Leven op een contact- of datingsite. Het klinkt bijna alsof men er fucking woont... en dat terwijl wij allemaal toch weten dat het een virtuele accommodatie is.

Yeah right, virtueel of niet, je zult de mensen niet de kost willen geven die van de datingsite in het algemeen en van de chat- of contactsite in het bijzonder hun tweede huis hebben gemaakt.

Dat heeft niets te maken met het feit dat de hypotheekrente voor een virtueel, tweede huis aftrekbaar is, maar alles met de realiteit dat de meeste chatjunkies geen leven meer hebben.

Zij worden gereanimeerd in hun virtuele villa, binaire bungalow of webwoning, komen weer tot leven.... en je ziet ze opbloeien. Spelenderwijs leren zij zelfs een nieuwe taal die in het vakantieland waar hun denkbeeldige ‘chatcha-dacha’ staat, gesproken of beter gezegd, gesjat wordt. Aangezien alle asobielen deze taal kunnen leren en erger... nu al op straat tegen elkaar beginnen te spreken, heb ik mij er nimmer van willen bedienen. Ik communiceer niet in stenowaffle of fucking hyperbites. Ff w88 im ff p== n gftd.

Hoe bedoel je? Jij snapt niet wat ik bedoel? Al wat ik zei was: ‘Even wachten, ik moet even pissen en ik ben de rest van de dag afwezig’. Nederlandse en Engelse afkortingen door elkaar. Volkomen logisch toch? Fuck, en dan hebben diezelfde literair besneden, virtuele, vakantiegangers er wat van te zeggen dat ik af en toe een woordje Engels urban slang in een heel verhaal of artikel schrijf.

Als de massameute iets doet, is het goed, maar uniciteit wordt niet gewaardeerd in Nederfuckingpolderland. Je vraagt je af wat er met de uitvinders van de sms- en msntaal is gebeurd. Steek in Nederigland je kop boven het maaiveld uit en je wordt eerst bekeken alsof je er drie koppen bij gegroeid hebt. Daarna wordt de enige kop die je bezit eraf gehakt of je wordt stupide geranseld. Maar goed... ik dwaal af.

Leven op een contact- of datingsite. Laten we met het fenomeen ‘datingsite’ beginnen, maar daar aan voorafgaand willen we wel vaststellen dat het Internet als contactmedium uniek en fantastisch is. Het is grandioos als wat voor medium dan ook en alhoewel het al veel langer bestond –in een weliswaar andere vorm- dan de meeste mensen beseffen, het werd ook toegankelijk voor de deinende massa op het moment dat de maatschappij snel aan het verloederen was.

Door die verloederingd zijn veel mensen eenzaam en zoeken een partner of vriendschap via het Internet. Nou, hier kan ik de eerste kritiek verwachten, want in het profiel van bijna alle mannen en vrouwen staat dat zij niets zoeken. ‘What the fuck’ zoeken zij dan op een fucking datingsite, vraag ik mij af?

De datingsite. Het doet mij altijd een beetje denken aan het bordeel –als het nog bestaat- ‘Hinter dem Bahndamm’ in Düsseldorf, Duitsland. Afgescheiden van de openbare weg moest men eerst door een straatingang die het meest leek op een ouderwets, Nederlands straat-urinoir. Het rook er trouwens ook zo. Wanneer men weer aan de andere kant van de pisbak naar buiten kwam, arriveerde men op een grote binnenplaats. Aan de kant van het flatgebouw stonden honderden prostituees met hun vleeswaren uitgestald. Recht daartegenover, aan de kant van de spoorweg, stonden honderden mannen. Klaar om hun vleeswaren te stallen.

Net als op een datingsite sprak niemand alvorens tot selectie over te gaan. De kandidaten bekeken elkaar zwijgend. Af en toe stapte er een man uit de mannenmenigte en liep over de binnenplaats naar de prostituee die hem blijkbaar beviel. Vaak, na even onderhandeld te hebben, ging de man dan met de vrouw mee. Zij hadden dus een date. Ook de prostituees lieten zich niet onbetuigd en vaak herkende een slimme hoer een potentiële klant, waarna zij de binnenplaats overstak. Hoe zo'n herkenning tot stand kwam, daar laat ik mij niet over uit, maar er bleek dus een duidelijke interactie tussen de beide seksen te bestaan. Iets dat ik als afwezig moet constateren op een datingsite, want daar is deze beschreven selectieprocedure volkomen virtueel.

