zei Natasja haar benen iets te spreiden. Nadat ik de handdoeken tussen haar knieën had gelegd, ging ik op mijn knieën naast haar zitten, zodat mijn borst haar schouder en bovenarm raakte.

Natasja keek mij bevreemd aan en vroeg: “Wat is met de handdoeken?”

“Voor het geval dat die vlinder verkouden wordt en een lekkende snotneus krijgt. Ik hoef dan ook niet speciaal naar de badkamer, wanneer ik besluit om je even onderop te worstelen.”

“Echt?”

“Als je dat dan nog wilt, maar eerst doe je wat ik zeg. Goed, ik wil dat je eerst goed naar mij luistert. Geef mij je oor.”

Wij bogen naar elkaar toe en ik kuste Natasja in haar nek en achter haar oor.

Een moment later streelde ik haar hersens met de punt van mijn tong. Natasja rilde. Ik deed haar haar uit haar nek weg en liet mijn tong de nek bij de haargrens beroeren. Daarna fluisterde ik in haar oor: “Jij gaat zo godsgruwelijk klaarkomen dat je morgenochtend bij me op stoep staat voor een nieuwe portie. Hoor je me?”

“Ik hoor je, ja, ik hoor je,” kreunde Natasja, terwijl zij mijn gezicht met haar mond zocht.

“Ik wil dat je de vleugels van je vlinder opent en er naar kijkt. Verder niets.”

Natasja deed wat ik vroeg en hield haar foof open, waarna ze voorover boog.

“Zie je haar?”

“Ja,” fluisterde ze, terwijl ik met mijn mond en tong haar oor bewerkte.

“Vind je haar mooi? Vind je haar net zo mooi als ik dat vind?”

“Ja,” klonk het nauwelijks hoorbaar uit haar mond.

“Zeg het. Zeg dat je haar mooi vindt dan. Ik wil je horen. Terwijl je dat zegt, maak je je vingers nat aan de nectar tussen de vleugeltjes en je beroert het kopje. Je hoeft niet naar een resultaat te werken, dat doe ik wel. Ik wil dat je naar jezelf kijkt, terwijl je jezelf streelt. Dan vertel je mij hoe mooi je vlinder is.”

Natasja keek hoe zij zichzelf streelde en raakte zowaar geïnteresseerd in wat zij zag, want even later fluisterde zij in mijn oor: “Jan, heb je gezien hoe mooi mijn vlinder is. Ik vind het fijn om naar mijzelf te kijken. Ik ben weer drijfnat.”

“Werkelijk?” vroeg ik, “Hoe mooi ben je daar, en hoe voel je aan?”

“Ik ben prachtig, Jan. Mijn ku..., vlinder is prachtig en ik voel heerlijk. Ik geloof echt dat het je gaat lukken.”

“Nee, het gaat jou lukken. Niet schrikken, hier gaan we, maar houd de vleugeltjes nog even goed gespreid..., tot ik zeg dat je je handen weg kunt halen.”

Ik bracht mijn middel- en ringvinger in en kromde die. Mijn wijsvinger en pink wezen naar het bed. Terwijl ik de G-spot zocht, liet ik de muis van mijn hand op Natasja’s clitbit rusten.

“Okay, haal je handen nu maar weg en doe je armen om mijn nek. Ik zeg dit niet voor niets, dus laat die armen daar.”

Natasja sloeg haar armen om mijn nek en ik begon mijn hand op en neer te bewegen. Ik merkte gelijk dat zij nimmer ‘gedubbeld’ had. Ik voelde haar adem in mijn nek stokken toen haar G-spot werd gestimuleerd en de C-spot tegelijkertijd werd bewerkt door de muis van mijn hand.

“Je weet wat ik nu te pakken heb, hè?” vroeg ik.

“Mijn... mijn G... spot?” vroeg Natasja hijgend, “O..., Jan..., het spijt... het spijt mij... ik geloof dat...”

“Nee, je hoeft niet te plassen, dat lijkt maar zo. Niets tegen- of ophouden. Je hebt het beloofd,” zei ik en stak de vingers van mijn andere hand in haar mond. Natasja zoog op mijn vingers alsof het..., ja, ja, we weten het wel.

Op het moment dat Natasja dacht het gevoel te heftig werd, trok zij haar kont naar achter om aan mijn vingers te ontsnappen. Fout. Meer vingers! Ik haalde mijn vingers uit haar mond en maakt een wig door de top van mijn middelvinger op de nagel van mijn wijsvinger te zetten. Ik drukte de twee natte vingers in de, afgezien van de neusgaten, laatste nog onberoerde opening. Één vinger zou genot geweest zijn, maar die had de heupen van Natasja niet op hun plaats teruggebracht. Terwijl het pijnlijke genot van de wig in de branduitgang haar heupen weer naar voren bracht, verhoogde ik het tempo en de intensiteit van de dubbele stimulatie. De C-spot was iets achterop geraakt, zodat ik die wat extra aandacht gaf. Toen ik voelde dat het dubbele orgasme zich aandiende, zei ik: “Gewoon alles laten gaan, prinses. Niets tegenhouden en niet schrikken, het gaat prima zo.”

