Ik heb consciëntieus geprobeerd om het woord televisie uit mijn verslagen te weren, maar ik moet toegeven dat ik daar niet in geslaagd ben. Dit om reden dat ik met een goed gefundeerd antwoord wil komen op de vraag hierboven: ‘Het boek of de verhalen lezen’?

Ik zou geneigd zijn te zeggen: ‘Geen van beiden’! Lees het boek niet en lees zeker de verhalen niet wanneer je een cerebellumectomie of zelfs maar een lobotomie hebt ondergaan. Hoe bedoel je: ‘wat is dat?’

Het zijn twee operaties aan de hersenen. Wat het precies beteke..., ach fuck off, ik zal het je makkelijker uitleggen: “Kijk je graag televisie? Houd je van Paul de Leeuw, de Toppers, BN’ers en de 'fucking wereld draait door?'”

Ja? Lees het boek niet... en zeker de verhalen niet. Jij bent okay met de televisie en je ‘Alice in Wonderland' wereld. Maak je nergens druk om, het dient je tijd wel uit. Probeer dit niet eens te lezen. Je zou het mogelijk wel kunnen lezen, maar begrijpen is weer een heel ander scenario. Oprah Winfrey was ook van eenvoudige komaf, maar zij heeft miljarden verdiend. Daar hoef jij echt niet bang voor te zijn. Kijk maar naar haar en wees gelukkig... Ik ga even een deur verderop.

Het boek of de verhalen lezen? Het is niet gemakkelijk om daar een eenvoudig antwoord op te geven. Het boek, de autobiografie Deel I, heb ik gewijd aan verschillende episodes in mijn leven. Het had een vervelend en naar boek geworden wanneer ik uitsluitend de dope en de ripshit had verhaald. Dan was het werkelijk TRUE CRIME geworden: een saaie, suffe opsomming van aangedikte feiten. Aangedikt door de schrijver. Nou, dat kan voor een ander mogelijk werken, maar mij boeit het niet.

Ik heb het eerste deel gewijd aan mijn jeugd die duurde tot mijn zestigste. Ik heb de meest uiteenlopende verslagen van ervaringen geschreven om het boek leesbaar en zo interessant mogelijk te houden. Uiteindelijk pleegde ook ik niet iedere week een moord. De meest uiteenlopende delicten van souteneurschap, belasting ontduiking, smokkelen, drugssmokkel, moord in zelfverdediging, vervalsing, incasseren en het ontmaken van een pedofiel, heb ik verhaald. Had je liever zeshonderd bladzijden fucking dope en ripshit gehad? Nee, dat dacht ik al. De rode draad die door het boek loopt is manipulatie en improvisatie. Ik heb mijn jonge leven nu ruim honderd keren herleefd en ik lig nog krom van het lachen nadat ik net weer mijn tranen gedroogd heb om het verlies van een dierbare vriend. Ik weet het... Ik ben geen man. Nooit geweest... 'and fuck you too'!

De verhalen. Nou, dat is -met recht- een heel ander verhaal. Hoe ze werken, heb ik je al niet uitgelegd dus daar hoeven wij het dus niet meer over te hebben. De verhalen werken goed. Goed voor mij en goed voor de lezer met meer dan twee dode hersencellen. Ga ik er ook een boek van maken? I might... and then again... I might not!

Ik ga niemand overtuigen om mijn verhalen te lezen. Ze zijn zo goed dat ze zich fucking zelf lezen.

“Het moet toch mogelijk zijn om er iets meer over te vertellen?” vragen de lezers nu.

Goed, omdat jullie zo aanhouden, maar ik maak één proviso. We gaan er voor het gemak van uit dat het allemaal fantasie is... O, maar dat kan weer niet want er zijn straks zesentwintig lezeressen die zichzelf herkennen. ‘How the fucking fuck’, moeten we daar om heen? Nou ja, dat is een risico dat we dan maar even moeten nemen. Het is dus voor de voortgang van dit relaas besloten dat alles fantasie is. Ik zou een mooie ex-crimineel zijn wanneer ik mijzelf hier zou incrimineren. Het is dus fantasie, ‘fucking brainfarts, mindfucks’..., okay?

Ik besloot een structuur in mijn verslagen..., sorry..., mijn fantasieën, aan te brengen nadat ik eenmaal besloten had hoe ik de verhalen zou gaan schrijven. Aangezien dat niet strafbaar is, kan ik rustig vertellen dat ik een bepaalde volgorde in de verhalen heb moeten brengen.

Het eerste verhaal ‘Chancer and the Dancer’, dat ‘by the way’ een waarachtige, virtuele reflectie is van de volledige waarheid, gaat over een jonge vrouw van drieëntwintig jaar. Ik ontmoette het meisje op een datingsite en wij ontwikkelden een meer dan  vriendschappelijke band met elkaar. Aangezien ik een ‘manther’ ben, respecteerde ik Mickey zoveel dat ik er niet over peinsde om over meer dan over vriendschap te peinzen. Mickey was prachtig. Zij was prachtig van binnen en van buiten.