Laat ik even duidelijk stellen dat ik de vrouwen op datingsites niet met prostituees wil vergelijken, noch de daar wonende mannen met hoerenlopers, al gedragen zij zich wel vaak zo. Het is de analogie van de beide fenomenen die mij fascineert.

Op een datingsite bekijkt men ook honderden foto’s van leden van het andere geslacht –en vaak ook van hetzelfde geslacht- alvorens tot onderhandeling over te gaan. Hoe dat in zijn werk gaat, moet een ieder bekend zijn... zeker na het lezen van mijn verslagen. Het gaat mij nu om de uitbaters van datingsites. Ik heb op zo’n vijf datingsites ‘gelogeerd’ en ik heb vast kunnen stellen dat ook hier de vergelijking met de prostitutie weer frappant synchroon loopt.

Hier zijn echter de uitbaters van de datingsites de overdrachtelijke prostituees. Zij spelen in op een duidelijke behoefte. Nu is daar niets vreemd mee, want dat doet nagenoeg de gehele commercie. Het is de manier waarop zij een man of vrouw over de streep willen trekken die mij eraan herinnert hoe een beroepsprostituee te werk gaat.

Terwijl in de prostitutie de hoer vaak haar attributen of een groot gedeelte daarvan gratis ‘on display’ zet om klanten over de streep te trekken, op datingsites kan men gratis lid worden en zich verlekkeren aan de leden van de andere (of dezelfde) sekse. Verder kan men –net als bij een hoer... niets. Het gratis lidmaatschap gaat niet zover dat men op een datingsite het object van interesse kan aanschrijven, net zo min als dat men een temeier’s tatas of foof gratis kan betasten. Er moet nu eerst betaald worden.

De klant wordt nu, nadat hij over de streep getrokken is, een basispakket aangeboden dat in beide gevallen even aantrekkelijk gepresenteerd wordt. Nadat de gezelschap of seks zoekende klant ook besluit deze drempel... en afscheid van zijn handolie te nemen, wacht hem in beide gevallen een onaangename verrassing. Waar bij de lichtekooi het basispakket bestaat uit een ‘tugfuck’ (handmassage), bij de datingsite ontdekt de avontuurlijke partnerzoeker dat hij nu wel vrouwen kan schrijven, maar dat veel van de aangeschreven vrouwen hem niet terug kunnen schrijven. U hebt het al geraden: deze vrouwen zijn ook gratis leden. Wanneer de vrouw zo’n tien interesseberichtjes heeft ontvangen, besluit zij vaak om ook maar betalend lid te worden.

Dat dit psychologisch goed is uitgedacht, maar desondanks lage praktijken zijn, hoef ik u niet te vertellen. De klant wordt hier twee keer voor een obstakel geplaatst waarbij hij niet bij machte is om de tweede hindernis te nemen. De gevallen vrouw geeft dus een eerlijker en betere service dan de datingsites.

Nu begint bij beiden het 'uitpezen'. De hoer zegt tegen haar klant: “Betaal er vijftig euro bij schatje, dan mag je me lekker neuken.” Nadat de date zoekende en wild enthousiaste klant zijn droomvrouw heeft aangeschreven, krijgt hij een pop-up venstertje in zijn snoet geduwd waarop staat vermeld dat hij voor bijbetaling van een niet onaanzienlijk eurobedrag het zogenaamde ‘Gold pakket’ kan verwerven.

De klant denkt terecht: “Rot op!” en klikt het venstertje weg. Hij heeft toch immers al betaald? Wanneer de klant beseft dat hij dan wel vrouwen kan aanschrijven, maar dat de gratis geabonneerde vrouwen hem niet terug kunnen schrijven, besluit hij om in godsnaam het ‘Gold pakket’ dan maar aan te schaffen.

Zo... dat was dus de analogie van de datingsites en de prostitutie dan?

“Not on your fucking nelly, mate!”

Bij beide neringdoenden reikt het trukenpakket nog veel verder. Wij kijken nog even naar de hoerenloper die net vijftig euro heeft bijbetaald om in ieder geval zijn eind even weg te kunnen douwen. Terwijl de zoetelel nog bezig is om de man ‘op temperatuur te brengen’ door zijn ‘boner’ te handmasseren, stelt zij hem verleidelijk voor: “Zou je niet even lekker gepijpt willen worden voordat je hem erin doet bij me?”