“Ja...o,... O God... Jan, ik moet... o fuck, o..., ja, ja... o fuck!” loeide Natasja.

Ik liet mijn hand in turbomode gaan en Natasja climaxte. Twee keer. Tegelijkertijd. Het ‘squirt’ vocht perste mijn vingers naar buiten en ik gaf het de ruimte om te ontsnappen. Natasja schreeuwde, terwijl haar hele lichaam spastische bewegingen maakte. Haar rugspieren verslapten, dus ze hing nu als een lappenpop om mijn nek. Zachtjes liet ik haar zakken, terwijl ik de al natte handdoeken onder haar kont schoof. Haar armen en benen maakten nog ongecontroleerde bewegingen toen zij lag.

Toen zij even later tot haar positieven kwam, vroeg ik: "Was dat wat, prinses?"

"O mijn God, Jan. Dit is onbeschrijfelijk, maar ik schaam mij dood. Ik heb in bed ge..."

"Nee, dat heb je niet. Het was niets dat niet normaal is. Het is al helemaal niets om je druk over te maken. Ik leg het je straks wel uit. Vond je het lekker?"

"Heerlijk," murmelde ze, "Het was net of ik twee keer tegelijk klaarkwam."

"Dat deed je ook. Dus het is mij gelukt dan?"

“Ja,” zei Natasja, nu beschaamd, “Wat was al dat vocht?”

“Strakjes, zei ik. Je hebt nog een paar keer te gaan. Denk aan je belofte.”

"Nou, hoe zalig dat ook was, dat lukt je echt nooit meer."

Ik keek haar aan.

“Het lukt je wel, sorry. Waarom moest ik daarvoor op mijn knieën zitten, Jan?”

“De eerste keer dat een vrouw ‘squirt’ of ‘gushed,’ denkt zij dat ze gaat plassen en houdt het tegen, omdat ze zich schaamt, en om het bed niet te bevuilen. Als een vrouw op haar knieën zit, is het haast onmogelijk om het tegen te houden. Zij moet zich teveel op andere spieren concentreren om overeind te blijven. De zwaartekracht helpt ook.”

“Je bent wel een slimme flikker voor een ouwe vent, hè?” vroeg Natasja dollend, maar tevreden, “Dus de volgende keer kan ik er ook bij liggen?”

“Je kunt op je hoofd gaan staan en dan haal ik het er nog uit. Belangrijk is dat je er van geniet. Nou genoeg gepraat, we hebben er nog een paar te gaan.”

Ik zeg hoe Natasja mij nieuwsgierig aankeek, toen ik op mijn knieën naast haar ging zitten.

Ik moest lachen, want ik wist wat zij dacht: ‘Maar als ik nu terugtrek, kun je mij niet een paar vingers in mij hol steken’.

Ik herhaalde de GC spot routine en telkens wanneer ik de mutskoorden voelde spannen, liet ik het even wegzakken. Ik merkte dat Natasja er met persen probeerde te komen, maar dat lukt nooit. Toen ik zag dat zij licht gefrustreerde begon te raken, zei ik: “Je weet wat je moet doen, hè?”

“Je wilt dat ik mijn vingers in mijn...”

“Dat wil jij ook, let maar op.”

Toen ik de pijn van de achterdeur op haar gezicht zag verdwijnen, zette ik de GC stimulatie in zijn hoogste versnelling en zei: “Je bent wel een sletje he, Natasja om je vingers in je naad te steken?”

“Ja..., lekker. Ik ben een.... Aaaaah..., daar komt... o fuck. Jan!”

Ik drukte op Natasja’s maag, even boven haar blaas en trok heel snel mijn vingers uit haar vandaan, zodat dezen een zuigende kracht uitoefenden. De druk en het vacuüm deden hun werk terwijl ik Natasja twee lichte, maar vinnige tikken op haar foof gaf.

Natasja brulde en kromde haar rug om het effect van haar orgasmen te zien. Het was veel heftiger dan de twee voorgaande keren. Vergenoegd keek ik naar mijn zelfgemaakte bedfontein. Natasja kon geen twee keer klaarkomen, had zij mij verzekerd, maar wanneer zij eenmaal begon te komen, dolde zij ook niet meer. Zij zat nu in haar ritme. Ik had steeds geweten dat ze het kon, en ik zou haar nog veel meer over zichzelf laten uitvinden.

Acht keer liet ik haar vleermuis piepen en toen stopte ik, want anders zouden haar labia majora-, labia minora pundendi..., haar C en G spot eruit zien als een pond rauw gehakt en zeker zo aanvoelen ook. Ik had mijn punt bewezen. Natasja was compleet.

Lees verder in Deel II