Het was maandagochtend en het effect van twee flessen Chardonnay, de avond ervoor, was nog goed voelbaar. ‘Fuck, ik moet nu toch werkelijk eens gaan modereren met zuipen,’ mopperde ik, terwijl ik mijn mailbox op Iwannadate opende. De kater zorgde ervoor dat ik alle diehard fucking datemilfs en flirtgilfs in de virtuele prullen bak liet verdwijnen.

Ik keek even naar mijn fake alter ego, CyberFury, de gespierde vechtspecht. “Jij hebt toch wel een gemakkelijk baantje bij mij, hè?” vroeg ik hem, “Al die chicks schuimen langs de randjes als ze naar je kijken, en ik mag het moeilijke werk doen.”

Zoals gewoonlijk kreeg ik geen tegenspraak, dus ik stak hem met mijn muis in zijn oog. Hij kon toch niets terug doen, 'mister fucking sixpack'. Ik bleef een beetje klieren, tot dat ik een nieuw mail kreeg. ‘Zal wel weer zo’n oud gebakkie in een lycra zijn,’ dacht ik, de mail open klikkend, ‘Op maandag krijg je alleen het uitgewoonde kierdier va...’

“Fucking beautiful,” bracht ik uit, half stikkend in mijn koffie, “Wat hebben we hier? Superdot number fucking one! Wat is dat voor een cybermuff? Lekkah!”

“Hooo, wie ben jij schoonheid, en wat zoek je in mijn winkeltje?”

De mooie datechick keek mij aan en vroeg: “Jij bent toch Jan ter Haak?”

Ik aarzelde even, maar er was een gevoel van herkenning, toen ik in haar ogen keek. Ik zag iets waar ik zeer bekend mee was, althans, in een vroeger leven. Ik besloot daarom het masker te laten vallen: “Ja, dat ben ik. Waarom, en hoe heet jij?”

”Ik heet Marloes; een vriendin van mij heeft jouw boek gelezen, en jullie hebben een tijd gemaild. Daarna heb je haar nog geholpen met een probleem. Ik vraag mij af of je mij zou willen helpen?”

“Waarom zou ik dat willen?”

”Omdat je een vriend van mijn vader bent. Vroeger waren jullie boezemvrienden, heb ik van mijn moeder gehoord. Mijn vaders naam was Harry.”

Het voelde alsof ik stikte en ik merkte dat de tranen uit mijn ogen liepen. Marloes keek mij aan, en vroeg: “Dus je weet dat mijn vader dood is?”

”Ja,” huilde ik, “Hij heeft zijn hoofd weggeschoten, en ik voel mij daar nog schuldig over. Ik had er moeten zijn voor hem, maar ik was een dag te laat. Hij was klinisch depressief geraakt. Mijn God Marloes, ben jij werkelijk zijn dochter?”

“Ja Jan, er is nog iets dat je weten moet, ik...”

”Je speelt de hoer, dat had ik al gelijk gezien. Het maakt niets uit, wat kan ik voor je doen? Ik wil wel eerst een bewijs zien, dat je Harry’s dochter bent”

Even later vertelde Marloes mij, dat zij een man had ontmoet op Iwannadate en dat zij een keer met hem afgesproken had.

”Ik heb geld genoeg nu, Jan, en ik ben uit het leven. Ik wilde een normale serieuze man ontmoeten, om een normaal leven te leiden, maar ik heb nu meer problemen, dan ik had, toen ik nog werkte.”

“Hoe vaak heb je de man ontmoet en heb je al seks met hem gehad?” vroeg ik, het normale probleem vermoedende.

“Nee, zo achterlijk ben ik niet. Ik ben twee keer met hem uit geweest, en de tweede keer heeft hij een kop thee bij mij thuis gedronken. Toen hij zijn vingers in de honingpot wilde steken en vervelend werd, heb ik hem eruit gerot.”

“En nu valt hij je lastig?”