Het verstand en beslissingsvermogen zit nu bij de hoerenbink in zijn -nog immer- handgemasseerde geslachtsdeel. In zijn gedachten ziet hij zijn ‘weiner’ al in de mond van de nachtvlinder verdwijnen. Snel rukt hij nog vijftig euro uit de zak van zijn broek, die om zijn enkels slingert. Dat later de beloofde ‘fuck- and suckjob’ vaak een slimme illusionaire truc blijken te zijn, kunt u lezen in mijn verhaal ‘Oddball and the Killagal’.

Zoals gesteld hadden de 'in dating gespecialiseerde' neringdoenden ook nog wat rip-off verassingen in petto, dus het bijpezen gaat ook hier onverminderd door. Ik moet wel stellen dat de vrouwen op een datingsite in een wat makkelijker stoel zitten, omdat de mannen vaak zo geobsedeerd zijn, dat ze zich op een datingsite -net als bij een hoer- uit laten pezen..., om daarna ‘op de toer genomen’ te worden.

Voor de leken onder u zal ik uitleggen wat ‘op de toer nemen’ is. Voorzover het de prostitutie betreft, wekt het meisje van plezier de illusie bij de man dat deze met zijn bangstang in haar mond of in haar vleermuis zit. Dit is een truc die in weinige gevallen door de ranzige klant opgemerkt wordt. Het klinkt ongelooflijk, ik weet het, maar ik heb zat hoeren deze trucs geleerd. Voor de persistent ongelovigen onder u, lees mijn fucking verhaal over ‘Oddball and the Killagal’. Dan merk je hoe weinig je nog maar weet. Sorry, ik werd even venijnig, maar het gaat alweer wat beter met mij.

“Gebruiken de bewindvoerenden van de datingsites dan ook van deze illusionaire trucs?” hoor ik de lezer nu vragen.

“You bet they fucking do!”, moet ik hier antwoorden, maar eerst moeten de datemakelaars nog wat bijpezen, weet je nog?

Wanneer de man –want wij houden voor het gemak maar even de man aan als voorbeeld- op de datingsite nu denkt te kunnen beginnen, krijgt hij –net als bij de hoer- nog een paar onweerstaanbare offertes... tegen een kleine vergoeding. Hij kan anoniem surfen dus de vrouwen kunnen niet zien dat hij op hun profiel heeft gekeken. Dit is een werkelijk voordeel en zit niet in het fucking ‘Gold pakket’. De man kan tijdelijk zijn profiel laten verdwijnen. Het feit dat het aangeboden wordt, wil zeggen dat er over gedacht is en dus een voordeel is. En zo zijn er nog ettelijke trucjes, verschillend van site tot site.  Het ‘Gold Passkey pakket’ blijkt hier een ‘Cold Turkey pakket’ te zijn. Tot zover het bij- of uitpezen.

Nu de illusionaire trucs oftewel de minderwaardige streken, die de datingsites uithalen. Ik kan namen noemen, maar dat doe ik pas wanneer ik het boek over de datingverhalen ook klaar heb. Die hyena’s moeten mij dan een proces aandoen... and hey guess what? Ik krijg dan gratis publiciteit, zodat mijn boeken nog beter verkopen.

Streek nummer één: de pinpas- of creditcardstreek. Ik weet dat de oude Romeinen het Latijnse gezegde: ‘Emptor Caveat’ oftewel, ‘Let the buyer beware’ hebben bedacht. Zij hadden gelijk al konden zij niet bevroeden dat er ooit pinpassen en creditcards zouden gaan circuleren.

De klant, na zijn abonnement voor de datingsite besteld te hebben, betaalt vaak met genoemde pinpas of creditcard. Voordat hij of zij de overeenkomst kan bekrachtigen, moet de klant het hokje ‘Ik ga akkoord met de Algemene Voorwaarden’ aanvinken. De beruchte kleine lettertjes. Ik weet het en jij weet het, maar ik heb talloze –vooral vrouwelijke- abonnees gesproken die de kleine lettertjes niet hadden gelezen.

“Verrot zeg, ik sta op het punt om de liefde van mijn leven te ontdekken. Ik heb geen tijd om kleine, fucking lettertjes te lezen. Het zal wel goed zijn hoor.” Neeee, echt niet!