Zij had op drieëntwintig jarige leeftijd haar eigen dansschool en was kampioene in het uitvoeren van een bepaalde dans. Zij ging hiervoor regelmatig naar Brazilië om wedstrijden te dansen. Daarnaast was zij een verdienstelijk fotomodel, want Mickey was –zoals gezegd- prachtig.

Mickey had ook een prachtig karakter want toen ik haar vroeg of ik een verhaal over haar mocht schrijven, stuurde zij mij uit eigen beweging wat foto’s, wetende dat ik die zou publiceren. Toen ik het verhaal over Mickey klaar had, stuurde ik haar een link naar mijn site. Ik vroeg mij af of ik er wel goed aan gedaan had om het te schrijven zoals ik gedaan had. Uiteindelijk was zij, zoals gezegd, drieëntwintig jaar en ik was zestig. Net toen ik er over zat te denken om het verhaal te modereren, ontving ik een email van haar. Zij was net terug uit Brazilië en schreef mij aan als softlad, mijn alias op de datingsites. Ik las:   

Hey softlad!!! Whahahah

Zit hier met n vette jetlag en onmenselijke zware koppijn op mijn bank te schudden van het lachen.....waarom doe je mij dit aan nu??? wat een geweldig stuk zeg!!!! heb écht pijn aan mn smoeltje...je moet eens proberen om 10 minuten met n glimlach van oor tot oor te zitten. Als ik jouw boek net zo boeiend vind als dit stuk dan zie ik er na het lezen ervan gelijk 30 jaar ouder uit. Van mij krijg je de goedkeuring!! helemaal TOPPIE.
 
Maar hoe is het met jou dan? Heb je het n beetje overleeft?
 
Hé dat etentje zie ik misschien over n tijdje wel écht zitten hoor....hhahah....of val je nu echt van je stoel af??
 
Ben pas 2 uurtjes thuis, heb 3 ibuprofens genomen en duik zo ff de sauna in, zit er helemaal door. Maar het was helemaal geweldig, heb die zogenaamde temperamentvolle Brazilianen (schrijf je dat zo?? haha staat zo raar) weer ff lekker op hun plek gezet.
 
Je hoort me later wel weer als ik weer met beide beentjes op de grond sta.
 
 Mickey....

Ik was aangeslagen. Wat een leuk en mooi compliment van een jonge vrouw. Veel later vernam ik van haar schoonzuster dat zij ruzie met familieleden van haar had gemaakt omdat dezen haar de omgang met mij niet goedkeurden. Ik kon het hen niet kwalijk nemen.

Ik hield niet van Mickey, maar als respect hetzelfde is als liefde, dan was Mickey de vrouw waar ik in mijn leven het meest van gehouden heb. Ik respecteerde en bewonderde haar mateloos... en ja... nu dat zij dood is, houd ik van haar. Ik heb besloten om nu alleen te blijven, maar iedere avond bij mijn eten hef ik mijn wijnglas en proost naar haar, terwijl de fucking tranen uit mijn fucking ogen druppelen; precies zoals nu.

Lees het eerste verhaal en probeer niet te janken.

Met Mickey’s relaas begon ik een reeks van verhalen die van humor naar verdriet voerden. Het verdriet bleef altijd aanwezig en de humor werd even later vergezeld van woede en geweld. Alle emoties zijn aanwezig gebleven in de verhalen. Uiteindelijk werd het geweld overtroffen door extreem geweld, terwijl mijn belevenissen steeds spectaculairder en meeslepender werden.

In mijn verhalen komen de lezers geregeld in aanraking met fenomenen waar vele mensen nimmer van gehoord hebben en mogelijk ook niets van zouden willen weten. Waarom? Het is te bizar en ongelooflijk. De meerderheid van de mensheid zou niet met die wetenschap kunnen dealen. In mijn verhalen maak ik de lezer voorzichtig bekend met deze bizarre, machiavellistische fenomenen. Waarom?

De reden hiervoor is dat ik na de ‘datingstories’ een serie artikelen ga schrijven die ‘Wie zijn de echte misdadigers?’ als titel hebben. De lezers die mijn ‘datingstories’ hebben gelezen zullen een gerede voorkennis hebben van iets dat zij eerder mogelijk als fantasie hebben beschouwd.

Wat eerst als hersenschimmen -ontsproten uit mijn ‘zieke geest’- werd afgedaan, zal nu blijken de werkelijkheid te zijn. Ik denk dat het genoeg is om de eerder beschreven ‘Alice in Wonderland’ wezentjes tot gillende gekte te drijven wanneer zij dit verslag in de fucking ‘wereld draait door’ zouden zien.

Dan is zelfs de titel van dat demente volksvermaak niet langer juist. De wereld draait niet door, maar de wereld wordt er fucking doorgedraaid door misdadigers waar Hitler, Stalin, Mao, Pol Pot, Milosevic, Radovan Karadžić en Ratko Mladić koorknapen bij zijn vergeleken.

Jan ter Haak