”Het is meer dan lastig vallen, Jan. Hij stalkt mij, maar op een manier die ongelooflijk is. Ik heb een paar keer gemerkt dat hij tijdens mijn afwezigheid in mijn huis is geweest, omdat er dingen verplaatst zijn. Hij stuurt me voortdurend dreigsms'jes, afgewisseld met sms'jes waarin hij me zijn ‘eeuwige liefde’ verklaart.. Hij verandert steeds zijn profieltekst, waarin hij dan naar mij refereert. Ik word gebeld, ondanks dat ik een geheim nummer heb. Mijn banden van mijn auto zijn een keer lek gestoken, en het gaat maar door.”

”Dat is ‘stalken’, waarom ga je niet naar de Politie?”

”Hij werkt bij de Politie, en hij is vrij hoog op. Ik heb al twee keer een aanklacht ingediend, maar ik kom niet verder. Hij is een politieman, en ik ben een ex-hoer. Er is geen doorkomen aan!”

”Hoelang is dit al aan de hand?” vroeg ik.

”Ruim drie maanden. Het maakt me niet uit wat het kost. Ik wil er van af en ik wil dat hij er iets van leert, zodat hij dit niet nog een keer flikt! Zeg maar wat het kost.”

“Marloes, je kunt geen normaal contract op hem zetten. Jij wordt als eerste verdachte opgehaald, omdat je al twee keer aangifte hebt gedaan. Jij doorstaat geen derdegraads. Hij moet verdwijnen, of we moeten iets anders verzinnen. Denk eraan dat wanneer de waarschuwing niet voldoende is, hij alsnog moet verdwijnen. Zeg maar wat je wilt.”

“Wat raad je mij aan, Jan?”

”Geef zijn 'nickname, zodat ik eerst zijn profiel kan lezen."

Marloes gaf mij de gegevens, en ik zette mijn profiel uit zodat ik haar kwelgeest ongemerkt kon bekijken, en lezen.

Een vrij knappe, sportieve man met een ogenschijnlijk open gezicht, staarde mij aan. Ogenschijnlijk open, want nadat ik een paar keer mijn ogen geopend en gesloten had, zag ik een onzekerheid, een 'creepy' onzekerheid in zijn gezicht.

Ik las zijn profiel een keer door, en kon zien waar de attractie voor vrouwen lag. Het was een vlot verhaal van een levensgenieter en hij had er een stukje proza van gemaakt. Blijkbaar zag hij zichzelf als schrijver. Dat zag hij, maar ik niet zo, want the ‘cunt’ kon niet een zin schrijven, of er zaten wel drie fouten in. Niet de meest elementaire of de ‘fokschip’ fouten, maar niettemin, fouten. Een eerste indruk zou moeten zijn dat de man nogal zeker van zijn capaciteiten als Don Juan was. Als schrijver, zoals gezegd, was hij minder geslaagd, maar ik was hem dankbaar voor zijn breedsprakigheid.

Ik splitste het profiel op in stukjes, vergeleek, zocht patronen en profileerde de bloedhond. ‘Onzeker, minderwaardigheidscomplex, bewijsdrang tegenover vrouwen, autoritair gedrag tegenover vrouwen en hey..., presto, daar was ie: een zo goed als zekere bipolaire aandoening, verstoorde ‘ik’ ontwikkeling. De cocksucker had MDS. Een manisch depressieve 'fucking politiehond’. Ik wist hoe ik het ging doen.

“Marloes, heb jij kennissen waar je voor een maand of twee naar toe kunt gaan?”

”Ik kan naar mijn broer in Marbella gaan, Jan.”

”Luister, neem een prepaid SIM met genoeg beltegoed, zodat ik je altijd kan bereiken. Geef mij jouw mobiel en geef me de sleutels en telefoon nummer van je huis. Geef mij ook je reserve autosleutels en rijd vanaf nu niet meer in je auto. Gaan al je vaste kosten per automatische bank afschrijving?”