Hieruit blijkt dat mijn stelling: ‘de vrouw denkt vanuit haar gevoel’ een feit is, want wat blijkt nu? De vrouw, na drie maanden met gore taal bestookt te zijn, heeft ontdekt dat zij meer kans in de blikgroentenafdeling van Albert Heijn maakt. Zij besluit om haar abonnement gewoon te laten verlopen, ‘but no such fucking luck’. Nadat de drie maanden verschenen zijn, ontdekt zij dat er net weer een kwartaalcontributie van haar rekening is afgeschreven. Automatische fucking verlenging! Lage streek, want met een automatische bankafschrijving was het die internetgieren nimmer gelukt.

Streek nummer twee is vooral succesvol bij mannen, omdat die, wanneer zij niet vanuit hun ratio denken, vanuit hun geslachtsdriftstift reflecteren. Kom nog even terug met mij naar de fase dat de man een gratis lid was. Een gratis lid... nou dat was echt niet dubbelzinnig bedoeld, hahaha. De man ontvangt allemaal berichtjes van vrouwen.

“Hé,” denkt de broger, “Ik lig blijkbaar toch noch wel goed in de markt. Ik zal mij ook maar even abonneren, want dan kan ik beginnen met wipkippen te versieren.”

Je begrijpt het al: ook hier ‘no such fucking luck’, want de man was nog geen vijf minuten abonnee... of zijn fanmail stopte. De vrouwen die de man aangeschreven hadden, werden betaald voor de werving van mannelijke leden of zij hadden een gratis abonnement. Begin je al langzaam misselijk te worden? Ik zei het toch al: ‘Het is geen fucking leven op een fucking datingsite.’

Streek nummer drie is een ‘killer application’. Er was een zieke geest voor nodig om deze toepassing te bedenken. Scenario: een ontluikende ‘lovescene’ volgens Romeo, maar Julia’s naam was niet Capulet. Haar naam was Julia Borghia. Zoals haar naam al aangeeft, zit zij vol met giftige trucs... en ja... ze werkt voor de datingsite-hyena's.

Net wanneer de man aan de communicatie begint te wennen en denkt dat hij gescoord heeft, schrijft Julia Borghia: “Naah, ik zie maar van ons contact af, want als man zie je er echt niet uit!”

Wat doet een man in zo’n geval? Eerst denkt hij wat hij mogelijk fout heeft geschreven. Niets! Wat kan het dan zijn dat hij verkeerd heeft gedaan? Niets! Nu wordt de man driftig want hij is geraakt in zijn mannelijke ego. ‘Als man zie je er echt niet uit!’ Nou, dat is geen kattenpis.

Woedend schrijft hij terug: “Moet jij wat zeggen, vuile stinkhoer...”, en de rest... is geschiedenis! De vrouw dient een klacht in bij Le.. en de man wordt van de site afgerot. Overdreven? Naaah, het is mij gebeurd, maar daarover meer in een momentje.

Niet begrijpend, maakt de man een ander profiel aan en... betaalt weer drie maanden abonnementskosten. Deze vrouwen werken voor de leiding van de datingsite of krijgen een gratis abonnement. Ik heb het gelezen van vrouwen die mij dat schreven en het is mijzelf gebeurd, hoe raar dit ook moge klinken.

Wil je een bewijs? Uiteindelijk zat ik niet op een datingsite om te versieren. Wel zat ik er als ongevaarlijke ‘faker’, want ik speelde met de gevoelens van niemand.

Ik had een mooie jonge vrouw al een paar keer op mijn profiel zien kijken, maar dat was niets bijzonders, want de foto van ‘Buck the Musclefuck’ trok nogal wat bekijks. Ik heb daarna ook een paar keer op haar profiel gekeken en het was mij opgevallen dat zij iedere keer ergens anders woonde. Ergens anders... zoals vandaag in Londen te wonen en een dag later in Île-de-France, om de week daarna weer in Frankfurt te wonen.

Mooi was ze wel, maar naar mijn idee was het een ‘golddigger’ of een ‘fucking freeloader’. Ik liet haar dus met rust. Na een paar weken stuurde ze mij een mail op Lexa, die ik open klikte.

“I’m angry with you,” las ik.

“Is that right?” schreef ik terug, “and why are you angry, if I may ask?”

“You promised me your emailaddress!”

Ik wist zeker dat ik dat nimmer gedaan had, om de simpele redden dat er geen mailrecord was. Zij stuurde mij de eerste mail, maar klaarblijkelijk dacht ze dat ik toch maar een idiote kerel was die dat niet doorhad. Ik schreef dat het mij speet en vroeg of ik het goed kon maken door haar nu mijn emailadres te geven. Dat was goed. Ik stuurde een overtollig Hotmail adres en hoorde of vernam helemaal niets meer van haar... tot ik haar een week later weer op mijn profiel zag kijken. Ik schreef gelijk:

“Zeg ben jij een fucking ‘dataminer’ of zo? Verzamel je emailadressen voor fucking Viagra of voor penisvergrotingen? Ik zal jou eens aangeven bij Lexa, dan word je van de site gerot, bloedbak.”

