En zo is het precies natuurlijk... of misschien toch weer niet? Het grappige is dat vele van mijn lezeressen mij persoonlijk hebben leren kennen en the ‘fucking magic is still not gone’.

Zo, wat is het dan met die verhalen? Is het de waarheid? Wel, in dat geval zou ik toch al een paar keer zijn opgehaald door oom Sjuus Tietsie, nietwaar? 

Net zo goed als de oom zou willen weten hoe het nu precies zit, kan ik mijn lezers meedelen dat vrouwen dan wel de naam hebben om nieuwsgierig te zijn, maar dat talloze mannen die mij hebben gelezen, mij die vraag ook al hebben gesteld.

Waarom gaan wij er niet gewoon van uit dat het maar verzinsels zijn? Verminkte hersenscheten van een voormalige, criminele pooier. Kunnen wij het niet gewoon er op houden dat het wat fucking, aliteraire flip- en fuckshit is van een cybermongool met het verstand van een aardbei...? Eigenlijk wil ik helemaal niet vertellen hoe die verhalen werken. Ze werken toch... en ze werken fucking goed ook! Dat is dan toch prettig voor mijn lezers? Hun tevredenheid is dan weer een voldoening en compliment voor mij.

Nee, ik heb dat al eerder geprobeerd, maar dat geloofden mijn lezers ook niet. Velen kwamen met de stelling dat ik met te veel kennis van zaken schreef en dat het om die reden geen verzinsels konden zijn. Ik deelde hen dan mede dat iedere schrijver onderzoek verricht en dat ik –al was ik dan geen Jan Wolkenman- ook mijn onderzoek deed.

“Nonsens,” zeiden mijn lezeressen, “Jan Wolkenman hoeft geen research te doen voor die suckshit waar hij over schrijft. Wanneer een schrijver over teveel precieze details schrijft dan gaat al gauw de spanning en de vaart in het verhaal verloren. Met jouw verhalen is het precies of je er midden in staat... alsof je deelnemer en tegelijk toeschouwer bent. De emotie die je ten toon spreidt in je verhalen is waarachtig. Je kunt dat voelen als vrouw, want jouw woede maakt ons woest. Wanneer je lacht lopen de tranen onze ogen uit. Je zelfspot vertedert en met jouw verdriet houden wij het weer niet droog. De weinige keren dat je over seks schrijft..., wel..., dat doet dan weer iets anders met ons. Hoe rauw je ook begint... we voelen altijd jouw respect voor de vrouw. Dit kunnen geen fantasieën zijn.”

Mannen waren vaak sneller klaar met hun conclusies. De eierfoetussen die niets konden en dus niet wilden lezen, verkondigden dat het allemaal verzinsels waren. Ik voor mij vond het prima om die hersendode fuckfaces gelijk te geven.

Toch... en niettegenstaande al het hieraan voorafgaande wil ik de lezer mijn mooiste complimenten niet onthouden. Vrouwen kwamen uit Groningen en Maastricht om mij te ontmoeten. Het waren geen weggooiwijfies of ‘thrillseekers’. Ik herinner mij hen allemaal. Ik ben behoorlijk scherp en ik heb ogen in mijn achterhoofd. Ik ben psychologisch geen dumbfuck, maar aan geen enkele van al die vrouwen heb ik kunnen merken dat ik tegenviel op het moment dat zij bij mij thuiskwamen. Ze kwamen niet voor het uiterlijk, ze kwamen voor mij... en wat dat precies betekent, vertel ik jullie lekker ook niet. Good girls, I love you all. You were all fucking cosmic and bloody awesome! Respect.

Er was ook een man die mijn verhalen las met de persistentie van een vrouw. Zijn ‘nickname’ op de contactsite was ‘Dutchy’. Toen hij al mijn verhalen uitgelezen had, tikte hij mij aan op Badoo.

Hij chatte: “Jan, ik heb je verhalen gelezen met meer plezier dan dat ik indertijd alle boeken van Ian Fleming heb gelezen. Fleming wist zoveel van spionage omdat hij had gediend bij de Marine Inlichtingendienst. Later voerde hij het commando over de ’30 Aanvalseenheid’. Waar heb jij je kennis vandaan, Jan? Het maakt mij niet echt uit, je verhalen zijn veel sneller. Men kan zien dat je in je verhalen woont.”

Ik ben altijd al een sentimentele hufter geweest, dus het was nauwelijks te verwonderen dat ik door een fucking aquarium keek bij het lezen van dat compliment. Ik keek door een watergordijn. Good man, bless you, Dutchy!


Jan ter Haak.