Marloes bevestigde dit en zei dat ze gelijk een vliegticket zou gaan boeken. We spraken af dat Marloes mij een sms zou sturen, wanneer ze in Spanje was geland. Toen ze mij haar mobiel gaf, zei ik: "Marloes, het enige wat je onthouden moet, is dat vlak voor je vakantie jij je mobieltje verloren bent. Je weet niet waar en je weet niet precies wanneer. Dat is cruciaal."

Ik reed met mijn auto naar het industriegebied in Amsterdam en zocht met de draadloze verbindingsfunctie van mijn laptop naar een open netwerk voor één van de kantoorgebouwen. Het industriegebied zou mijn kantoor worden voor de komende weken. Waarom? Wel, niets is makkelijker voor de Politie dan een IP- en RDNS nummer te achterhalen. Het is als het ware je visitekaartje, en dat wilden wij niet.

De volgende dag deed ik een 'fotoshoot download’ van een vrouwelijk fotomodel van een site in Amerika. Dit zou de mooiste en meest intrigerende vrouw van Iwannadate gaan worden. Ik schreef een profieltekst, waar IW84U niet aan voorbij kon gaan. Ik legde er de juiste dosis melancholie in, en fleurde dat op met een aangepaste portie arrogantie. Voor de rest verborg ik tegenstrijdigheden in het profiel, die de hufter onbewust zou ervaren als nieuwsgierigheid. Toen ik klaar was met het profiel, hoefde ik alleen maar te wachten. Ik leek wel een vette kruisspin in een web, op het web, nadat ik het lidmaatschap met een gestolen creditcard had betaald. Mijn zojuist gecreëerde faker was volkomen anoniem, en niet te achterhalen. Een mens weet maar nooit.

De morgen daarop, parkeerde ik mijn auto voor het eerste kantoor en ik logde in als Sisemen, wat van achter naar voren wordt gelezen als, Nemesis, de godin der wrake. Ja hoor, tussen een ware barrage van mail van webwankers en cybertossers, bevond zich een mailtje van mr. MDS:

He, mooie dame,

Ik geloof dat wij een hoop plezier aan elkaar zouden kunnen beleven. Zin om een keer af te spreken?

x IW84U

Ik antwoordde:

Beste Nummerman,

Voor dat je zo’n eloquent stukje literaire proza als profiel hebt geschreven, vind ik je uitnodiging maar pathetisch en banaal, tenzij het aan mijn hond gericht is, natuurlijk. Elkaar? Vanwaar de familiariteit? Zelfs mijn hond kent je nog niet.

Groet, Sisemen

Op zijn plaats gezet door een vrouw moest, en kon een type zoals de nummerman, maar op één manier reageren. Hij moest superieur worden, dus hij paste zijn schrijfstijl aan, met de dikke Van Dale, en een thesaurus naast zich. De woorden werden duurder, maar de stijl bleef flipshit.

‘Onder de indruk van zijn literair kunnen’, schreef ik de nummerman, de volgende paar dagen de manische fase in. Ik vijzelde zijn moraal op en vroeg hem waarom ik voelde, dat hij autoriteit uitstraalde, of dat hij een positie van autoriteit vervulde. Gewapend met dit mysterie ‘slaagde hij erin mijn bewondering voor hem op te wekken’.

‘Begeesterd’, las ik zijn literaire nonsens, en legde aan het eind van iedere mail een uitdaging neer, waar hij met ‘zijn kennis’ op moest reageren. Ik was uiteindelijk ‘maar een vrouw’. Het was even heen en weer rijden, maar dat was het minste, dat ik voor de dochter van mijn overleden boezemvriend kon doen.

Toen ik aan zijn schrijven ging merken dat hij in de top van zijn ‘up cycle’ zat, maakte ik een afspraak om hem op een avond te ontmoeten in een café, niet ver van het huis van Marloes. Ik ging niet naar de afspraak, maar ik stelde mij verdekt op, zodat ik het huis van Marloes in de gaten kon houden.

