R.B.: "Een vreemde schrijver, inderdaad! Terwijl je nog actief was in het internationale misdaadcircuit, begon je al aan het schrijven van je autobiografie.

Dat was toen je voor de laatste keer gedetineerd was, in 1984.

Eigenlijk was je op dat moment dus helemaal niet zo actief meer, niet-waar?"

Ik: “Wel, niet in de scène, maar ik was vreselijk actief in het Huis van Bewaring... en niet alleen met het schrijven van mijn autobiografie. Ik was druk in de gevangenis met het corrumperen van het Emmenthaler Justitiesysteem.

Ik had een lekke bewaarder en die was bij mij in dienst. Waarom? Ik betaalde gewoon veel beter dan de overheid. Lieg ik? Ik heb de gevangenisfoto’s –waarop ik duidelijk te zien ben- in mijn autobiografie geplaatst om te bewijzen wat ik beweer.”

R.B.: "Dus dat is allemaal in je boek te zien en te lezen. Ik begrijp dat je bij je vrijlating Nederland de rug toekeerde en je zelf weg pensioneerde naar Schotland. Had je ook de misdaad de rug toegekeerd, Jan?"

Ik: “Ik had de misdaad de rug toegekeerd, mijnheer Brokken. Je bent dan pas weer een misdadiger wanneer je voor een misdaad gearresteerd en veroordeeld bent. Ik ben nimmer meer gearresteerd en veroordeeld. Ik ben dus clean vanaf mijn vrijlating in 1983. Ik ben een ex-crimineel dus... dat is net zo iets als een ex-ministerpresident... die is ook geen ministerpresident meer.”

R.B.: "Dat wil niet zeggen dat je clean bent. Je kunt wel actief zijn geweest en het geluk hebben gehad dat je nimmer bent gearresteerd."

Ik: “Wie zal het zeggen? Het feit blijft dat ik een ex-crimineel ben en officieel de laatste vijfentwintig jaar clean ben, tenzij u iets weet dat de Justitie niet weet natuurlijk.”

R.B.: "Okay, laten we dat zo. Wat heb je gedaan toen je je autobiografie afgeschreven had. Er moeten nog twee delen komen, heb ik begrepen?"

Ik: "Ja, maar voordat ik het publiceerde, heb ik mij op een datingsite geabonneerd om het manuscript door vrouwen te laten lezen. De reden daarvoor was dat ik het boek in romanvorm wilde schrijven omdat dit de vrouwen ook aansprak. Waarom? Wel, de vrouw vormt het beste en grootste lezerspubliek en ik vond het zonde om zo'n grote doelgroep te verliezen. De mannen lazen mijn boek toch wel."

R.B.: "Dus je liet aan vrouwen op een datingsite je boek lezen?"

Ik: “Ik zat op vijf sites tegelijk, want niet iedere vrouw wilde lezen natuurlijk. Zij 'verblijven' daar voor iets anders en ik geloof niet dat ik u uit moet leggen wat de reden van dat virtuele verblijf is.

Het verhaal hoe ik die vrouwen overhaalde om mijn werk te lezen... te beoordelen en mij daarna hun kritiek te geven, vormt een boekwerk op zich. De lezers zouden zich geen moment vervelen. Feitelijk..., dat is precies wat ik gedaan heb, nadat ik mijn boek had gepubliceerd.

Het gebeurde vaak dat een vrouw tijdens het lezen van mijn verhaal al verliefd dacht te zijn op die kromme kop van me. Het was het verhaal natuurlijk. Ik heb in anderhalf jaar meer dan honderd vrouwen bij mij thuis gehad, mijnheer Brokken.

Het laat zich gemakkelijk voorstellen dat ik met hen het één en ander heb meegemaakt. Ik heb zesentwintig ‘dating’ verhalen geschreven. Geen gore tat, maar werkelijk unieke verhalen.

Ik noemde nimmer de naam van de vrouw waarmee ik iets beleefd had; noch plaatste ik haar foto. De verhalen beginnen humoristisch, worden dan serieuzer, gewelddadiger en na een verhaal of tien zijn de verslagen, extreem gewelddadig. Gek genoeg heeft geen enkele vrouw daar moeite mee gehad. Integendeel, de vrouwen die begonnen met lezen, stopten niet meer.

Ik heb een vreemde manier van schrijven. Ik schrijf zoals ik spreek. Ik gebruik veel Engels ‘Urban Slang’ in mijn schrijven omdat het zo in zwang is in Nederland om ‘wannabe English turbotalk’ te praten. Wanneer je hier niet ‘Vuk joe’, ‘Da hoet’ of ‘moddervokker’ zegt dan ben je een ‘fucking nobody’. Een dumbfuck dus.

R.B.: “En jij denkt dat de mensen daarvan houden?”

Ik: “Ik heb het bewijs gehad, mijnheer Brokken, dat de mensen daarvan houden. Ik begin een verhaal rauw. Niet goor, maar rauw. In het midden van het verhaal modereer ik... en aan het einde van ieder verhaal schijnt steeds weer de liefde voor het fenomeen... de vrouw door.

Ik leg al mijn emotie in mijn verhalen en zo het met mijn boek al vreemd leek dat vrouwen tijdens het lezen gek op de schrijver werden, met mijn verhalen was het hek van de dam. Ik was minder in trek toen ik dertig was dan nu dat ik zestig ben... en ik schrijf nog steeds de dertigers de verkering in. Dat moge iets over mijn schrijven zeggen, al is het de lezer inmiddels wel duidelijk dat ik geen ‘prozapusher’ ben.