Ik zou dat nimmer gedaan hebben, want als ik ergens een hekel aan heb dan is het aan iemand verraden, maar dat wist die slons weer niet.

“Hahaha, ik werk voor Lexa, mafketel.”

‘Ja hoor,’ dacht ik, ‘En dat maakt ze zo even bekend.’

De volgende dag had ik een mail van Lexa die mij vertelde dat ze klachten jegens mij hadden ontvangen. Bij herhaling zou mijn profiel zonder verdere waarschuwing verwijderd worden. Nou, men kan mij er niet van beschuldigen dat ik bijzonder slim ben, maar ik had het spel dus wel gelijk door. Er zaten vergiftbakken die wel of niet voor Lexa werkten of een gratis abonnement kregen, maar die wel mannen provoceerden tot belediging zodat bij herhaling het profiel van die mannen verwijderd werd en dezen hun contributie kwijt waren.

Ik was dan inderdaad niet zo vriendelijk geweest tegen die Lexa animeerslobber, maar daar had ik ook weinig reden toe. Ik had dat secreet moeten negeren, maar ‘had’ is bij mij altijd ‘hebben te laat.’

Een dag daarna ontving ik een email op het Hotmail adres van die etterbak. Zij begon me nog te jennen en uit te lachen ook. Nu was ik er klaar voor, want ik had een privé emailadres van haar. Ik lichtte haar foto van haar profiel en ‘Photoshopte’ haar hoofd over het hoofd van een naakte vrouw die net de veertien inch ‘boner’ van een diepzwarte Afrikaan zat te berijden.

Ik maakte een emailadres aan op een anonieme server in Amerika, zodat mijn IP en RDNS adressen niet getraceerd konden worden. Ik hing het pompende interraciale stel met de kop van de Lexa colportrice aan de email en schreef:

“Ik zie dat je nu een email uit Ghana hebt gevonden. Is dat wat je al die tijd wilde? Gewoon een beetje goor genaaid worden? Het past wel bij die ordinaire, gore, hoerige kop van je, moet ik zeggen.”

En ja hoor, ze maakte de fout door op Lexa te reageren en mij mijn huid vol te schelden. Ik kopieerde haar Lexamail, meldde haar aan en stuurde een kopie van haar scheldende email naar Lexa. Nu had Lexa geen enkele mail van mij, waarin ik haar beledigde. Ze hadden wel een zeer beledigende Lexamail van hun ‘geheim agente’. Ik voegde er een stukje bij, dat zij de eerste keer onder valse voorwendselen mijn privé emailadres had verkregen en wachtte op de dingen die moesten gaan gebeuren.

Een paar uur later had Lexa mijn profiel verwijderd. Daarmee gaven ze aan dat dit rampzalige excuus voor een vrouw voor hen werkte. Ze hadden van mij geen enkele belediging als bewijs of motivatie. Die mail die ik van de Amerikaanse server had gestuurd, konden zij in geen honderd jaar naar mij traceren. Toch werd ik van de site gerot. Waarom? Omdat het ze goed uitkwam, want dan moest ik weer een nieuw profiel aanmaken en dus een nieuw kwartaallidmaatschap betalen.

Dat zijn dus de manieren van de ‘rip-off bastard’ datingsites. Ik hoop dat ze mij een proces aandoen wanneer ze dit vernemen, want inmiddels heb ik zat verklaringen verzameld van mannen, die iets soortgelijks was overkomen. Het goede is dat al die internet ‘dating’ gieren zwaar terrein aan het verliezen zijn aan de ‘gratis’ sites zoals Tagged, Netlog en Badoo.

De eigenaars van de datingsites weten van wanhoop niet wat ze moeten doen om aan nieuwe klanten te komen. Verscheidene datingsites moesten al fuseren. ‘Serves them fucking right!’ Ze hebben toch al veel te lang hun ‘fucking rip-off’ monopolie kunnen voeren.

Ik heb meer respect voor een echte hoer, want het geld uit je zak laten stelen 'by proxy', zijn praktijken waar zij zich niet toe verlagen.

Wordt vervolgd...