Een uur na de tijd van afspraak begon de mobiel van Marloes te rinkelen. De nummerman. Hij moest een voicemail inspreken, of ophangen. Dit herhaalde zich enkele keren, afgewisseld met hatelijke sms’jes. De nummerman uitte de frustratie van het blauwtje dat hij gelopen had, op Marloes. Niet lang daarna zag ik de nummerman aankomen en zich, met een passe-partout, toegang verschaffen tot het huis van Marloes. Na een kwartier verliet hij de woning, en verdween.

Ik ging het huis van Marloes in en zag een ravage, aangericht door de nummerman. Ik ruimde de rotzooi zo goed mogelijk op, zodat het er op leek dat er nooit iemand binnen was geweest. Dit voor de volgende keer dat de nummerman een bezoekje zou komen brengen. Hij wist niet beter of Marloes was gewoon thuis, dus het moest er op lijken dat het huis bewoond was.

Toen ik via mijn mobiele kantoor Iwannadate inging, lag er al een hatelijke brief van de nummerman. Ik zou hem nu de depressieve fase inschrijven, en dat begon zo:

Nummerman,

Ik heb nu een paar weken die aliteraire gewrochtsels van je moeten verduren, omdat ik wilde weten of jij nu gek was, of gewoon een webrukker.

Nou, het goede nieuws is dat je niet gek bent, wel, nog niet althans, maar je moet wel beginnen met je Seroxat of Efexor in te gaan nemen. Ik prefereer de Efexor, begin maar met doses van 35mg voor de eerste week. Je gaat nu de ‘downcycle’ in, nummerman, oftewel de depressieve fase. Ik merkte het al aan je schrijven, en besloot dus ook niet op de afspraak te komen. Je hebt namelijk een probleem met vrouwen, en vrouwen waarschijnlijk ook met jou.

Het enige dat ik aanvankelijk niet verklaren kon, was je ogenschijnlijke positie van autoriteit. Ik vermoed echter dat je een winkelbewakingspersoon van Securicor bent. Je megalomanie bracht mij even op een zijspoor moet ik bekennen, echter, het plaatje is nu helemaal duidelijk. Je bent een 'no-hoper' en een 'waster' met een Manisch Depressief Syndroom..., en je gaat ‘fucking down’ nu.

Je bent niets..., alles wat jij kunt, dat kan ik beter..., probeer het maar. Het enige dat jij kunt, is staand tegen een boom pissen, maar wanneer ik daar op oefen, dan red ik dat ook nog wel. Nou tosser, ik hoor het wel van je. Wel blijven eten tijdens de depressie, want anders wordt je nog anorectisch ook. Niet te veel alcohol gebruiken, want dat breekt de vitamine B af in je lichaam, en die heb je nu juist zo nodig.

Je superieure vriendin,
Sisemen

Het vuil dat nu werd gespuid door de nummerman, tartte iedere beschrijving. Ik bleef echter redelijk beleefd, maar ik schreef hem de grond in. Ik voerde het niveau van mijn stijl op, iets dat hij steeds zelf geprobeerd had, maar hem niet gelukt was. Met iedere mail, schreef ik hem verder de depressie in. Toen begon de nummerman in het Engels te schrijven, althans iets dat er op leek. Ik antwoordde hem in ‘legal English’, zodat hij de woordenboeken weer moest raadplegen. Alles wat hij naar mij gooide, verbeterde ik, of ik wees hem op de nonsens die hij schreef. Dit ging een dag of tien door. Ik vermoedde dat hij ieder moment uit kon ‘levellen’ naar het dieptepunt van de depressie. Dat is wanneer mensen zelfmoord plegen.

Ik sliep de laatste dagen al in het huis van Marloes. Ik had al wat van mijn spullen in een grote canvas zak meegebracht,.

Nu was het bijltjesdag voor de nummerman. Ik schreef hem een brief waarin ik mijn excuses aanbood voor mijn gedrag en ik biechtte hem op, dat ikzelf ook aan manische depressiviteit leed. Kon ik het goed maken door alsnog met hem af te spreken?