R.B.: “Hoe oud waren die vrouwen waar je je verhalen over schreef, Jan?”

Ik: “Dat varieerde van jonge dertigers tot veertigers. De oudste vrouw die ik ooit gehad heb, was vierenveertig en ze woonde nog bij u in de buurt ook, hahaha.”

Nadat ik zo’n twintig verhalen over vrouwen had geschreven, wilde ik ook wel eens over tieners of heel jonge vrouwen schrijven. Ik abonneerde mij daarvoor op de grootste chatsite. Alleen de tieners zagen natuurlijk helemaal niets in mijn poppenkop dus ik moest een strategie bedenken. Een plan dat werkte. Het plan werkte en na verloop van tijd zat ik met zeer jonge vrouwen te chatten. Nou, ik ben dan wel een ex-crimineel, maar ik ben geen fucking kinderdief dus ik ontmoette die meisjes, die allemaal achttien of ouder waren, nimmer.

Wanneer de vrouw in kwestie erg dynamisch was en mij inspireerde dan vroeg ik of ik haar als muze mocht gebruiken voor mijn volgende verhaal. In het begin waren de meisjes erg wantrouwend, maar naarmate wij vorderden in de communicatie, merkten zij dat ik nimmer goor schreef. Iets wat de meeste mannen op een ‘chatsite’ niet kunnen zeggen, want die zaten er volgens mij alleen voor een virtuele seksbeleving. Ik schrijf hier uitvoerig over in mijn verhalen.”

R.B.: “En je ontmoette die meisjes nooit?”

Ik: “Nee, zoals ik al zei: ‘ik ben geen wiegenkraai’. Ik mailde en belde ten minste één keer met hen. Dat was om mij er van te vergewissen dat ik niet met een vent zat te chatten. Wanneer dat allemaal goed was dan mailden wij en ik kreeg daaruit mijn inspiratie. Omdat ik in feite geen verhaal over hen kon schrijven, schreef ik een verhaal om hen geen.

Het resultaat was dat mannen en vrouwen mij vertelden dat mijn verhalen zo realistisch waren dat zij a) niet konden stoppen met lezen en b) zichzelf midden in het verhaal waanden.”

R.B.: “Ik ben benieuwd. Ik zal het ook zeker gaan lezen. Je boek is mij bijzonder goed bevallen, maar dit lijkt mij ook wel strak. Ga je weer verder met je autobiografie wanneer je je verhalen online gepubliceerd hebt? Maak je geen boekwerk van die verhalen, Jan?”

Ik: “Nee, mij teveel werk en ik heb geen zin om mijn verslagen uit elkaar te laten peuteren door de redacteuren van uitgevers. Redacteuren zijn als schrijvers mislukt en hebben weinig boeiende verhalen te vertellen. Ik besef dat ik geen Harry Mulisch ben, maar ik vertel een goed verhaal dat weet ik inmiddels. Ik weet ook dat geen van mijn lezers moeite heeft met mijn vreemde, onorthodoxe taalgebruik. Nee, ik ga een serie van artikelen schrijven onder de titel: ‘Wie zijn de werkelijke misdadigers onder ons’”

R.B.: “Maar dat weet iedereen toch al, Jan? Ik verkoop alle TRUE CRIME boeken van misdaden en misdadigers die er maar zijn of die er zijn geweest.”

Ik: “Het accent ligt op het woordje ‘werkelijke’, mijnheer Brokken. Ik ga het over misdaden en misdadigers hebben waar vijfennegentig procent van de mensen nog nooit van gehoord heeft. Mafia, Il Sistema (de camorra), ‘Ndrangheta of Sacra Corona Unita? Mara Salvatrucha, De Poolse, Bulgaarse of Russische mafia?

Alhoewel ik de criminele invloeden, capaciteiten en hun wreedheden niet ontkennen zal... het zijn koorknapen vergeleken bij de mensen -wanneer je ze zo kunt noemen- die ik ga beschrijven.

Hitler, Stalin, Mao, Pol Pot, Milosevic, Radovan Karadžić en Ratko Mladić, om er maar even een paar te noemen, dat waren toch wel misdadigers nietwaar? De ergste soort..., oorlogsmisdadigers!

R.B.: “Zo, ik zou het denken. Wilde je over hen gaan schrijven, Jan?”

Ik: “Nee, ik ga schrijven over de onmensen waar al deze misdadigers voor werkten of hun orders van kregen. Ik heb nu twee jaar research in dit fenomeen gedaan. Het is niet specifiek iets van het verleden, het is ‘very fucking much’ van de toekomst. Het is de toekomst en je wordt er niet vrolijk van.”

R.B.: “Je bedoelt dat je over politici gaat schrijven?”

Ik: “Nee, dat is een verzameling fantasieklonen. Die kunnen nog niet eens een sigaret in een doofpot uitmaken, laat staan de dienst.”

R.B.: “En deze verhalen, plus al je andere verhalen, ga je online verkopen?”

Ik: “Ik wil proberen om de verhalen gratis te laten lezen, net zo als ik nu doe. Ik heb straks zo’n tweeduizend pagina’s met verhalen online staan en wanneer die goed gelezen worden, dan moeten er adverteerders zijn die mij willen sponsoren. Zo niet, moet ik een minimale vergoeding gaan berekenen.”

R.B.: “Ik wens je alle succes, Jan.”

Ik: “Dank u wel, mijnheer Brokken. Leuk om u weer even gesproken te hebben.”