Nummerman zag hier zijn kans om mij alles betaald te zetten. Hij schreef dat hij mij vergaf en dat hij graag met mij wilde afspreken. Ik kon zijn gedachten lezen: wat hij voor mij in petto had, zou in het huis van Marloes gaan gebeuren. Hij was zo voorspelbaar. Hij haatte zijn vrouwelijke opponent nu en dat maakte hem gevaarlijk. Een gevaarlijke, maar ook een makkelijke prooi.

De geschiedenis herhaalde zich, alleen was ik nu in het huis van Marloes. Na drie kwartier begon de huistelefoon te rinkelen. Dit was de nummerman, om zich te overtuigen dat er niemand thuis was. Dat bellen ging zo tien minuten door, afgewisseld met telefoontjes op de mobiel, die ik op vibratie had gezet om te voorkomen dat iemand buiten het bellen kon horen. De sms waarschuwingstoon had ik afgezet.

Ik had mij tussen de jassen in de garderobe, in de hal opgesteld en wachtte op de finale. Na een kwartier hoorde ik gerommel in het slot, en even later stapte de nummerman voorzichtig naar binnen. Hij duwde de buitendeur achter zich in het slot, opende de kamerdeur..., en op dat moment duwde ik hem een 800.000 Volt 'Firestorm stungun' in zijn nek. De loutoffe smeris struikelde als een fucking steltloper de kamer in. Daar viel hij over de plastic zeilen die ik op de grond had gelegd. Ik boog mij over hem en gaf hem nog een stroomstoot. De man stuiterde op en neer op de plastic zeilen, en lag toen stil.

Uit mijn canvas zak haalde ik wat ‘plasticuffs’, en bond zijn polsen en enkels vast. Zijn mond plakte ik af met pakjesplakband. Het politienummer kwam weer bij zijn positieven, en keek niet begrijpend om zich heen. Ik was alle meubels aan het afdekken met dunne plastic zeilen, en creëerde een stage in het midden van de kamer.

“Zo hoerenjong, jij houdt ervan om vrouwen het leven onmogelijk te maken,” vroeg ik, geen antwoord verwachtende. De man raakte in paniek en probeerde de ‘tiewraps’ te breken. Ik liep naar hem toe en trapte hem met mijn hak tegen zijn voorhoofd, zodat zijn kop van de grond terugstuiterde.

”Jij, 'fucking dumbfuck', jij venerische hoerenloper, corrupte kankersmeris, jij heb het leven vergald van een dochter van mijn vriend. Besef je dat?”

De man knikte, en sloot zijn ogen.

“Mijn vriend is dood, omdat hij depressief was. Als hij niet dood was geweest, dan had ik mij niet schuldig hoeven voelen, en mijn vriend zou jou vermoord hebben. Zie je de ironie? Mijn vriend was depressief en deed niemand kwaad; jij bent een manisch depressieve megalomaan en jij doet mensen kwaad. Mensen waar ik veel om geef. Ik geef niets om jou. Begrijp je dat nog steeds?”

De man knikte weer, met nog immer gesloten ogen.

“Goed, dan begrijp jij dat ik jou moet uitvlakken, van de richel poetsen. Ik moet de dochter van mijn vriend helpen te verlossen van vuil zoals jij. Ik moet mijn schuld aan Harry betalen,” zei ik en haalde een dertig centimeter lange schroevendraaier uit de canvas zak. Door het geritsel had het vuil op de grond zijn ogen geopend, en raakte weer in paniek. Weer trapte ik hem tegen zijn voorhoofd.

Toen de man tot zijn positieven kwam, had ik de schroevendraaier in zijn neusgat geschoven. Hij kon zijn hoofd niet meer schudden zonder zichzelf te verwonden. Achter het plakband begon hij nu te stikken in zijn kots, ik moest snel zijn.

“Er zit een schroefje bij je los; dat ga ik nu vastdraaien.” De man rochelde onderdrukt. Ik keek omhoog naar de hemel, die ik niet kon zien. De hemel waar Harry was, en ik schreeuwde: “Harry, vergeef me, maar accepteer de betaling van mijn schuld. Je dochter is nu veilig!”

Ik sloeg met mijn andere hand onder het handvat van de schroevendraaier, die twintig centimeter de hersens van de nummerman inschoot. Het was als een craniotoom, alleen barstte de schroevendraaier door de schedel naar buiten. Grappig, hoe de wegspattende stukjes schedel met haar net op stukjes kokosnoot leken, al was hier de kokosmelk dan rood. Nummerman deed een solitaire  sint-vitusdans op het plastic zeil. Stuiterend en stuiptrekkend, deed hij er ruim vijf minuten over om te sterven. Het had langer kunnen duren als hij niet gestikt was in zijn eigen kots.

Ik zat de hele nacht bij de dode politiehond tot de rigor mortis en de livor mortis hadden ingezet. Het meeste bloed zou nu wel naar de rug en het achterwerk gezakt zijn.

’s Morgens pakte ik een plastic overall uit de zak, en trok die aan. Ik verving mijn handschoenen voor chirurgische handschoenen. Mijn schoenen en hoofd bedekte ik met operatiezaalcovers. Daarna pakte ik een paar diamant zaagkoorden uit de canvas zak, en ik begon te zagen.

Vijf uur later stonden een grote canvas zak, één grote, en drie kleine plastic vuilniszakken, in een keurig opgeruimd huis. Het was alsof er nimmer iemand binnen was geweest, nadat Marloes het huis had verlaten. Ik verliet het huis om ’s avonds met een gestolen bestelwagen terug te keren.

Ik veegde de vingerafdrukken van de binnen- en buitenkant van de voordeur en deed ditzelfde vervolgens met de kamerdeur. Ik ging in een leunstoel zitten, sloot mijn ogen en begon mogelijke fouten de revue te laten passeren. Tevreden stapte ik een half uur later in de bestelwagen, waarin ik alle zakken had geladen.

De volgende dag maakte ik met de speedkruiser van mijn boezemvriend Remi een tochtje over het IJ en het Noordzee kanaal. Ik zocht een mooie idyllische plek uit en zette, de nu verzwaarde zakken overboord. De eerste tien jaar zouden die niet meer boven water komen, zo zij dat ooit al deden.

Een week later haalde ik Marloes van Schiphol af. Zij was gebronsd en zag er uit als nieuw. Zij vloog me om mijn nek, en zei: “Ik heb je gemist, Jan. Is alles goed met je, geen problemen? Ik ben zo ongerust geweest.”

’s Avonds na het eten vroeg Marloes: Jan, hoe is het gegaan? Kun je mij dat vertellen?”

”Ach Marloes, je kent hem, je weet het hoe hij schreef. Ik ben achteraf de betere schrijver gebleken, lieverd. Je kunt wel zeggen dat ik hem finaal aan stukken, en van de wereld heb afgeschreven. Nee, ik denk niet dat je ooit nog last van hem zult hebben.

Marloes keek mij aan, en ik wendde mijn ogen af.

“Ik begrijp het, Jan. Ik ben je veel schuldig.”

”Onzin, ik heb mijn schuld aan arme Harry betaald,” zei ik, en begon te huilen. Marloes zette zich op mijn schoot en begon mij te troosten en daarna te knuffelen.

Harry keek de volgende twee uren goedkeurend op ons neer.

Een week later vertrokken Marloes en ik voor een vakantie naar Schotland. Op het achterdek keken we naar de verdwijnende vuurtoren van IJmuiden.

Marloes pakte haar nieuwe prepaid mobiel en vroeg: "Jan, kan ik hier ook een abonnement op nemen? Ik word gestoord van het beltegoed, dat ik steeds moet aanvullen.

"Hoeft niet," antwoordde ik, pakte haar telefoon en wierp die overboord. Marloes keek mij glimlachend aan.

Foutjes..., wie maakt ze niet, af en toe…

Het vervolg is alleen maar goed...